Ευτυχία—Τι Απαιτείται για να τη Βρείτε

ΠΡΕΠΕΙ να αναπνέεις. Πρέπει να πίνεις υγρά. Πρέπει να τρως. Πρέπει να κοιμάσαι. Όλα αυτά είναι πράγματα ευνόητα. Το σώμα σας τα απαιτεί προκειμένου να παραμείνει ζωντανό. Αλλά απαιτούνται περισσότερα, πολύ περισσότερα, προκειμένου να γίνετε ευτυχισμένος. Ρουχισμός και κατοικία, ασφαλώς. Και, βέβαια, άλλες υλικές ανάγκες, μαζί με απλές ανέσεις και απολαύσεις. Πολλοί λένε ότι τα πολλά χρήματα θα τους έκαναν ευτυχισμένους—ωστόσο πολλοί άνθρωποι που είναι πλούσιοι είναι και δυστυχισμένοι.

Τι ακριβώς απαιτείται για την ευτυχία;

Ας εξετάσουμε το εξής παράδειγμα. Αγοράζουμε ένα αυτοκίνητο. Ο κατασκευαστής μάς λέει για τις ανάγκες του: χρειάζεται να έχει βενζίνη, νερό στο ψυγείο του, αέρα στις ρόδες, λάδι στο στροφαλοθάλαμο, κλπ. Καλύπτουμε τις ανάγκες του. Το αποτέλεσμα είναι ότι το αυτοκίνητο λειτουργεί κανονικά.

Ποιες είναι οι δικές μας ανάγκες; Πολύ πιο σύνθετες από τις ανάγκες οποιασδήποτε μηχανής. Μέσα στον άνθρωπο υπάρχει πνεύμα το οποίο έχει ανάγκες που είναι ανώτερες από τα υλικά αγαθά. Αν δεν εκπληρωθούν οι ανάγκες αυτές του πνεύματος που βρίσκεται μέσα μας, δεν θα υπάρξει καμιά ευχαρίστηση, καμιά ευτυχία. Η ευτυχία είναι, σαν να λέγαμε, μια εσωτερική υπόθεση. Αυτός είναι ο τρόπος που είμαστε φτιαγμένοι. Πρέπει να εκπληρώνονται τόσο οι ανάγκες του σώματος όσο και οι ανάγκες του πνεύματος. Ο Ιησούς το κατέδειξε αυτό: ‘Ο άνθρωπος πρέπει να ζήσει όχι μόνο με ψωμί, αλλά με κάθε λόγο που βγαίνει μέσα από το στόμα του Ιεχωβά’.—Ματθαίος 4:4.

Χρειάζεται μια ισορροπία ανάμεσα στο υλικό και στο πνευματικό στοιχείο. Οποιοδήποτε απ’ τα δυο κι αν παραμεληθεί θα υπάρχει κάποια έλλειψη. Από τα δυο, το πιο κρίσιμο είναι εκείνο που παραμελείται και πιο συχνά. Η ευτυχισμένη ζωή δεν είναι ένας κορεσμός από πολυτέλεια. Το ευτυχισμένο άτομο δεν είναι εκείνο που ικανοποιείται με την απόλαυση που δημιουργείται με εμπορικό τρόπο, με την ιδέα της καλοπέρασης στις ντισκοτέκ ή στα νυχτερινά κέντρα. Πρέπει να δώσει προσοχή στη σοφία του Ιησού, ο οποίος είπε: ‘Ευτυχισμένοι είναι εκείνοι που έχουν συναίσθηση της πνευματικής τους ανάγκης’. (Ματθαίος 5:3) Είναι λυπηρό, ωστόσο, το γεγονός ότι πολλοί θέτουν το υλικό στοιχείο πριν από το πνευματικό, και έτσι τους λείπει η εσωτερική ειρήνη και η ευχαρίστηση, χωρίς να γνωρίσουν ποτέ το γιατί.

Μερικοί σεβαστοί επιστήμονες γνωρίζουν το γιατί: Το τωρινό σύστημα πραγμάτων είναι εσφαλμένο.

Ο Ρενέ Ντυμπό λέει τα εξής: «Η επιστημονική τεχνολογία φέρνει προς το παρόν το σύγχρονο πολιτισμό σε μια πορεία που θα είναι πορεία αυτοκτονίας αν δεν μεταστραφεί εγκαίρως . . . [Τα ευημερούντα έθνη] ενεργούν σαν τα μόνα κριτήρια συμπεριφοράς να είναι η άμεση ικανοποίηση κάθε τους ιδιοτροπίας και παρόρμησης . . . Ώστε λοιπόν σε κίνδυνο δεν βρίσκεται μονάχα η βίαιη καταστροφή της φύσης αλλά και το ίδιο το μέλλον του ανθρώπου. . . . Αμφισβητώ το γεγονός ότι το ανθρώπινο γένος μπορεί να ανεχθεί τον παράλογο τρόπο ζωής μας για πολύ καιρό ακόμη χωρίς να χάσει το καλύτερο μέρος της ανθρώπινης ιδιότητας. Ο δυτικός άνθρωπος ή θα διαλέξει μια νέα κοινωνία ή μια νέα κοινωνία θα τον καταργήσει».

Ο Έριχ Φρομ συμφωνεί αλλά πιστεύει ότι «η νέα κοινωνία και ο νέος Άνθρωπος θα καταστεί δυνατό να εμφανιστούν μόνο αν τα παλιά κίνητρα του κέρδους, της ισχύος, και της διανόησης αντικατασταθούν από νέα: της ύπαρξης, της συμμετοχής, της κατανόησης». Αναφέρθηκε σε εκθέσεις οι οποίες είχαν γίνει από το Κλαμπ της Ρώμης δηλώνοντας ότι με δραστικές οικονομικές και τεχνολογικές αλλαγές το ανθρώπινο γένος θα μπορούσε «να αποφύγει τη μεγαλύτερη και τελική παγκόσμια καταστροφή». Ο Φρομ είπε ότι οι αλλαγές αυτές θα μπορούσαν να έρθουν μόνο αν πρώτα «συμβεί μια βασική αλλαγή στη δομή τού χαρακτήρα τού σύγχρονου Ανθρώπου . . . Για πρώτη φορά στην ιστορία η φυσική επιβίωση της ανθρώπινης φυλής εξαρτάται από μια ριζική αλλαγή της ανθρώπινης καρδιάς». Ο Άλμπερτ Σβάιτσερ συμφώνησε ότι τα προβλήματα «σε τελευταία ανάλυση μπορούν να επιλυθούν μόνο με μια εσωτερική αλλαγή του χαρακτήρα».

‘Μια βασική αλλαγή στο χαρακτήρα του ανθρώπου; Μια αλλαγή καρδιάς;’ Ναι! Και η Βίβλος το κατέδειξε αυτό 19 αιώνες πριν. ‘Σταματήστε να διαμορφώνεστε σύμφωνα με αυτό το σύστημα πραγμάτων^’, είπε, ‘αλλά να μεταμορφώνεστε ανανεώνοντας τη διάνοια σας’. Και πάλι, λέει, ‘Ξεντυθείτε την παλιά προσωπικότητα με τις πράξεις της, και φορέστε τη νέα προσωπικότητα, η οποία μέσω ακριβούς γνώσης γίνεται νέα σύμφωνα με την εικόνα Εκείνου που τη δημιούργησε’.—Ρωμαίους 12:2· Κολοσσαείς 3:9,10.

‘Σύμφωνα με την εικόνα Εκείνου που τη δημιούργησε;’ Ναι! Την εικόνα Ιεχωβά του Θεού, κατά την ομοιότητα του οποίου δημιουργήθηκε ο άνθρωπος! (Γένεση 1:27, 28) Αυτή είναι η εικόνα την οποία θα πρέπει να προσπαθεί να μιμηθεί ο άνθρωπος. Αυτός είναι ο τρόπος με τον οποίο δημιουργήθηκε. Και αυτό είναι εκείνο που καθορίζει τις πνευματικές του ανάγκες. Και η εκπλήρωση των αναγκών αυτών είναι εκείνο που κάνει τον άνθρωπο ευτυχισμένο!

Ο Ιεχωβά είναι ο Θεός σκοπού, και εργάζεται για την εκπλήρωση του σκοπού του. Ο άνθρωπος που είναι πλασμένος σύμφωνα με την εικόνα του Ιεχωβά χρειάζεται κι αυτός επίσης να κάνει εργασία η οποία να έχει κάποιο σκοπό γεμάτο νόημα. Αυτό το πράγμα παρουσιάζει κάποιο πρόβλημα. «Κάτω από τις σύγχρονες βιομηχανικές συνθήκες», λέει ο ψυχίατρος Σμίλυ Μπλάντον, «ολοένα και περισσότεροι άνθρωποι ανακαλύπτουν ότι . . . δεν είναι παρά μικροσκοπικά δόντια γραναζιών, κατά κανόνα, σε μια τεράστια μηχανή η οποία κατευθύνεται από τη διεύθυνση κάποιας απομακρυσμένης συλλογικής εταιρίας. Η εργασία έχει γίνει εξειδικευμένη και τμηματική μέχρι σημείου που έχει λίγη πραγματική σημασία, και που ο εργάτης ο ίδιος μετατρέπεται σ’ έναν ανώνυμο μοχλό πάνω στον οποίο πατάει κάποιος άλλος».

Κάτω απ’ αυτό το σύστημα το μεγαλύτερο μέρος της εργασίας δημιουργεί ένταση και στερείται νοήματος. Ωστόσο έχουμε μια απεγνωσμένη ανάγκη για να έχει νόημα η ζωή. Ο ψυχίατρος Βίκτωρ Φρανκλ έγραψε: «Το να αγωνίζεται κανείς να βρει νόημα στη ζωή του είναι η πρωταρχική κινητήρια δύναμη του ανθρώπου. . . . Δεν υπάρχει τίποτε στον κόσμο, αποτολμώ να πω, που να βοηθάει τόσο αποτελεσματικά κάποιον να επιζήσει ακόμη και κάτω από τις χειρότερες συνθήκες, όσο η γνώση ότι υπάρχει κάποιο νόημα στη ζωή του».

Αλλά πώς μπορούμε να αισθανόμαστε ότι η ζωή μας έχει νόημα; Μέσα στην απεραντοσύνη του σύμπαντος η γη μας είναι ένας κόκκος. Καθένας από μας δεν είναι παρά κάτι λιγότερο από το ένα τετράκις δισεκατομμυριοστό του κόκκου αυτού. Ο καθένας μας είναι κατιτί περισσότερο από μια μικρή αμοιβάδα. Πώς μπορεί να έχουμε κάποια σημασία; Ακόμη και η Βίβλος λέει ότι ο άνθρωπος είναι σαν το χόρτο που χάνεται, σαν το λουλούδι που μαραίνεται, σαν τη σκιά που περνάει, σαν την καταχνιά που σύντομα εξαφανίζεται. (Ψαλμός 103:15, 16· 144:4· Ιακώβου 4:14) Εκτός . . . εκτός αν μπορέσουμε να συνδεθούμε με τον μεγάλο Παντοδύναμο που δημιούργησε το σύμπαν. Εκτός αν ο Παντοδύναμος αυτός, ο οποίος μας δημιούργησε, έχει κάποιο σκοπό υπόψη του για εμάς. Μόνο τότε μπορεί η ζωή μας να έχει πραγματικό νόημα και να διαρκεί πιο πολύ απ’ όσο η ζωή του χόρτου, του λουλουδιού, της σκιάς, της καταχνιάς.

Και αυτό ακριβώς συμβαίνει. Ο άνθρωπος δημιουργήθηκε από τον Θεό, του δόθηκε μια εργασία να φροντίζει για τη γη και για τα φυτά και για τα ζώα της. Μια εργασία γεμάτη νόημα—την οποία το ανθρώπινο γένος απότυχε οικτρά να επιτελέσει. Όχι μόνο απότυχε να το κάνει αυτό αλλά αντίθετα στην πραγματικότητα κατέστρεψε τη γη. (Γένεση 1:28· 2:15· Αποκάλυψη 11:18) Κάνοντας το αυτό αποστέρησε τη ζωή του από το μόνο διαρκές νόημα που θα μπορούσε να έχει.

Οι άνθρωποι χρειάζονται τον Θεό, μια εσωτερική παρόρμηση τους πιέζει ‘να αναζητούν τον Θεό, αν μπορέσουν να τον ψηλαφίσουν και πραγματικά να τον βρουν, μολονότι, στην πραγματικότητα, δεν είναι μακριά από τον καθένα μας’. (Πράξεις 17:27) Αυτός ο Μέγας Δημιουργός αντανακλάται στους ουρανούς και στη γη γύρω μας. Οι αόρατες ιδιότητες του—η δύναμη, η σοφία, η Θεότητα—γίνονται ορατές στα πράγματα που έχει φτιάξει. Ασυγχώρητα, παράλογα, πολλοί διδάσκουν ότι η γη και η ζωή πάνω της απλά εξελίχθηκε από τυφλή σύμπτωση. Κάνοντας το αυτό, αρνούνται τις καθοδηγητικές αρχές και τις αξίες που τόσο πολύ χρειάζεται ο άνθρωπος. Αυτοί οι άνθρωποι τυφλά οδηγούν τους τυφλούς οπαδούς τους μακριά από τη μόνη ευκαιρία που έχουν για μια βαθιά, ικανοποιητική ευτυχία.—Ρωμαίους 1:20· Ματθαίος 15:14.

Παρ’ όλ’ αυτά, όλο το ανθρώπινο γένος, ακόμη και οι επιτηδευμένοι διανοούμενοι, ψάχνουν να βρουν κάποιο θεό και πολλές φορές βρίσκουν οποιοδήποτε άλλο θεό εκτός από τον αληθινό Παντοδύναμο. Πολλοί ψυχίατροι αναγνωρίζουν την εσωτερική ανάγκη του ανθρώπου για να λατρεύει μια ανώτερη δύναμη. Ο Ρόλλο Μέι είπε ότι μέσω της πίστης στον Θεό «το άτομο κερδίζει ένα συναίσθημα της δικής του μικρότητας και ασημαντότητας εν όψει του μεγαλείου του σύμπαντος και των σκοπών του Θεού που εμπεριέχει το σύμπαν . . . Αναγνωρίζει ότι υπάρχουν σκοποί που κινούνται σε τόξα πολύ μεγαλύτερα από τη δική του μικρή τροχιά, και έτσι πασχίζει να θέσει τον εαυτό του σε αρμονία μαζί τους».

Ο Σ. Τζ. Γιουνγκ: «Το άτομο που δεν είναι στηριγμένο στον Θεό δεν μπορεί να αντισταθεί από μόνο του στις φυσικές και ηθικές κολακείες του κόσμου. . . . Η θρησκεία . . . είναι μια ενστικτώδης στάση ιδιόμορφη στον άνθρωπο, και μπορεί κανείς να δει τις εκδηλώσεις της σε όλη την ανθρώπινη ιστορία. . . . [Η] ιδέα ενός παντοδύναμου θείου όντος υπάρχει παντού, αν δεν αναγνωρίζεται με συναίσθηση τότε γίνεται δεκτή ασυναίσθητα . . . Γι’ αυτό το θεωρώ σοφότερο να αναγνωρίζουμε την ιδέα του Θεού με συναίσθηση· αλλιώς κάποιος άλλος γίνεται θεός, κατά κανόνα κάτι που είναι τελείως ακατάλληλο και ανόητο».

Όλη η ανθρώπινη ιστορία διακηρύσσει, πέρα από κάθε αμφιβολία, ότι ο άνθρωπος έχει μια εσωτερική παρόρμηση για λατρεία. Από τις πιο πρωτόγονες φυλές μέχρι τις πιο πολιτισμένες κοινωνίες, ο άνθρωπος έχει εγκαταστήσει θεούς—τις περισσότερες φορές με ανόητο τρόπο. Πέτρες, δέντρα, κάποιο βουνό, ζώα, ανθρώπινους ηγέτες, το χρήμα, την κοιλιά του, ακόμη και τον Σατανά τον Διάβολο (πράγμα που ο Σατανάς θέλησε τόσο πολύ να κάνει ο Ιησούς). Η αντιεπιστημονική φιλοσοφία της εξέλιξης έχει γίνει μια σύγχρονη θρησκεία για εκατομμύρια ανθρώπους—μια θρησκεία που βασίζεται αποκλειστικά και μόνο στον ‘θεό της Καλής Τύχης’. Επίσης, πολλοί άνθρωποι που ισχυρίζονται ότι λατρεύουν τον αληθινό Θεό αποδίδουν μόνο υπηρεσία χειλέων και απλώς φορούν εξωτερικά μια ‘μορφή ευσέβειας’. (Ησαΐας 65:11· 2 Τιμόθεο 3:5· Φιλιππησίους 3:19· Κολοσσαείς 3:5· Ματθαίος 4:9· 7:21) Αν δεν εκπληρωθεί σωστά η ανάγκη αυτή με τη λατρεία του μόνου αληθινού Θεού, του Ιεχωβά, μαζί με την εκπλήρωση όλων των άλλων αναγκών, δεν θα υπάρξει βαθιά ριζωμένη ικανοποίηση ή ευτυχία που να διαρκεί για τον άνθρωπο. Αυτό είναι ένα αποφασιστικό μέρος των πραγμάτων που απαιτούνται για να μας κάνουν ευτυχισμένους.

Ο Ιεχωβά είναι Θεός αγάπης. Ο Γιος του Ιησούς έδωσε τη ζωή του, εξαιτίας της αγάπης του για μας. Οι δυο πιο μεγάλες εντολές είναι να αγαπάμε τον Θεό και να αγαπάμε τον πλησίον μας. Η αγάπη καλύπτει πλήθος αμαρτιών. Η αγάπη παρέχει διαπαιδαγώγηση που μας εκπαιδεύει στη δικαιοσύνη. Η αγάπη είναι ο τέλειος δεσμός της ενότητας ανάμεσα μας. Η αγάπη είναι το χαρακτηριστικό γνώρισμα των μαθητών του Ιησού. Είναι αυτό το είδος της αγάπης, της καλοπροαίρετης αυτής αγάπης, που δεν αστοχεί ποτέ.—1 Ιωάννου 4:8· Ιωάννης 15:13· Ματθαίος 22:36-40· 1 Πέτρου 4:8· Εβραίους 12:6, 11· Κολοσσαείς 3:14· Ιωάννης 13:35.

Αυτή είναι η θεοσεβής αγάπη την οποία περιγράφει τόσο όμορφα ο απόστολος Παύλος στην επιστολή 1 Κορινθίους 13:4-8, ΜΝΚ: ‘Η αγάπη είναι μακρόθυμη και καλή. Η αγάπη δεν φθονεί, δεν καυχησιολογεί, δεν φουσκώνει από περηφάνια, δεν συμπεριφέρεται άπρεπα, δεν επιδιώκει τα δικά της συμφέροντα, δεν εξάπτεται. Δεν κρατάει λογαριασμό για τη βλάβη. Δεν χαίρεται στην αδικία, αλλά χαίρεται με την αλήθεια. Όλα τα ανέχεται, όλα τα πιστεύει, όλα τα ελπίζει, όλα τα υπομένει. Η αγάπη δεν αστοχεί ποτέ’.

Εμείς θα πρέπει να αντανακλούμε αυτή τη θεοσεβή ποιότητα της αγάπης. Είναι μια πνευματική ανάγκη η οποία πρέπει να ικανοποιείται αν πρόκειται να είμαστε ευτυχισμένοι. «Η αρχή που αποτελεί τη βάση στην καπιταλιστική κοινωνία και η αρχή της αγάπης είναι ασύμφωνες», είπε ο Φρομ, και πρόσθεσε: «Η αγάπη είναι η μόνη λογική και ικανοποιητική απάντηση στο πρόβλημα της ανθρώπινης ύπαρξης . . ., η ύστατη και πραγματική ανάγκη για κάθε ανθρώπινο ον». Είναι μια ζωτική ανάγκη, σύμφωνα με τον Σμίλυ Μπλάντον: «Χωρίς την αγάπη, χάνουμε την επιθυμία να ζούμε. . . . Ένα ορισμένο μέτρο αγάπης για τον εαυτό μας είναι ένα φυσιολογικό χαρακτηριστικό κάθε υγιούς ανθρώπου. Το να έχουμε τη σωστή εκτίμηση για τον εαυτό μας είναι κάτι το αναπόφευκτο για κάθε εργασία και επίτευγμα. Εάν είμαστε πολύ σκληροί και επικριτικοί για τη συμπεριφορά μας, τότε η αίσθηση της ενοχής μας μπορεί να εξασθενίσει τη θέληση να ζούμε και, σε εξαιρετικές περιπτώσεις, μπορεί να φέρει μια πραγματική αυτοκαταστροφή».

Πολλά χρόνια πριν, ο Ιησούς έδειξε αγάπη για τον εαυτό του καθώς επίσης και αγάπη για τους άλλους όταν είπε: ‘Πρέπει να αγαπάς τον πλησίον σου όπως τον εαυτό σου’. Η αγάπη, σαν ένας μυς, ισχυροποιείται από την άσκηση της. Από την άλλη, η αγάπη, όπως και η πίστη, είναι νεκρή χωρίς έργα. Σπείρετε αγάπη για να θερίσετε αγάπη. Η αγάπη είναι γενναιόδωρη. ‘Κάνετε συνήθεια να δίνετε, και οι άνθρωποι θα σας δώσουν’. Ωστόσο, εκείνος που αγαπάει και δίνει δεν το κάνει αυτό για να λάβει κάτι σαν ανταπόδοση. Η γενναιοδωρία η ίδια είναι η ανταμοιβή. Όπως είπε ο Ιησούς, ‘Υπάρχει περισσότερη ευτυχία στο να δίνει κανείς μάλλον παρά στο να λαβαίνει’. Δίνεις, παίρνεις, αλλά δεν δίνεις για να πάρεις.—Ματθαίος 22:39· Λουκάς 6:38· Πράξεις 20:35· Ιακώβου 2:26.

Συγγενής με τη γενναιοδωρία είναι και η συμβολή, όχι σε υλικά πράγματα, αλλά σε ιδέες, σε πείρες, σε χαρές, σε πόθους, σε ενδόμυχα αισθήματα, ακόμη και σε λύπες. Ένας ψυχίατρος είπε: «Μια από τις πιο βαθιές μορφές της ανθρώπινης ευτυχίας: Η συμμετοχή σε απόλαυση». Ήσαστε ποτέ μόνος καθώς παρατηρούσατε με έκπληξη το θεαματικό ηλιοβασίλεμα και επιθυμούσατε κάποιος αγαπημένος να βρίσκεται εκεί για να μοιραστεί την εμπειρία αυτή μαζί σας; Ή ακούσατε διεγερτικά καλά νέα που δεν είχατε κανέναν για να τα πείτε; Ή βλέπατε με δέος το θυελλώδη ωκεανό με τα γιγαντιαία κύματα να σπάζουν την ορμή τους πάνω στη βραχώδη ακτή και να εξακοντίζουν τα νερά τους ψηλά στον αέρα, και να επιθυμούσατε ζωηρά να υπήρχε κάποιος σύντροφος να απολαύσει μαζί σας το καταπληκτικό αυτό θέαμα; Ή ακόμη και κάποια σκηνή οδυνηρής λύπης που σας έθλιψε βαθιά, αλλά ποτέ δεν θα μπορέσετε να τη μεταδώσετε πλήρως σε κάποιον άλλο; Ποθούμε να εκφράζουμε ο ένας στον άλλον τα συναισθήματα μας, όπως είπε και ο απόστολος Παύλος: «Χαίρετε μετά χαιρόντων και κλαίετε μετά κλαιόντων».—Ρωμαίους 12:15.

Φαίνεται απλό. Είναι όμως αληθινό. Ο ψυχίατρος Τζέιμς Φίσερ είπε: «Οι μεγάλοι διανοούμενοι . . . έχουν προειδοποιήσει για τους κινδύνους της επιδίωξης γήινων θησαυρών, και έχουν συστήσει με θέρμη την απλή ζωή». Οι γνήσιες απολαύσεις βρίσκονται στα απλά πράγματα και στα μεγαλειώδη πράγματα που έχει κάνει ο Θεός: στον μπλε βελουδένιο θόλο από τον οποίο τρεμοσβήνουν και λάμπουν μυριάδες άστρα, στη ζέστη του ήλιου, στη δροσιά της αύρας. Στην ευωδιά των λουλουδιών, στο τραγούδι των πουλιών, στη χάρη των ζώων. Στους κυματοειδείς λόφους και στους πανύψηλους βράχους. Στα ορμητικά ποτάμια και στα ρυάκια που ρέουν απαλά, στα καταπράσινα λιβάδια και στα πυκνά δάση, στο χιόνι που λαμποκοπά κάτω από τον ήλιο. Στο ελαφρό χτύπημα της βροχής πάνω στην οροφή, στο τερέτισμα του γρύλου στο κελάρι, στον κοασμό του βατράχου στη λιμνούλα, στο πλατάγισμα ενός ψαριού που στέλνει κυκλικούς φλοίσβους κάτω από το σεληνόφως.

Ακόμη μεγαλύτερη ευχαρίστηση βρίσκεται στους κοινωνικούς ανθρώπους, γιατί ο άνθρωπος δημιουργήθηκε σαν κοινωνικό πλάσμα με μια ανάγκη να ανήκει σε άλλους. Μια ευγενική σκέψη, ένα άγγιγμα όλο συμπάθεια, μια απαλή χειρονομία, ένα θερμό χαμόγελο, μια στοργική εκδήλωση, το γέλιο του παιδιού που παίζει, τα γουργουρητά του μωρού μέσα στην κούνια του, η αξιοπρέπεια και η σοφία ενός ηλικιωμένου ατόμου πλούσιου σε πείρες από τη ζωή—αυτά είναι πράγματα που δίνουν ικανοποίηση.

Εκείνο που μετράει είναι το τι είμαστε, όχι το τι φαίνεται ότι είμαστε. Είναι η αγάπη που έχουμε, όχι η κοινωνική θέση που κατέχουμε. Είναι αυτά που δίνουμε, όχι αυτά που παίρνουμε. Είναι ο θησαυρός που έχουμε στα ουράνια, όχι η συσσώρευση χρυσού πάνω στη γη. Είναι μάλλον η ικανοποίηση με τα λίγα παρά η ανησυχία για τα πολλά εκείνο που μετράει. Ο πλούσιος νεαρός άρχοντας είχε αγαθά, οι Φαρισαίοι εμφανίζονταν άγιοι, αλλά ο πλούσιος νεαρός άρχοντας δεν ήταν ευτυχισμένος και οι Φαρισαίοι δεν ήταν άγιοι. Έχοντας τις σκέψεις του Θεού που μας κάνουν σοφούς, χρησιμοποιώντας τη σοφία αυτή για να δίνουμε διέξοδο στη δύναμη μας, ακολουθώντας τις αρχές του για να στερεώνουμε τη δικαιοσύνη, μιμούμενοι αυτόν στην επίδειξη αγάπης—όλα αυτά χρειάζονται για να ικανοποιούμε τις επιθυμίες που εκείνος δημιούργησε μέσα μας.

Και όλα αυτά είναι εκείνα που απαιτούνται για να γίνουμε ευτυχισμένοι.

[Πρόταση που τονίζεται στη σελίδα 5]

Η επιβίωση «εξαρτάται από μια ριζική αλλαγή στην καρδιά του ανθρώπου»

[Πρόταση που τονίζεται στη σελίδα 7]

«Το να προσπαθεί να βρει νόημα στη ζωή του είναι η πρωταρχική κινητήρια δύναμη του ανθρώπου»

[Πρόταση που τονίζεται στη σελίδα 9]

«Χωρίς αγάπη, χάνουμε τη θέληση να ζούμε»

[Πλαίσιο στη σελίδα 10]

Ευτυχία Μέσω Θείας Σοφίας

«Μακάριος ο επιβλέπων εις τον πτωχόν».—Ψαλμός 41:1

«Μακάριοι οι φυλάττοντες κρίσιν, οι πράττοντες δικαιοσύνην εν παντί καιρώ».—Ψαλμός 106:3

«Μακάριος ο λαός, του οποίου ο Κύριος είναι ο Θεός αυτού».—Ψαλμός 144:15

«Μακάριος ο άνθρωπος, όστις εύρηκε σοφίαν, και ο άνθρωπος, όστις απέκτησε σύνεσιν διότι το εμπόριον αυτής είναι καλήτερον παρά το εμπόριον του αργυρίου και το κέρδος αυτής παρά χρυσίον καθαρόν».—Παροιμίαι 3:13, 14

«Ο δε ελεών τους πτωχούς είναι μακάριος».—Παροιμίαι 14:21

«Και ο ελπίζων επί τον Κύριον είναι μακάριος».—Παροιμίαι 16:20

«Μακάριοι, οι πτωχοί τω πνεύματι, διότι αυτών είναι η βασιλεία των ουρανών».—Ματθαίος 5:3

Η ευτυχία έρχεται από εκείνον που έβαλε μέσα μας την ανάγκη για αυτήν κατ’ αρχή, από τον Δημιουργό μας Ιεχωβά τον Θεό

[Εικόνα στη σελίδα 6]

Ο άνθρωπος δημιουργήθηκε από τον Θεό, του δόθηκε το έργο να φροντίζει για τη γη και τα φυτά της και τα ζώα της

[Εικόνα στη σελίδα 8]

Οι γνήσιες απολαύσεις βρίσκονται στα απλά πράγματα