Απογοητευμένος—Πού Μπορούσα να Στραφώ;
ΓΕΜΑΤΟΣ συγκίνηση και μ’ έναν κόμπο στο λαιμό ξέσπασα σε χειροκροτήματα! Γιατί; Μόλις είχα δει το φιλμ Κονρίμα. Ήταν μια επαναστατική ταινία που έδειχνε χαρακτηριστικά τη μάχη και την τελική νίκη των Κορεατών εργατών πάνω στους λεγόμενους ιμπεριαλιστές Αμερικάνους, και άλλους, οι οποίοι τους μεταχειρίζονταν σαν να ήταν ζώα. Είχα βρει επιτέλους κάτι για να αφιερώσω τη ζωή μου—το σκοπό του σοσιαλισμού για ελευθερία, ισότητα και ειρήνη. Μήπως αυτό έβαλε τέρμα στην απογοήτευση μου;
Μεγάλωσα με Απογοήτευση
Γιατί είχα αισθήματα απογοητεύσεως; Όλα άρχισαν από τις εμπειρίες που είχα όταν ήμουν παιδί. Γεννήθηκα στην Επαρχία Ναγκάνο της Ιαπωνίας, που λέγεται η Ελβετία της Ανατολής εξαιτίας του όμορφου φυσικού περιβάλλοντός της. Παρά το ευχάριστο φυσικό περιβάλλον της, η οικογενειακή μου ζωή ήταν μάλλον θλιβερή και μη ικανοποιητική. Οι γονείς μου ήταν και οι δύο άρρωστοι και σχεδόν όλα τα χρήματα που βγάζαμε πήγαιναν στους γιατρούς. Προτού πάω στο δημοτικό η μητέρα μου πέθανε από την αρρώστια της.
Εκείνο τον καιρό επικρατούσε η άποψη ότι τα παιδιά που δεν είχαν γονείς είχαν την τάση να γίνονται εγκληματίες. Γι’ αυτό όταν δημιουργούνταν προβλήματα μου υπενθύμιζαν ότι «τα παιδιά που δεν έχουν γονείς δεν είναι καλά παιδιά.» Αυτή η ψυχρότητα των ανθρώπων της κοινότητας με εξόργιζε και με απογοήτευε.
Όταν πήγα στο γυμνάσιο πέθανε και ο πατέρας μου. Τότε ήταν που κατάλαβα την πλήρη έννοια αυτής της ψυχρότητας που έδειχναν στα ορφανά. Επειδή ήμουν ορφανός είχαν απορρίψει μια αίτηση που έκανα σε μια εταιρία για δουλειά. Ω, πόσο θα ήθελα να ζω μια ζωή απαλλαγμένη από διακρίσεις! Τελικά μετακόμισα στο Τόκιο και εργάστηκα σ’ ένα τυπογραφείο.
Μία μέρα ένας συνάδελφος με ρώτησε αν θα ήθελα να πάω σε μία συγκέντρωση νεαρών. Δέχτηκα, και μου έκανε μεγάλη εντύπωση! Όλοι οι νέοι, άνδρες και γυναίκες, με καλοδέχτηκαν θερμά και ήταν πολύ ευγενικοί μαζί μου. Η συγκέντρωση ονομαζόταν Δημοκρατική Κοινωνία Νέων, και ήταν μια δευτερεύουσα οργάνωση του Ιαπωνικού Κομμουνιστικού Κόμματος, που είχε οργανωθεί για να στρατολογήσει υποψήφια μέλη του κόμματος.
Όλοι τραγούδησαν τα «τραγούδια της εργατιάς» και απόλαυσαν λαϊκούς χορούς, και μετά χωρίστηκαν σε μικρές ομάδες όπου διεξήχθηκαν καυτές συζητήσεις πάνω σε ζητήματα όπως «η θέση του εργάτη στο μέλλον» και «ένα δίκαιο και ειρηνικό κράτος.»
Μια μέρα με πλησίασε ένας νεαρός μετά από μια συζήτηση και με ρώτησε: «Για να γίνει δυνατή μια ειρηνική ζωή, δεν χρειάζεται πρώτα να εξαλειφθούν οι ταξικές διακρίσεις ανάμεσα στον καπιταλισμό και στην εργατιά;» Αυτό άγγιξε τις χορδές της καρδιάς μου. Ανυπόμονα τον ρώτησα: «Πώς νομίζεις ότι θα εξαλειφθούν οι ταξικές διακρίσεις;» Και εκείνος απάντησε αμέσως: «Χρειάζονται επαναστάσεις όπως έγιναν στη Ρωσία, στην Κίνα και στην Κορέα. Αλλά εδώ στην Ιαπωνία είναι αδύνατη η ένοπλη επανάσταση, και η μόνη απάντηση είναι η ιδεολογική επανάσταση.» Ήταν τότε που πήγα και είδα το φιλμ Κονρίμα, και μετά πήρα την απόφαση μου!
Έγινα Μέλος του Κομμουνιστικού Κόμματος
Το 1960 έγινα μέλος του Κομμουνιστικού Κόμματος, και πείστηκα ότι ο μόνος τρόπος για να απαλλαγούμε από μια απογοητευμένη ζωή ήταν να ιδρύσουμε ένα σοσιαλιστικό κράτος. Οργάνωνα σωματεία σε μερικές επιχειρήσεις για τους εργάτες που υπέφεραν λόγω του χαμηλού μισθού τους και των σκληρών συνθηκών εργασίας. Επίσης, έγινα δραστήριος σε πολιτικά κινήματα και στους αγώνες τους. Για παράδειγμα, συνεργάστηκα με ομάδες που έκαναν ζωηρές διαδηλώσεις στις Αμερικάνικες στρατιωτικές βάσεις για να μην μπει ένα πυρηνικό υποβρύχιο στη Γιοκοσούκα. Επίσης αναμειγνυόμαστε σε πορείες διαμαρτυρίας ενάντια στο Ιαπωνο-Αμερικανικό σύμφωνο ασφάλειας.
Τον Ιούλιο του 1963 ξαναγύρισα στην Επαρχία Ναγκάνο επειδή είχα κάποιο πρόβλημα με την υγεία μου, αλλά συνέχισα να είμαι δραστήριο μέλος του Κομμουνιστικού Κόμματος. Τον Απρίλιο του 1966 παντρεύτηκα, αλλά η σύζυγος μου δεν ήθελε να έχει καμία απολύτως σχέση με τον κομμουνισμό.
Καθώς εκτελούσα διάφορες υπηρεσίες στο Κομμουνιστικό Κόμμα, ενημερώθηκα για μερικές αντιφάσεις, δηλαδή πώς θα έπρεπε πραγματικά να είναι το κόμμα και πώς ήταν. Θα έπρεπε να υπακούμε ανεπιφύλακτα στις εντολές που έρχονταν από τα κεντρικά γραφεία του κόμματος. Ζωηρές συζητήσεις διεξάγονταν, αλλά οι γνώμες που ανταλλάσσονταν δεν λαμβάνονταν υπόψη από την οργάνωση, και στις περισσότερες περιπτώσεις μάλιστα απορρίπτονταν και οι εποικοδομητικές απόψεις. Οι συζητήσεις μας για ελευθερία και ειρήνη ήταν απλώς λόγια. Η αναγκαστική υποταγή με έκανε να νιώθω πάλι την πίεση που είχα αντιμετωπίσει όταν ήμουν παιδί.
Άρχισα να διερωτώμαι, ‘Έτσι που ήταν τα πράγματα τώρα, θα μπορούσε πράγματι να ιδρυθεί το σοσιαλιστικό κράτος που επιθυμούσα;’ Αυτή η ερώτηση παρέμεινε αναπάντητη, και η πλήρης εμπιστοσύνη μου στο κόμμα αντικαταστάθηκε από υποψίες. Ωστόσο, δεν μπορούσα να θέσω την ελπίδα μου κάπου αλλού. Άρχισε πάλι να με καταλαμβάνει η απελπισία, και η ζωτικότητά μου άρχισε να παγώνει. Για άλλη μια φορά με κατέλαβε το αίσθημα της απογοητεύσεως.
Μια Ελπίδα Παρουσιάζεται
Μια κρύα μέρα του Ιανουαρίου του 1969 κάτι συνέβη. Καθώς η σύζυγος μου και εγώ εργαζόμασταν στην πλεκτομηχανή στο σπίτι μας χτύπησε την πόρτα μας μια Μάρτυς του Ιεχωβά, μια νεαρή γυναίκα που δεν ήταν ακόμη είκοσι χρόνων. Η σύζυγος μου προσκάλεσε την επισκέπτρια να μπει μέσα στο σπίτι για να ζεσταθεί. Ποτέ δεν είχα φανταστεί πόσο βαθιά θα επηρέαζε αυτή η πράξη της γυναίκας μου ολόκληρη τη ζωή μου. Αυτή η νεαρή Μάρτυς του Ιεχωβά μάς μίλησε από τον Ψαλμό 37:10, 11 για τον Θεό και την κυβέρνησή του: «Διότι έτι μικρόν και ο ασεβής δεν θέλει υπάρχε· . . . Οι πραείς όμως θέλουσι κληρονομήσει την γην· και θέλουσι κατατρυφά εν πολλή ειρήνη.»
Αλλά τα λόγια αυτά δεν με εντυπωσίασαν. Εγώ δεχόμουν την άποψη του Καρλ Μαρξ: «Η θρησκεία είναι το όπιο του λαού.» Γι’ αυτό δεν με ενδιέφερε τίποτα που είχε σχέση με τον Θεό. Η σύζυγός μου, όμως, έδειξε ενδιαφέρον και κάλεσε την κοπέλα αυτή να μας ξαναεπισκεφθεί. Στην πραγματικότητα εγώ σκέφτηκα, ‘Πόσο κρίμα είναι να θυσιάζει αυτό το νεαρό κορίτσι τη ζωή του πιστεύοντας σ’ έναν Θεό που δεν υπάρχει!’ Σκέφτηκα ότι θα μπορούσα να την βοηθήσω να απαλλαγεί απ’ αυτόν τον ανόητο συλλογισμό της. Γι’ αυτό, μ’ αυτό το τελείως διαφορετικό ελατήριο, συμφώνησα με τη σύζυγό μου να μας ξαναεπισκεφθεί αυτή η νεαρή γυναίκα.
Όταν μας ξαναεπισκέφθηκε χρησιμοποίησε το βιβλιάριο «Ιδού! Κάμνω Νέα τα Πάντα», και αρχίσαμε μια ζωηρή συζήτηση πάνω στο θέμα τι είναι αληθινή ειρήνη; Και γιατί είναι αδύνατον να δημιουργήσει ο άνθρωπος μια ειρηνική χώρα; Η νεαρή αυτή γυναίκα μας ξαναεπισκέφθηκε πολλές φορές. Κάποτε η Μάρτυς εξήγησε για την ατέλεια του ανθρώπου, λέγοντας: «Επειδή ο άνθρωπος είναι ατελής δεν μπορεί να κυβερνήσει από μόνος του με δικαιοσύνη και ειρήνη.» Και παρέθεσε το εδάφιο Ιερεμίας 10:23. Τότε είχα θυμώσει πολύ και την είχα επικρίνει έντονα: «Πόσο άνανδρο είναι να αποδίδετε κάθε δύσκολο πρόβλημα στην ατέλεια!» Άλλα πάλι δεν μπορούσα να αναφέρω την περίπτωση κάποιου που να ήταν τέλειος. Καθώς η μελέτη προχωρούσε η Μάρτυς χρησιμοποιούσε πάντα την Αγία Γραφή για να απαντάει στα ερωτήματά μας. Χρησιμοποιούσε επίσης και διάφορα σχέδια για να εξηγήσει πολλά πράγματα. Εγκεφαλικά μπορούσα να καταλάβω τι μας έλεγε και τι ήταν γραμμένα μέσα στις εκδόσεις. Στην καρδιά μου τα απέρριπτα όμως γιατί εξακολουθούσα να σκοντάφτω στη λέξη «Θεός». Εκτός από τα πράγματα που είχαν σχέση με τον Θεό, όλα τα άλλα που ήταν γραμμένα στην Αγία Γραφή τα δεχόμουν, και γι’ αυτό συνέχισα τις συζητήσεις.
Εγκαταλείπω το Κόμμα
Στο Κομμουνιστικό Κόμμα αναπτυσσόταν μόνο η ιδεαλιστική θεωρία που έλεγε: «Η ανθρωπότητα θα έπρεπε να είναι έτσι,» ή «Η ειρήνη θα έπρεπε να είναι έτσι.» Αλλά ποτέ δεν έβλεπα να γίνεται κάποια συγκεκριμένη ρεαλιστική προσέγγιση σ’ αυτά τα πράγματα για να υπάρξουν αποτελέσματα.
Και απογοητεύτηκα ακόμη περισσότερο με το Κομμουνιστικό Κόμμα όταν διαπίστωσα ότι παπαγαλιζόταν μόνο η διδασκαλία Μαρξ-Λένιν και ένας τρόπος ζωής που απλώς ονειρεύεται ένα σοσιαλιστικό κράτος. Γιαυτό έδωσα την παραίτησή μου στο κόμμα.
Αμέσως, ήρθαν τρία μέλη από τα κεντρικά γραφεία του Κόμματος για ολονύχτια μαθήματα «ανακεφαλαιώσεως.» Δεν με κακοποίησαν σωματικά, αλλά μετά από τρεις νύχτες με επέπληξαν αυστηρά ότι έγινα καιροσκόπος. Η παραίτηση μου από το κόμμα μου προξένησε διανοητική σύγχυση, αλλά οι υπεύθυνοι αντιλήφθηκαν την ισχυρή αποφασιστικότητα μου να παραιτηθώ και σταμάτησαν τις προσπάθειες για να με πείσουν να μην το κάνω αυτό. Αν και διέκοψα τις σχέσεις μου από το Κομμουνιστικό Κόμμα το 1969, η σοσιαλιστική ιδεολογία εξακολούθησε να ελέγχει τη σκέψη μου. Γιαυτό, στη διάρκεια των Γραφικών μελετών εξακολούθησαν να με βασανίζουν τα ερωτήματα: «Δεν είναι αυτό, επίσης, απλώς ένα όνειρο; Δεν εξαρτάται η ύπαρξη του Θεού από το αν θέλεις να το πιστέψεις αυτό ή όχι;»
Αυτά τα ερωτήματα στέκονταν εμπόδιο για να κατανοήσω αν υπάρχει πραγματικά ο Θεός ή όχι. Καθώς μελετούσα το βιβλιάριο «Ιδού!» και το βιβλίο Η Αλήθεια που Οδηγεί στην Αιώνιο Ζωήa εκείνο που σκεφτόμουν ήταν πως ήταν παράλογο να απορρίπτω αυτές τις διδασκαλίες.
Μια μέρα καθώς διάβαζα την Αγία Γραφή τα μάτια μου σταμάτησαν σ’ ένα εδάφιο που λέει: «Και ανατέλλει ο ήλιος, και δύει ο ήλιος· και σπεύδει προς τον τόπον αυτού, όθεν ανέτειλεν. Υπάγει . . . ο άνεμος . . . ακαταπαύστως περιστρεφόμενος υπάγει, και επανέρχεται επί τους κύκλους αυτού, ο άνεμος. Πάντες οι ποταμοί υπάγουσιν εις την θάλασσαν, και η θάλασσα ποτέ δεν γεμίζει.» (Εκκλησιαστής 1:5-7) Καθώς έκανα σκέψεις πάνω σ’ αυτά τα λόγια αναγνώρισα ταπεινά ότι η Αγία Γραφή δεν είναι απλώς ένα θρησκευτικό βιβλίο αλλά και ένα επιστημονικό επίσης! Αυτό με έπεισε ότι η Βίβλος είναι αληθινή, και ότι η ειρήνη θα επιτευχθεί μόνο με τον τρόπο που λέει η Βίβλος.
Με τον καιρό διάβασα και ένα άλλο βιβλίο, Ήρθε ο Άνθρωπος από την Εξέλιξη ή από τη Δημιουργία;b και όταν το διάβασα με εντυπωσίασε πολύ. Έμαθα ότι αν λάβουμε υπόψη το ανθρώπινο σώμα και τη λεπτομερειακή κατασκευή του, καθώς επίσης και τις μυστηριώδεις πλευρές της γεννήσεως, είναι καθαρή άγνοια να πει κανείς ότι όλα αυτά συνέβησαν κατά τύχη ή από σύμπτωση. Ιδιαίτερα στο κεφάλαιο 7 αυτού του βιβλίου, «Η Κληρονομικότητα Κρατάει Ξεχωριστά τα Είδη των Οικογενειών,» έμαθα για την επιστημονική ουσία DNA (δεσοξυριβονουκλεϊκό οξύ) και κατάλαβα ότι για να γίνει αυτό χρειάστηκε μια δημιουργική δύναμη. Αυτό το συνέδεσα με τον Θεό, και εκείνο που μέχρι τώρα ήταν θαμπό και ακαθόριστο, τώρα έγινε πραγματικά πολύ κοντινό και πραγματικό, καθώς μπορούσα τώρα να πιστέψω στην ύπαρξη του Θεού! (Ρωμαίους 1:20· Εβραίους 3:4) Κατανόησα ότι η μόνη αληθινή ελπίδα για ειρήνη δεν βρισκόταν στον κομμουνισμό ή στο σοσιαλισμό αλλά θα ερχόταν από τον Θεό μέσω της Βασιλείας του.
Τώρα παρουσιάστηκε ένα άλλο πρόβλημα. Η εργασία μου με ανάγκασε να πάω στα βουνά για να είμαι επιστάτης σε μια κατοικία. Το σπίτι αυτό απείχε περίπου μιάμιση ώρα από το προηγούμενο. Πίστευα ότι δεν μπορούσα να ζητήσω από τον οδηγό της οικιακής Γραφικής μελέτης να διανύει αυτή την απόσταση και γι’ αυτό συνέστησα στη σύζυγο μου να τα παρατήσουμε.
Έγινα Χριστιανός
Ωστόσο, ένας περιοδεύων επίσκοπος που επισκέφθηκε την εκκλησία συνέστησε να κάνουν κάποια προσπάθεια για να μας βοηθήσουν. Έτσι, ένας αδελφός διευθέτησε να φέρνει με το αυτοκίνητο του τον οδηγό της μελέτης στο μέρος που βρισκόμαστε εμείς κάθε εβδομάδα, και έτσι συνεχίσαμε τη μελέτη. Αυτή η καλοσύνη μας βοήθησε να καταλάβουμε πόσο σπουδαία πραγματικά ήταν τα πράγματα που μελετούσαμε. Στις συναθροίσεις, τις οποίες παρακολουθούσαμε, όχι μόνο μας δέχονταν με ωραίο τρόπο αλλά μπορούσαμε να διακρίνουμε τις ειρηνικές σχέσεις που υπήρχαν μεταξύ τους.—Ματθαίος 5:9.
Τώρα είχαμε ζωηρή την επιθυμία να δείξουμε την εκτίμηση μας για όλα όσα ο Ιεχωβά έκανε για μας και γι’ αυτά που θα κάνει για μας στο μέλλον. Θελήσαμε να βαφτιστούμε όσο το δυνατόν πιο σύντομα για να συμβολίσουμε την αφιέρωση μας στον Ιεχωβά Θεό. Το βάφτισμά μας έγινε στις 27 Μαΐου 1970.
Η αλλαγή που έκανα από μέλος του Κομμουνιστικού Κόμματος σε Χριστιανός Μάρτυς του Ιεχωβά συγκλόνισε πολλούς πρώην συντρόφους μου. Και για μένα, η αλλαγή αυτή ήταν κάτι σαν θαύμα. Αναπολώντας το παρελθόν, είχα μεγαλώσει χωρίς να δοκιμάσω την οικογενειακή αγάπη. Τώρα έχω μια πολύ μεγάλη Χριστιανική οικογένεια που με αγαπάει πάρα πολύ. (Ματθαίος 12:48-50) Κάποτε ζούσα πικρές, μη ικανοποιητικές μέρες που χαρακτηρίζονταν από προκατάληψη. Τώρα έχω βρει την αληθινή ειρήνη και μια πνευματικά ικανοποιητική ζωή, γεμάτη πολλή χαρά. Μπόρεσα να ψάξω, να βρω και να πειστώ για μια αξιόπιστη ελπίδα που ξεπερνάει τι δυνάμεις και τους περιορισμούς του ανθρώπου. Έχω δοκιμάσει την ευτυχία και μια χαρά που πλημμυρίζει. Ναι, με τη στροφή μου προς τον Ιεχωβά Θεό, άφησα την απογοήτευση πίσω.
[Υποσημειώσεις]
a Και τα δύο εκδόσεως της Βιβλικής και Φυλλαδικής Εταιρίας Σκοπιά.
b Εκδόσεως της Βιβλικής και Φυλλαδικής Εταιρίας Σκοπιά (στα Αγγλικά).
[Πρόταση που τονίζεται στη σελίδα 10]
Άρχισα να διερωτώμαι, ‘Θα μπορούσε πράγματι να ιδρυθεί το σοσιαλιστικό κράτος που επιθυμούσα;’
[Πρόταση που τονίζεται στη σελίδα 11]
Δεχόμουν την άποψη του Καρλ Μαρξ: «Η θρησκεία είναι το όπιο του λαού.»
[Πρόταση που τονίζεται στη σελίδα 12]
Καθώς έκανα σκέψεις πάνω σ’ αυτά τα λόγια αναγνώρισα ταπεινά ότι η Αγία Γραφή δεν είναι απλώς ένα θρησκευτικό βιβλίο αλλά και ένα επιστημονικό επίσης!