Το Πυρηνικό Πάγωμα—Μπορεί να Φέρει Ειρήνη και Ασφάλεια;

Σαν ένα κύμα του ωκεανού που διογκώνεται και μεγαλώνει η ορμή του, το κίνημα για το πάγωμα των πυρηνικών όπλων έχει αυξηθεί σε μέγεθος και ένταση, προσελκύοντας εκατομμύρια ανθρώπους. Σαρώνοντας την Ευρώπη, την Ιαπωνία και τις Ηνωμένες Πολιτείες, οι προσπάθειες του ήδη κυριαρχούν στην Πολιτική κι έχουν αλλάξει τη στάση των εθνών απέναντι στον πόλεμο. Το κίνημα αυτό είναι ασυνήθιστο από πολλές απόψεις.

Οι σοβαροί μελετητές της Βίβλου ίσως αναρωτιούνται αν θα παίξει κάποιο μέρος στην εκπλήρωση των προφητικών Βιβλικών λόγων για την «Ειρήνη και Ασφάλεια!» ή αν θα παρακμάσει σαν μία περαστική μόδα.—1 Θεσσαλονικείς 5:3.

Τι Είναι Αυτό;

Το κίνημα για το πυρηνικό πάγωμα θέλει να βάλει ένα τέρμα, ή πάγωμα, στην παραγωγή, στη δοκιμή και στην ανάπτυξη όλων των πυρηνικών όπλων. Απαιτεί να παγώσουν όλα τα οπλοστάσια των πυρηνικών όπλων στα τωρινά τους επίπεδα. Δεν είναι απλώς ένα κίνημα διαμαρτυρίας. Ένας διάσημος εκπρόσωπος του κινήματος είπε ότι ο πρώτιστος αντικειμενικός σκοπός «είναι να παγώσουν τα όπλα έτσι ώστε να μην κάψουν τους ανθρώπους».

Τα πρώτα κύματα του κινήματος για το πυρηνικό πάγωμα παρατηρήθηκαν στη Δυτική Ευρώπη το 1979. Στην Ολλανδία μερικοί πολίτες που ανησυχούσαν άσκησαν πίεση στην Ολλανδική κυβέρνηση για ν’ απαγορεύσει τα πυρηνικά βλήματα στη χώρα τους. Κατόπιν ήρθε η υποστήριξη από τη Νορβηγία και τη Δανία, που επίσης δεν τους άρεσε η ιδέα να έχουν πυρηνικά βλήματα στη χώρα τους. Την άνοιξη του 1980 εμφανίστηκαν τα πρώτα κύματα του κινήματος στη Βρετανία, καθώς ξαναξύπναγε το ζήτημα των πυρηνικών όπλων και το φθινόπωρο 80.000 διαδηλωτές κατέβηκαν στην Πλατεία Τραφάλγκαρ.

Το κίνημα έγινε γνωστό σαν ΕΠΑ (Ευρωπαϊκός Πυρηνικός Αφοπλισμός) και αναπτύχτηκε σε ένα κύμα με ισχυρές επιτροπές ΕΠΑ στη Γαλλία, στη Δυτική Γερμανία, στην Ελλάδα, στη Φιλανδία και στην Πορτογαλία μαζί με παρόμοια ενεργά κινήματα στις περισσότερες άλλες Ευρωπαϊκές χώρες. Ο ΕΠΑ ζητάει να γίνει πυρηνική ελεύθερη ζώνη, ελεύθερη από κάθε πυρηνικό όπλο από την Πολωνία μέχρι την Πορτογαλία. Το κύμα αυτό έφτασε στην Ανατολική Ευρώπη με παράνομες ομαδικές συζητήσεις. Στο τέλος του 1981 η κοσμοθαλασσιά που υποστήριζε τις διαδηλώσεις για το πυρηνικό πάγωμα στη Δυτική Ευρώπη παρουσίαζε την εξής εικόνα:

● Δυτική Γερμανία—100.000 Στο Αμβούργο τον Ιούνιο του 1981.

● Σικελία—30.000 στο Κομίσο τον Οκτώβριο του 1981.

● Γαλλία—40.000 στο Παρίσι τον Οκτώβριο του 1981.

● Αγγλία—175.000 στο Λονδίνο τον Οκτώβριο του 1981.

● Ιταλία—200.000 στη Ρώμη τον Οκτώβριο του 1981.

● Δυτική Γερμανία—300.000 στη Βόννη τον Οκτώβριο του 1981.

● Κάτω Χώρες—400.000 στο Άμστερνταμ τον Νοέμβριο του 1981.

● Ισπανία—400.000 στη Μαδρίτη τον Νοέμβριο του 1981.

Στις Ηνωμένες Πολιτείες τα σπέρματα του προτεινόμενου πυρηνικού παγώματος φυτεύθηκαν το 1979 και αναδύθηκαν σε ομάδες πολιτών που επεσήμαναν στους Αμερικανούς τον κίνδυνο και τον τρόμο του πυρηνικού πολέμου το 1980. Η υποστήριξη αυξήθηκε και πυροδοτήθηκε σε άλλες χώρες μαζί με διαδηλώσεις, όπως:

● ΗΠΑ—100.000 σε 150 πανεπιστημιουπόλεις, Νοέμβριος 1981.

● Ανατολική Γερμανία—6.000 στη Δρέσδη, τον Φεβρουάριο του 1982.

● Ιαπωνία—200.000 σε τρεις συγκεντρώσεις στο Τόκιο, Μάιος του 1982.

● ΗΠΑ—700.000 στην πόλη της Νέας Υόρκης τον Ιούνιο του 1982.

Στις 12 Ιουνίου, ενώ η Δεύτερη Ειδική σύνοδος για τον Αφοπλισμό του ΟΗΕ συνεδρίαζε στη Νέα Υόρκη, 700.000 υπέρμαχοι του πυρηνικού παγώματος κατέβηκαν στους δρόμους μπροστά από τα κεντρικά γραφεία του ΟΗΕ, σαν αποκορύφωμα σε μια εβδομάδα διαδηλώσεων. Στη διάρκεια της ίδιας αυτής εβδομάδας στην Ευρώπη σχεδόν ένα εκατομμύριο άνθρωποι έκαναν διαδηλώσεις στο Άμστερνταμ, στην Αντβέρπη, στο Βερολίνο, στη Βόννη, στην Κοπεγχάγη, στο Δουβλίνο, στο Λονδίνο, στη Μαδρίτη και στο Παρίσι.

Ποιος το Υποστηρίζει;

Η γρήγορη ανάπτυξη του κινήματος για το πυρηνικό πάγωμα και η κινητοποίηση των υποστηρικτών του ανάμεσα σε πολλές χώρες κάνουν το κίνημα ασυνήθιστο. Αλλά ποιοι είναι οι υποστηρικτές του;

Μία ευρεία ποικιλία πολιτών, που δεν είναι ακριβώς νέοι, έχει εμφανιστεί σαν η δύναμη πίσω από το κίνημα για το πυρηνικό πάγωμα. Οι υποστηρικτές προέρχονται απ’ όλα τα κοινωνικά στρώματα νοικοκυρές, εργάτες εργοστασίων, δικηγόροι, εκπαιδευτές, επιχειρηματίες, γιατροί, κληρικοί, επιστήμονες και ακόμη και στρατιωτικοί όλων των βαθμών.

Η κύρια υποστήριξη στο ανόμοιο αυτό κίνημα της ανθρωπότητας προέρχεται από τρεις κοινωνικές τάξεις—που φυσιολογικά θεωρούνται συντηρητικές, σταθερές—την επιστημονική, την ιατρική και ιδιαίτερα τη θρησκευτική κοινότητα. Τα Αμερικανικά και Παγκόσμια Νέα λένε : «Η δύναμη−κλειδί πίσω από την Αμερικανική αντιπολεμική σταυροφορία συνίσταται από ηγέτες των περισσότερων εκκλησιών του έθνους». Το ίδιο λέγεται και για την Ευρώπη.

Τα έθνη του Ανατολικού μπλοκ υποστηρίζουν ενεργά το κίνημα για το πυρηνικό πάγωμα όχι μόνο στη δική τους χώρα, αλλά επίσης και στις άλλες. Η ανοιχτή αυτή συμμετοχή είναι κάτι το ασυνήθιστο. Μερικοί από τους διαδηλωτές στην Ευρώπη χρηματοδοτήθηκαν από κομμουνιστικές ομάδες και ένας από τους χρηματοδότες της διαδηλώσεως που έγινε στην πόλη της Νέας Υόρκης στις 12 Ιουνίου του 1982 ήταν το Κομμουνιστικό Κόμμα των Ηνωμένων Πολιτειών.

Η ανάμιξη στο κίνημα για το πυρηνικό πάγωμα μιας τέτοιας πλατιάς ποικιλίας ανθρώπων με διαφορετικό παρελθόν, επάγγελμα και πολιτική τοποθέτηση, είναι ένα άλλο πράγμα που χαρακτηρίζει την εκστρατεία αυτή σαν ασυνήθιστη. Γιατί τόσα εκατομμύρια ενώθηκαν τόσο γρήγορα;

Γιατί Είναι Τόσο Δημοφιλές;

Οι άνθρωποι είναι φοβισμένοι, στην πραγματικότητα τρομοκρατημένοι. Έχουν πάθει «πυρηνοφοβία»—δηλαδή φοβούνται μη γίνει πυρηνικός πόλεμος. Ξαφνικά, η πραγματικότητα και η πιθανότητα της ολοκληρωτικής πυρηνικής καταστροφής τους χτύπησε σαν γροθιά.

Τα πρόσφατα γεγονότα επιδείνωσαν το φόβο τους. Οι διεθνείς κανόνες οι οποίοι κράτησαν τα πράγματα σταθερά ανάμεσα στις πυρηνικές δυνάμεις στα τελευταία 25 χρόνια τώρα δέχονται μία καινούργια πρόκληση. Προηγουμένως η «ισορροπία τρόμου» κρατούσε την απειλή του πυρηνικού πολέμου κάτω από έλεγχο. Κάθε έθνος γνώριζε ότι μία επίθεση θα είχε σαν αποτέλεσμα την αντεπίθεση του άλλου έθνους, που θα κατέληγε στην ολοκληρωτική καταστροφή και των δύο εθνών—αν όχι όλων των εθνών.

Η άποψη αυτή έχει αλλάξει. Να τι είναι εκείνο που κάνει τους ανθρώπους ν’ ανησυχούν:

● Αρχίζοντας από το καλοκαίρι του 1980, άρχισε να έρχεται στην επιφάνεια η έγκριση των παγκοσμίων ηγετών για τη διεξαγωγή πυρηνικών πολέμων περιορισμένης κλίμακας. Έγιναν ανοιχτές συζητήσεις για μάχες, επιβιώσαντες κι ακόμη και νικητές ενός περιορισμένου η παρατεταμένου πυρηνικού πολέμου από το στόμα των εκπροσώπων των υπερδυνάμεων.

● Οι πρόοδοι στην τεχνολογία έχουν κάνει τα πυρηνικά βλήματα να έχουν ακρίβεια μεγέθους κεφαλιού καρφίτσας. Η ακρίβεια αυτή δίνει στα πυρηνικά βλήματα την ικανότητα να καταστρέφουν σχεδόν όλες τις επίγειες βάσεις των πυρηνικών όπλων του εχθρού, προτού πυροδοτηθεί το ανταποδοτικό χτύπημα, και, συνεπώς, αυτό το πράγμα προσθέτει στη δυνατότητα να γίνει και να κερδηθεί ένας περιορισμένος πυρηνικός πόλεμος.

● Η επικύρωση της συμφωνίας ΣΑΛΤ II του 1979 (Συμφωνία Περιορισμού των Στρατηγικών Όπλων), που περιόριζε τα πυρηνικά όπλα, απέτυχε.

● Οι στρατιωτικοί προϋπολογισμοί δείχνουν τάσεις ανόδου, ενώ πολλές χώρες υποφέρουν από βαθιά οικονομική ύφεση.

● Επιστήμονες, γιατροί και κληρικοί κρούουν έντονα τον κώδωνα του κινδύνου στο κοινό για την ερήμωση που θα επιφέρει μία πυρηνική επίθεση στους ανθρώπους, στο περιβάλλον και στις μελλοντικές γενιές.

Αφού το κίνημα για το πυρηνικό πάγωμα αφυπνίζει τους ανθρώπους σχετικά με τα θανατηφόρα αποτελέσματα του πυρηνικού πολέμου, τότε ποιος είναι ο σκοπός του;

Τι Ελπίζει να Κάνει;

Το κίνημα για το πυρηνικό πάγωμα ελπίζει όχι μόνο να τραβήξει την πλειοψηφία των ανθρώπων προς τη μεριά του, αλλά στην πραγματικότητα ν’ αλλάξει την τρέχουσα πολιτική απέναντι στα πυρηνικά όπλα. Η Δε Νιου Γιορκ Τάιμς κάνει το εξής σχόλιο για το στόχο του κινήματος: «Πιστεύουν ότι το κεντρικό ζήτημα είναι αν μπορούν να μετατρέψουν το ραγδαία αυξανόμενο ενδιαφέρον για τους ανταγωνισμούς σε πυρηνικούς εξοπλισμούς σε ψήφους στο Κογκρέσο.»

Έχουν πετύχει; Η πολιτική πίεση από τους υποστηρικτές του πυρηνικού παγώματος επηρέασε τις κυβερνήσεις της Ευρώπης να ξανασκεφτούν την πολιτική τους απέναντι στα πυρηνικά όπλα. Ο τότε Καγκελάριος της Δυτικής Γερμανίας Χέλμουτ Σμιτ προειδοποίησε να μην περιφρονείται το κίνημα, λέγοντας στους οπαδούς του: «Στέλνουν καθαρά μηνύματα στους πολιτικούς ηγέτες.»

Στις Ηνωμένες Πολιτείες οι εκλεγμένοι εκπρόσωποι αισθάνονται την πίεση. Για παράδειγμα τον Αύγουστο του 1982 παρουσιάστηκε στη Βουλή των Αντιπροσώπων ένα ψήφισμα που ζητούσε το άμεσο πάγωμα των Αμερικανικών και των Σοβιετικών πυρηνικών οπλοστασίων και καταψηφίστηκε με μικρή διαφορά, 204 προς 202 ψήφους. Παρόλ’ αυτά, το γεγονός αυτό έδειξε τη μεγάλη υποστήριξη που κέρδισε το ζήτημα αυτό μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα.

Και η Ρωσία επίσης συνειδητοποιεί τη δύναμη που υπάρχει πίσω από το κίνημα αυτό. Για πρώτη φορά στην Ιστορία, η Ρωσία επέτρεψε σε αλλοδαπούς να κάνουν πορεία για την ειρήνη. Μία ομάδα 300 διαδηλωτών από τη Σκανδιναβία έκανε αντιπυρηνική πορεία, που ονομάστηκε Πορεία Ειρήνης ‘82, μέσα στην καρδιά της Μόσχας τον τελευταίο Ιούλιο, με το σύνθημα «Όχι στα πυρηνικά όπλα σ’ όλο τον κόσμο».

Θα εξαναγκάσει το κίνημα αυτό τους κυβερνητικούς ηγέτες να αναλάβουν δράση για να εξασφαλίσουν κάποιο είδος παγκόσμιας ειρήνης; Ή η κραυγή θα ακούγεται μονάχα από το στόμα των μαζών; Μήπως οι κυβερνήσεις θα ασκήσουν τη εξουσία τους για να κατευνάσουν αυτή την κραυγή κλείνοντας το στόμα των κύριων υποκινητών του πυρηνικού παγώματος—του κλήρου; Τον Αύγουστο του 1982 ο Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών Ρόναλντ Ρήγκαν απευθύνθηκε σε μία διεθνή ομάδα από υψηλόβαθμα μέλη της Καθολικής ιεραρχίας στην εκατοστή σύνοδο του Ανωτάτου Συμβουλίου των Ιπποτών του Κολόμβου και έθιξε αυτό ακριβώς το θέμα. Έκανε έκκληση στους Ρωμαιοκαθολικούς ν’ απορρίψουν το πυρηνικό πάγωμα.

Σε σχέση με τις προσπάθειες αυτές να καθιερωθεί παγκόσμια ειρήνη, ο απόστολος Παύλος έγραψε στην 1 Θεσσαλονικείς 5:2, 3: «Όταν λέγωσιν, Ειρήνη και ασφάλεια, τότε επέρχεται επ’ αυτούς αιφνίδιος όλεθρος». Όταν ο Ιεχωβά Θεός ο ίδιος εκτελέσει κρίση πάνω στις διεφθαρμένες κυβερνήσεις, η δράση του θα είναι γρήγορη και αποφασιστική. Αλλά μήπως το κίνημα για το πυρηνικό πάγωμα θα είναι το βήμα για τη φωνή των εθνών για «Ειρήνη και ασφάλεια»; Αυτό θα το δούμε.

Ωστόσο το εξής πράγμα είναι αυταπόδεικτο: Ο φόβος είναι το κυρίαρχο συναίσθημα που υπάρχει πίσω από το κίνημα για το πυρηνικό πάγωμα. γιατί υπάρχει αυτός ο παγκόσμιος φόβος σήμερα;

[Πλαίσιο στη σελίδα 5]

ΤΟ ΠΥΡΗΝΙΚΟ ΠΑΓΩΜΑ Ποιος το Υποστηρίζει;

Επιστημονική Κοινότητα

● Το Συμβούλιο του Πούγκγουος τον Αύγουστο του 1981 στον Καναδά που το παρακολούθησαν επιστήμονες από 40 χώρες, συμπέρανε:

«Συστήνεται το άμεσο πάγωμα των πυρηνικών όπλων που υπάρχουν τώρα στις Ηνωμένες Πολιτείες και στη Σοβιετική Ένωση».—Το Περιοδικό των Ατομικών Επιστημών.

Ιατρική Κοινότητα

● Τον Μάιο του 1982 συνεδρίασε η Διεθνής των Ιατρών για την Παρεμπόδιση του Πυρηνικού Πολέμου με μέλη από 19 χώρες στη δεύτερη ετήσια συνοδό της στην Αγγλία. Οι εκπρόσωποι της δήλωσαν:

«Ανεξάρτητα από τη χώρα μας και από την πολιτική μας τοποθέτηση, συμφωνήσαμε απόλυτα ότι ο πυρηνικός πόλεμος θα είναι η τελευταία επιδημία . . . οι γιατροί θέλησαν να κάνουν κάτι για την παράλογη συγκέντρωση τεράστιων πυρηνικών εξοπλισμών, αλλά δεν αποτελούν αποτελεσματική δύναμη σε σύγκριση με την έκταση του προβλήματος. Τώρα μία τέτοια δύναμη αναδύεται. Αν θα κερδίσει την ενεργή συμμετοχή των περισσότερων γιατρών στον κόσμο, θα μπορούσε να μην την σταματήσει κανείς.»—Ιατρικά Παγκόσμια Νέα.

Θρησκευτική Κοινότητα

● Η Ανάμιξη των Ρωμαιοκαθολικών:

Το μήνυμα του Πάπα για τον πυρηνικό αφοπλισμό στα Ηνωμένα Έθνη τον Ιούνιο του 1982 λέει: «Η διδασκαλία της Καθολικής Εκκλησίας είναι σαφής και συνεπής στον τομέα αυτό. Έχει αποκηρύξει τον πυρηνικό ανταγωνισμό έχει διακηρύξει την ανάγκη για αμοιβαία προοδευτική και βιώσιμη μείωση των εξοπλισμών.»—Αρχείο των κατά λέξη Πρακτικών της Γενικής Συνελεύσεως του ΟΗΕ.

Στη «Μαρτυρία Όλων των Πίστεων για να Σταματήσουν οι Πυρηνικοί Εξοπλισμοί» που έγινε στην πόλη της Φιλαδέλφειας των ΗΠΑ τον Ιούνιο του 1982, ο Καρδινάλιος Κρολ «κάλεσε τις παγκόσμιες κυβερνήσεις ‘ν’ αχρηστέψουν τα πυρηνικά όπλα που υπάρχουν τώρα.’»—Δε Νιου Γιορκ Τάιμς.

● Η Ανάμιξη των Προτεσταντών:

Η ομάδα της Δυτικογερμανικής Προτεσταντικής εκκλησίας, Ομάδα Δράσεως στην Υπηρεσία της Ειρήνης, ήταν εκείνη που διοργάνωσε στη Βόννη της Γερμανίας το 1981 διαδήλωση ενάντια στα πυρηνικά όπλα.—Ο Χριστιανικός Αιώνας.

Το Βρετανικό Συμβούλιο των Εκκλησιών ενέκρινε ομόφωνα να υποστηρίξει την κίνηση της Εκστρατείας για τον Παγκόσμιο Αφοπλισμό από το 1980.—Επιστολή της Εκστρατείας για τον Παγκόσμιο Αφοπλισμό.

Το εθνικό Συμβούλιο των Εκκλησιών, οι Αμερικανικές Βαπτιστικές Εκκλησίες, η Ενωμένη Εκκλησία του Χριστού και η Μετασχηματισμένη Εκκλησία της Αμερικής υποστήριξαν τη διαδήλωση που έγινε για το πυρηνικό πάγωμα τον Ιούνιο του 1982 στην πόλη της Νέας Υόρκης.—Φυλλάδιο των Επιτροπών για τη Διαδήλωση της 12 Ιουνίου.

● Η Ανάμιξη της Ορθόδοξης Εκκλησίας:

Η Ρωμανική Ορθόδοξη Εκκλησία φιλοξένησε θρησκευτικούς εκπροσώπους της Χριστιανικής, της Ιουδαϊκής και της Μουσουλμανικής πίστεως από 16 χώρες στη Συνέλευση: «Έκκληση για Αφοπλισμό και Ειρήνη» στο Βουκουρέστι το 1981. Ο σκοπός της: «Θα τους προτρέψουμε [τα εκκλησιαστικά μέλη] να συμμετάσχουν πιο ενεργά στην υπηρεσία της ειρήνης και στην ελπίδα για ένα ειρηνικό μέλλον της ανθρωπότητας . . . με σκοπό να εμποδιστεί και να εξαλειφτεί μια και για πάντα ο κίνδυνος του πυρηνικού πολέμου.»—Ρωμανικά Ορθόδοξα Εκκλησιαστικά Νέα, Τριμηνιαίο Περιοδικό.

Τον Μάιο του 1982 η Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία χρηματοδότησε την «Παγκόσμια Συνδιάσκεψη Θρησκευτικών Εργατών για τη Σωτηρία του Ιερού Δώρου της Ζωής από την Πυρηνική Καταστροφή» και προσκάλεσε 600 διακεκριμένους κληρικούς απ’ όλο τον κόσμο.—Περιοδικό Τάιμ.

● Ανάμιξη των Βουδδιστών:

Στην Ιαπωνία «τόσο οι Βουδδιστές όσο και οι Χριστιανοί οργανώνουν πολλά άλλα είδη κινημάτων [ενάντια στα πυρηνικά όπλα].»—Απογευματινά Νέα του Ασάχι.

[Πλαίσιο/Γράφημα στη σελίδα 6]

(Για το πλήρως μορφοποιημένο κείμενο, βλέπε έντυπο)

20 10 0 6 12

χιλιόμετρα μίλια

1 2 3 4

Τι θα συνέβαινε αν μία πυρηνική βόμβα ισχύος ενός μεγατόνου εκρηγνυόταν στα 2.400 μέτρα (6.000 πόδια); Ζώνη 1—Ολοκληρωτική καταστροφή· δεν επιβιώνει κανείς. Ζώνη 2—Όλες οι οικοδομές ισοπεδώνονται· το 50% του πληθυσμού σκοτώνεται. Ζώνη 3—Θύελλα φωτιάς· το 25% του πληθυσμού σκοτώνεται. Ζώνη 4—Τα κτίρια καταστρέφονται· το 10% του πληθυσμού σκοτώνεται

[Πλαίσιο/Εικόνα στη σελίδα 6]

Ο κόσμος δαπανάει ένα εκατομμύριο δολλάρια το λεπτό στον ανταγωνισμό των εξοπλισμών. Εάν τα χρήματα αυτά δαπανούνταν για οικισμό, θα μπορούσαν να κατασκευαστούν περισσότερα από 18.230 νέα σπίτια τη μέρα. (Βασίζεται σε τιμές των Ηνωμένων Πολιτειών με μέση τιμή 79.000 δολλάρια το σπίτι)

[Εικόνα στη σελίδα 7]

Θα επηρεάσει το πυρηνικό πάγωμα τους πολιτικούς;