Η Υποστήριξη που Έχει Αξία

«ΕΙΧΑ να καταπολεμήσω το φόβο του θανάτου και περιόδους κατάθλιψης», αφηγείται η Βιρτζίνια, μια Μάρτυρας του Ιεχωβά στην Αργεντινή. Αυτή έκανε ριζική μαστεκτομή και αφαίρεση και των δυο ωοθηκών στη διάρκεια της μάχης που έδινε με τον καρκίνο του μαστού.a

Πράγματι, ο φόβος του θανάτου ως συνέπεια του καρκίνου του μαστού είναι παγκόσμιο φαινόμενο. Αυτός ο φόβος, μαζί με τον τρόμο της αναπηρίας και με μια απώλεια που συνδέεται στενά με τη θηλυκότητα και την ικανότητα θηλασμού, μπορεί να διαλύσει τη ζωή μιας γυναίκας συναισθηματικά. Ένας χείμαρρος αισθημάτων απομόνωσης μπορεί γρήγορα να τη ρίξει σε βάθη απελπισίας. Πώς μπορεί η γυναίκα να αποφύγει αυτή τη συναισθηματική συντριβή;

Η Ανάγκη για Υποστήριξη

«Χρειάζεται υποστήριξη!» απαντάει η Τζόαν από τις Ηνωμένες Πολιτείες. Η μητέρα της και η γιαγιά της ήταν θύματα του καρκίνου του μαστού, και η ίδια αντιμετωπίζει τώρα την ίδια μάχη με αυτές. Αυτός είναι ο καιρός για να δώσουν παρηγορητική υποστήριξη και βοήθεια τα μέλη της οικογένειας και οι πιστοί φίλοι. Ο σύζυγος της Τζόαν, ο Τέρι, έγινε για αυτήν ένας δυνατός και θετικός σύμμαχος. Ο Τέρι εξηγεί: «Ο ρόλος μου, όπως τον είδα εγώ, ήταν να αποτελώ σταθεροποιητική επιρροή. Έπρεπε να βοηθάω την Τζόαν να παίρνει αποφάσεις σχετικές με τη θεραπεία που θα της έδιναν σιγουριά και δύναμη να πολεμάει και να μην καταθέτει τα όπλα. Έπρεπε να ξεπεράσουμε το φόβο της για την εγχείρηση καρκίνου, και φρόντιζα, στις συζητήσεις μας με τους γιατρούς, να εξετάζονται οπωσδήποτε τα ερωτήματα και οι φόβοι της». Ο Τέρι πρόσθεσε: «Αυτό είναι κάτι που μπορούμε να κάνουμε για την οικογένειά μας και για τους συγχριστιανούς που δεν έχουν οικογενειακή υποστήριξη. Μπορούμε να γίνουμε τα μάτια τους, τα αφτιά τους και η φωνή τους στις επαφές τους με το ιατρικό προσωπικό».

Χρειάζεται να δοθεί ειδική προσοχή στις άγαμες και στις χήρες. Η Νταϊάνα, από την Αυστραλία, μας λέει: «Ο άντρας μου πέθανε έπειτα από μια εγχείρηση καρκίνου πριν από πέντε χρόνια, αλλά τα παιδιά μου με βοήθησαν να γεμίσω το κενό. Έδειχναν καλοσύνη αλλά όχι υπερβολικό συναισθηματισμό. Αυτό μου έδινε δύναμη. Όλα τακτοποιούνταν γρήγορα και ήρεμα».

Ο καρκίνος του μαστού έχει συναισθηματικό αντίκτυπο σε ολόκληρη την οικογένεια. Συνεπώς, όλοι τους χρειάζονται στοργικό ενδιαφέρον και υποστήριξη από τους άλλους (ιδιαίτερα από τους πνευματικούς αδελφούς και αδελφές τους, αν είναι Μάρτυρες του Ιεχωβά).

Η Ρεβέκκα, από τις Ηνωμένες Πολιτείες, της οποίας η μητέρα έδωσε μάχη με τον καρκίνο του μαστού, εξηγεί: «Η εκκλησία είναι η διευρυμένη μας οικογένεια, και οι ενέργειές της έχουν τεράστια επίδραση στα συναισθήματά μας. Αν και πολλοί δεν συμφωνούσαν οι ίδιοι με την ανορθόδοξη αγωγή που προτίμησε η μαμά μου, συναισθηματικά μας υποστήριζαν με τηλεφωνήματα και επισκέψεις. Μερικοί, μάλιστα, έρχονταν και βοηθούσαν στην ετοιμασία των ειδικών γευμάτων της. Οι πρεσβύτεροι κανόνισαν να υπάρχει τηλεφωνική σύνδεση για να μη χάνουμε ποτέ τις συναθροίσεις. Επιπλέον, η εκκλησία έστειλε μια ευχητήρια κάρτα μαζί με ένα χρηματικό δώρο».

Η Τζόαν παραδέχεται: «Μέχρι σήμερα, όταν σκέφτομαι την αγάπη που έδειξαν οι πνευματικοί μου αδελφοί και αδελφές, συγκινούμαι πολύ! Εφτά ολόκληρες εβδομάδες, πέντε ημέρες την εβδομάδα, οι φιλόστοργες αδελφές, η μια μετά την άλλη, με πήγαιναν και με έφερναν με το αυτοκίνητό τους στο νοσοκομείο για τη θεραπεία. Και διανύαμε συνολικά, 150 χιλιόμετρα τη φορά! Πόσο ευχαριστώ τον Ιεχωβά για την πλούσια ευλογία που αποτελεί αυτή η Χριστιανική αδελφότητα!»

Ένας άλλος τρόπος με τον οποίο μπορούμε όλοι να προσφέρουμε ενθάρρυνση και υποστήριξη είναι με τα εποικοδομητικά μας σχόλια. Πρέπει να προσέχουμε να μην προκαλούμε απερίσκεπτα στενοχώρια εμμένοντας σε αρνητικά πράγματα. Η Τζουν από τη Νότια Αφρική εξηγεί: «Δεν μπορεί να περιμένει κανείς από κάποιον που δεν είχε ποτέ καρκίνο να λέει πάντα αυτό που πρέπει. Στην περίπτωσή μου, πίστευα ότι ήταν καλύτερο να μην αναφέρουν οι άλλοι περιπτώσεις καρκίνου εκτός αν αυτές είχαν αίσια κατάληξη». Η Νορίκο από την Ιαπωνία συμφωνεί: «Αν μου λένε για κάποιον που ανέρρωσε και δεν παρουσίασε υποτροπή, τότε και εγώ έχω την ελπίδα να γίνει το ίδιο και στην περίπτωσή μου».

Να θυμάστε ότι μερικές γυναίκες προτιμούν να μη μιλάνε συνέχεια για την υγεία τους. Άλλες όμως, για να αισθάνονται οι ίδιες καλά, έχουν την ανάγκη να μιλάνε για την εμπειρία τους με τον καρκίνο του μαστού, ειδικά σε εκείνους με τους οποίους συνδέονται στενά. Πώς μπορεί κάποιος να ξέρει ποιος τρόπος ενέργειας είναι ο πιο υποβοηθητικός; Η Έλεν, από τις Ηνωμένες Πολιτείες, προτείνει το εξής: «Ρωτήστε την αν θέλει να μιλήσει για αυτό, και αφήστε αυτήν να μιλήσει». Ναι, «να είστε πρόθυμοι να ακούτε», λέει η Ιγκελίσε από τη Δανία. «Αρκεί να της παραστέκεστε ώστε να μη μένει μόνη με τις θλιβερές της σκέψεις».

Προσπάθεια για Θετική Άποψη

Η θεραπεία για τον καρκίνο του μαστού μπορεί να αφήσει την ασθενή εξαντλημένη και κατάκοπη επί εβδομάδες, μήνες ή και χρόνια. Μια από τις μεγαλύτερες δοκιμασίες για τη γυναίκα που έχει καρκίνο του μαστού μπορεί να είναι η αντιμετώπιση του γεγονότος ότι δεν μπορεί να κάνει όσα μπορούσε προηγουμένως. Η αποδοχή των σωματικών της περιορισμών σημαίνει ότι θα μετριάσει το ρυθμό της και ότι θα ξεκουράζεται στη διάρκεια της ημέρας.

Όταν κάνει την εμφάνισή της η κατάθλιψη, πρέπει να παρθούν γρήγορα μέτρα για να διατηρηθεί η θετική άποψη. Η Νορίκο αφηγείται την εμπειρία της: «Τα αποτελέσματα της ορμονοθεραπείας με άφησαν καταθλιμμένη. Όταν βρέθηκα σε αυτή την κατάσταση δεν μπορούσα να κάνω αυτά που ήθελα, και άρχισα να νιώθω άχρηστη για τον Ιεχωβά και τη Χριστιανική εκκλησία. Όσο ο τρόπος σκέψης μου γινόταν πιο αρνητικός, έφερνα στο νου μου τα όσα υπέφεραν τελικά τα μέλη της οικογένειάς μου που είχαν πεθάνει από καρκίνο. Με πλημμύριζε φόβος καθώς αναρωτιόμουν: ‘Θα καταφέρω να υπομείνω όπως και εκείνοι;’»

Η Νορίκο συνεχίζει: «Τότε ήταν που έκανα μια προσπάθεια να διορθώσω τον τρόπο σκέψης μου χρησιμοποιώντας τα έντυπα των Μαρτύρων του Ιεχωβά για να αναγκάσω τον εαυτό μου να σκεφτεί το πώς βλέπει ο Ιεχωβά την ύπαρξή μας. Έμαθα ότι η θεοσεβής αφοσίωση φαίνεται, όχι από το πόσο έργο κάνουμε, αλλά από το κίνητρο με το οποίο το κάνουμε. Εφόσον ήθελα να ευαρεστεί τον Ιεχωβά η κατάσταση της καρδιάς μου και ο τρόπος σκέψης μου, αποφάσισα ότι έπρεπε να τον υπηρετώ με χαρά και ολόψυχα έστω και αν μπορούσα να κάνω ελάχιστα μόνο πράγματα στη Χριστιανική διακονία».

Η μακρόχρονη αβεβαιότητα για πολλές γυναίκες που δίνουν μάχη με τον καρκίνο του μαστού μπορεί να τείνει να διαβρώσει τη θετική τους άποψη. Η Νταϊάνα εξηγεί ότι αυτό που έχει βοηθήσει την ίδια περισσότερο είναι το να γεμίζει την καρδιά και το μυαλό της με όλα τα υπέροχα πράγματα που της έχει δώσει ο Ιεχωβά Θεός: «Την οικογένειά μου, τους φίλους, την ωραία μουσική, το να κοιτάζω την επιβλητική θάλασσα και πανέμορφα ηλιοβασιλέματα». Η ίδια δίνει ειδικά την εξής προτροπή: «Να μιλάτε σε άλλους για τη Βασιλεία του Θεού. Και να καλλιεργείτε πραγματική λαχτάρα για τις συνθήκες που θα επικρατούν στη γη υπό τη Βασιλεία, εκεί που δεν θα υπάρχουν πια αρρώστιες!»—Ματθαίος 6:9, 10.

Η Βιρτζίνια παίρνει επίσης δύναμη για να καταπολεμάει την κατάθλιψή της με το να κάνει στοχασμούς γύρω από το σκοπό της στη ζωή: «Θέλω πραγματικά να ζήσω επειδή έχω ένα τόσο ανεκτίμητο έργο να κάνω». Και όσο για τις δύσκολες στιγμές, τότε που ο φόβος φουντώνει, λέει: «Θέτω την πλήρη μου εμπιστοσύνη στον Ιεχωβά, ξέροντας ότι αυτός ποτέ δεν θα με εγκαταλείψει. Επίσης, σκέφτομαι το Γραφικό εδάφιο Ψαλμός 116:9, που με διαβεβαιώνει ότι ‘θα περπατώ ενώπιον του Ιεχωβά στη γη των ζωντανών’».

Όλες αυτές οι γυναίκες έχουν επικεντρώσει την ελπίδα τους στον Θεό της Αγίας Γραφής, τον Ιεχωβά. Το Γραφικό βιβλίο 2 Κορινθίους, στο κεφάλαιο 1, εδάφια 3 και 4, λέει ότι ο Ιεχωβά είναι «ο Θεός κάθε παρηγοριάς, ο οποίος μας παρηγορεί σε κάθε μας θλίψη». Απλώνει ο Ιεχωβά το χέρι του για να στηρίξει εκείνες που χρειάζονται παρηγοριά;

Η Μίεκο από την Ιαπωνία απαντάει: «Εγώ είμαι πεπεισμένη ότι μένοντας στην υπηρεσία του Ιεχωβά λαβαίνω την ισχυρή του παρηγοριά και βοήθεια». Επίσης, η Γιόσικο μας λέει: «Μολονότι οι άνθρωποι μπορεί να μην καταλαβαίνουν τα βάσανά μου, ο Ιεχωβά ξέρει το καθετί, και είμαι πεπεισμένη ότι αυτός έχει βοηθήσει ανάλογα με τις ανάγκες μου».

Η Τζόαν λέει: «Η προσευχή έχει τη δύναμη να σε βγάλει από την απελπισία και να σε κάνει να σταθείς ξανά στα πόδια σου. Όταν σκέφτομαι τις μεγαλειώδεις θεραπείες που έκανε ο Ιησούς όταν ήταν στη γη και την πλήρη θεραπεία που θα φέρει στο νέο κόσμο, πόσο με παρηγορούν αυτά τα λόγια!»—Ματθαίος 4:23, 24· 11:5· 15:30, 31.

Μπορείτε να φανταστείτε έναν κόσμο χωρίς καρκίνο του μαστού, στην πραγματικότητα χωρίς καμιά απολύτως αρρώστια; Αυτή είναι η υπόσχεση που έδωσε ο Θεός κάθε παρηγοριάς, ο Ιεχωβά. Το εδάφιο Ησαΐας 33:24, ΜΝΚ, μιλάει για τον καιρό που κανένας στη γη δεν θα πει ξανά ότι είναι άρρωστος. Αυτή η ελπίδα θα υλοποιηθεί σύντομα όταν η Βασιλεία του Θεού στα χέρια του Γιου του, του Χριστού Ιησού, ασκήσει πλήρη κυριαρχία στη γη, εξαλείφοντας κάθε αιτία αρρώστιας, λύπης και θανάτου! Γιατί να μη διαβάσετε αυτή τη θαυμάσια ελπίδα στα εδάφια Αποκάλυψη 21:3 ως 5; Κάντε κουράγιο για να αντιμετωπίσετε το μέλλον με την υποστήριξη που δίνει αληθινή παρηγοριά.

[Υποσημειώσεις]