Ήμουν Ένας Ρασταφαριανός

ΤΑ ΜΑΛΛΙΑ ΜΟΥ ήταν μακριά και τα μάτια μου είχαν βρώμικους κόκκινους κύκλους από το κάπνισμα της μαριχουάνας. Δεν χρησιμοποιούσα πράγματα όπως είναι η τσατσάρα, τα χάρτινα πιάτα ή τα φλιτζάνια, ούτε ακόμη και το όνομα που μου έδωσαν οι γονείς μου! ‘Μα γιατί να μη χρησιμοποιείς τέτοια πρακτικά και χρήσιμα πράγματα’, μπορεί να ρωτήσετε; Επειδή ήμουν Ρασταφαριανός. Ο Ρασταφαριανισμός είναι ένα θρησκευτικό κίνημα ντόπιο στο νησί της Τζαμάικα. Ας σας εξηγήσω πώς έγινα Ρασταφαριανός και τι πιστεύουν αυτοί.

Όλα άρχισαν μια μέρα, όταν καθόμουν κάτω από ένα δέντρο, διαβάζοντας τη Βίβλο μου και καπνίζοντας ένα πούρο γκάντζα (μαριχουάνα). Με πλησίασε ένας Ρασταφαριανός και άρχισε να καπνίζει μαζί μου. Καθώς αρχίσαμε συζήτηση, τόνισε το γεγονός ότι υπήρχε ένας τρόπος για να συνεχίσει να ζει ο άνθρωπος χωρίς να πεθαίνει. Ήθελα να ακούσω περισσότερα. Έτσι άρχισε να μου μιλάει για τις βασικές Ρασταφαριανές πεποιθήσεις.

Οι Ρασταφαριανές Πεποιθήσεις

Αργότερα έμαθα ότι υπάρχουν διάφορες ομάδες Ρασταφαριανών, που η καθεμιά έχει τις δικές της ιδέες. Αλλά, κατά βάση, όλοι συμφωνούν σε ένα γεγονός—ότι ο τέως αυτοκράτορας της Αιθιοπίας Χαϊλέ Σελασιέ ήταν ενσάρκωση του Ιησού Χριστού, ότι ήταν ο Βασιλιάς των βασιλιάδων και ο Κύριος των κυρίων και ο κατακτητής «λέων όστις είναι εκ της φυλής Ιούδα».—Αποκάλυψις 5:5.

Ο εκπαιδευτής μου ήταν συνταυτισμένος με τη Ρασταφαριανή ομάδα που αυτοαποκαλούνταν τα Ύψη της Δημιουργίας, έτσι άρχισα να συνταυτίζομαι και εγώ με αυτή την ομάδα. Θεωρούσαμε τον εαυτό μας σαν μέρος της δημιουργίας—ακριβώς όπως τα ζώα και τα φυτά. Η αστραπή, η βροντή και τα άλλα φυσικά φαινόμενα τα βλέπαμε με δέος και φόβο—σαν να μιλούσε μέσω αυτών ο Θεός.

Αρνιόμαστε να φάμε κρέας, ψάρι, ή οτιδήποτε αυτού του είδους, εφόσον τα πράγματα αυτά πεθαίνουν και σαπίζουν, κι έτσι θα σάπιζε και οποιοσδήποτε τα έτρωγε. Από την άλλη, τα λαχανικά, όπως είναι το σπανάκι, συνεχίζουν να αυξάνουν ακόμη κι όταν τους κόψεις τα βλαστάρια. Έτσι εκείνοι που τρέφονται με τέτοια πράγματα έχουν τη δυνατότητα για αιώνια ζωή, πιστεύαμε. Μόνο αν ένα άτομο διέπραττε κάποια θανάσιμη αμαρτία θα γευόταν τον θάνατο.

Η ομάδα μου έβλεπε τους λευκούς σαν μέρος της δημιουργίας, αλλά κατώτερους από τους μαύρους, οι οποίοι είναι ‘κύριοι της δημιουργίας’. Ωστόσο, μερικές Ρασταφαριανές ομάδες μισούν βαθύτατα τους λευκούς εξαιτίας των συμφορών που έφερε το δουλεμπόριο και οι δολοφονίες, οι βιασμοί, και η κακομεταχείριση των μαύρων δούλων από τους λευκούς. Οι Ρασταφαριανοί αυτοί πιστεύουν ότι η υποδούλωση των μαύρων θα πρέπει να λάβει εκδίκηση με επανάσταση και αιματοχυσία, και τελικά όλοι οι μαύροι πρέπει να επιστρέψουν στην πατρίδα τους την Αφρική, από την οποία πάρθηκαν χωρίς τη συγκατάθεση τους.

Η φιλοσοφία που αγκάλιασα ήταν απλή για μένα. Δεν υπήρχε κανένας ηγέτης εκτός από τον «θείο» Χαϊλέ Σελασιέ, το όνομα του οποίου πριν από τον ενθρονισμό του ήταν Ρας Ταφάρι (από εδώ προέρχεται και το όνομα Ρασταφαριανός). Σκοπός μου στη ζωή ήταν να έχω τη σωστή άποψη για τη δημιουργία και τη γνώση ότι είμαι γιος του Θεού. Έπρεπε να χρησιμοποιώ όσο περισσότερο γινόταν μόνο ό,τι είχε δημιουργήσει ο Θεός και όσο λιγότερο γινόταν όσα είχε παράγει ο άνθρωπος. Αυτός ήταν ο λόγος που δεν χρησιμοποιούσα τσατσάρα—ήταν φτιαγμένη από άνθρωπο. Έτσι, άφηνα τα μαλλιά μου να μεγαλώνουν, ακριβώς όπως μεγαλώνουν και τα φύλλα στα δέντρα.

Με την ίδια λογική, δεν χρησιμοποιούσα πιάτα ή φλιτζάνια—τα αντικαθιστούσαν καθαρισμένες κολοκύθες. Δεν χρησιμοποιούσα επίσης πράγματα που ήταν φτιαγμένα από χαρτί, και αυτό περιλάμβανε τη Βίβλο. Πίστευα ότι τα πράγματα που έφτιαξε ο Θεός ήταν δικά μου και μπορούσα να τα αποκτήσω χωρίς να καταβάλω τίμημα, ανεξάρτητα από το ποιος τα κάτεχε ή ποιος τα έλεγχε. Έτσι, οι σοδειές των άλλων στην πραγματικότητα ανήκαν σε μένα, πίστευα. Εκείνοι που αξίωναν κατοχή και απαιτούσαν ένα τίμημα γι’ αυτά, δεν είχαν κανένα δικαίωμα να το κάνουν αυτό.

Ένας Φραγμός Γλώσσας

Ο καινούργιος μου τρόπος ζωής δημιούργησε ένα φραγμό γλώσσας με τους μη Ρασταφαριανούς. Όσον αφορά εμάς, ακόμη και τα ονόματα που μας έδωσαν οι γονείς μας, θα έπρεπε να απορριφθούν σαν προϊόντα του βιομηχανοποιημένου κόσμου. Έτσι η προσωπική αντωνυμία «εγώ» προσέλαβε μια ιδιόρρυθμη σημασία. Ο Θεός ήταν το πρώτο «εγώ» και κάθε Ρασταφαριανός ήταν επίσης «εγώ». Για να διαχωρίζουμε το ένα άτομο από το άλλο, προσκολλούσαμε το «εγώ» σε επίθετα τα οποία περιέγραφαν το μέγεθος, το ύψος, κλπ. Έτσι, επειδή εγώ ήμουν μικρόσωμος, αποκαλούμουν «ο μικρός εγώ». Ακόμη και τα ονόματα των τροφίμων άλλαζαν με την υποκατάσταση του γράμματος «ι» που στα Αγγλικά σημαίνει «εγώ». Έτσι, η «μπανάνα» έγινε «ιανάνα» (εγώ-ανάνα).

Η Αγγλική γλώσσα άλλαξε από εμάς και με άλλους τρόπους επίσης. Για παράδειγμα, από τη δική μας άποψη δεν μπορούσε κανείς να «έρθει πίσω», πράγμα που σήμαινε επιστροφή, καθώς είναι αδύνατο για μας να στρέψουμε τον χρόνο προς τα πίσω. Έτσι το «ερχομός πίσω» έγινε «ερχομός μπροστά». Οι λέξεις επίσης άλλαξαν για να συμβαδίζουν με τις απόψεις μας. Ο «καταπιεστής» (στα Αγγλικά «απρέσορ») έγινε «ντάουν-πρέσορ» (κάτω-πιεστής), επειδή το «απ» (που σημαίνει στα Αγγλικά πάνω), ο ήχος της πρώτης συλλαβής της λέξης «απρέσορ», σημαίνει κάτι καλό, εξυψωτικό, ενώ το «ντάουν» (κάτω) είναι σύμφωνο με την έννοια του καταπιεστή. Τελικά, με αυτή τη μορφή του δόγματος, μόλις που μπορούσα να μιλήσω ακόμη και την πιο απλή πρόταση στα γνωστά Αγγλικά, παρ’ ότι είχα φοιτήσει πέντε χρόνια στο Κολέγιο Κόρνγουωλ στην πόλη Μοντέγκο Μπέη!

Η νέα αυτή φιλοσοφία με έφερε σε διαφωνία με τους γονείς μου, επειδή έγινα ασεβής και τους έβριζα με τη χειρότερη γλώσσα. Η εμφάνιση και η διαγωγή μου έφερναν όνειδος στην οικογένεια. Τελικά, ο πατέρας μου μού είπε ότι έπρεπε να φύγω από το σπίτι. Έτσι έβαλα σε μια βαλίτσα τα λίγα υπάρχοντα μου και έφυγα για να ακολουθήσω τον τρόπο της ζωής που νόμιζα ότι με ικανοποιούσε αληθινά.

Συνάγοντας τους ‘Καρπούς της Δημιουργίας’

Κατόπιν, έγινα ένας βαρύς καπνιστής μαριχουάνας. Κάτω από την επιρροή της, ξεχνούσα τις φροντίδες της ζωής. Καθόμουν και αυτοσυγκεντρωνόμουν μέχρις ότου αισθανόμουν ότι γινόμουν ένα με το φυσικό περιβάλλον, κι έτσι γινόμουν ένα μέρος της δημιουργίας. Η επιθυμία να κάθομαι και να αυτοσυγκεντρώνομαι οδήγησε στην τεμπελιά. Παράτησα την εργασία μου σαν μουσικός, έτσι ώστε να δαπανώ περισσότερο χρόνο στους λόφους της επικοινωνίας με τον Θεό· εκεί είχα και μία καλύβα που την μοιραζόμουν με δυο άλλους Ρασταφαριανούς.

Καθώς περνούσε ο καιρός, τα χρήματα άρχισαν να τελειώνουν. Έτσι αρχίσαμε να συλλέγουμε ένα μέρος από τη «δημιουργία του Πατέρα» μας από τους ανθρώπους οι οποίοι, σύμφωνα με τις πεποιθήσεις μας, είχαν ακατάλληλα αξιώσεις πάνω της και την πουλούσαν με χρήματα. Έτσι τη νύχτα λυμαινόμασταν τις κοντινές φάρμες. Αυτές οι επιδρομές αναφέρθηκαν στην αστυνομία, και εμείς και η αστυνομία γίναμε άσπονδοι εχθροί. Τους βλέπαμε σαν αντιπάλους που ήθελαν να μας διώχνουν μακριά από τη «δημιουργία». Κατά τη διάρκεια της μέρας αυτοί περικύκλωναν την καλύβα μας, μας πυροβολούσαν, μας έδερναν, και μας προειδοποιούσαν να φύγουμε από την πόλη. Αλλά το βράδυ ήταν διαφορετικά—-αναλαμβάναμε την επίθεση για να συνάξουμε τους ‘καρπούς της δημιουργίας’.

Σε μια περίπτωση με συνέλαβαν και με κατηγόρησαν για απαγωγή, αλλά αργότερα με άφησαν ελεύθερο. Αυτό με ενθάρρυνε και με έκανε να έχω την πεποίθηση ότι ήμουν ένας ‘γιος του Θεού’. Ωστόσο, με συνέλαβαν και δεύτερη φορά με πέντε διαφορετικές κατηγορίες—ληστεία, άδικη επίθεση, κατοχή κλεμμένων αγαθών, κατοχή ναρκωτικών και οδήγηση ελαττωματικού οχήματος.

Αυτή τη φορά φαινόταν ότι ο Θεός με είχε ξεχάσει, γιατί με έδειραν πάρα πολύ στην αστυνομία και με έβαλαν στη φυλακή επί τρεις μήνες, χωρίς να επιτρέψουν να αποφυλακιστώ με εγγύηση. Κατόπιν με έφεραν στο δικαστήριο. Αλλά πολλοί άνθρωποι με επιρροή, που με γνώριζαν, έκαναν έκκληση για να μου δείξει το δικαστήριο επιείκεια, και αυτό με έσωσε από τη φυλακή. Ωστόσο, δυο στενοί Ρασταφαριανοί σύντροφοι ήταν λιγότερο τυχεροί. Ο ένας καταδικάστηκε σε τέσσερα χρόνια καταναγκαστικά έργα, και ο άλλος τέθηκε κάτω από περιορισμό δηλαδή να παραμένει πάντοτε μέσα στην περιοχή του σπιτιού του. Αργότερα, δυο άλλοι σύντροφοι Ρασταφαριανοί βρέθηκαν νεκροί, δεμένοι μέσα σε σάκους ζαφοράς· προφανώς είχαν δοσοληψίες με ξένους λαθρεμπόρους ναρκωτικών.

Αμφισβήτηση των Πεποιθήσεων Μου

Οι δυσκολίες αυτές με έκαναν να αναρωτιέμαι αν οι πεποιθήσεις μου ήταν σωστές. Σ’ αυτό συνέβαλε το γεγονός ότι οι σύντροφοι Ρασταφαριανοί ανέπτυξαν μία νέα ιδέα—δεν ήταν πια γιοι του Θεού, αλλά ο καθένας τους ήταν Θεός ο ίδιος. Αρνήθηκα να το δεχτώ αυτό. Αυτή και άλλες διαφωνίες δημιούργησαν διαμάχες ανάμεσα μας. Έτσι τελικά αποφάσισα να επιστρέψω στο σπίτι—αλλά ήμουν ακόμη Ρασταφαριανός στη σκέψη μου. Συνέχισα να έχω επαφή, κατά καιρούς, με τους συντρόφους Ρασταφαριανούς.

Τότε επεθύμησα να μιλήσω σε κάποιον ο οποίος όμως δεν ήταν Ρασταφαριανός, δεν μπορούσε να καταλάβει τη γλώσσα μου. Ήρθε ξανά στο νου μου η ανακούφιση που είχα κάποτε όταν διάβαζα τη Βίβλο, έτσι άρχισα να την διαβάζω και πάλι. Καθώς διάβαζα, έφτασα σε εδάφια που με έβαλαν σε σκέψη. Για παράδειγμα, στο εδάφιο Ψαλμός 1:1, διάβασα: «Ευλογημένος είναι ο άνθρωπος που δεν περπατάει στη βουλή των ασεβών». (Μετάφραση βασιλέως Ιακώβου) Τότε είδα τους Ρασταφαριανούς συντρόφους μου σαν «ασεβείς», εξαιτίας της νέας τους αξίωσης ότι ήταν θεοί. Επίσης, στο εδάφιο 1 Κορινθίους 11:14, διάβασα: «Μήτε η ίδια η φύση δεν σας διδάσκει ότι, εάν κάποιος άντρας έχει μακριά μαλλιά, αυτό είναι ντροπή γι’ αυτόν;» Όμως εγώ είχα μακριά μαλλιά.

Προοδευτικά άρχισα να αμφισβητώ τις πεποιθήσεις μου ακόμη περισσότερο. Άρχισε να αναπτύσσεται μέσα μου μια επιθυμία να λατρέψω τον αληθινό Θεό, με τον σωστό τρόπο. Είχα πειστεί ότι οι Ρασταφαριανοί είχαν αποτύχει να ικανοποιήσουν τις ανάγκες μου: την ανάγκη μου για μια σαφή κατανόηση του ποιος είναι ο Δημιουργός, την ανάγκη μου για μια ασφαλή βάση για αιώνια ζωή, την ανάγκη μου για γνήσια αδελφότητα, βασισμένη στην αγάπη και στην κατανόηση, και την ανάγκη μου να κατανοώ τους λόγους για τις ανισότητες του κοινωνικού συστήματος που έχει ο κόσμος.

Βρίσκοντας Ικανοποιητικές Απαντήσεις

Ωστόσο, δεν γνώριζα πού να στραφώ για αληθινή ικανοποίηση. Μερικές φορές καθόμουν και έκλαιγα για βοήθεια, παρακαλώντας τον Δημιουργό, οποιοσδήποτε κι αν ήταν, να έρθει σε βοήθεια μου. Μετά, μια μέρα δυο Μάρτυρες του Ιεχωβά επισκέφθηκαν το σπίτι των γονιών μου και άρχισαν να συζητούν για τη Βίβλο. Δεν έδωσα μεγάλη προσοχή μέχρις ότου αναφέρθηκε η λέξη Αρμαγεδδώνας.

«Γνωρίζω τα πάντα σχετικά με αυτόν», τους είπα. «Και θα ζήσω για να τον δω».

«Πιστεύετε ότι θα πρέπει κανείς να είναι Μάρτυρας για τον Ιεχωβά;» ρώτησε ένας από αυτούς,

«Ποιος είναι ο Ιεχωβά;»

Τότε, γύρισε αμέσως τη Γραφή στο εδάφιο Ψαλμός 83:18, ΜΝΚ το οποίο λέει: «Ώστε να γνωρίσουν οι άνθρωποι ότι συ, του οποίου το όνομα είναι Ιεχωβά, συ μόνος είσαι ο Ύψιστος πάνω σ’ όλη τη γη».

Για πρώτη φορά, το όνομα Μάρτυρες του Ιεχωβά απόκτησε σημασία για μένα. Άλλες φορές είχα διώξει τους Μάρτυρες, όπως και οποιοδήποτε άλλον εκκλησιαστικό όμιλο τους οποίους είχα ξεγράψει όλους σαν εσφαλμένους. Αλλά τώρα ευχαρίστως δέχτηκα το βιβλίο Η Αλήθεια που Οδηγεί στην Αιώνιο Ζωή από αυτούς. Άρχισα να το διαβάζω αμέσως.

Το κεφάλαιο «Ποιος Είναι ο Θεός;» με ενδιέφερε πάρα πολύ. Θυμάμαι ακόμη που καθόμουν και επαναλάμβανα το όνομα «Ιεχωβά», ξανά και ξανά, δυνατά, ακριβώς όπως ένα μωρό που μαθαίνει μια καινούργια λέξη. Στον κατάλληλο καιρό, ικανοποιήθηκε η ανάγκη μου να γνωρίσω ποιος είναι ο αληθινός Θεός.

Κατόπιν το κεφάλαιο «Δίκαια Διακυβέρνηση Κάνει τη Γη Παράδεισο» ικανοποίησε την ανάγκη που αισθανόμουν για ένα δίκαιο, ίσο σύστημα πραγμάτων πάνω στη γη. Πόσο ευγνώμων ήμουν που έμαθα ότι σύντομα όλη η γη θα γίνει ένας παράδεισος με καθαρή, αμόλυντη ατμόσφαιρα! Και συγκινήθηκα με την προσδοκία να ζω για πάντα, χωρίς να έχω πια την ανάγκη να μεταναστεύω σε κάποιους απομονωμένους λόφους για να φεύγω μακριά από τον άρρωστο πολιτισμό!—Ψαλμός 37:9-11, 29· Λουκάς 23:43· Αποκάλυψις 11:18.

Έτσι έφτασα στο συμπέρασμα ότι η πορεία που είχα διαλέξει σαν δρόμο για να λατρεύω τον Θεό δεν ήταν ικανοποιητική. Γι’ αυτό ζήτησα από ένα συγγενή μου να μου κόψει τα μακριά μου μαλλιά, και άρχισα να κόβω όλους τους δεσμούς με τους Ρασταφαριανούς μου συντρόφους. Αλλά αυτό δεν ήταν εύκολο. Με θεωρούσαν σαν προδότη και απείλησαν να με σκοτώσουν. Ωστόσο, αυτό δεν με απέτρεψε. Πίστευα ότι τίποτα δεν μπορούσε να με σταματήσει από του να μελετάω τη Βίβλο, γιατί είχα βρει κάτι που αληθινά ικανοποιούσε τις ανάγκες μου.

Αφού καθάρισα τον εαυτό μου, πήρα το δρόμο για την τοπική Αίθουσα Βασιλείας. Σύντομα μετά, ένας σκαπανέας (ένας ολοχρόνιος κήρυκας των Μαρτύρων του Ιεχωβά) κανόνισε να μελετάει τη Βίβλο μαζί μου τακτικά. Ήταν πολύ καλός και υπομονετικός. Έπρεπε να είναι. Κατά καιρούς δεν με καταλάβαινε καθόλου, εξαιτίας του Ρασταφαριανού μου λεξιλογίου!

Έχοντας βρει την αλήθεια που ικανοποίησε τις πνευματικές μου ανάγκες, αισθάνθηκα υποχρεωμένος να μιλήσω για τα καλά αυτά νέα στους γονείς μου. Η μητέρα μου ανταποκρίθηκε ευνοϊκά και σύντομα παρακολουθούσε τις συναθροίσεις στην Αίθουσα Βασιλείας μαζί μου. Ο πατέρας μου, επίσης, εντυπωσιάστηκε πολύ από την αλλαγή στην εμφάνιση και στην προσωπικότητα μου. Γύρω στους έξι μήνες αφότου άρχισα να μελετάω και μετά, αφιέρωσα τη ζωή μου να υπηρετώ τον Ιεχωβά Θεό και βαφτίστηκα. Είχα την πρόσθετη χαρά να δω τη μητέρα μου να βαφτίζεται λίγους μήνες μετά από μένα.

Όταν αναλογίζομαι το παρελθόν και σκέφτομαι ότι δυο στενοί Ρασταφαριανοί σύντροφοι μου δολοφονήθηκαν και άλλοι βρίσκονται στη φυλακή ακόμη, είμαι ευγνώμων στον Ιεχωβά που σήμερα τον υπηρετώ! Το να μιλάω για την αλήθεια του Λόγου του Θεού στους άλλους και να συναναστρέφομαι με τους στοργικούς Χριστιανούς αδελφούς και αδελφές πράγματι μου έχει δώσει έναν ευτυχισμένο, ικανοποιητικό τρόπο ζωής τώρα. Επιπρόσθετα, έχω την υπέροχη ελπίδα της αιώνιας ζωής σε μια δίκαιη Νέα Τάξη, όπου όλες οι ανάγκες των ανθρώπων θα ικανοποιούνται για πάντα. (Ψαλμός 145:16)—Από συνεργάτη μας.

[Πρόταση που τονίζεται στη σελίδα 15]

Πίστευα ότι τα πράγματα που έφτιαξε ο Θεός ήταν δικά μου και μπορούσα να τα αποκτήσω χωρίς τίμημα, ανεξάρτητα από το ποιος τα κάτεχε

[Πρόταση που τονίζεται στη σελίδα 17]

Συγκινήθηκα με την προοπτική της αιώνιας ζωής