Οι Γιατροί Προσπάθησαν να μας Πάρουν την Κόρη Μας

ΣΑΡΑΝΤΑ δύο χρονών και έγκυος! Οι γιατροί επισήμαναν αμέσως την πιθανότητα που υπήρχε να εμφανιστούν προβλήματα σε μια γυναίκα της ηλικίας μου, καθώς και τα προβλήματα που θα μπορούσε να έχει το μωρό. Μου σύστησαν να κάνω μια εξέταση που λέγεται αμνιοκέντηση. Παίρνοντας λίγο αμνιακό υγρό από τη μήτρα, οι γιατροί μπορούν να καθορίσουν αν υπάρχει κάποιο γενετικό ελάττωμα, όπως το σύνδρομο του Ντάουν. Συνήθως οι γιατροί συστήνουν να γίνει έκτρωση αν διαπιστωθεί ότι υπάρχει τέτοιο ελάττωμα.

Εντούτοις, εγώ αρνήθηκα να κάνω την εξέταση εξηγώντας ότι, όποιες κι αν ήταν οι περιστάσεις, δεν επρόκειτο να συμφωνήσω για έκτρωση. Αφού ξεκαθάρισα αυτό το ζήτημα, περίμενα να έχω άνετη εγκυμοσύνη. Το επόμενο βήμα που έπρεπε να κάνουμε για να τακτοποιήσουμε τα πάντα ήταν να βρούμε έναν παιδίατρο που θα σεβόταν τις επιθυμίες μας και δεν θα έδινε αίμα, γιατί ο άντρας μου κι εγώ είμαστε Μάρτυρες του Ιεχωβά. Κλείσαμε ραντεβού, συναντηθήκαμε με το γιατρό και του εξηγήσαμε τη στάση μας σχετικά με το αίμα. (Γένεσις 9:4, 5· Λευιτικόν 17:10-14· Πράξεις 15:19, 20, 28, 29) Εκείνος είπε ότι μας καταλάβαινε και ότι δεν θα υπήρχε κανένα πρόβλημα. Τα πράγματα λοιπόν ήταν εύκολα ή, τουλάχιστον, έτσι νόμιζα.

Επιτυχής Τοκετός, Αλλά . . .

Η ημερομηνία πλησίαζε κι όλοι μας ήμασταν πολύ ενθουσιασμένοι! Είχα ήδη μείνει χήρα και μεγάλωνα τρία αγόρια όταν ξαναπαντρεύτηκα. Ο καινούριος μου άντρας, ο Τζίνο, ‘κληρονόμησε’ τη μητέρα μου, η οποία ζούσε μαζί μου από τότε που πέθανε ο πρώτος μου άντρας.

Οι πόνοι της γέννας άρχισαν τη Δευτέρα το βράδυ, στις 17 Φεβρουαρίου 1986. Ο Τζίνο, η μητέρα κι εγώ φύγαμε για το νοσοκομείο, μαζί με το μικρότερο γιο μου, τον Μάθιου. Τα μεγαλύτερα αγόρια προτίμησαν να περιμένουν σπίτι. Στη μαιευτική πτέρυγα συναντηθήκαμε με την Έβελιν, που είναι Μάρτυρας κι αυτή και πτυχιούχος νοσοκόμα. Είχε μάθει ότι με έπιασαν οι πόνοι και είχε πάει αμέσως στο νοσοκομείο. Ο τοκετός ήταν συναρπαστικός για όλους μας. Πήγαμε σε μια αίθουσα τοκετού, όπου η ατμόσφαιρα σου έδινε την εντύπωση ότι βρισκόσουν σπίτι. Μάλιστα ο Τζίνο μπόρεσε να κόψει τον ομφάλιο λώρο. Μια νοσοκόμα έφερε παγωτό και γιορτάσαμε την είσοδο της Κάλι στη ζωή μας.

Σε δυο μέρες είχα πάει σπίτι. Ποτέ δεν μου έλειψε η βοήθεια. Η μητέρα μου, που είναι τώρα 84 χρονών, με βοήθησε και με ενθάρρυνε πάρα πολύ. Εκείνες τις πρώτες λίγες μέρες κουραζόμουν πολύ γρήγορα, κι έτσι εκτίμησα πραγματικά το γεγονός ότι φρόντισε κι εμένα και το μωρό. Αλλά όταν πέρασε μια βδομάδα, αρχίσαμε να ανησυχούμε για την Κάλι. Δεν θήλαζε καλά και κοιμόταν πολύ περισσότερο απ’ όσο πίστευα ότι πρέπει να κοιμούνται τα νεογέννητα. Το χρώμα της άλλαζε και γινόταν κιτρινωπό. Τηλεφώνησα στον παιδίατρο κι έκλεισα ραντεβού για την ίδια μέρα.

Στις 2:00 μ.μ., ο γιατρός την είχε εξετάσει και είχε πάρει το αίμα που χρειαζόταν για τις υπόλοιπες εξετάσεις. Μας είπε ότι θα τηλεφωνούσε αργότερα για να μας πει τα αποτελέσματα. Τελικά τηλεφώνησε γύρω στις πέντε. Μας είπε να πάμε αμέσως την Κάλι σ’ ένα πανεπιστημιακό νοσοκομείο, που βρισκόταν 160 χιλιόμετρα βόρεια από το μέρος όπου μέναμε, γιατί έπρεπε να της αλλάξουν όλο το αίμα. Θύμισα στο γιατρό ότι είμαστε Μάρτυρες του Ιεχωβά και του ξαναείπα ότι δεν θα δεχόμασταν να γίνει μετάγγιση αίματος, όποια κι αν ήταν η κατάσταση. Αν δεν επρόκειτο να σεβαστεί τις πεποιθήσεις μας, τον παρακαλέσαμε να μας το πει αμέσως για να μπορέσουμε να βρούμε κάποιο γιατρό που θα τις σεβόταν.

«Δεν ξέρω», απάντησε, «πρέπει να το σκεφτώ κι έπειτα θα σας πω».

Περιμέναμε με υπομονή να μας ξανατηλεφωνήσει. Αφού δεν μας είχε πάρει μέχρι τις 7:00 μ.μ., ο Τζίνο του τηλεφώνησε και έμαθε ότι ο γιατρός δεν είχε αποφασίσει ακόμη. Τότε μας κυρίεψαν πολλές υποψίες, γιατί ο γιατρός είχε τονίσει πόσο σπουδαίο ήταν να νοσηλευτεί η Κάλι αμέσως. Σ’ αυτό λοιπόν το σημείο, καλέσαμε άλλους Μάρτυρες για να μας ενθαρρύνουν και να μας βοηθήσουν. Η ανταπόκρισή τους ήταν άμεση· μάλιστα μερικοί ήρθαν από 30 χιλιόμετρα μακριά.

Στις 9:00 μ.μ. ο γιατρός τηλεφώνησε και μας ζήτησε να πάμε την Κάλι στο τοπικό νοσοκομείο για μερικές ακόμη εξετάσεις. Ο Τζίνο ήξερε ότι, μόλις έφτανε εκεί η Κάλι, εκείνοι θα αποκτούσαν πλήρη δικαιοδοσία και θα φρόντιζαν να τη μεταφέρουν στο πανεπιστημιακό νοσοκομείο για την αλλαγή αίματος. Γι’ αυτό, ο σύζυγός μου είπε ότι θα το σκεφτόμασταν και θα ενημερώναμε το γιατρό το πρωί.

Στο μεταξύ, οι άλλοι Μάρτυρες τηλεφωνούσαν απεγνωσμένα για να βρουν άλλο παιδίατρο. Επειδή η ώρα ήταν περασμένη, οι προσπάθειές τους δεν έφερναν αποτέλεσμα. Η εικόνα που παρουσίαζε η Κάλι ήταν τρομερή, και η δική μου συναισθηματική κατάσταση χειροτέρευε. Η προειδοποίηση που είχε δώσει ο γιατρός, για το πόσο άρρωστη ήταν η Κάλι και για το πόσο επικίνδυνος είναι ο σοβαρός ίκτερος, εξακολουθούσε να γυροφέρνει μέσα στο μυαλό μου. Καθώς την κρατούσα στην αγκαλιά μου κι έκλαιγα, αναρωτιόμουν πώς τα πήγαινε ο γιατρός με τη συνείδησή του τη στιγμή που ήξερε πόσο μας εξαπάτησε.

Τι παρηγοριά ήταν που μαζεύτηκαν οι Χριστιανοί αδελφοί μας και προσευχήθηκαν για εμάς. Πήρα μεγάλη ενίσχυση και ενθάρρυνση για να μπορέσω να αντιμετωπίσω οτιδήποτε επρόκειτο να συναντήσω. Η έρευνα για γιατρό συνεχιζόταν, και τώρα η ώρα είχε πάει 11:30 μ.μ. Ο Τζίνο μού είπε ήρεμα ότι θα ήταν καλύτερα να φύγουμε από το σπίτι. Ήταν σίγουρος ότι οι γιατροί κάτι ετοίμαζαν. Δεν μπορούσα να καταφέρω να το πιστέψω αυτό. Αλλά ο Τζίνο ξαναείπε: «Καλύτερα να φύγουμε από ’δώ το γρηγορότερο». Αλλά εγώ εξακολούθησα να κάθομαι εκεί πέρα.

Έπειτα, γύρω στις 11:45 μ.μ., χτύπησε το τηλέφωνο. Ήταν η Έβελιν κι έπαιρνε από το νοσοκομείο. Της είχαν ζητήσει να δουλέψει έκτακτη βάρδια εκείνο το βράδυ, πράγμα πολύ ασυνήθιστο. Ενώ βοηθούσε στην αίθουσα τοκετών, κάλεσαν το γιατρό σε μια σύσκεψη για κάποια υπόθεση που περιλάμβανε μετάγγιση και εξασφάλιση δικαστικής εντολής για την εκτέλεση της μετάγγισης. Τώρα είχα πειστεί!

Γλιτώσαμε την Τελευταία Στιγμή

Στην κυριολεξία πετάξαμε μερικά πράγματα σε μια βαλίτσα, βάλαμε τρόφιμα και τα παρόμοια σε τσάντες για ψώνια και τρέξαμε στο αυτοκίνητο. Μας έδωσαν το όνομα ενός γιατρού στο Τζάκσονβιλ της Φλόριντα, ο οποίος μπορεί να μας βοηθούσε. Έπρεπε να οδηγήσουμε 320 χιλιόμετρα και, όταν φύγαμε, ήταν πέντε λεπτά μετά τα μεσάνυχτα.

Ύστερα από δεκαπέντε λεπτά, έφτασε στο σπίτι μας ένα αυτοκίνητο κι ένα ασθενοφόρο με τα φώτα του να αναβοσβήνουν. Πέντε αξιωματούχοι του Υπουργείου Υγείας και των Υπηρεσιών Αποκατάστασης της Φλόριντα χτύπησαν την πόρτα. Η μητέρα σηκώθηκε από το κρεβάτι, πήγε ήρεμα στην πόρτα και τους είπε απλώς ότι το μωρό και οι γονείς του δεν ήταν εκεί. Αυτοί ζήτησαν να μπουν και να δουν οι ίδιοι. Είπαν ότι επρόκειτο να πάρουν το μωρό μαζί τους. Έψαξαν εξονυχιστικά σ’ όλα τα δωμάτια. Κοίταξαν ακόμη κι ένα από τα συρτάρια της σιφονιέρας του ενός αγοριού. Η μητέρα δεν κρατήθηκε και ρώτησε: «Λέτε να σφήνωσαν το μωρό εκεί μέσα;»

Όταν φτάσαμε στο Τζάκσονβιλ, ήταν περίπου πέντε το πρωί. Τώρα χρειαζόταν να περιμένουμε τέσσερις ώρες. Ο γιατρός που ελπίζαμε να επισκεφτούμε άνοιγε το γραφείο του στις 9:00 π.μ. Καθώς περιμέναμε με αγωνία, σκεφτόμουν αν οι γιατροί στο Βίρο Μπιτς ενδιαφέρονταν πραγματικά για την υγεία του μωρού μου τόσο όσο ενδιαφέρονταν να γίνει το δικό τους. Ακόμη κι αν είχαν καλές προθέσεις, η άποψη στην οποία ενέμεναν, ότι δηλαδή ήταν απαραίτητη η μετάγγιση αίματος για να μην πάθει σοβαρή βλάβη η Κάλι, απλώς δεν ανταποκρινόταν στην πραγματικότητα. Οι γιατροί είχαν παραδεχτεί ότι η κατάσταση της Κάλι μπορούσε να αντιμετωπιστεί χωρίς αίμα, κι αυτό ήταν το μόνο που ζητούσαμε.

Στις 9:00 π.μ. ακριβώς, τηλεφωνήσαμε στο γραφείο του γιατρού και εξηγήσαμε στη νοσοκόμα το επείγον της κατάστασης. Εκείνη είπε ότι ο γιατρός θα μας τηλεφωνούσε το ταχύτερο δυνατό. Τηλεφωνήσαμε ξανά και ξανά. Τελικά, η νοσοκόμα είπε ότι ο γιατρός δεν θα τηλεφωνούσε και δεν θα μας βοηθούσε. Η ώρα είχε πάει 1:00 μ.μ. Αισθανόμασταν τόσο αβοήθητοι και απογοητευμένοι. Αποφάσισα να κατέβω στη ρεσεψιόν και να τηλεφωνώ από εκεί, επειδή δεν ήθελα να δεσμεύω τη γραμμή που μου έδιναν στο δωμάτιο.

Πηγή Βοήθειας

Τηλεφώνησα στην τοπική Αίθουσα Βασιλείας των Μαρτύρων του Ιεχωβά. Ένας Μάρτυρας που εργαζόταν εκεί με άκουσε με καλοσύνη και ήρθε αμέσως για να βοηθήσει. Έτρεξε αμέσως στο μοτέλ και μας πήγε σε δυο κλινικές, αλλά εκεί δεν μπορούσαν να μας βοηθήσουν, επειδή δεν είχαν τον κατάλληλο εξοπλισμό. Η Κάλι χρειαζόταν ειδική φωτοθεραπεία. Το επίπεδο της χολερυθρίνης της είχε ανέβει στα 29 χιλιοστόγραμμα ανά 100 χιλιοστόλιτρα—όταν έχει φτάσει τα 25, η κατάσταση θεωρείται ήδη σοβαρή.

Ο Μάρτυρας θυμήθηκε τότε ένα νοσοκομείο κι ένα γιατρό που πρόσφατα είχε κάνει εγχείρηση χωρίς αίμα στη μικρή κόρη ενός ζευγαριού που ήταν Μάρτυρες. Ξεκινήσαμε λοιπόν να πάμε εκεί. Αλλά αποφασίσαμε να μείνουμε μαζί με την Κάλι και να μην την αφήσουμε από τα μάτια μας, αν δεν σιγουρευόμασταν πρώτα ότι θα γίνονταν σεβαστές οι βασισμένες στην Αγία Γραφή επιθυμίες μας. Μπήκαμε στην αίθουσα επειγόντων περιστατικών και απαντήσαμε σ’ όλες τις ερωτήσεις που μας έκαναν. Η νοσοκόμα δεν μπορούσε να πιστέψει αυτά που άκουγε και ρωτούσε συνέχεια: «Μα γιατί να έρθετε με το αυτοκίνητο από τόσο μακριά, από το Βίρο; Δεν μπορώ να πιστέψω ότι εδώ στη Φλόριντα θα έπαιρναν δια της βίας ένα μωρό από ανθρώπους τόσο καλούς όσο εσείς».

Αφού συμπληρώθηκαν τα απαραίτητα χαρτιά, τα πράγματα προχώρησαν γρήγορα. Οδηγηθήκαμε όλοι μας σ’ ένα θάλαμο εξετάσεων, όπου ξεντύσαμε την Κάλι και κλήθηκε η ομάδα παροχής ειδικής περίθαλψης. Σαν μακρινή ηχώ έφτασε στ’ αφτιά μας η φράση: «Είναι Μάρτυρες του Ιεχωβά, όχι αίμα, όχι αίμα». Σύντομα, ήρθε ο γιατρός που ήταν επικεφαλής της ομάδας παροχής ειδικής περίθαλψης και ανακοίνωσε ότι ήθελε να γίνει πλήρης αλλαγή του αίματος.

Για άλλη μια φορά, ο Τζίνο δήλωσε κατηγορηματικά τη θέση μας και ο γιατρός πήγε να συσκεφθεί με τους άλλους γιατρούς. Τώρα ήταν απαραίτητο να βάλουν ενδοφλέβιο ορό στην Κάλι. Εγώ είχα ήδη εξαντληθεί σωματικά και συναισθηματικά, και δεν άντεχα να βλέπω και πάλι το μωρό να το τρυπάνε με βελόνες ούτε να το ακούω να κλαίει. Τότε, ο Τζίνο άρχισε να αμφιβάλλει για το αν θα άντεχε το μωρό μετά απ’ όλα αυτά. Προσεκτικά πήρε μερικές τούφες μαλλιά από το κεφάλι της και τις έβαλε στην τσέπη του. Ήθελε να έχει κάτι από το κοριτσάκι του για να το θυμάται.

Εκείνη τη νύχτα, έβαλαν την Κάλι στο κρεβάτι της που έμοιαζε με θερμοκοιτίδα, και κάλυψαν τα μάτια της με επιδέσμους για να την προστατέψουν από τα ειδικά φώτα που χρησιμοποιούνται σ’ αυτές τις περιπτώσεις. Ο Τζίνο κι εγώ εξακολουθούσαμε να έχουμε αμφιβολίες για το αν θα γινόταν σεβαστή η θέση μας όσον αφορά το ζήτημα του αίματος· γι’ αυτό δεν τολμήσαμε να φύγουμε από το πλευρό του μωρού, έστω κι αν αυτή ήταν η δεύτερη νύχτα που θα μέναμε ξάγρυπνοι. Ο γιατρός που ήταν επικεφαλής ήρθε στην αίθουσά μας και εξέφρασε πάλι την επιθυμία του να κάνει μετάγγιση στην Κάλι. Και πάλι, του εξηγήσαμε τη θέση μας όσον αφορά το αίμα, η οποία βασίζεται στην Αγία Γραφή.

Τελικά, αυτός είπε: «Εντάξει, πού θέλετε να καταλήξετε;» Ο Τζίνο τού ξεκαθάρισε ότι θα κάναμε το παν για να μη γίνει μετάγγιση στο μωρό μας. Άλλωστε είχαμε διανύσει 320 χιλιόμετρα μέσα στη νύχτα για να το αποφύγουμε αυτό. Είπε στο γιατρό ότι θα χρειαζόταν να πάρουν άλλη δικαστική εντολή, αλλά μέχρι τότε εμείς θα είχαμε φύγει. Ο γιατρός έφυγε αμίλητος. Και πάλι προετοιμάσαμε τον εαυτό μας. Θα χρειαζόταν να αρπάξουμε το μωρό και να φύγουμε; Έριξα μια κλεφτή ματιά έξω από την αίθουσα, στο διάδρομο. Ήθελα να ξέρω πού βρίσκονταν οι έξοδοι, σε περίπτωση που θα μας χρειάζονταν.

Η νύχτα κύλησε αργά. Κάθε δυο ώρες έπαιρναν αίμα για εξέταση από τη φτέρνα της Κάλι. Το υψηλό επίπεδο χολερυθρίνης έπεφτε σιγά-σιγά. Η θεραπεία έφερνε αποτελέσματα! Στη διάρκεια των επόμενων δύο ημερών, γίνονταν τακτικές εξετάσεις αίματος κάθε δυο ώρες. Οι μικρές φτέρνες της Κάλι είχαν γεμίσει τρύπες. Μάλιστα είχε αρχίσει να το συνηθίζει, και μερικές φορές ούτε καν έκλαιγε όταν την τρυπούσαν.

Στο μεταξύ, μας επισκέπτονταν πολλοί Μάρτυρες από την περιοχή του Τζάκσονβιλ, οι οποίοι είχαν μάθει για την κατάστασή μας. Το ζευγάρι, του οποίου το μωρό είχε κάνει πρόσφατα εγχείρηση χωρίς αίμα, ήταν από τους πρώτους που ήρθαν. Πόσο μας ενθάρρυναν! Ένας καρδιολόγος μάς είπε τότε ότι η μετάγγιση θα παρουσίαζε μεγαλύτερους κινδύνους από τον ίκτερο. Όταν μας το είπε αυτό, νιώσαμε τελικά ότι μπορούσαμε να φύγουμε από το πλευρό του μωρού για πρώτη φορά μέσα σε τρεις μέρες.

Πλήρης Ανάρρωση

Αφού πολλοί γιατροί διαφόρων ειδικοτήτων έκαναν πλήρεις εξετάσεις στο μωρό, μας είπαν ότι ο ίκτερος δεν είχε αφήσει κανένα αρνητικό επακόλουθο, πράγμα που είπαν ότι τους εξέπληξε. Τώρα μπορούσαμε τελικά να πάμε σπίτι. Ανυπομονούσα να κρατήσω στην αγκαλιά μου την Κάλι χωρίς να έχει πάνω της όλ’ αυτά τα σωληνάκια από τους ενδοφλέβιους ορούς. Επειδή είχαμε πάρει την απαραίτητη πληροφόρηση, και μπορέσαμε να διαλέξουμε την ασφαλή φωτοθεραπεία κι επειδή δεν δεχτήκαμε να γίνει μετάγγιση αίματος, που θα εμπεριέκλειε ένα σωρό κινδύνους, δεν ανησυχούμε μήπως η Κάλι παρουσιάσει AIDS, ηπατίτιδα ή κάποια άλλη τρομακτική ασθένεια.

Αλλά είχαμε να αντιμετωπίσουμε άλλο ένα πρόβλημα. Η δικαστική εντολή που είχε εκδοθεί στο Βίρο Μπιτς εξακολουθούσε να ισχύει, κι έτσι δεν τολμούσαμε να φύγουμε προτού ακυρωθεί. Ο γιατρός που ήταν επικεφαλής είχε την καλοσύνη να κάνει τα απαραίτητα τηλεφωνήματα, και να ενημερώσει τις αρμόδιες αρχές για τη θεραπεία που έγινε στο μωρό. Αφού έγιναν αυτά, γυρίσαμε σπίτι.

Φυσικά, δεν είχαμε σκοπό να πάμε την Κάλι στον αρχικό της παιδίατρο. Αφού το κατάλαβαν αυτό, οι γιατροί στο Τζάκσονβιλ συμφώνησαν να κρατήσουν τα αρχεία του μωρού μέχρι να βρούμε έναν άλλο γιατρό. Δεν είχαμε συνειδητοποιήσει πόσο γνωστό είχε γίνει το κοριτσάκι μας και πόσο προκατειλημμένοι ήταν οι γιατροί στο Βίρο Μπιτς!

Έκλεισα ραντεβού μ’ έναν άλλο παιδίατρο, τον οποίο μας σύστησαν επειδή είχε πει πως θα σεβόταν τους Μάρτυρες του Ιεχωβά σχετικά με το ζήτημα του αίματος. Πήγα την Κάλι στο γραφείο του. Την ξέντυσα και η νοσοκόμα τη ζύγισε και της έβαλε θερμόμετρο. Η Κάλι ήταν ξαπλωμένη πάνω στο τραπέζι περιμένοντας το γιατρό. Αυτός μπήκε μέσα, την προσπέρασε και δήλωσε ότι ο ίδιος και οι άλλοι παιδίατροι συμφώνησαν να μην αναλάβουν το μωρό και να υποστηρίξουν τον παιδίατρο που είχε εξασφαλίσει τη δικαστική εντολή.

Του ανέφερα ότι ο ίδιος είχε πει σε φίλους μου πως θα σεβόταν τη θέση μας σχετικά με το ζήτημα του αίματος. Τότε ισχυρίστηκε ότι δεν είχε πει ακριβώς ότι θα το έκανε αυτό. «Εκείνοι σίγουρα πιστεύουν ότι εννοούσατε τα όσα λέγατε», απάντησα. Αμέσως εκείνος βγήκε από το δωμάτιο, χωρίς να ρίξει ούτε μια ματιά στο μωρό που ήταν ξαπλωμένο στο τραπέζι. Καθώς την έντυνα, με έπιασαν ξανά τα κλάματα και σκεφτόμουν πόσο πωρωμένοι έχουν γίνει οι άνθρωποι, περιλαμβανομένων κι εκείνων που υποτίθεται ότι είναι αφοσιωμένοι στη φροντίδα των συνανθρώπων τους.

Για να κάνει τις εξετάσεις της η Κάλι, έπρεπε να την πηγαίνω 60 χιλιόμετρα μακριά, σ’ ένα γιατρό που ήταν πρόθυμος να την αναλάβει. Νομίζω ότι πολλοί γιατροί δεν πιστεύουν πραγματικά ότι εμείς δεν θα δεχτούμε αίμα όταν φτάσουμε σε μια κρίσιμη κατάσταση ζωής και θανάτου. Πιστεύουν ότι θα αλλάξουμε γνώμη. Χρειάζεται να κάνουμε γνωστό ότι είμαστε ειλικρινείς, αφιερωμένοι Μάρτυρες του Θεού μας, και ότι η υπακοή στο νόμο του είναι σπουδαιότερη από κάθε άλλο ζήτημα.

Η εμπειρία μας αποδείχτηκε υποβοηθητική για άλλους γονείς Μάρτυρες, όσον αφορά τη συζήτηση με το γιατρό τους για το ζήτημα της ιατρικής περίθαλψης. Οι ερωτήσεις που κάνουν είναι πιο συγκεκριμένες και ρωτάνε τον ή τη γιατρό τους τι θα έκανε σε συγκεκριμένες καταστάσεις. ‘Πώς θα το χειριζόσασταν αυτό;’ ρωτάνε σχετικά με την κατάσταση που αντιμετωπίσαμε εμείς. Και όταν αναφέρουν τη δική μας εμπειρία, οι γιατροί συνειδητοποιούν ότι οι Μάρτυρες του Ιεχωβά εννοούν αυτά που λένε.

Αφού πέρασαν περίπου έξι μήνες, με έκπληξη λάβαμε ένα γράμμα από το Υπουργείο Υγείας και των Υπηρεσιών Αποκατάστασης, που έλεγε ότι είχαν ολοκληρώσει την έρευνά τους σχετικά με τις κατηγορίες για ιατρική αμέλεια που μας βάρυναν. Το γράμμα έλεγε ότι οι κατηγορίες είχαν αποδειχτεί αβάσιμες και παραγράφτηκαν. Τηλεφώνησα σ’ αυτή την υπηρεσία για να ρωτήσω σχετικά με την έρευνά τους. Ήμουν περίεργη να μάθω τι περιλάμβανε αυτή η έρευνα. Η γυναίκα που ήταν υπεύθυνη είπε ότι τηλεφώνησαν απλώς στο Τζάκσονβιλ προκειμένου να βεβαιωθούν για το τι έγινε. Κι έμειναν ικανοποιημένοι μ’ αυτό.

Η Κάλι είναι τώρα τριών χρονών. Λάμπει από υγεία και αποτελεί διαρκή πηγή χαράς. Αγαπάει τους ανθρώπους και της αρέσει να κάνει άλλους στην εκκλησία να παίζουν προσωρινά το ρόλο της ‘μαμάς’ ή του ‘μπαμπά’ της. Πολλές φορές μου λένε: «Μα τι όμορφη εγγονή που έχετε!» Κι εγώ χαμογελάω και λέω: «Όχι! Κόρη μου είναι». Πόσο ευγνώμων είμαι στο στοργικό μας Θεό!—Όπως το αφηγήθηκε η Μπόνι Ντέσκινς.

[Πρόταση που τονίζεται στη σελίδα 13]

«Είπαν ότι επρόκειτο να πάρουν το μωρό μαζί τους»

[Πρόταση που τονίζεται στη σελίδα 14]

«Θα χρειαζόταν να αρπάξουμε το μωρό και να φύγουμε;»

[Εικόνα στη σελίδα 15]

Μαζί με την κόρη μου, την Κάλι