Επιβιωτιστές—Είναι Προετοιμασμένοι για το Τέλος;
«Λέω στους ανθρώπους να βγουν από τις πόλεις και να πάνε σε μικρές κωμοπόλεις, επειδή ο πολιτισμός σε όλο τον κόσμο είναι καταδικασμένος». Έτσι προειδοποίησε ένας υπέρμαχος ενός αυξανόμενου κινήματος το οποίο και γοητεύει και τρομοκρατεί: των επιβιωτιστών! Αυτοί είναι, όπως δείχνει, και το όνομα τους, άνθρωποι που έχουν για σκοπό τους την επιβίωση από αυτό που οι ίδιοι νομίζουν ότι θα είναι η αναπόφευκτη παγγήινη καταστροφή—είτε αυτή θα είναι πυρηνική, είτε φυσική, είτε κοινωνική ή οικονομική. Το από πού θα έρθει η καταστροφή ελάχιστα τους ενδιαφέρει, γιατί αυτοί ετοιμάζονται για κάθε ενδεχόμενο.
Βιβλία με δυσοίωνους τίτλους όπως Η Ζωή Μετά από τη Μέρα της Καταστροφής τούς παρέχουν «διαφωτιστικές πληροφορίες σχετικά με καταφύγια, αποθηκεύσεις τροφίμων, τεχνικές οικιακής ιατρικής, ψυχολογία της επιβίωσης, και προστασία με καταφύγια». Περιοδικά όπως το Επιβίωση τούς κρατάνε ενήμερους με τις τελευταίες εφευρέσεις σχετικά με την επιβίωση: τουφέκια, κατεψυγμένα και αποξηραμένα τρόφιμα, εξοπλισμό μάχης και προκατασκευασμένα καταφύγια για προστασία από τη ραδιενέργεια. Αυτά, όμως, δεν είναι παρά ένα απλό δείγμα μιας σειράς προϊόντων που έχουν δημιουργήσει αυτό που λίγο καιρό πριν το περιοδικό Αμερικανικά και Παγκόσμια Νέα αποκάλεσε «Μια Νέα Αναπτυσσόμενη Βιομηχανία». Μερικοί φανατικοί επιβιωτιστές έχουν κάνει ακόμη και επενδύσεις σε υπόγειες συνιδιοκτησίες, έτσι ώστε να περάσουν έναν ‘πυρηνικό Αρμαγεδδώνα’ άνετα.
Μην κάνετε λάθος. Οι επιβιωτιστές το παίρνουν στα σοβαρά. Είναι αλήθεια ότι για πολλούς οι στρατιωτικές τους μέθοδοι και η πολεμική τους εκπαίδευση φαίνονται μακάβρια φαντασία. Το περιοδικό Λάιφ είχε πρόσφατα μια είδηση πάνω στην αυξανόμενη δημοτικότητα του «Εθνικού Παιχνιδιού για την Επιβίωση». Σ’ αυτό άνθρωποι που φορούν στρατιωτικές φόρμες πεζοπορούν μέσα από τα δάση πυροβολώντας με αβλαβή βλήματα και όπλα ο ένας εναντίον του άλλου—μια δοκιμή για ανταρτοπόλεμο μετά από την μεγάλη καταστροφή. Μέχρι τώρα «το Παιχνίδι έχει απλωθεί σε 38 πολιτείες [των ΗΠΑ]», ανέφερε το Λάιφ.
Παιδικό παιχνίδι; Ίσως για μερικούς. Αλλά για άλλους οι μέθοδοι αυτές θεωρούνται σοβαρή υπόθεση. Όπως εξηγεί ένας επιβιωτιστής: «Όταν τα πράγματα δυσκολέψουν, οι άνθρωποι θα μας κλέβουν . . . Οι άνθρωποι θα σκοτώνουν για ένα κομμάτι ψωμί».
Τρελοί ή Ρεαλιστές;
Πολλοί παρ’ όλα αυτά αισθάνονται τον πειρασμό να περιγελάσουν τους επιβιωτιστές σαν ιδρυτικά μέλη ενός σωματείου τρελών, αλλά άλλοι νομίζουν ότι τελικά οι επιβιωτιστές δεν είναι και τόσο παράλογοι. Οι απειλές τού πυρηνικού πολέμου και του υπερπληθυσμού με την επακόλουθη πείνα, το έγκλημα, την οικονομική κατάρρευση, ή ακόμη και την κατάρρευση της κοινωνικής τάξης, δεν είναι οι αχαλίνωτες φαντασιώσεις νευρωτικών ατόμων. Αυτά τα προβλήματα φέρνουν σε αμηχανία και σύγχυση ακόμη και τους ειδικούς. Για παράδειγμα, σύμφωνα με την εφημερίδα Δε Ώκλαντ Σταρ, μια ομάδα έρευνας που ονομαζόταν η Παρατήρηση του Κόσμου δημοσίευσε πρόσφατα μια μελέτη που ισχυριζόταν ότι «ο κόσμος βρίσκεται στο χείλος της οικονομικής κρίσης που θα προκληθεί από την εξάντληση των φυσικών πλουτοπαραγωγικών πόρων».
Σε αντίθεση με εκείνους που καταφεύγουν στην «ψυχική αναστολή», οι επιβιωτιστές προσπαθούν να αντιμετωπίσουν τους φόβους αυτούς. Αν και προέρχονται από διάφορα κοινωνικά και οικονομικά περιβάλλοντα, και παρά το γεγονός ότι το κίνημα τους είναι διασπασμένο από τις διαφορετικές φιλοσοφίες και προσεγγίσεις του θέματος, ωστόσο είναι ενωμένοι εξαιτίας τού ενός ισχυρού κοινού παράγοντα—ΤΟ ΦΟΒΟ. Πιστεύουν ότι το «σύστημα» έχει αποτύχει—ότι οι κυβερνήσεις, οι αστυνομίες, τα δικαστήρια και τα οικονομικά συστήματα δεν είναι σε θέση να επιλύσουν τα ανερχόμενα προβλήματα αυτής της δεκαετίας. Γι’ αυτό οι ίδιοι διαλέγουν να στηρίζονται στον εαυτό τους και πιστεύουν ότι οι δικές τους πρωτοβουλίες και ικανότητες, τελειοποιημένες με εκπαίδευση εκ των προτέρων, θα τους σώσουν όταν θα έρθει η καταστροφή.
Μια Πρακτική Άποψη;
Είναι όμως τα καταφύγια για προστασία από τη ραδιενέργεια, τα αποξηραμένα και κατεψυγμένα τρόφιμα και οι κρύπτες του χρυσού πρακτικοί τρόποι για την μελλοντική επιβίωση; Πόση αποτελεσματικότητα θα είχαν στην περίπτωση ενός πραγματικού πυρηνικού πολέμου; Ένα άρθρο που είχε τον τίτλο «Μακροπρόθεσμες Βιολογικές Συνέπειες του Πυρηνικού Πολέμου», και που δημοσιεύτηκε στο Σάιενς, άρχιζε λέγοντας: «Πρόσφατες μελέτες για έναν πυρηνικό πόλεμο μεγάλης κλίμακας (της τάξης των 5.000 ως 10.000 μεγατόννων) έχουν υπολογίσει ότι θα προξενήσει 750 εκατομμύρια άμεσους θανάτους μόνο από την έκρηξη· συνολικά 1,1 δισεκατομμύριο θάνατοι θα επέλθουν από τα συνδυασμένα αποτελέσματα της έκρηξης, της φωτιάς, και της ραδιενέργειας· και, κατά προσέγγιση, επί πλέον 1,1 δισεκατομμύριο τραυματίες θα απαιτούν ιατρική παρακολούθηση. Έτσι, το 30 ως 50 τα εκατό του συνολικού ανθρώπινου πληθυσμού θα γίνουν αμέσως θύματα ενός πυρηνικού πολέμου».
Υποθέστε, ωστόσο, ότι το καταφύγιο ήταν σε τέτοια στρατηγική θέση έτσι ώστε να διαφύγει αυτή την άμεση καταστροφή. Το Νιούσγουηκ πρόβλεπε: «Ακόμη και στα καλύτερα καταφύγια θα μπορούσαν να εμφανιστούν ασθένειες όπως ο τύφος και η χολέρα. Τα αποχετευτικά συστήματα θα ήταν πρωτόγονα· η ιατρική φροντίδα θα ήταν αμφίβολη, και πολλά πτώματα θα αποσυντίθενταν πολύ προτού μπορέσουν να ταφούν. Τα περισσότερα καταφύγια θα ήταν σκοτεινά, κρύα και αποκομμένα από τις εξωτερικές επικοινωνίες· ένα ακατάστατο ηλεκτρομαγνητικό κύμα από την έκρηξη θα κατέστρεφε τους ραδιοφωνικούς δέκτες. Ο συνωστισμός, ο πανικός και η αβεβαιότητα θα αύξαναν τις εντάσεις. Αυτοί που θα έφταναν καθυστερημένοι θα μπορούσαν να μεταδώσουν την μόλυνση, και ένα οξύ ψυχολογικό σοκ θα ήταν μεταδοτικό στα κοντινά διαμερίσματα». Κι όμως το θλιβερό αυτό σενάριο θα ήταν απλώς για έναν περιορισμένο πυρηνικό πόλεμο!
Στο βιβλίο της Η Πυρηνική Τρέλα, η Δρ Χέλεν Κάλτικοτ δηλώνει περαιτέρω: «Εκείνοι που θα επιβίωναν σε καταφύγια ή σε απομακρυσμένες αγροτικές περιοχές, θα ξαναέμπαιναν σε έναν ολοκληρωτικά καταστραμμένο κόσμο, που θα του έλειπε κάθε οικολογικό σύστημα για τη συντήρηση της ζωής από το οποίο εξαρτάται το ανθρώπινο είδος». Οι απόγονοι αυτών που θα επιζούσαν θα κληρονομούσαν μια τρομερή κληρονομιά: «Η έκθεση των αναπαραγωγικών οργάνων σε τεράστιες ποσότητες ραδιενέργειας που θα απελευθερώνονταν από τις εκρήξεις θα είχε σαν αποτέλεσμα την αναπαραγωγική στειρότητα σε πολλούς. Θα υπήρχε αυξημένη συχνότητα αυτόματων αποβολών και τερατογέννησης, και μια μαζική αύξηση τόσο των επικρατέστερων όσο και των υποδεέστερων μεταλλάξεων». Για πόσο καιρό; Για «όλον τον υπόλοιπο καιρό», ισχυρίζεται η Δρ Κάλτικοτ.
Μια πρόσφατη μελέτη με τον τίτλο «Ο Πυρηνικός Χειμώνας: Οι Παγγήινες Συνέπειες των Πολλαπλών Πυρηνικών Εκρήξεων» παρουσιάζει μια ακόμη πιο απαισιόδοξη εικόνα. Η έκθεση αυτή συμπεραίνει ότι οι μαζικές ποσότητες της σκόνης και του καπνού, που θα δημιουργούσε έστω και ένας περιορισμένος πυρηνικός πόλεμος, «θα είχαν μεγάλη επίδραση στο κλίμα που θα εκδηλωνόταν με σημαντική συσκότιση της επιφάνειας της γης για πολλές εβδομάδες, θερμοκρασίες κάτω από τη θερμοκρασία του πάγου που θα επικρατούσαν για αρκετούς μήνες, μεγάλες αναστατώσεις στα φυσικά συστήματα της παγγήινης κυκλοφορίας, και εντυπωσιακές αλλαγές στον τοπικό καιρό και στο ρυθμό των βροχών—θα υπήρχε ένας δριμύς ‘πυρηνικός χειμώνας’ σε κάθε εποχή». Σε μια συνοδευτική μελέτη, μια ομάδα επιστημόνων έφθασε στο εξής αποκαρδιωτικό συμπέρασμα: ‘Η εξάλειψη ενός μεγάλου μέρους των ζώων, των φυτών και των μικροοργανισμών της γης φαίνεται δυνατή, και δεν μπορεί να εξαιρεθεί η εξάλειψη του ίδιου του ανθρώπινου είδους’.
Δεν πρέπει να απορούμε λοιπόν που ο μυθιστοριογράφος Νέβιλ Σουτ φαντάστηκε ότι, μετά από έναν πυρηνικό πόλεμο, «οι ζωντανοί θα ζήλευαν τους νεκρούς».
«Εμείς ή Αυτοί»
Έτσι οι πιθανότητες ότι η εκπαίδευση για επιβίωση θα αποδώσει δε φαίνεται να είναι πολύ μεγάλες. Αλλά ακόμη κι αν θεωρήσουμε σαν δεδομένο ότι οι προβλέψεις των επιστημόνων είναι υπερβολικές, ο επιβιωτισμός παρ’ όλα αυτά έχει ένα μοιραίο ελάττωμα: Ενώ ο πυρηνικός πόλεμος θα έβαζε πιθανώς τέλος στις κυβερνήσεις και στους στρατούς με τον τρόπο που τους γνωρίζουμε σήμερα, δε θα εξάλειφε τη βασική αιτία για τον πόλεμο. Ρεαλιστικά, η Βίβλος λέει: «Πόθεν προέρχονται πόλεμοι και μάχαι μεταξύ σας; Ουχί εντεύθεν, εκ των ηδονών σας, αίτινες στρατεύονται εντός των μελών σας;» (Ιακώβου 4:1) Το να μπαίνει το ιδιοτελές συμφέρον του καθενός πρώτο, οδηγεί αναπόφευκτα σε διαμάχη.
Έχουν οι ιδεολογίες με τις οποίες είναι τώρα συνδεδεμένοι οι επιβιωτιστές τέτοια ανιδιοτελή φύση ώστε να μην κυριαρχήσει η απληστία και η ιδιοτέλεια στη σκέψη τους όταν θα αντιμετωπίσουν τις ελλείψεις που θα γεννήσει μια παγγήινη καταστροφή; Το Δε Κρίστιαν Σέντσουρυ παρέθεσε πρόσφατα τα λόγια του Τζέρρυ Γιούνκινς, εκπροσώπου μιας ομάδας «Χριστιανών» επιβιωτιστών, ο οποίος είπε, «Είμαστε κατ’ αρχήν Χριστιανοί και μετά επιβιωτιστές». Μ’ αυτό εννοούσε ότι όταν θα χτυπήσει η καταστροφή, αυτοί, τουλάχιστον στην αρχή, θα προσπαθήσουν να εξασκήσουν τις Χριστιανικές αρχές. «Όσο περισσότερο μπορούμε θα μοιραστούμε αυτά που έχουμε», συνέχισε. Αλλά τι θα συμβεί όταν τα εφόδια θα αρχίσουν να λείπουν; «Θα τους σκοτώσουμε», είπε ο κύριος Γιούνκινς. «Είναι πραγματικά απλό το θέμα: Σ’ αυτή την περίπτωση ή αυτοί ή εμείς».
Σ’ ένα τέτοιο κλίμα τρόμου, τα κρυμμένα αποθέματα τροφίμων ή χρυσού μπορεί να σημάνουν την καταδικαστική ποινή ενός επιβιωτιστή.
Αρχαίοι Επιβιωτιστές
Ο επιβιωτισμός πραγματικά δεν είναι κάτι το καινούργιο. Οι επιβιωτιστές θυμίζουν μια ομάδα που υπήρχε τον πρώτο αιώνα μ.Χ.: τους Ιουδαίους Ζηλωτές. Καθώς η έβδομη δεκαετία έφτανε στο τέλος της, η εχθρότητα ανάμεσα στους Ιουδαίους και στους καταπιεστές τους Ρωμαίους κυρίαρχους έφτανε σ’ ένα σημείο σύγκρουσης. Ο θρησκευτικός φανατισμός, οι φυσικές καταστροφές όπως οι σεισμοί και οι ελλείψεις τροφίμων—όλα αυτά πυροδοτούσαν τους φόβους ότι επέκειτο το τέλος τού συστήματος που υπήρχε τότε. (Ματθαίος 24:6-8) Σαν τους σημερινούς επιβιωτιστές, μερικοί προσπάθησαν να οχυρωθούν για το μέλλον. Όταν τα Ρωμαϊκά στρατεύματα κάτω από τις εντολές τού Στρατηγού Κέστιου Γάλου κινήθηκαν ενάντια στην Ιερουσαλήμ, μερικοί Ιουδαίοι Ζηλωτές κατάφεραν να καταλάβουν την πόλη της Μασάδα. Στο βραχώδες φρούριο ύψους 400 μέτρων (1.300 ποδιών), οι Ζηλωτές είχαν μια σωρεία όπλων και άφθονα εφόδια τροφίμων και νερού. Η επιβίωση φαινόταν εξασφαλισμένη.
Όμως, ο Ρωμαίος Στρατηγός Τίτος κατάστρεψε την Ιερουσαλήμ το 70 μ.Χ., αφήνοντας τη Μασάδα σαν το εστιακό σημείο για την Ρωμαϊκή επίθεση. Για εφτά ολόκληρους μήνες οι Ζηλωτές κράτησαν γερά. Αλλά οι Ρωμαίοι μηχανικοί κατάφεραν να κατασκευάσουν μια τεράστια ράμπα που επέτρεψε στους στρατιώτες τους να ανεβούν στο φρούριο. Γνωρίζοντας ότι η κατάληψη σήμαινε αξιοθρήνητη ζωή σε κατάσταση δουλείας, οι 960 άντρες, γυναίκες και παιδιά τής Μασάδα διέπραξαν ομαδική αυτοκτονία. Οι προσπάθειες τους να επιβιώσουν με το να βρουν καταφύγιο σε ένα βαριά εξοπλισμένο ορεινό φρούριο αποδείχτηκαν μάταιες.
Είναι ενδιαφέρον, ωστόσο, ότι υπήρχε και μια ομάδα ανθρώπων που επέζησαν από αυτό το ολοκαύτωμα χωρίς να επιδοθούν σε τέτοιες μεθόδους επιβίωσης.
[Πρόταση που τονίζεται στη σελίδα 6]
‘Η εξάλειψη ενός μεγάλου μέρους των ζώων, των φυτών και των μικροοργανισμών της γης φαίνεται δυνατή, και δεν μπορεί να εξαιρεθεί η εξάλειψη του ίδιου του ανθρώπινου είδους’
[Πρόταση που τονίζεται στη σελίδα 6]
Είναι οι ιδεολογίες των οι επιβιωτιστών τέτοιες ώστε να μην κυριαρχήσει η απληστία και η ιδιοτέλεια σε καιρό έλλειψης;
[Εικόνα στη σελίδα 5]
Είναι η κατασκευή καταφυγίου για προστασία από τη ραδιενέργεια και η αποθήκευση τροφίμων και χρυσού ο τρόπος για την προετοιμασία για επιβίωση;
[Εικόνα στη σελίδα 7]
Οι προσπάθειες των Ζηλωτών να εξοπλιστούν για επιβίωση στη Μασάδα δεν τους έσωσαν