Είστε Αθάνατος;

ΑΠΑΝΤΩΝΤΑΣ σ’ αυτό, εκατομμύρια άνθρωποι—Καθολικοί, Προτεστάντες, Μουσουλμάνοι, Ινδουιστές και άλλοι θα πουν: «Το σώμα μου, βέβαια, πεθαίνει, αλλά η ψυχή μου είναι αθάνατη.» Και εφόσον, κατά την άποψή τους, το σώμα είναι απλώς ένα πρόσκαιρο «περίβλημα,» πρέπει να θεωρούν τον πραγματικό τους εαυτό σαν αθάνατο.

Από που ξεκίνησε αυτή η πίστη; Προήλθε από εκείνους που ομολογούσαν ότι είναι Χριστιανοί; Από τους Μουσουλμάνους; Από τους πιο αρχαίους Βουδδιστές; Ή ίσως από κάπου αλλού;

Στην πραγματικότητα, χρονολογείται από την αρχαία Βαβυλώνα. Αργότερα, Έλληνες φιλόσοφοι, όπως ο Πυθαγόρας τον έκτο αιώνα και ο Σωκράτης και ο Πλάτωνας τον πέμπτο αιώνα π.Χ., ανέπτυξαν την ιδέα αυτή της ανθρώπινης αθανασίας. Ο Πλάτωνας παραθέτει τον Σωκράτη ότι λέει: Η «ψυχή [στο θάνατο] . . . αναχωρεί για τον αόρατο κόσμο—προς το θείο και αθάνατο . . . και διαμένει αιώνια . . . μαζί με τους θεούς.»

Η Πρώτη Χριστιανοσύνη και η Αθανασία

Πότε εισήχθη η διδασκαλία της αθανασίας της ψυχής ανάμεσα στους Χριστιανούς; Ο Ισαάκ Τέυλορ, στο βιβλίο του Η Αρχαία Χριστιανοσύνη, λέει ότι η Χριστιανοσύνη, το δεύτερο αιώνα, «είχε πέσει στα χέρια [δασκάλων] που είχαν εκπαιδευτεί κυρίως . . . στις Ελληνικές σχολές φιλοσοφίας και που . . . στράφηκαν, με κάποια ενστικτώδη αποστροφή, μακριά από το Ευαγγέλιο.» Τον τρίτο αιώνα, ο Τερτυλλιανός, ένας διακεκριμένος εκκλησιαστικός ηγέτης, δίδαξε: «Ορισμένα πράγματα είναι γνωστά ακόμη και από τη φύση: η αθανασία της ψυχής, για παράδειγμα, υποστηρίζεται από πολλούς . . . θα χρησιμοποιήσω, συνεπώς, τη γνώμη του Πλάτωνα που δέχεται ότι ‘Κάθε ψυχή είναι αθάνατη’.» Ο εκκλησιαστικός δάσκαλος του πέμπτου αιώνα Αυγουστίνος είπε: «Είναι βέβαιο ότι αληθινά η ανθρώπινη ψυχή είναι αθάνατη.»

Από τότε και μετά, το δόγμα της αθανασίας της ψυχής έγινε βασικό σε όλον το Χριστιανικό λεγόμενο κόσμο. Όπως το περιέγραψε ο Δρ Λέιντλο στο βιβλίο του Το Βιβλικό Δόγμα του Ανθρώπου: «Προοδευτικά . . . επικράτησε η Ελληνική επιρροή, και ακόμη και στη Χριστιανική Εκκλησία, η ιδέα της αθανασίας της ψυχής για μεγάλο χρονικό διάστημα πήρε τη θέση του Βιβλικού δόγματος της μελλοντικής ζωής.» (τα πλάγια γράμματα δικά μας) Αυτό, με τη σειρά του, οδήγησε στις διδασκαλίες των πρόσκαιρων βασανιστηρίων στο καθαρτήριο ή των αιώνιων βασανιστηρίων των ψυχών στον άδη. Οι φτωχοί άνθρωποι δαπάνησαν πάρα πολλά χρήματα για να ζητήσουν από τους ιερείς να προσευχηθούν για τις ψυχές των νεκρών, ώστε να μπορέσουν ν’ απελευθερωθούν από το καθαρτήριο. Όλα αυτά εξ αιτίας της αποδοχής της Ελληνικής φιλοσοφίας!

Συμφωνούν Όλοι οι Εκκλησιαστικοί Ηγέτες;

Πολλοί λόγιοι της Βίβλου και κληρικοί αμφισβητούν το δόγμα της «αθανασίας της ψυχής». Ο Ουεσλυανός Μεθοδιστής κληρικός Άγκαρ Μπητ έγραψε: «Το Χριστιανικό δόγμα της αθανασίας της ψυχής είναι ένα παράξενο δείγμα μιας γνώμης που δεν στηρίζεται διόλου στην Αγία Γραφή και σε κάποιο βαθμό αντιφάσκει με αυτή. Προήλθε από την Ελληνική φιλοσοφία, ωστόσο εξακολουθεί να υποστηρίζεται σθεναρά από πολλούς μορφωμένους Χριστιανούς δασκάλους και συγγραφείς, με την εσφαλμένη υπόθεση ότι διδάσκεται από την Αγία Γραφή.» Παρόμοια, ο Δρ Μάρτενσεν, τέως επίσκοπος της Ζήλαντ στη Δανία, έγραψε: «Θα μπορούσαμε να θεωρήσουμε ότι γενικά αναγνωρίζεται σήμερα πως δεν υπάρχει καμιά ανεξάρτητη απόδειξη για την αθανασία της ψυχής.»

Ωστόσο, η διδασκαλία αυτή εξακολουθεί να περιλαμβάνεται στα περισσότερα εκκλησιαστικά δόγματα. Για παράδειγμα, το Βιβλίο Κατηχήσεως της Ολλανδικής Μεταρρυθμιστικής Εκκλησίας στη Νότια Αφρική δηλώνει: «Έτσι η ψυχή συνεχίζει να ζει και είναι αθάνατη.» Είναι ενδιαφέρον ότι η εφημερίδα Χούφσταντ της Πραιτώριας στη Νότια Αφρική δημοσίευσε ένα άρθρο με τον τίτλο «Η Ψυχή Δεν Ζει Μετά το Θάνατο,» που ανέφερε ότι ένας ηγέτης της ίδιας εκκλησίας, ο Καθηγητής Άντριο Κένιγκ, είπε: «Οι Χριστιανοί πρέπει ν’ απομακρυνθούν από την ιδέα αυτή, που προέρχεται από τον Έλληνα φιλόσοφο Πλάτωνα, ότι ο άνθρωπος αποτελείται από δύο μέρη: το σώμα και την ψυχή . . . σύμφωνα με την Αγία Γραφή, η ύπαρξη του ανθρώπου τελειώνει με το θάνατο. Δεν υπάρχει ‘κάτι’ όπως η ψυχή που συνεχίζει να ζει.»

Γιατί υπάρχει αυτή η έλλειψη συμφωνίας ανάμεσα στον κλήρο; Επειδή η πλειοψηφία απ’ αυτούς δεν μένει σταθερά στην Αγία Γραφή σαν τον Λόγο του Θεού, παρότι μπορεί να δίνουν την εντύπωση ότι η Αγία Γραφή είναι αυτή που διδάσκουν. Απεναντίας, την έχουν αλλάξει με την ανθρώπινη σοφία—με τη δική τους και τη φιλοσοφία των αρχαίων Ελλήνων.

Τι Πιστεύουν οι Μάρτυρες του Ιεχωβά

Οι Μάρτυρες του Ιεχωβά δεν συμμερίζονται την πίστη του Χριστιανικού λεγόμενου κόσμου στην έμφυτη αθανασία. Πιστεύουν ότι η ανθρώπινη ψυχή είναι θνητή και ότι οι νεκροί δεν έχουν καθόλου αισθήσεις. Γιατί; Επειδή δέχονται την Αγία Γραφή σαν την αποκάλυψη της αλήθειας από τον Θεό για το ανθρώπινο γένος. Είναι ενδιαφέρον να γνωρίζουμε ότι οι συγγραφείς των Εβραϊκών Γραφών (της Παλαιάς Διαθήκης) ούτε μια φορά δεν αναφέρονται στις λέξεις «νέφες» (που στα Εβραϊκά σημαίνει «ψυχή») ή «ρούαχ» (που στα Εβραϊκά σημαίνει «πνεύμα») σαν αθάνατα. Μάλλον, δίδασκαν ότι η ανθρώπινη ψυχή πεθαίνει: «Η ψυχή η αμαρτήσασα, αυτή θέλει αποθάνει.» (Ιεζεκιήλ 18:4, 20· βλέπε επίσης Ψαλμός 22:29· 78:50.) Λέει ότι οι νεκροί δεν έχουν συνείδηση: «Διότι οι ζώντες γνωρίζουσιν ότι θέλουσιν αποθάνει· αλλ’ οι νεκροί δεν γνωρίζουσιν ουδέν, ουδέ έχουσιν πλέον απόλαυσιν· . . . Πάντα όσα εύρη η χειρ σου να κάμη, κάμε κατά την δύναμίν σου· διότι δεν είναι πράξις ούτε λογισμός ούτε γνώσις ούτε σοφία εν τω άδη [στον κοινό τάφο του ανθρωπίνου γένους] όπου υπάγεις.»—Εκκλησιαστής 9:5, 10.

Οι Ελληνικές Γραφές (Καινή Διαθήκη) έχουν την ίδια άποψη για την ψυχή και το θάνατο. Ο Ιησούς είπε ότι ο Θεός ‘δύναται και ψυχήν και σώμα να απολέση.’ Ώστε, εφόσον η ψυχή είναι φθαρτή, δεν μπορεί να είναι αθάνατη. (Ματθαίος 10:28) Σχετικά με τον Ιησού, ο απόστολος Πέτρος δήλωσε: «Και πάσα ψυχή, ήτις δεν ακούση του προφήτου εκείνου, θέλει εξολοθρευθή εκ του λαού.» (Πράξεις 3:23) Ο Ιησούς έδειξε επίσης ότι οι νεκροί δεν έχουν συνείδηση, αλλά συσχέτισε το θάνατο με ‘τον ύπνο.’ (Ιωάννης 11:11-14) Αυτό συμφωνεί μ’ εκείνο που μπορεί εύκολα να διακρίνει οποιοσδήποτε έχει παρακολουθήσει κηδεία όπου το σώμα του νεκρού βρίσκεται σε κοινή θέα.

Σύμφωνα με την περιγραφή της δημιουργίας που είναι καταγραμμένη στο Γένεσις 2:7, ο Αδάμ πλάστηκε από το χώμα της γης και «έγεινεν ο άνθρωπος εις ψυχήν ζώσαν.» Συνεπώς η Αγία Γραφή χρησιμοποιεί συχνά την έκφραση «η ψυχή αυτού» για να αναφερθεί «στο ίδιο» το πρόσωπο, όπως στην περίπτωση του νεαρού Δαβίδ: «Ηγάπησεν αυτόν ο Ιωνάθαν ως την ιδίαν αυτού ψυχήν [όπως τον ίδιο τον εαυτό του].» (1 Σαμουήλ 18:1) Σχολιάζοντάς το αυτό, το Νέο Διεθνές Λεξικό της Θεολογίας της Καινής Διαθήκης λέει: «Σε τέτοιο βαθμό αποτελεί η ψυχή τη συγκεφαλαίωση όλης της προσωπικότητας, του συνόλου του εαυτού ενός ατόμου, ώστε ‘η ψυχή’ μπορεί να είναι ισοδύναμο με το ‘εγώ ο ίδιος’ ή ‘εσύ ο ίδιος’ (1 Σαμουήλ 18:1). Στο Γένεσις 2:7 [η ψυχή] σημαίνει ‘άτομο’ ή ‘ύπαρξη.’»

Η ένδοξη ελπίδα που διακρατεί η Αγία Γραφή για τη μελλοντική ζωή γίνεται μέσω της αναστάσεως. Ο Γουίλλιαμ Τύντεϊλ, φημισμένος μεταφραστής της Αγίας Γραφής το 16ο αιώνα παρατήρησε κάποτε: «Αν η ψυχή βρίσκεται στον ουρανό, πέστε μου ποια αιτία υπάρχει για την ανάσταση;» Κατά την ανάσταση των νεκρών σε ζωή, η Αγία Γραφή λέει ότι ορισμένοι εκλεκτοί ‘ενδύονται αφθαρσίαν,’ για να ενωθούν μαζί με τον Θεό και τον Χριστό στον ουρανό. Ώστε είναι φανερό ότι αυτοί οι εκλεκτοί δεν γεννιόνται αθάνατοι· αν παραμείνουν πιστοί μέχρι θανάτου θα ‘ενδυθούν’ την αθανασία σαν αμοιβή.—1 Κορινθίους 15:51-54· βλέπε επίσης Ρωμαίους 2:6, 7.

Η μεγάλη πλειοψηφία των νεκρών θα αναστηθεί πάνω στη γη στην επερχόμενη νέα τάξη του Θεού. Όταν ο Ιησούς βρισκόταν πάνω στη γη το έδειξε αυτό, ανασταίνοντας έναν αριθμό ανθρώπων από τους νεκρούς. Επιπρόσθετα υποσχέθηκε: «Μη θαυμάζετε τούτο· διότι έρχεται ώρα, καθ’ ην πάντες οι εν τοις μνημείοις θέλουσιν ακούσει την φωνήν [μου], και θέλουσιν εξέλθει.»—Ιωάννης 5:28, 29.

Οι Μάρτυρες του Ιεχωβά εμμένουν σταθερά στην πίστη αυτή. Γι’ αυτό το λόγο, όταν αντιμετωπίζουν προσωπικά το θάνατο ή όταν χάνουν κάποιον αγαπημένο τους, έχουν τη βάση για τη γνήσια ελπίδα. Θα είναι ένα από τα ωραιότερα γεγονότα ανείπωτης χαράς στη Νέα Τάξη, όταν ο Θεός με την απέραντη δύναμη και σοφία του, θα ανασταίνει τους νεκρούς. Μ’ αυτόν τον τρόπο θα εκπληρώσει την υπόσχεσή του ‘να εξαλείψη παν δάκρυον’ κατά το χρόνο που θα ‘κάνει νέα τα πάντα.’—Αποκάλυψις 21:4, 5.

[Εικόνες στη σελίδα 25]

Ο Πλάτωνας παραθέτει από τον Σωκράτη ότι λέει: Η «Ψυχή [στο θάνατο] . . . αναχωρεί για τον αόρατο κόσμο—προς το θείο και αθάνατο . . . και διαμένει αιώνια . . . μαζί με τους θεούς»

Πλάτωνας

Σωκράτης

[Εικόνα στη σελίδα 26]

‘Πρόκειται να γίνει ανάσταση των νεκρών.’—Πράξεις 24:15