Ασφαλής Οδήγηση—Η Επιτακτική Ανάγκη

ΕΧΕΙ ΕΙΠΩΘΕΙ για την οδήγηση ότι «δεν υπάρχει καμιά απολύτως άλλη δραστηριότητα που να δίνει περιθώρια για τόσες ζημιές και τόσες ταλαιπωρίες, και που να απαιτεί τόση λίγη ουσιαστική εκπαίδευση και υπευθυνότητα». Έχει τύχει ποτέ να βρεθείτε μ’ έναν ελιγμό έξω από το δρόμο σας για να αποφύγετε κάποιο αυτοκίνητο που έρχεται καταπάνω σας; Σας έχει τύχει, είτε ως πεζός είτε ως επιβάτης αυτοκινήτου είτε ακόμα και ως οδηγός, να δείτε με τα ίδια σας τα μάτια ένα αυτοκινητικό δυστύχημα και να εκφράσετε την ανησυχία σας για το αποδεκάτισμα που γίνεται στους δρόμους;

Στη Βρετανία «ο αριθμός των πεζών που σκοτώνονται ή τραυματίζονται σοβαρά, αυξάνεται συνεχώς εδώ και πέντε χρόνια».—The Times.

«Κάθε χρόνο . . . περίπου 4.000 άντρες, γυναίκες και παιδιά, χάνουν τη ζωή τους στους δρόμους του Καναδά».—The Toronto Star.

Από το 1981 μέχρι το 1985, τα αυτοκινητικά δυστυχήματα στις Ηνωμένες Πολιτείες προκάλεσαν 233.200 θανάτους.—The World Almanac, 1987.

«Στο Ρίο ντε Τζανέιρο [Βραζιλία] το αυτοκίνητο . . . σκοτώνει περισσότερους απ’ όσους σκοτώνουν η φυματίωση, ο καρκίνος και οι καρδιακές παθήσεις».—O Estado de S. Paulo.

Με τι ισοδυναμούν όλα αυτά, σε παγκόσμια κλίμακα;

Το Τίμημα της Οδήγησης

Υπολογίζεται ότι κάθε χρόνο σε ολόκληρο τον κόσμο χάνονται 250.000 ανθρώπινες ζωές σε αυτοκινητικά δυστυχήματα! Σύμφωνα με την The Toronto Star, αυτός ο αριθμός είναι «μεγαλύτερος από τον αριθμό όλων εκείνων που σκοτώνονται κάθε χρόνο σε πολέμους, εγκλήματα και εργατικά ατυχήματα».

Στη Βρετανία, ένας και μόνο θάνατος στην άσφαλτο υπολογίζεται ότι κοστίζει περίπου £252.000 (56.000.000 δρχ.). Γιατί τόσα πολλά; Εκτός από το κεφάλαιο που έχει επενδυθεί πάνω στο ίδιο το άτομο, τις χαμένες ενδεχόμενες αποδοχές του και την υλική ζημιά, είναι και τα έξοδα για το ασθενοφόρο, το νοσοκομείο και άλλες υπηρεσίες. Πράγματι, η επισφαλής οδήγηση κοστίζει!

Η ‘Δυνατότητα να Σκοτώνεις’

Ο πρώην υφυπουργός Μεταφορών της Βρετανίας Τζων Μουρ βρίσκει πως είναι «απίστευτο το γεγονός ότι κάθε χρόνο στη Βρετανία χάνονται περίπου 5.000 ζωές—κι όμως δεν γίνεται καμιά νύξη γι’ αυτό από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης [και το] Βρετανικό κοινό». Ορισμένες ομάδες ατόμων που κάνουν διαβήματα για την οδική ασφάλεια υποστηρίζουν ότι ‘ο θάνατος που προκαλείται από κάποιο όχημα κινδυνεύει να γίνει ένας αποδεκτός τρόπος ανθρωποκτονίας’.

Παρά την ολοφάνερη αυτή έλλειψη ενδιαφέροντος, το αναπόφευκτο συμπέρασμα είναι το εξής: Το πώς οδηγείτε μπορεί να αποδειχτεί ζήτημα ζωής και θανάτου για κάποιον, πιθανώς για εσάς τον ίδιο. Ο Άλεξ Μίλερ, υπεύθυνος του τμήματος εξεταστών για το δίπλωμα οδηγού στο Αστυνομικό τμήμα του Στράθκλαϋντ στη Σκωτία, εξηγεί: «Κάθε αυτοκίνητο είναι ένα φονικό όπλο που δίνει στον οδηγό τη δυνατότητα να σκοτώνει».

Τι σημαίνει αυτό για σας που είστε οδηγός; Είναι κάτι που σας βάζει σε πολλές σκέψεις, έτσι δεν είναι; Κι όμως, πολλοί από αυτούς που οδηγούν αυτοκίνητα υπολογίζουν ελάχιστα αυτήν τη δυνατότητα, ειδικά εκείνοι που πίνουν και μετά οδηγούν.

Από την Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας μας πληροφορούν ότι «το 1984 έγιναν 40.332 αυτοκινητικά δυστυχήματα τα οποία προκάλεσαν το θάνατο ή τον ακρωτηριασμό ατόμων, και 20.000 τα οποία περιλάμβαναν σοβαρή ζημιά στην περιουσία των ατόμων—σε όλα αυτά οι οδηγοί ήταν μεθυσμένοι». Στη Βρετανία, το πιοτό συνδέεται με τον 1 στους 3 θανάτους που οφείλονται σε αυτοκινητικά δυστυχήματα.

Αποθαρρύνουν καθόλου αυτές οι στατιστικές τα άτομα που πίνουν και κατόπιν οδηγούν; Όχι, σύμφωνα με κάποιον εκπρόσωπο της αστυνομίας στην Αγγλία που παρατήρησε: «Ο αριθμός των οδηγών που δεν διστάζουν να θέτουν σε κίνδυνο τη ζωή τη δική τους, της οικογένειάς τους και των άλλων ατόμων που κυκλοφορούν στους δρόμους εξακολουθεί να είναι σημαντικός». Ο καθηγητής Ρόμπερτ Κέντελ του Πανεπιστημίου του Εδιμβούργου υποστηρίζει ότι «περίπου το 10 τοις εκατό του αντρικού πληθυσμού της [Βρετανίας] οδηγούν αυτοκίνητο σε κατάσταση πάνω από το επιτρεπόμενο όριο [του αλκοόλ στο αίμα] τουλάχιστον μια φορά τη βδομάδα». Τι δείχνει αυτό, αν όχι καθαρό εγωισμό;

Μερικές εταιρίες αλκοολούχων ποτών στη Βρετανία προσπαθούν να μπαλώσουν το πρόβλημα προωθώντας προγράμματα μεταφοράς από και προς τα μπαρ. Αυτά τα προγράμματα περιλαμβάνουν εταιρίες που νοικιάζουν αυτοκίνητα ή πούλμαν και οι οποίες αναλαμβάνουν να μεταφέρουν το άτομο που πίνει, ανεξάρτητα από την κατάσταση στην οποία βρίσκεται, από το σπίτι του στο στέκι της προτίμησής του και το αντίστροφο. Σε παρέες, μερικοί οδηγοί που τους αρέσει το πιοτό προσπαθούν να αποφύγουν τον κίνδυνο, βγάζοντας εκ των προτέρων την απόφαση για το ποιος απ’ όλους θα οδηγήσει στην επιστροφή· φυσικά αυτός συμφωνεί να παραμείνει νηφάλιος και να πιει μόνο αναψυκτικά. Όσο αξιέπαινες κι αν είναι αυτές οι προσπάθειες, έχουν επιτυχία; Δημοσιεύματα στη Glasgow Herald αναφέρουν ότι τέτοιου είδους πρωτοβουλίες «δεν είναι αρκετές για να μειώσουν σε σημαντικό βαθμό τις επιπτώσεις του πιοτού στην οδήγηση».

Τότε λοιπόν, ποια είναι η απάντηση στο πρόβλημα των ατόμων που πίνουν και κατόπιν οδηγούν; «Τελικά θα πρέπει να βάλουμε τέρμα στις σχέσεις πιοτού και οδήγησης», καταλήγει ο αρχηγός της αστυνομίας του Γουοργουικσάιρ Πήτερ Τζόσλιν, και προσθέτει: «Η μοναδική συμβουλή που δίνουμε είναι: ‘Μην πίνετε όταν πρόκειται να οδηγήσετε’».

Είναι αυτή η υπόδειξη ρεαλιστική; Μερικές χώρες εφαρμόζουν με αυστηρότητα τους κανόνες οδικής κυκλοφορίας, επιβάλλοντας σοβαρές κυρώσεις στους οδηγούς που πίνουν. Η νομοθεσία της Σουηδίας εξουσιοδοτεί τις αρχές να κατάσχουν το αυτοκίνητο ενός επικίνδυνου οδηγού, ακριβώς όπως θα έπαιρναν το μαχαίρι ή το πιστόλι από τα χέρια ενός άγριου εγκληματία. Αναφέρεται ότι η Ένωση Δικαστών στη Βρετανία κάνει διαβήματα ώστε οι οδηγοί, που από τα αλκοτέστ φαίνεται ότι έχουν πιει, να θέτονται εκτός κυκλοφορίας οποτεδήποτε υπάρχει υποψία ότι θα διαπράξουν τις παραβάσεις ξανά, πριν από την ακροαματική διαδικασία.

Ωστόσο, για μια ασφαλή οδήγηση χρειάζονται πολύ περισσότερα πράγματα από το να μένει κανείς νηφάλιος.

[Εικόνα στη σελίδα 3]

Κάθε χρόνο, ο αριθμός των ανθρώπων που χάνονται σε αυτοκινητικά δυστυχήματα σε ολόκληρο τον κόσμο υπερβαίνει τον πληθυσμό της Ισλανδίας