Τι Συμφωνεί με τα Γεγονότα;

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΚΑΙ ΚΡΙΝΕΤΕ ΜΟΝΟΙ ΣΑΣ

ΚΑΘΩΣ Η ΓΝΩΣΗ ΠΡΟΧΩΡΕΙ Η ΕΞΕΛΙΞΗ ΥΠΟΧΩΡΕΙ

ΟΙ ΑΡΧΑΙΟΙ Αιγύπτιοι έβλεπαν τους σκαραβαίους να εμφανίζονται ξαφνικά από το έδαφος, και πίστευαν ότι αυτοπαράγονταν. Ωστόσο οι θηλυκοί σκαραβαίοι είχαν αφήσει αυγά και τα είχαν θάψει, εκεί απ’ όπου, αργότερα, αναδύονταν οι απόγονοι. Αυτόματη γένεση; Τη δίδασκαν στον 5ο π.Χ. αιώνα, οι Έλληνες φιλόσοφοι Αναξαγόρας και Εμπεδοκλής, και, έναν αιώνα αργότερα, ο Αριστοτέλης δίδασκε ότι τα σκουλήκια και τα σαλιγκάρια ήταν προϊόντα της σήψεως. Ακόμη και μέχρι τον 17ο αιώνα μ.Χ. οι επιστήμονες Φράνσις Μπέηκον και Γουίλλιαμ Χάρβεϋ δίδασκαν την αυτόματη γένεση.

Η προοδεύουσα γνώση τ’ άλλαξε όλ’ αυτά. Τον ίδιο εκείνο 17ο αιώνα, ο Ρέντι απέδειξε ότι τα σκουλήκια εμφανίζονταν στο κρέας, μονάχα εφόσον μύγες είχαν αφήσει αυγά πάνω του. Μετά ανακαλύφθηκαν τα βακτηρίδια, και χαιρετίστηκαν ως δείγματα αυτόματης γενέσεως της ζωής, αλλ’ έναν αιώνα αργότερα ο Σπαλλαντζάνι έσπασε αυτή τη σαπουνόφουσκα. Τον επόμενο αιώνα, ο Παστέρ θεμελίωσε το γεγονός ότι «η ζωή προέρχεται μονάχα από ζωή». Τούτο τώρα είναι αξίωμα. Το δέχθηκε ακόμα και ο Δαρβίνος, που έγραψε στην τελευταία πρόταση του Συγγράμματος των Ειδών ότι η ζωή προήλθε «αφού αρχικά ο Δημιουργός φύσηξε την πνοή της ζωής σε μια ή περισσότερες μορφές ζωής».—Σελίδα 450 στην έκδοση Μέντορ.

Η δημιουργία εναρμονίζεται με το γεγονός ότι «η ζωή προέρχεται μονάχα από ζωή». Για τον Ιεχωβά Θεό είναι γραμμένο: «Μετά σου είναι η πηγή της ζωής».—Ψαλμ. 36:9.

Κατόπιν, τα απολιθώματα μιλάνε για δημιουργία. Ο Σίμψον γράφει στο σύγγραμμα Η Σημασία της Εξελίξεως: «Τα πρώτα πετρώματα της Κάμβριας εποχής, που σχηματίστηκαν κάπου 500.000.000 χρόνια πριν, είναι γεμάτα απολιθώματα. Στη μια ή στην άλλη τοποθεσία πάνω στη γη, υπάρχουν, επίσης, πλούσια αποθέματα απολιθωμάτων απ’ όλες σχεδόν τις εποχές μετά την πρώτη Κάμβρια. Αλλά στους βράχους που είναι πρωϊμότεροι από την Κάμβρια εποχή, και που καλύπτουν το μεγάλο διάστημα των 1.500.000.000 ετών, τα απολιθώματα είναι γενικά σπάνια και συνήθως αμφίβολα ή αμφισβητούμενα.» Την απότομη τούτη εμφάνιση απολιθωμάτων κάθε μεγάλης ομάδας ή φύλου, εκτός από τα σπονδυλωτά, ο Σίμψον την ονομάζει «το μεγάλο τούτο μυστήριο της ιστορίας της ζωής».—Σελ. 16-19.

Ο καθηγητής του Χάρβαρντ Ρόμερ παραθέτει το σχόλιο του Δαρβίνου, για το μυστήριο αυτό: «Δεν μπορώ να δώσω ικανοποιητική απάντηση»—και, ο Ρόμερ, προσθέτει: «Ούτε και σήμερα μπορούμε». Και, βαθυστόχαστα, παρατηρεί μετά: «Θα μπορούσαμε λογικά να πούμε ότι η γενική εικόνα ταιριάζει με την ιδέα της ειδικής δημιουργίας στην αρχή της Κάμβριας περιόδου». Αλλά σήμερα, που το αρχείο των απολιθωμάτων είναι υπεράφθονο μετά την Κάμβρια εποχή, μήπως εμφανίζει τις απαρχές των σπονδυλωτών, δηλαδή των ζώων με σπονδυλική στήλη; Όχι. Ο καθηγητής της ζωολογίας Γκόλντζσμιντ είπε στο βιβλίο Η Υλική Βάση της Εξελίξεως: «Τα γεγονότα δεν μπορούν να δώσουν καμιά πληροφορία σχετικά με την προέλευση των υπαρχόντων ειδών, για να μην αναφέρουμε τις ανώτερες κατηγορίες», (σελ. 165) Ανάμεσα στους ειδικούς για τα απολιθώματα τούτο είναι σήμερα ένα γενικά αποδεκτό γεγονός.

Είναι ενδιαφέρον που οι εξελικτές είναι ενήμεροι του γεγονότος ότι το αρχείο των απολιθωμάτων ταιριάζει περισσότερο με τη δημιουργία παρά με την εξέλιξη, και παρά το γεγονός ότι αυτοί απορρίπτουν ασυζητητί τη δημιουργία. Πριν από χρόνια, αρκετοί εξελικτές αναγνώρισαν ότι: «Όσο περισσότερο μελετάει κανείς την παλαιοντολογία, τόσο περισσότερο βεβαιώνεται ότι η εξέλιξη στηρίζεται μονάχα στην πίστη· ακριβώς στην ίδια πίστη που είναι απαραίτητη όταν αντιμετωπίζει κανείς τα μεγάλα μυστήρια της θρησκείας. . . . Η μοναδική άλλη εκλογή είναι το δόγμα της ειδικής δημιουργίας, το οποίο μπορεί να είναι αληθινό, αλλά είναι παραλογισμός». (Λ. Τ. Μωρ) «Η εξέλιξη γίνεται δεκτή από τους ζωολόγους, όχι γιατί . . . μπορεί να αποδειχτεί με λογικά συνεπείς αποδείξεις, αλλά γιατί η μόνη άλλη εκλογή, η ειδική δημιουργία, είναι φανερά αδιανόητη». (Ντ. Γουώτσον) «Η εξέλιξη ούτε αποδείχθηκε, ούτε μπορεί ν’ αποδειχθεί. Την πιστεύουμε μονάχα γιατί η μόνη άλλη εκλογή είναι η ειδική δημιουργία, και τούτο είναι αδιανόητο».—Σερ Άρθουρ Κέιθ.

Και σήμερα ορισμένοι επιστήμονες βλέπουν ότι η δημιουργία ταιριάζει στα γεγονότα. Ο Τζ. Χ. Κόρνερ, βοτανολόγος και εξελικτής του πανεπιστημίου του Καίμπριτζ, δήλωσε: Εξακολουθώ να πιστεύω ότι, για τον απροκατάληπτο, το αρχείο των φυτικών απολιθωμάτων συνηγορεί υπέρ της ειδικής δημιουργίας». (Σύγχρονη Βοτανολογική Σκέψη, 1961, σελ. 97) Στο Δελτίο Φυσικής, το Μάιο του 1980, ο καθηγητής Λίπσον έγραψε απρόθυμα: «Είμαστε υποχρεωμένοι να προχωρήσουμε πέρα απ’ αυτό και να παραδεχτούμε ότι η μόνη δεκτή ερμηνεία είναι η δημιουργία».

Το αρχείο των απολιθωμάτων δεν στηρίζει τη θεωρία της εξελίξεως. Η δημιουργία συμφωνεί με τα γεγονότα του.

Ακόμη και οι μεταλλάξεις αποτυχαίνουν ν’ αποδείξουν την εξέλιξη. Οι μεταλλάξεις είναι αλλαγές στο γενετικό υλικό και παράγουν νέα κληρονομήσιμα χαρακτηριστικά στον οργανισμό. Η συντριπτική πλειονότητα των μικρών μεταλλάξεων είναι επιβλαβής. Οι μεγάλες είναι επιζήμιες ή θανατηφόρες. Πιστεύεται ότι συμβάλλουν στον εκφυλισμό των οργανισμών και ότι είναι υπεύθυνες για πολλές ασθένειες και δυσμορφίες. Παρόλα αυτά, οι εξελικτές στηρίζουν ελπίδες σ’ αυτές ως μηχανισμούς της εξελίξεως. Όμως ανακαλύπτεται ότι αυτές είναι ανεπαρκείς για να παράγουν νέα συγγενικά είδη. Ο εξελικτής Μπένγκελσντορφ είπε: «Οι μεταλλάξεις, που περιλαμβάνουν μικρές αλλαγές στα γονίδια, δικαιολογούν τις διαφορές που υπάρχουν ανάμεσα σε δύο άντρες . . . Αλλά, για πολλούς και ποικίλους λόγους, δεν μπορούν να δικαιολογήσουν την όλη εξέλιξη—δηλαδή γιατί υπάρχουν ψάρια, ερπετά, πουλιά, και θηλαστικά.»

Οι οπαδοί της δημιουργίας ανέκαθεν αναγνώριζαν τις ποικιλίες ανάμεσα στις οικογένειες των ειδών του πρώτου κεφαλαίου της Γενέσεως—ο βαθμός της ποικιλίας επιβεβαιώνεται από το περιοδικό Σάιενς της 21/11/1980: «Τα είδη έχουν πράγματι την ικανότητα να παθαίνουν μικρές τροποποιήσεις στα φυσικά και στα άλλα χαρακτηριστικά τους, αλλά τούτες είναι περιορισμένες και, μακροπρόθεσμα, μπορούν να θεωρηθούν ως ταλάντευση γύρω από το μέσο». Επαληθεύοντας πειραματικά αυτά τα πράγματα, οι βιολόγοι της γενετικής εισήγαγαν χείμαρρο από μεταλλάξεις σε ζώα που αναπαράγονται γρήγορα, αλλά, «μετά από 40 χρόνια επιδέξιας μεταχειρίσεως στην εξέλιξη της μύγας των οπωρικών, η οποία παράγει ολόκληρες γενιές σε λίγες μέρες είδαμε πολλές παράδοξες αλλαγές, αλλά οι μύγες των οπωρικών εξακολουθούν να παραμένουν μύγες οπωρικών».

Πράγματι, το αρχείο των απολιθωμάτων δείχνει είδη τα οποία, σύμφωνα με τους εξελικτές, αναπαράγονται επί εκατομμύρια χρόνια. Οι μεταλλάξεις, μέσα από την παρατήρηση και τον πειραματισμό, φανερώνουν ότι τα είδη είναι σταθερά. Η φράση στο Γένεση 1:12, 21, 24 που μιλάει για αναπαραγωγή «κατά το είδος αυτών» συμφωνεί με την επιστημονική πραγματικότητα.

Τέλος, το μεγαλύτερο χάσμα από όλα. Υπάρχει μια τεράστια άβυσσος ανάμεσα στον άνθρωπο και στο ζώο που οι εξελικτές θεωρούν πλησιέστερο συγγενή του. «Ακόμα και αυτή η σχετικά πρόσφατη ιστορία», λέει ο Ντομπζάνσκυ, «κατακλύζεται από αβεβαιότητες· οι ειδικοί βρίσκονται συχνά σε δίλημμα τόσο για τις θεμελιώδεις αρχές όσο και για τις λεπτομέρειες». (Το Ανθρώπινο Γένος Εξελίσσεται, σελ. 168) Οι ανθρωπολόγοι κάνουν συνταρακτικές δηλώσεις, όταν βρίσκουν μερικά κομμάτια από κόκκαλα ή κανένα δόντι, ότι τάχα βρήκαν ελλείποντες κρίκους, όταν μάλιστα βρουν και διάφορα παρόμοια υπολείμματα τα ενθρονίζουν στην περίοπτη θέση του ελλείποντος κρίκου ανάμεσα στον πίθηκο και στον άνθρωπο—και λογοφέρνουν με τους άλλους εξελικτές που εποφθαλμιούν τη θέση αυτή για τα δικά τους ευρήματα.

Τα χαρίσματα του ανθρώπου, η γλώσσα, η λογική, η δημιουργική σκέψη, η μουσική και η τέχνη, η αίσθηση του παρελθόντος, του παρόντος και του μέλλοντος, η ανάγκη για επιτεύγματα, για σημασία και για σκοπό στη ζωή, η πνευματική ικανότητα για τις ιδιότητες της δικαιοσύνης, της καλοσύνης, της συμπόνιας και της αγάπης—όλα τούτα τοποθετούν τον άνθρωπο πολύ πιο πάνω από κάθε ζώο. Τούτο δεν ερμηνεύεται με τη θεωρία της εξελίξεως, αλλά αποδίδεται στο γεγονός ότι ο άνθρωπος δημιουργήθηκε ‘κατ’ εικόνα και ομοίωση Θεού’. (Γέν. 1:26, 27) Για μια φορά ακόμη η δημιουργία είναι εκείνη που ταιριάζει με τα γεγονότα.

Και με την ευκαιρία αυτή ας σημειώσουμε ότι πολλοί σύγχρονοι θεολόγοι αγκαλιάζουν την εξέλιξη, λέγοντας ότι ο Θεός δημιούργησε τον άνθρωπο, αλλά χρησιμοποίησε την εξέλιξη για να το κάνει αυτό. Η αφήγηση της Γενέσεως δεν αφήνει περιθώρια για κάτι τέτοιο. Ο Δημιουργός μας δεν έκανε να εξελιχτεί ο άνθρωπος από κάποιο ζώο, αλλά «Ιεχωβά ο Θεός έπλασε τον άνθρωπο από χώμα από τη γη».—Γέν. 2:7, ΜΝΚ.

Η προέλευση της ζωής βροντοφωνάζει: Δημιουργία! Τα απολιθώματα λένε: Δημιουργία! Η αγεφύρωτη άβυσσος ανάμεσα στον άνθρωπο και στο πλησιέστερο σ’ αυτούς ζώο φωνάζει: Δημιουργία! Η δημιουργία και όχι η εξέλιξη είναι εκείνη που εναρμονίζεται με τα επιστημονικά γεγονότα!

[Πρόταση που τονίζεται στη σελίδα 24]

«Στον απροκατάληπτο, η αναγραφή των φυτικών απολιθωμάτων είναι υπέρ της ειδικής δημιουργίας»

[Πλαίσιο στη σελίδα 23]

ΤΟ ΜΗΚΟΣ ΤΩΝ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΩΝ ΗΜΕΡΩΝ

Ενώ σκεπάζουν τη θεωρία τους με το μυστικιστικό πέπλο των δισεκατομμυρίων ετών, οι εξελικτές έχουν συχνά χλευάσει τις έξη «ημέρες» της δημιουργίας της Βίβλου. Αλλά, είναι ενδιαφέρον ότι η ίδια η Βίβλος δείχνει ότι οι μέρες αυτές δεν ήταν 24ωρες περίοδοι. Η Εβραϊκή λέξη «γιομ», που στο 1 και 2 κεφάλαιο της Γενέσεως μεταφράζεται «ημέρα» μπορεί να προσλάβει διάφορες σημασίες, ως εξής:

1. Η περίοδος του φωτός, το φως της μέρας.—Παρ. 4:18.

2. Η 24ωρη περίοδος, το ημερόνυχτο.—Γέν. 7:17.

3. Η περίοδος του χρόνου που χαρακτηρίζεται από ορισμένα γεγονότα, όπως προσδιορίζεται στις «Μελέτες του Λόγου της Παλαιάς Διαθήκης» του Γουίλλιαμ Γουίλσον: «Ημέρα: συχνά χρησιμοποιείται γενικά για κάποιο χρονικό διάστημα ή για κάποιο μακρό χρονικό διάστημα· για ολόκληρη τη χρονική περίοδο που εξετάζεται . . . Η λέξη Ημέρα συχνά χρησιμοποιείται επίσης, για κάποια ιδιαίτερη εποχή ή για το χρόνο που συνέβη κάποιο εξαιρετικό γεγονός».—σελ. 109.

Παραδείγματα από τη Βίβλο για την περίπτωση με αριθμό 3:

Η «ημέρα» μπορεί να περιλαμβάνει το καλοκαίρι και το χειμώνα, το πέρασμα των εποχών.—Ζαχ. 14:8.

Μια ορισμένη «ημέρα» που λίγο παρακάτω αποδεικνύεται ότι είναι πολλές μέρες.—Ιεζ. 38:14, 16· συγκρίνατε με Παροιμίες 25:13 και Γένεση 30:14.

Χίλια χρόνια παρομοιάζονται με μια μέρα, κι επίσης με μια νυχτερινή τετράωρη σκοπιά: «Χίλια έτη ενώπιον σου είναι ως ημέρα η εχθές . . . και ως φυλακή νυκτός.»—Ψαλμ. 90:4· βλέπε επίσης 2 Πέτρ. 3:8, 10.

Η «ημέρα σωτηρίας» διαρκεί χιλιάδες χρόνια.—Ησ. 49:8.

Η «Ημέρα της Κρίσεως» καλύπτει πολλά χρόνια.—Ματθ. 10:15· 11:22-24.

Ο χρόνος που έζησε ένας άνθρωπος αναφέρεται στη Βίβλο ως η ημέρα του: «η ημέρα του Νώε», «η ημέρα του Λωτ». Ακόμα και σήμερα λέμε για τις «ημέρες του πατέρα μου». Κι εμείς ακόμα παρομοιάζουμε τη ζωή του ανθρώπου με μέρα, λέγοντας «στην αυγή ή στο χάραμα της ζωής του», ή «στο λυκόφως ή στο βασίλεμα της ζωής του».—Λουκάς 17:26, 28, Η Βίβλος της Ιερουσαλήμ».

Οι μέρες της δημιουργίας:

Πώς ξέρουμε ότι οι δημιουργικές μέρες της Γενέσεως δεν είναι 24ωρες ημέρες; Γιατί και οι έξη μέρες ονομάζονται μια μέρα στο Γέν. 2:4: «Αύτη είναι η γένεσις του ουρανού και της γης, ότε [έξη μέρες] εκτίσθησαν αυτά, καθ’ ην ημέραν [μια μέρα] εποίησε Κύριος ο Θεός γην και ουρανόν.» Επίσης, η έβδομη μέρα της δημιουργικής εβδομάδας ήταν η μέρα αναπαύσεως του Ιεχωβά, δηλαδή σάββατο, από τη γήινη δημιουργία, η οποία, όπως δείχνει η βίβλος, εξακολουθεί να διαρκεί.—Εβρ. 4:3-11.

Οι έξη μέρες της δημιουργίας σημείωναν περιόδους κατά τις οποίες γινόταν ένα ορισμένο έργο. Η Εβραϊκή λέξη «γιομ», που μεταφράζεται «ημέρα», επιτρέπει τη χρησιμοποίηση για περιόδους μεγάλης διάρκειας.—Βλέπε το «Βοήθημα για Κατανόηση της Βίβλου», σελ. 1427, (στην Αγγλική) που εξέδωσε η Βιβλική και Φυλλαδική Εταιρία Σκοπιά.