Ελλάδα, Έλληνες
(συνέχεια)
Η Ελληνική Παιδεία και οι Τέχνες
Η Ελληνική παιδεία περιοριζόταν στους άρρενες και ο κύριος σκοπός της ήταν να παράγει «καλούς πολίτες». Αλλά κάθε πόλη-κράτος είχε την δική της αντίληψη για τον καλό πολίτη. Στη Σπάρτη, η παιδεία ήταν σχεδόν αποκλειστικά σωματική (σε αντίθεση με τη συμβουλή του Παύλου στον Τιμόθεο στην 1 Τιμόθεον 4:8).Τα μικρά αγόρια παίρνονταν από τους γονείς τους στην ηλικία των επτά ετών και έμεναν στους στρατώνες μέχρι την ηλικία των τριάντα. Στην Αθήνα η έμφαση δινόταν κυρίως στη φιλολογία, στα μαθηματικά, και στις τέχνες. Ένας έμπιστος δούλος, που ονομαζόταν παιδαγωγός, συνόδευε το παιδί στο σχολείο, γιατί η εκπαίδευση άρχιζε στην ηλικία των έξι. (Σημειώστε την σύγκριση που κάνει ο Παύλος ανάμεσα στο Μωσαϊκό νόμο και στον παιδαγωγό στο Γαλάτας 3:23-25.) Η ποίηση ήταν πολύ δημοφιλής στην Αθήνα και οι μαθητές έπρεπε να απομνημονεύουν πολλά ποιήματα. Αν και ο Παύλος εκπαιδεύτηκε στην Ταρσό της Κιλικίας, χρησιμοποίησε μια σύντομη παραπομπή από ποίημα για να δώσει το άγγελμα του στην Αθήνα. (Πράξεις 17:22, 28) Τα δράματα, τόσο οι τραγωδίες όσο και οι κωμωδίες, ήταν πολύ δημοφιλή.
Η φιλοσοφία απόκτησε μεγάλη σημασία στην Αθήνα και, με τον καιρό, σε όλη την Ελλάδα. Ανάμεσα στις μεγάλες φιλοσοφικές ομάδες ήταν οι Σοφιστές, που υποστήριζαν ότι η αλήθεια ήταν ένα θέμα ατομικής γνώμης. Η άποψη αυτή (παρόμοια μ’ εκείνη των Ινδουιστών) καταπολεμήθηκε από φημισμένους Έλληνες φιλοσόφους, όπως ο Σωκράτης, ο μαθητής του Πλάτωνας και ο μαθητής του Πλάτωνα Αριστοτέλης. Άλλοι φιλόσοφοι πραγματεύτηκαν το θέμα της τελικής πηγής της ευτυχίας. Οι Στωϊκοί υποστήριζαν ότι η ευτυχία συνίσταται από το να ζει κανείς σύμφωνα με τη λογική και ότι αυτό είναι το μόνο που έχει σημασία. Οι Επικούρειοι πίστευαν ότι η ηδονή είναι η αληθινή πηγή της ευτυχίας. (Συγκρίνετε τη δήλωση του Παύλου στην 1 Κορινθίους 15:32.) Οι φιλόσοφοι των δύο αυτών τελευταίων σχολών ήταν ανάμεσα σ’ εκείνους που έμπλεξαν τον Παύλο σε συνομιλία στην Αθήνα, πράγμα που κατέληξε στο να οδηγηθεί στον Άρειο Πάγο για να δικαστεί. (Πράξεις 17:18, 19) Μια άλλη φιλοσοφική σχολή ήταν των Σκεπτικών οι οποίοι υποστήριζαν ότι, τελικά, τίποτα δεν είχε σημασία στη ζωή.
Σαν λαός, τουλάχιστον σε μεταγενέστερες περιόδους, οι Έλληνες επέδειξαν ένα ερευνητικό χαρακτήρα και αγαπούσαν υπερβολικά τις συζητήσεις και τη συνομιλία γύρω από πράγματα που ήταν καινούργια. (Πράξεις 17:21) Πάσχιζαν να επιλύσουν μερικά από τα μεγάλα ερωτήματα για τη ζωή και για το σύμπαν μέσα από την ανθρώπινη λογική (και με υποθέσεις). Έτσι, οι Έλληνες θεωρούσαν τον εαυτό τους σαν την πνευματική ηγεσία του αρχαίου κόσμου. Η πρώτη επιστολή του Παύλου στους Κορίνθιους έβαλε την ανθρώπινη αυτή σοφία και τον διανοουμενισμό στη σωστή τους θέση, γιατί, ανάμεσα σε άλλα, λέει, «εάν τις μεταξύ σας νομίζει ότι είναι σοφός εν τω κόσμω τούτω, ας γίνη μωρός δια να γίνη σοφός . . . ο Κύριος γινώσκει τους διαλογισμούς των σοφών, ότι είναι μάταιοι». (1 Κορινθίους 1:17-31· 2:4-13· 3:18-20) Παρά τις φιλοσοφικές φιλονικίες και τις έρευνες τους, τα γραφτά τους δείχνουν ότι δεν βρήκαν πραγματική βάση για ελπίδα. Όπως υποδεικνύουν οι καθηγητές Τζ. Ρ. Σ. Στέρρετ και Σάμιουελ Άνγκους: «Καμιά άλλη φιλολογία δεν περιέχει τόσο περιπαθείς θρήνους για τις λύπες της ζωής, το σβήσιμο της αγάπης, το απατηλό της ελπίδας και το ανήλεο του θανάτου.» Νέο «Πρότυπο» Λεξικό της Βίβλου των Φανκ και Γουάγκναλς, σελίδα 313.