Η Ελληνική Λέξη Ουρανός Στις Άγιες Γραφές
ΜΕΡΟΣ I
Φυσικοί Ουρανοί
Η ετυμολογία της Ελληνικής λέξης «ουρανός» είναι αβέβαιη. Στις Εβραϊκές Γραφές η ίδια αυτή λέξη «ουρανός», γράφεται πάντοτε στον πληθυντικό αριθμό και φαίνεται να έχει τη βασική έννοια εκείνου που σημαίνει «ύψος», ή «ψηλός». (Ψαλμός 103:11· Παροιμίαι 25:3· Ησαΐας 55:9). Η πλήρης έκταση των φυσικών ουρανών περιέχεται στη λέξη της αρχικής γλώσσας. Τα συμφραζόμενα παρέχουν συνήθως αρκετές πληροφορίες για τον καθορισμό της νοούμενης έκτασης των φυσικών ουρανών.
Ουρανοί της Γήινης Ατμόσφαιρας
Οι «ουρανοί» μπορεί να σημαίνουν την πλήρη έκταση της γήινης ατμόσφαιρας, στην οποία η δρόσος και ο παγετός κάνουν (Γένεσις 27:28· Ιώβ 38:29) τα πουλιά να πετούν (Δευτερονόμιον 4:17· Παροιμίαι 30:19· Ματθαίος 6:26), τους ανέμους να πνέουν (Ψαλμός 78:26), τις αστραπές (Λουκάς 17:24), και τα σύννεφα να υψώνονται και να αιωρούνται και να ρίχνουν τη βροχή τους, το χιόνι και το χαλάζι. (Ιησούς του Ναυή 10:11· 1 Βασιλέων 18:45· Ησαΐας 55:10· Πράξεις 14:17) Καμιά φορά εννοείται ο κατά γράμμα ουρανός, δηλαδή, ο εμφανής ή ορατός θόλος που περιβάλλει τη γη.—Ματθαίος 6:1-3· Πράξεις 1:10, 11.
Η ατμοσφαιρική αυτή περιοχή αντιστοιχεί γενικά στο «στερέωμα» (Εβραϊκά: «ρακιά») που σχηματίστηκε στη διάρκεια της δεύτερης δημιουργικής περιόδου και περιγράφεται στη Γένεση 1:6-8. Προφανώς, σ’ αυτόν τον «ουρανό» αναφέρονται τα εδάφια Γένεσις 2:4· Έξοδος 20:11· 31:17, που περιγράφουν τη δημιουργία του ουρανού και της γης.
Όταν σχηματίστηκε το στερέωμα της ατμόσφαιρας, τα επιφανειακά νερά της γης χωρίστηκαν από άλλα νερά που ήταν πιο πάνω από το στερέωμα. Αυτό επεξηγεί και την έκφραση ότι «εσχίσθησαν πάσαι αι πηγαί της μεγάλης αβύσσου, και οι καταρράκται των ουρανών ηνοίχθησαν», που χρησιμοποιείται σχετικά με τον παγκόσμιο κατακλυσμό των ημερών του Νώε. (Γένεσις 7:11· παράβαλε Παροιμίαι 8:27, 28.) Στον κατακλυσμό, η «μεγάλη άβυσσος» των νερών που αιωρούνταν πάνω από το στερέωμα προφανώς κατέρρευσαν σαν από ορισμένα μέσα, καθώς και με βροχόπτωση. Όταν η αχανής αυτή δεξαμενή άδειασε, αυτοί οι «καταρράκται των ουρανών», «έκλεισαν».—Γένεσις 8:2.
Το έξω Διάστημα
Οι φυσικοί «ουρανοί» εκτείνονται από τη γήινη ατμόσφαιρα και πέρα προς τους χώρους του έξω διαστήματος με τα αστρικά τους σώματα, τον «ήλιον, και την σελήνην και τα άστρα, πάσαν την στρατιάν του ουρανού». (Δευτερονόμιον 4:19· Ησαΐας 13:10· 1 Κορινθίους 15:40, 41, Εβραίους 11:12) Το πρώτο εδάφιο της Βίβλου περιγράφει τη δημιουργία των αστρικών αυτών ουρανών πριν από τη διαμόρφωση της γης για κατοικία του ανθρώπου. (Γένεσις 1:1) Αυτοί οι ουρανοί προβάλλουν τη δόξα του Θεού, όπως γίνεται και με το στερέωμα της ατμόσφαιρας, που είναι έργον των Θείων «δακτύλων». (Ψαλμός 8:3· 19:1-6) Οι ορισμένοι από τον Θεό «νόμοι του ουρανού», ελέγχουν όλα αυτά τα ουράνια σώματα. Οι αστρονόμοι, παρά τον σύγχρονο εξοπλισμό τους και τις προηγμένες μαθηματικές γνώσεις τους, δεν μπορούν να εννοήσουν πλήρως αυτούς τους νόμους. (Ιώβ 38:33· Ιερεμίας 33:25) Τα ευρήματά τους όμως επιβεβαιώνουν την αδυναμία του ανθρώπου να θέσει μετρητικό όργανο σ’ αυτούς τους ουρανούς, ή να μετρήσει τα αστρικά σώματα. (Ιερεμίας 31:37· 33:22) Ωστόσο, αυτά και αριθμούνται και κατονομάζονται από τον Θεό.—Ψαλμός 147:4· Ησαΐας 40:26.
(Συνεχίζεται)