Όταν η Ράβδος της Πειθαρχίας Παραμελείται

«ΜΕΧΡΙ το έτος 2000 θα φτάσουμε να βρίσκουμε τρόπους για να προστατεύουμε τους γονείς που τους κακομεταχειρίζονται τα παιδιά τους;» ρώτησε ο Γάλλος ψυχολόγος Ζαν Πιερ-Σαρτιέ. Ποιος είναι ο λόγος γι’ αυτή την ερώτηση; Η ερώτηση αυτή είναι η απόδειξη ότι ένας συγκλονιστικός αριθμός παιδιών όχι μόνο είναι ανυπάκουα, αλλά και χτυπούν τους γονείς τους. Στο βιβλίο του Λε Παράν Μαρτύρ (Οι Γονείς Οσιομάρτυρες) μιλάει για τους εφήβους που έχουν γράψει στους γονείς τους απειλητικές επιστολές ή ακόμη και τους έχουν εκβιάσει. Όσο για το λόγο αυτού του φαινομένου, ο Σαρτιέ λέει ότι οι γονείς δεν έχουν καταφέρει να μεταδώσουν στα παιδιά τους ένα σύνολο από κανόνες με τους οποίους να ζουν. «Σε μερικές περιπτώσεις,» λέει, «θα ήταν πολύ καλύτερα τα πράγματα αν τους είχαν δώσει μερικές ξυλιές όταν τις χρειάζονταν.»

Ίσως να διαφωνείτε με τα αισθήματα αυτά. Η αδιαφιλονίκητη τάση σε πολλά μέρη του κόσμου είναι οι γονείς να εγκαταλείπουν την παμπάλαιη ράβδο της πειθαρχίας, μήπως ‘καθυστερήσουν την ανάπτυξη του παιδιού τους,’ μήπως ‘σταματήσουν την ανάπτυξη της προσωπικότητας του’ ή ‘παραβιάσουν τα «ανθρώπινα δικαιώματα» του.’

Παρόλ’ αυτά, πολλοί είναι απογοητευμένοι με τις φιλελεύθερες θεωρίες για την ανατροφή των παιδιών. Μια σφυγμομέτρηση του 1980, για παράδειγμα, αποκάλυψε ότι έξι στους δέκα πολίτες της Ευρωπαϊκής Κοινότητας νόμιζαν ότι οι γονείς σήμερα είναι πολύ επιεικείς. «Ολοένα και περισσότερο», έγραφε ή Φρανκφούρτερ Αλγκεμάινε Τσάιτουνγκ της Γερμανίας, «η εκπαίδευση του παιδιού αφήνεται στην τύχη.» Που κατέληξε αυτό; Σύμφωνα με τον Τζων Ο’ Μάλλευ, έναν ψυχίατρο τα λόγια του οποίου παρέθεσε πρόσφατα το περιοδικό Τάιμ, η χαλαρότητα στην ανατροφή του παιδιού έχει δημιουργήσει εφήβους «με λιγότερο σεβασμό και ανταπόκριση στην εξουσία των γονέων. Τα παιδιά δεν έχουν σταθερά όρια ούτε κανόνες συμπεριφοράς.»

Παρά την αποδοκιμασία των γονέων τους, πολλοί νεαροί παίρνουν ναρκωτικά και εμπλέκονται σε αθέμιτο σεξ. Και αν δεν κάνουν τέτοιες βαριές πράξεις, μερικοί παρόλ’ αυτά εκδηλώνουν μια προκλητική στάση απέναντι στους γονείς τους. Ο ψυχαναλυτής Μπέντζαμιν Γούλμαν έχοντας αυτά υπόψη του υποστήριξε ότι οι γονείς που δεν διδάσκουν τα παιδιά τους υπακοή «ανατρέφουν άγρια ζιζάνια.» Καταδικάζει την «αντίληψη κάνε αυτό που σου αρέσει» γιατί «δήθεν εμποδίζει την ανάπτυξη του παιδιού», επειδή δεν του παρέχει «καθόλου αναστολές, καθόλου αυτοπεριορισμούς,» και πιθανώς εγκαινιάζει το στάδιο για μια μεταγενέστερη αντικοινωνική συμπεριφορά.

Μια τραγωδία που συνέβη πρόσφατα στη Γερμανία επεξηγεί με ποιον ακριβώς τρόπο μπορεί να γίνει αντικοινωνικό ένα απειθάρχητο παιδί. Στην περίπτωση αυτή ένας 15χρονος σχεδίασε προσεχτικά και εκτέλεσε τη δολοφονία της μητέρας του. Οι αξιωματούχοι της αστυνομίας ανέφεραν ότι αντί να αισθάνεται τύψεις, το αγόρι έκφρασε απογοήτευση που απέτυχε μια παρόμοια απόπειρα που έκανε να δολοφονήσει τον πατέρα του.

Γίνονται Σκληροί

Επειδή τόσο πολλοί γονείς το βρίσκουν δύσκολο να αναθρέψουν τα παιδιά τους, ξεφυτρώνουν ραγδαία οργανισμοί με σκοπό να βοηθήσουν τους γονείς. Στις Ηνωμένες Πολιτείες η οργάνωση Ανώνυμες Οικογένειες διεξάγει ομαδικές συζητήσεις με τους γονείς, με φίλους και συγγενείς των νεαρών πάνω στα προβλήματα συμπεριφοράς.

Ένας άλλος οργανισμός αυτοβοήθειας, ωστόσο, αποπειράται μια σκληρότερη προσέγγιση στο θέμα. Γιαυτό κατάλληλα το όνομά του είναι Σκληρή Αγάπη. Ο σκοπός του είναι, όπως λέει «να ορίσει μέχρι που επιτρέπεται να φτάνουν οι ανεξέλεγκτοι νεαροί και να τους υποχρεώνει να συμπεριφέρονται σωστά.» Αυτό αποπειράται να το κάνει βοηθώντας τους γονείς να θέτουν λογικούς περιορισμούς στη δύστροπη συμπεριφορά των παιδιών—περιορισμούς οι οποίοι επιβάλλονται. Οι γονείς που είναι μέλη παρέχουν αμοιβαία υποστήριξη και βοήθεια. Σε ένα χρόνο μόνο, η ομάδα αναπτύχθηκε μέσα στο 1982 από 25 σε 500 μονάδες στις Ηνωμένες Πολιτείες και στον Καναδά.

Και οι δύο οργανισμοί που αναφέραμε παραπάνω ισχυρίζονται ότι είχαν κάποιο μέτρο επιτυχίας στη βοήθεια των γονέων και των παιδιών τους. Αλλά η ιδέα της πειθάρχησης του παιδιού δεν είναι καθόλου καινούργια. Πριν από πολλά χρόνια η Βίβλος έγραφε: «Η ανοησία είναι συνδεδεμένη μετά της καρδίας του παιδιού· η ράβδος της παιδείας θέλει αποχωρίσει αυτήν απ’ αυτού.» (Παροιμίαι 22:15) Έτσι δεν πρέπει να μας προξενεί έκπληξη που οι οργανισμοί αυτοβοήθειας που ακολουθούν τη σοφή αυτή συμβουλή γνωρίζουν κάποιο μέτρο επιτυχίας. Ωστόσο, μήπως η χρησιμοποίηση ‘της ράβδου της παιδείας’ σημαίνει να χρησιμοποιείτε κτηνώδη βία πάνω στο παιδί σας;

Πειθαρχία—Ένας Τρόπος Ζωής

Μερικοί νομίζουν ότι πειθαρχία σημαίνει ξύλο. Και, πράγματι, κατά καιρούς η σωματική τιμωρία έχει τη θέση της. Αλλά στην Αγία Γραφή η πειθαρχία περιλαμβάνει επίσης τη διόρθωση και την εκπαίδευση. για παράδειγμα, στο Παροιμίαι 8:33 η Βίβλος λέει: «Ακούσατε παιδείαν και γένεσθε σοφοί, και μη αποδοκιμάζετε αυτήν.» Η πειθαρχία δεν πρέπει πάντοτε να επιβάλλεται με τη λουρίδα. Η συνομιλία με το παιδί και η συζήτηση πάνω στη Βιβλική συμβουλή συχνά είναι πολύ πιο αποτελεσματική.—Δευτερονόμιον 6:6, 7.

Παρόλ’ αυτά, ένας νεαρός χρειάζεται κάτι περισσότερο από κανόνες και περιορισμούς. Χρειάζεται κατεύθυνση και σκοπό στη ζωή του. Αυτό έρχεται μονάχα όταν οι γονείς ενσταλάξουν μέσα στο παιδί τους τη γνώση και την εκτίμηση για την Αγία Γραφή. Από τη στιγμή που θα διδαχτεί τους κανόνες συμπεριφοράς που υποδεικνύει ο Θεός, το παιδί μπορεί να αποφύγει τις παγίδες μέσα στις οποίες ίσως παγιδευτούν άλλοι νεαροί. (Παροιμίαι 2:10-13) Αντί να μην ξέρει ποια κατεύθυνση να πάρει στη ζωή του, οι «έλεγχοι της παιδείας» του παρέχουν την ‘οδό της ζωής’ που μπορεί να ακολουθήσει.—Παροιμίαι 6:23.

Αν λοιπόν, ως τώρα, δεν τάχετε καταφέρει να επιβάλλετε πειθαρχία στο παιδί σας, προσπαθήστε να εφαρμόσετε την πειθαρχία που βασίζεται στην Αγία Γραφή. Οι Μάρτυρες του Ιεχωβά θα είναι ευτυχείς να σας δείξουν πώς μπορείτε να το κάνετε αυτό.

[Εικόνα στη σελίδα 13]

Η συμβουλή που βασίζεται πάνω στην Αγία Γραφή συχνά είναι πιο αποτελεσματική από τη λουρίδα