Η Ελληνική Γλώσσα
Χρήση της «κοινής» από θεόπνευστους Χριστιανούς συγγραφείς
Επειδή οι συγγραφείς των θεόπνευστων Χριστιανικών Γραφών ενδιαφέρονταν να διαδώσουν το άγγελμά τους με κατανόηση σε όλο το λαό, χρησιμοποίησαν όχι την κλασική αλλά την «κοινή» Ελληνική γλώσσα. Όλοι αυτοί οι συγγραφείς, ήταν οι ίδιοι Ιουδαίοι. Μολονότι ήταν Σημιτικής καταγωγής, δεν ενδιαφέρονταν για τη διάδοση του Σημιτισμού, αλλά για την αλήθεια της αγνής Χριστιανοσύνης, και μέσω της Ελληνικής γλώσσας μπορούσαν να πλησιάσουν περισσότερους ανθρώπους. Μπορούσαν καλύτερα να εκπληρώσουν την αποστολή τους να «μαθητεύσουν πάντα τα έθνη». (Ματθ. 28:19, 20) Επίσης, η «κοινή» ήταν ένα καλό μέσον με το οποίο μπορούσαν να εκφράζουν καλά τις λεπτές αποχρώσεις και πολύπλοκες απόψεις που θα ήθελαν να παρουσιάσουν.
Είναι εύκολο να διακρίνετε, διαβάζοντας τις Χριστιανικές Ελληνικές Γραφές, ότι βασίζονται σε πολύ μεγάλο βαθμό στις Εβραϊκές Γραφές και εκφράζουν καλά το νόημα των αρχαιότερων αυτών θεόπνευστων συγγραμμάτων. Και, κάτω από την επιρροή του αγίου πνεύματος, εκείνο που έγραψαν Ελληνικά οι Χριστιανοί συγγραφείς εξέφραζε με ακρίβεια τις αποκαλύψεις που γίνονταν από τον Ιησού Χριστό, ενώ συγχρόνως προσαρμόζονταν με τις Εβραϊκές Γραφές και τις διασαφήνιζαν. Ο καθηγητής Α. Τ. Ρόμπερτσον είπε: «Ο Ουέστκοττ έχει αληθινή ενόραση όταν λέει για την Ελληνική γλώσσα της Καινής Διαθήκης: ‘Συνδυάζει την απλή αμεσότητα της Εβραϊκής νόησης με την ακρίβεια της Ελληνικής έκφρασης. Με αυτόν τον τρόπο η λεπτή απαλότητα της Ελληνικής έκφρασης ερμηνεύει με κάποια έννοια την Εβραϊκή σκέψη’» (Γραμματική της Ελληνικής Καινής Διαθήκης στο Φως της Ιστορικής Έρευνας, σελ. 92) Πραγματικά, οι Χριστιανοί συγγραφείς επηρέασαν και την Ελληνική γλώσσα εισάγοντας νέες εκφράσεις για να μεταδώσουν το άγγελμα του ευαγγελίου του Ιησού Χριστού.
Η «κοινή» αποτελεί ανάπτυγμα της κλασικής Αττικής Ελληνικής γλώσσας. Μολονότι η Αττική Ελληνική περιείχε πολλές λαϊκές εκφράσεις, η «κοινή» πρόσθεσε πάρα πολλές ακόμη, κάνοντάς την κοσμοπολίτικη, απλουστεύοντας τη γραμματική, και λοιπά. Οι συγγραφείς των Χριστιανικών Ελληνικών Γραφών, μολονότι απέφευγαν το τεχνητό και σχολαστικό (λογιοτατικό) τύπο μερικών κλασικών συγγραφέων, ωστόσο χρησιμοποιούσαν πολλές κλασικές λέξεις. Υψώθηκαν, με τη χρήση της «κοινής» Ελληνικής, σε βαθμό και σε περιορισμό πολύ πιο πάνω από τις κοινές μηδαμινότητες και τους χυδαϊσμούς της καθομιλουμένης «κοινής» γλώσσας τών μη φιλολογικών Ελληνικών παπύρων που βρέθηκαν κυρίως στην Αίγυπτο. Ο καθηγητής Ρόμπερτσον σχολιάζει ιδιαίτερα το Λουκά και τον Παύλο, και λέει για τον δεύτερο: «Το γεγονός ότι ο Παύλος θα χρησιμοποιούσε τον πιο φιλολογικό τύπο καταφαίνεται από την ομιλία του στον Άρειο Πάγο, στον Αγρίππα, καθώς και στους Εφεσίους και στους Ρωμαίους». (Πράξ. 17:22-31· 26:1-23) Λέγει επίσης, «Λάβετε την παραβολή του Ασώτου γιου, για παράδειγμα. Σε φιλολογική εξοχότητα, αυτό το αφήγημα είναι ανυπέρβατο».—Λουκ. 15:11-32.
Επομένως, οι θεόπνευστοι Χριστιανοί συγγραφείς προσέδωσαν στην «κοινή» Ελληνική γλώσσα δύναμη, σεμνότητα και θέρμη λόγω του εξυψωμένου αγγέλματος τους. Οι Ελληνικές λέξεις προσέλαβαν ένα πιο πλούσιο, πλήρες και πιο πνευματικό νόημα στα συμφραζόμενα των θεόπνευστων Γραφών.