Η Ελληνική Λέξη Ουρανός Στις Άγιες Γραφές

ΜΕΡΟΣ II

«Το Μεσουράνημα» και τα «άκρα του ουρανού»

Η έκφραση «μεσουράνημα» εφαρμόζεται στο χώρο που είναι μέσα στο γήινο στερέωμα της ατμόσφαιρας, όπου πετούν τα πουλιά, όπως ο αετός. (Αποκάλυψις 8:13· 14:6· 19:17· Δευτερονόμιον 4:11) [Εβραϊκά «καρδιά των ουρανών»]. Κάπως παρόμοια είναι η έκφραση «αναμέσον της γης και του ουρανού». (1 Χρονικών 21:16· 2 Σαμουήλ 18:9) Η προέλευση των εχθρών της Βαβυλώνας από τα «άκρα του ουρανού» σημαίνει προφανώς τον ερχομό τους προς αυτήν από τον μακρινό ορίζοντα (όπου ο ουρανός και η γη φαίνονται να συναντώνται κι ο ήλιος φαίνονται να ανατέλλει και να δύει). (Ησαΐας 13:5· παράβαλε Ψαλμός 19:4-6.) Όμοια, η έκφραση «εκ των τεσσάρων άκρων των ουρανών» προφανώς αναφέρεται σε τέσσερα σημεία της πυξίδας, δείχνοντας έτσι μια κάλυψη των τεσσάρων περάτων της γης. (Ιερεμίας 49:36· παράβαλε Δανιήλ 8:8· 11:4· Ματθαίος 24:31· Μάρκος 13:27.) Καθώς οι ουρανοί περιβάλλουν τη γη απ’ όλα τα μέρη, η όραση των πάντων από τον Ιεχωβά «έως των περάτων της γης» εμπερικλείει όλη την υδρόγειο σφαίρα.—Ιώβ 28:24.

Οι Νεφελώδεις Ουρανοί

Άλλη μια λέξη, η Εβραϊκή «σαχά», χρησιμοποιείται επίσης για να αναφερθεί στους «ουρανούς» ή τα σύννεφά τους. (Δευτερονόμιον 33:26· Παροιμίαι 3:20· Ησαΐας 45:8) Αυτή η λέξη, όσον αφορά τη ρίζα της περιέχει τη σημασία πράγματος που κοπανίστηκε ή κονιοποιήθηκε σαν τη «λεπτή σκόνη» («σαχάκ») του εδαφίου Ησαΐας 40:15.