Οι Νεαροί Ρωτούν . . .

Θα Πεθάνω σε μια Πύρινη Μάζα;

ΤΟ 1945 χιλιάδες νεαροί στη Χιροσίμα και στο Ναγκασάκι της Ιαπωνίας πέθαναν από έκρηξη ατομικής βόμβας. Ο τρόμος μιας τέτοιας ερήμωσης—που έμεινε αξέχαστη στις δεκαετίες που ακολούθησαν—ξαναγυρίζει. Και αυτή τη φορά αναστατώνει τη σκέψη πολλών νεαρών. Μπορείς ακόμη να μπεις στη θέση μιας τελειόφοιτης δημοτικού από την Καλιφόρνια που είπε τα εξής: «Αν ξεσπούσε ένας πυρηνικός πόλεμος, το καθετί για το οποίο έχω ζήσει θα σαρωνόταν όπως η άμμος από την ακτή. Όλα μου τα όνειρα για το κολέγιο, για μια καριέρα και ζωή θα έκαναν φτερά».

Θα Μπορούσε να Συμβεί; Θα Συμβεί;

Πυρηνικός πόλεμος. Η προοπτική του φαίνεται ότι είναι αρκετά πραγματική στη συνείδηση των νεαρών τελευταία. Από το 1978 φάνηκε αυτό σε μια δειγματοληψία που έγινε σε 434 Αμερικανούς σπουδαστές. Το εβδομήντα τα εκατό πίστευαν ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες δε θα επιβίωναν μετά από μια πυρηνική επίθεση. Το 1982 «μια έρευνα φόβου» από το Ρηντ (ένα περιοδικό για τα παιδιά του σχολείου) πήρε χιλιάδες απαντήσεις. Τα αγόρια ανάμεσα στους φόβους τους έβαζαν πρώτο το φόβο για «έναν πυρηνικό πόλεμο»· τα κορίτσια τον έβαζαν δεύτερο, μετά από το «θάνατο των γονέων μου». Ώστε δεν αστειευόταν ο έφηβος που διαμαρτυρήθηκε στη μητέρα τού φίλου του, τη σύζυγο τού κυβερνήτη τού Κολοράντο, «Γιατί να γνοιαστώ να πάρω καλούς βαθμούς; Έτσι κι αλλιώς ο κόσμος πρόκειται να τιναχτεί στον αέρα».

Εξάπαντος οι πιθανότητες να τιναχτεί στον αέρα ο κόσμος κάθε άλλο παρά αστείες είναι. Για παράδειγμα, στις 20 Νοεμβρίου 1983, προβλήθηκε στις Ηνωμένες Πολιτείες η ταινία Η Επόμενη Μέρα. Παριστάνει γραφικά μαζικούς θανάτους και εξαερώσεις, και έτσι η ταινία φάνηκε ότι ξαναδυνάμωνε τον τρόμο του πυρηνικού πολέμου στις διάνοιες πολλών. Εφ’ όσον ο κόσμος βρίσκεται σε τόσο μεγάλο κίνδυνο, θα αναρωτιέσαι ίσως αν οι στόχοι και τα ιδανικά όλων των ενήλικων δεν είναι εξωπραγματικά. Δύο ψυχίατροι του Χάρβαρντ φοβούνται ότι πολλοί νεαροί θα μπορούσαν να φτάσουν σ’ αυτό το συμπέρασμα. «Σε έναν τέτοιο κόσμο», ανέφεραν το 1982 οι Δρς Γουίλλιαμ Μπέρντσλη και Τζων Μακ, «τα σχέδια για το μέλλον φαίνεται να μην έχουν νόημα, και οι συνηθισμένες αξίες και τα ιδανικά μοιάζουν παιδαριώδη».

Μερικές αξίες πρέπει να είναι άστοχες για να έχει φτάσει ο κόσμος τόσο κοντά στη συμφορά. Αλλά, αν αναλογιστείς την αποτυχία των εμπειρογνωμόνων στη διεθνή πολιτική, μήπως αυτό σημαίνει ότι δεν έχεις καθόλου μέλλον; Ή μήπως δεν έχει καθόλου νόημα η συμβουλή της μητέρας σου να ετοιμάζεις τη σχολική σου εργασία, να τρως σωστά και να πλένεις τα δόντια σου; Διόλου.

Μονάχα Δυο Εναλλακτικές Λύσεις;

Συχνά ακούς για την πυρηνική απειλή που παρουσιάζεται ότι έχει μόνο δυο εναλλακτικές λύσεις: Ή ότι ο άνθρωπος θα επιλύσει τα προβλήματα του αφοπλισμού ή ότι θα καταστρέψει τη γη. Και ωστόσο είναι δύσκολο να πιστέψει κανείς ότι ο άνθρωπος θα αφοπλιστεί σύντομα, ξεπερνώντας κατά κάποιο τρόπο την απληστία και την επιθετικότητά του.

Η Βίβλος, ωστόσο, δείχνει αυτό που παραλείπουν οι δύο εναλλακτικές λύσεις. Όχι, οι ανθρώπινοι ηγέτες δε θα δώσουν όλες τις απαντήσεις. «Του περιπατούντος ανθρώπου δεν είναι το να κατευθύνη τα διαβήματα αυτού». (Ιερεμίας 10:23) Αλλά το να παραδέχεται κανείς την ανεπάρκεια του ανθρώπου δε σημαίνει ότι καταδικάζει τη γη μας σε ραδιενεργή έκρηξη. Γιατί όχι;

Γιατί η γη θα παραμείνει για πάντα με ανθρώπινους κατοίκους πάνω της. Θα επιβιώσει από τις επιθέσεις της ανθρώπινης κακομεταχείρισης και ακόμη θα επιτύχει ισορροπημένη οικολογία.a Η προοπτική αυτή βασίζεται στην υπόσχεση του Θεού να «διαφθείρει τους διαφθείροντας την γην».—Αποκάλυψις 11:18.

Πράγματι, η Βίβλος προείδε ακόμη ότι ο άνθρωπος θα έφτανε στη σημερινή κρίση. Συμβουλεύει τους αναγνώστες της να δώσουν προσοχή όταν δουν «στενοχωρία εθνών εν απορία . . . ενώ οι άνθρωποι θέλουσιν αποψυχεί εκ του φόβου».—Λουκάς 21:25, 26.

Προφανώς, λοιπόν, αντί να φοβόμαστε την πυρηνική απειλή, μπορούμε να μάθουμε από αυτήν. Να μάθουμε τι; Ότι χρειαζόμαστε το Θεό και τη Βασιλεία του: «Όταν δε ταύτα αρχίσωσι να γίνωνται, ανακύψατε και σηκώσατε τας κεφαλάς σας, διότι πλησιάζει η απολύτρωσίς σας . . . Όταν ίδητε ταύτα γινόμενα, εξεύρετε ότι είναι πλησίον η βασιλεία του Θεού».—Λουκάς 21:28, 31.

Μήπως είναι λογικό ότι ο άνθρωπος θα αισθανόταν ξαφνικά την ανάγκη για βοήθεια σε πράγματα πέρα από τη δική του ικανότητα; Ο ‘πρύτανης των Αμερικανών ψυχολόγων της συμπεριφοράς^’, Μπ. Φ. Σκίνερ, αισθάνεται την απελπισία τού ανθρώπου. Σε ένα δοκίμιο στο Επιστήμη (31 Ιουλίου 1981), έγραψε: «Το είδος μας τώρα φαίνεται να απειλείται. Πρέπει τώρα να περιμένουμε να λύσει [η εξέλιξη μέσω] της φυσικής επιλογής τα προβλήματα του υπερπληθυσμού, της εξάντλησης των πλουτοπαραγωγικών πόρων, της μόλυνσης του περιβάλλοντος και του πυρηνικού ολοκαυτώματος;» Αργότερα εξήγησε στην εφημερίδα Δε Νιου Γιορκ Τάιμς, «Είμαι πολύ απαισιόδοξος. Πραγματικά δεν πρόκειται να επιλύσουμε τα προβλήματα μας».

Αντιμετωπίζοντας την Πραγματικότητα

Βέβαια είναι ανησυχητικό να βλέπει κανείς την ενήλικη κοινωνία, που φαινομενικά βρίσκεται σε μια πορεία σύγκρουσης, να ορμάει ακάθεκτα προς ένα πυρηνικό ολοκαύτωμα. ‘Πώς μπορούν να συνεχίσουν τη ζωή ως συνήθως’, μπορεί να ρωτήσεις, ‘σαν να μην υπάρχει καθόλου κίνδυνος;’ Ο ψυχίατρος του Γέηλ, Ρόμπερτ Τζ. Λίφτον το ονομάζει αυτό «ψυχικό κλείσιμο» ή «ψυχικό νάρκωμα», όταν οι ενήλικες αποκλείουν κάθε σκέψη καταστροφής. Οι Δρς Μπέρντσλη και Μακ, ωστόσο, ισχυρίζονται ότι οι νεαροί σπάνια μαθαίνουν να απορρίπτουν το θέμα τόσο απόλυτα. Αυτό τους αφήνει να αντιμετωπίζουν την πραγματικότητα αλλά δεν τους φέρνει καθόλου ειρήνη στη διάνοια.

Πρέπει να ναρκώνεις τη διάνοια σου, αρνούμενος τα δυσάρεστα γεγονότα, για να περνάς την καθημερινή ζωή; Όχι σύμφωνα με τον Ιησού Χριστό. Παραβάλλοντας τους καιρούς μας με τους καιρούς του Νώε, εκείνος μας συμβούλεψε να ‘δώσουμε προσοχή’ στις παγκόσμιες συνθήκες. «Διότι καθώς εν ταις ημέραις ταις προ του κατακλυσμού ήσαν τρώγοντες και πίνοντες, νυμφευόμενοι και νυμφεύοντες, έως της ημέρας καθ’ ην ο Νώε εισήλθεν εις την κιβωτόν, και δεν ενόησαν, εωσού ήλθεν ο κατακλυσμός και εσήκωσε πάντας, ούτω θέλει είσθαι και η παρουσία του Υιού του ανθρώπου».—Ματθαίος 24:38, 39.

Το 1945 ο νεαρός Τσουτόμου Μιούρα έβαλε τη συμβουλή αυτή σε δοκιμή.

‘Συνέβηκε στην Οικογένεια Μου’

Ο Τσουτόμου ήταν 11 ετών όταν η ατομική έκρηξη κατέστρεψε τη Χιροσίμα. Ο πατέρας του ήταν τότε στην πόλη εκείνη αλλά επέζησε σαν από θαύμα. Πόσο ευτυχισμένος ήταν ο Τσουτόμου που άκουσε τα νέα πως ο πατέρας του ήταν ακόμη ζωντανός! Αλλά πολλοί νεαροί στην Ιαπωνία είναι κατανοητό ότι τρομοκρατήθηκαν από το ίδιο αυτό γεγονός. Ο ψυχίατρος Λίφτον αργότερα ανακάλυψε ότι ακόμη και ανάμεσα σ’ αυτούς που επέζησαν από τη Χιροσίμα «επικρατούσε μεγάλη τάση για βαθιά απόγνωση—μια κατά το μάλλον ή ήττον διαρκής μορφή ψυχικής νάρκωσης». Μια έκθεση του 1982 από τον Αμερικανικό Ψυχιατρικό Σύνδεσμο προσθέτει, «Υπάρχει μια ερημωτική, βαθιά, ισόβια ψυχολογική επίδραση όταν γίνεις στόχος μιας ατομικής βόμβας».

Εφ’ όσον η καταστροφή είχε φτάσει τόσο κοντά στην οικογένεια του, ήταν εύκολο για τον Τσουτόμου να υποκύψει στα συναισθήματα φόβου.

Αλλά ο Τσουτόμου, με τη βοήθεια των γονέων του, δεν υποχώρησε στην απόγνωση της νάρκης. Αυτός ‘έδωσε προσοχή^’ σ’ αυτά που συνέβησαν. Όταν μεγάλωσε έγινε, όπως και οι γονείς του ένας ολοχρόνιος διάκονος των Μαρτύρων του Ιεχωβά.

Τι σημασία προσδίδει ο Τσουτόμου σ’ αυτό που έγινε το 1945; «Εκείνες οι ‘ηλεκτρικές μπόμπες’, όπως τις λέγαμε τότε, έθεσαν τέλος στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Αλλά απλώς επιδείνωσαν μια κρίσιμη εποχή που άρχισε τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Λέω στους ειλικρινείς νεαρούς, ‘Κρατάτε τη διάνοιά σας ανοιχτή και προσέξτε την αυθεντική Βιβλική προφητεία. Τότε θα εκτιμήσετε από το φοβερό αυτό παρόν ότι η αληθινή διαρκής ειρήνη της Βασιλείας του Θεού βρίσκεται κοντά^’».

Θα καταστρέψουν τα τρομερά αυτά όπλα τη γη μας; Ο Τσουτόμου ευχαριστιέται να δείχνει από τη Γραφή, από εδάφια όπως το Εκκλησιαστής 1:4, το Ψαλμός 46:8, 9 και το Δανιήλ 2:44, ότι η απειλή αυτή ποτέ δε θα πραγματοποιηθεί.

Πιστεύει ο Τσουτόμου ότι ποτέ δε θα πεθάνει ο ίδιος σε έναν πυρηνικό πόλεμο; Όχι, δεν κάνει υποθέσεις σε κάτι τέτοιο. Αλλά σύμφωνα με τα λόγια του: «Ο καλύτερος τρόπος για να ζεις είναι να έχεις την αιώνια ζωή υπόψη. Τότε σχεδιάζεις για το μέλλον και βάζεις πραγματικούς στόχους. Βρίσκω ότι η ελπίδα τής Βίβλου για την ανάσταση σού δίνει εμπιστοσύνη—την τέλεια απάντηση στο φόβο του πρώιμου θανάτου και του φυσικού, όπως τον ονομάζουν, θανάτου».

Σαφώς, λοιπόν, οι πυρηνικές εξελίξεις είναι ένα σημείο ότι χρειαζόμαστε τη θεοσεβή σοφία, όχι την ιδιοτέλεια. Όπως ο Τσουτόμου, μπορείς κι εσύ να αντιδράσεις στο φόβο με τη γνώση και την αγάπη. Σήμερα, όταν η εγωιστική στάση οδηγεί τα έθνη στον ξέφρενο ανταγωνισμό των πυρηνικών όπλων, οι Βιβλικές αξίες φαντάζουν καλύτερες από όσο ποτέ άλλοτε.

[Υποσημειώσεις]

[Πλαίσιο στη σελίδα 22]

Η ΑΠΕΙΛΗ ΤΟΥ ΠΥΡΗΝΙΚΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ

«Ο πυρηνικός πόλεμος είναι η πιο σημαντική κρίση που αντιμετώπισε ποτέ η ανθρωπότητα και η δυσκολότερη για σταθερή και σοβαρή εξέταση. Όταν κανείς τη σκέφτεται διαταράσσεται η ηρεμία και η μακαριότητα με έναν τρόπο που οι περισσότεροι από εμάς θα προτιμούσαν να αποφύγουν . . . Επίσης μας εξαναγκάζει να γινόμαστε πιο ευαίσθητοι στην αυξανόμενη έκταση που τα μικρά παιδιά μας και οι έφηβοί μας θεωρούν την απειλή της πυρηνικής εξόντωσης σαν μέρος της ζωής τους και στο πώς αυτοί οι νεαροί που βλέπουν τον εαυτό τους να έχει ένα παρακινδυνευμένο μέλλον καταφεύγουν μέσα στο παρόν».—Λέστερ Γκρίνσπουν, Μ. Ντ. στο Αμερικανικό Περιοδικό Ψυχιατρικής, Οκτώβρης, 1982.