Ελλάδα, Έλληνες
ΕΝΑ από τα αρχαία ονόματα των Ελλήνων ήταν το Γραικοί, από το όνομα μιας φυλής στη ΒΔ Ελλάδα. Οι Λατίνοι εφάρμοσαν το όνομα GRAECI στους κατοίκους όλης της Ελλάδας. Τέλος, ακόμη και ο Αριστοτέλης χρησιμοποίησε στα συγγράμματά του το όνομα αυτό με παρόμοιο τρόπο.
Ένα άλλο από τα αρχαία ονόματα των Ελλήνων, το Ίωνες εμφανίζεται από τον όγδοο αιώνα π.Χ. και μετά σε Ασσυριακά σφηνοειδή αρχεία, καθώς και σε Περσικές και Αιγυπτιακές Ιστορικές αφηγήσεις. Το όνομα αυτό προέρχεται από το όνομα του Ιαυάν, γιου του Ιάφεθ και εγγονού του Νώε. Ο Ιαυάν ήταν ο Ιαφεθικός πρόγονος των πρώτων λαών της Ελλάδας και των γύρω νησιών, καθώς επίσης, προφανώς, των πρώτων κατοίκων της Κύπρου, μερών της νότιας Ιταλίας, της Σικελίας, και της Ισπανίας.—Γένεσις 10:1, 2, 4, 5· 1 Χρονικών 1:4, 5, 7.
Ενώ το Ιόνιος εφαρμόζεται σήμερα γεωγραφικά στο πέλαγος ανάμεσα στην νότια Ελλάδα και στη νότια Ιταλία και στην αλυσίδα των νησιών στη δυτική ακτή της Ελλάδας, το όνομα αυτό κάποτε είχε μια πιο πλατιά εφαρμογή περισσότερο σε αρμονία με τη χρήση που κάνουν οι Εβραϊκές Γραφές στο «Ιαυάν». Ο προφήτης Ησαΐας τον όγδοο αιώνα π.Χ., μίλησε για τον καιρό που οι εξόριστοι Ιουδαίοι που θα επέστρεφαν στην πατρίδα τους, θα στέλνονταν σε μακρινά έθνη, «εις Θουβάλ και Ιαυάν, εις τας νήσους τας μακράν».—Ησαΐας 66:19.
Στις Χριστιανικές Ελληνικές Γραφές, η χώρα ονομάζεται Ελλάδα (Πράξεις 20:2), και ο λαός της Έλληνες. Οι ίδιοι οι Έλληνες χρησιμοποιούσαν τα ονόματα αυτά πολλούς αιώνες πριν τη γέννηση του Χριστού, και τα χρησιμοποιούν μέχρι σήμερα. Το «Ελλάδα» ίσως να έχει κάποια σχέση με τον «Ελεισά», έναν από τους γιους του Ιαυάν. (Γένεσις 10:4) Το όνομα «Αχαΐα» εφαρμόστηκε επίσης για την κεντρική και νότια Ελλάδα μετά την Ρωμαϊκή κατοχή το 146 π.Χ.
Η Χώρα και τα Χαρακτηριστικά της
Η Ελλάδα καταλάμβανε το νοτιότερο μέρος της ορεινής Βαλκανικής Χερσονήσου και τα νησιά του Ιόνιου Πελάγους στα δυτικά και του Αιγαίου Πελάγους στα ανατολικά. Στα νότια βρέχεται από τη Μεσόγειο Θάλασσα. Αργότερα όμως, όταν λέμε «Ελλάδα» εννοούμε ένα χώρο που περιλαμβάνει τις περιοχές της Ιλλυρίας (δηλ. τη δυτική Γιουγκοσλαβία και την Αλβανία) και τη Μακεδονία. Στην πραγματικότητα, οι Μακεδόνες φαίνεται να είναι από την ίδια βασική φυλή, όπως και εκείνοι που αργότερα ονομάστηκαν Έλληνες.
Η χώρα τότε, όπως και σήμερα, ήταν τραχιά και βραχώδης, τα τρία τέταρτα του εδάφους είναι απόκρημνα βουνά από ασβεστόλιθο. Οι πλαγιές των βουνών είχαν πυκνά δάση. Η έλλειψη εύφορων κοιλάδων και πεδιάδων και το βραχώδες έδαφος μείωναν πάρα πολύ τη γεωργική παραγωγικότητα της γης. Αλλά το ήπιο κλίμα ευνοούσε την ανάπτυξη της ελιάς και του αμπελιού. Άλλα προϊόντα ήταν το κριθάρι, το στάρι, τα μήλα, τα σύκα και τα ρόδια. Τα κοπάδια με τα πρόβατα και τα κατσίκια έβρισκαν βοσκή στις ακαλλιέργητες περιοχές. Υπήρχαν μερικά ορυχεία—αργύρου, ψευδαργύρου, χαλκού και μολύβδου—και τα βουνά παρείχαν άφθονες ποσότητες από εκλεκτό μάρμαρο. Η προφητεία του Ιεζεκιήλ (27:1-3, 13) περιλαμβάνει και τον Ιαυάν ανάμεσα σ’ εκείνους που έκαναν εμπόριο με την Τύρο και αναφέρει τα «χάλκινα σκεύη» ανάμεσα στα εμπορευόμενα προϊόντα.