Πρέπει να Πιστεύω στην Εξέλιξι;
ΣΤΑ τελευταία χρόνια μερικές πολιτείες και σχολικά συμβούλια στις Ηνωμένες Πολιτείες έφεραν αντιρρήσεις στο να διδάσκεται η εξέλιξις σαν γεγονός στα δημόσια σχολεία. Μια απ’ αυτές τις Πολιτείες είναι η Καλιφόρνια.
Το Εκπαιδευτικό Συμβούλιο της Πολιτείας της Καλιφόρνιας αποφασίζει τι θα περιληφθή στα δημόσια σχολικά βιβλία. Δέχεται όμως υποδείξεις από ομίλους ειδικών σε διαφόρους τομείς. Ένας απ’ αυτούς τους ομίλους είναι η Κρατική Συμβουλευτική Επιτροπή Επιστημονικής Εκπαιδεύσεως. Αυτή υπέβαλε ένα σχέδιο για επιστημονική διδασκαλία στα δημόσια σχολεία της πολιτείας.
Η Συμβουλευτική Επιτροπή είχε την γνώμην ότι το θέμα της εξελίξεως θα πρέπει να διδάσκεται σαν γεγονός και όχι απλώς σαν θεωρία. Εν τούτοις, το Εκπαιδευτικό Συμβούλιο δεν συμφώνησε. Διέταξε όπως η εξέλιξις διδάσκεται σαν θεωρία παρά ως γεγονός. Έδωσε επίσης οδηγίες όπως στα σχολικά βιβλία αναφέρεται και η δημιουργία σαν μια άλλη εξήγησις για την προέλευσι της ζωής που έχει κάποια επιστημονική υποστήριξι.
Η επιστημονική επιτροπή αντέδρασε βίαια, λέγοντας στην πραγματικότητα: «Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η εξέλιξις είναι γεγονός. Βλέπομε παραδείγματα της εξελίξεως κάθε μέρα. Κανένα υπεύθυνο άτομο δεν την αμφισβητεί. Είναι τόσο γεγονός όσο η βαρύτης και τα άτομα!» Ένα μέλος της επιτροπής παρωμοίασε μάλιστα την πίστι στη δημιουργία με την πίστι σε δεισιδαιμονίες, όπως είναι η αστρολογία, ή ότι το φεγγάρι είναι φτιαγμένο από πράσινο τυρί, ή ότι οι πελαργοί φέρνουν μωρά.
Υπάρχουν, όμως, πολλοί άνθρωποι που πράγματι αμφισβητούν την ορθότητα της διδασκαλίας της εξελίξεως. Ένα τέτοιο άτομο που ποτέ δεν εθεώρησε οριστικές τις «αποδείξεις» που δίνουν για την εξέλιξι, απεφάσισε να πάρη συνέντευξι από ανθρώπους που πιστεύουν στην εξέλιξι. Ακολουθούν οι παρατηρήσεις του, μαζί με πραγματικές συζητήσεις που είχε σε μια έρευνα που διεξήγαγε με οπαδούς της εξελίξεως.
«Πιστεύω στην εξέλιξι,» μου είπε ένας διακεκριμένος κύριος, «διότι η επιστήμη έχει ερευνήσει πλήρως το θέμα και την παραδέχεται ομόφωνα σαν γεγονός.»
«Έχετε μεγάλη εμπιστοσύνη στους επιστήμονες,» παρετήρησα.
«Η ιστορία τούς βεβαιώνει την αξιοπιστία τους, δεν νομίζετε;» απάντησε.
Ο λόγος που επίστευε στην εξέλιξι μού ελέχθη επανειλημμένως στη διάρκεια της ερεύνης μου. Ανεκάλυψα ότι οι περισσότεροι που πιστεύουν στην εξέλιξι πιστεύουν διότι τους είπαν ότι όλοι οι νοήμονες άνθρωποι την πιστεύουν.
Μια προφανώς μορφωμένη γυναίκα μεταξύ σαράντα και πενήντα ετών με προκάλεσε μ’ αυτή την ερώτησι: «Ποια είναι τα προσόντα σας για ν’ αμφισβητήτε τα ευρήματα επαγγελματιών επιστημόνων;»
«Πρώτον,» απήντησα, «πρέπει να σας πω ότι αυτοί φιλονεικούν μεταξύ τους. Λογομαχούν για το πότε συνέβη, γιατί συνέβη, πώς συνέβη, πόσο γρήγορα συνέβη, και ακόμη αν πράγματι συνέβη!»
»Τώρα,» συνέχισα, «για ν’ απαντήσω στην ερώτησί σας για τα προσόντα μου. Ποια είναι τα προσόντα ενός δικαστού που εκδικάζει μια υπόθεσι που αφορά ιατρικά ζητήματα για τα οποία είναι ανεκπαίδευτος; Αν είναι ευφυής και αντικειμενικός, ακούει με προσοχή τα επιχειρήματα των ειδικών, τα υπέρ και τα κατά, και κατόπιν αποφασίζει με βάσι τη μαρτυρία τους. Πώς αλλοιώς μπορεί ένα άτομο να λάβη απόφασι για διαφόρους τομείς γνώσεως σ’ αυτόν τον αιώνα των ειδικοτήτων;»
«Αλλά το θέμα της εξελίξεως είναι τόσο τεχνικό,» διεμαρτυρήθη.
Απήντησα: «Ο Θεοδόσιος Ντομπζάνσκυ [ένας επιστήμων της εξελίξεως] λέγει ότι πολύ από το έργο των επιστημόνων δεν μπορεί να κατανοηθή από τον κοινό άνθρωπο, αλλά η εξέλιξις μπορεί. Λέγει ότι είναι ζήτημα στοιχειώδους βιολογίας. Και ο Τζωρτζ Γκέυλορντ Σίμψον [ένας άλλος εξέχων οπαδός της εξελίξεως] ισχυρίζεται ότι είναι ανήθικο να έχωμε τυφλή πίστι, είτε σε μια θρησκευτική διδασκαλία είτε σε μια επιστημονική θεωρία. Λέγει επίσης, ότι ευθύνη του ανθρώπου είναι να ελέγχη τα ευρήματα των ειδικών και κατόπιν ν’ αποφασίζη και ότι δεν χρειάζεται να είναι κανείς ερευνητής βιολόγος για να εκτιμήση τις αποδείξεις για την εξέλιξι.»
»Επίσης πολλοί άνθρωποι,» κατέληξα, «απλώς δέχονται τις γνώμες άλλων και επαναλαμβάνουν τις ιδέες τους σαν παπαγάλοι αντί να διαθέσουν χρόνο να εξετάσουν τα γεγονότα.»
Επειδή δεν έκαμε σχόλια, πρόσθεσα: «Θα σας φανή εκπληκτικό ότι πολλοί άνθρωποι που πιστεύουν στην εξέλιξι δεν γνωρίζουν ουσιαστικά τίποτα γι’ αυτήν.»
Εκφοβισμός και «Πλύσις Εγκεφάλου»
Πριν κάμω την από σπίτι σε σπίτι έρευνά μου σε ανθρώπους που πιστεύουν στην εξέλιξι, διάβασα γύρω στα είκοσι βιβλία γραμμένα από οπαδούς της εξελίξεως. Αλλ’ ακόμη και πριν απ’ αυτό, επί πολλά χρόνια μετά τις πανεπιστημιακές μου σπουδές, είχα προσπαθήσει να συμβαδίζω με τις επιστημονικές προόδους σ’ αυτόν τον τομέα. Αλλά τώρα εξήτασα ειδικά πρόσφατα συγγράμματα επιφανών οπαδών της εξελίξεως.
Καθώς το έκανα αυτό εξεπλάγην από το είδος του «εκφοβισμού» και της «πλύσεως εγκεφάλου» που χρησιμοποιούσαν. Τυπικό παράδειγμα είναι η ακόλουθη σύντομη περίληψις από δώδεκα βιβλία ένδεκα διαφορετικών οπαδών της εξελίξεως:
«Η εξέλιξις είναι παγκοσμίως δεκτή από επιστήμονες αρμοδίους να κρίνουν. Αναγνωρίζεται από όλους τους υπευθύνους επιστήμονας. Όλοι οι ονομαστοί βιολόγοι συμφωνούν ότι αυτή είναι ένα αποδεδειγμένο γεγονός. Κανένας πληροφορημένος νους σήμερα δεν αρνείται ότι ο άνθρωπος προήλθε από το ψάρι. Δεν είναι πια ζήτημα αμφιβολίας.
»Η απόδειξις είναι συντριπτική. Καμμιά περαιτέρω απόδειξις δεν απαιτείται από κανένα που είναι απηλλαγμένος από παλιές πλάνες και προκαταλήψεις,»
Αυτή είναι η ομοφωνία όλων αυτών των συγγραφέων που υποστηρίζουν την εξέλιξι. Αλλ’ όταν οι ισχυρισμοί είναι τόσο απόλυτοι, τόσο δογματικοί, γίνονται ύποπτοι. Μου φάνηκε ότι οι οπαδοί της εξελίξεως προσπαθούν να εκφοβίσουν τους αντιφρονούντας και την έρευνα χρησιμοποιώντας ένα φράγμα εκφοβιστικής ρητορικής.
Αλλά γιατί κάποιος που αμφισβητεί μια θεωρία να στιγματίζεται σαν αναρμόδιος, απληροφόρητος, ‘αιχμάλωτος παλαιών πλανών και προκαταλήψεων’; Θα κατέφευγαν σε τέτοιες αντεπιστημονικές και παράλογες μεθόδους επιστήμονες που πράγματι κατέχουν τα γεγονότα;
Είναι αλήθεια ότι αυτός ο «ψυχολογικός πόλεμος,» αυτή η «πλύσις εγκεφάλου,» κάνει πράγματι προσηλύτους στη δοξασία της εξελίξεως. Σχεδόν, όμως, όλοι αυτοί οι προσήλυτοι είναι συνήθως απροστάτευτοι όταν αντιμετωπίζουν εκείνους που αντιστέκονται στον εκβιασμό και ζητούν αποδείξεις.
Καμμιά Απάντησις
Επί παραδείγματι, ρώτησα μια έξυπνη γυναίκα σε μια εκλεκτή συνοικία: «Γιατί πιστεύετε στην εξέλιξι;»
«Διότι την βλέπω καθημερινώς,» είπε, και έδειξε προς τον κήπο της. Αλλ’ όταν θέλησα να εξακριβώσω μερικές λεπτομέρειες, το πρόσωπό της κοκκίνισε κι έτσι αποσύρθηκα με διακριτικότητα.
Σε μια άλλη πόρτα ένας ηλικιωμένος κύριος που μου άνοιξε είπε ότι προσαρμοζόμεθα στο περιβάλλον μας, και ότι αυτές οι προσαρμογές συσσωρεύονται επί πολλές γενεές και τελικά καταλήγουν σε νέες μορφές ζώντων πλασμάτων.
«Αυτή δεν είναι η παραδεδεγμένη γνώμη σήμερα,» είπα. Το ηλιοκαμένο χρώμα σας δεν μεταβιβάζεται στο μωρό σας, ούτε οι διωγκωμένοι μυς σας που αναπτύξατε με το σήκωμα βαρών, ούτε η γνώσις ηλεκτρονικής που αποκτήσατε από μελέτη και πείρα. Πριν από πολλά χρόνια ο οπαδός της εξελίξεως Λαμάρκ το πίστευε αυτό. Το ίδιο και ο Δαρβίνος. Αλλά οι οπαδοί της εξελίξεως σήμερα γνωρίζουν ότι τέτοια επίκτητα χαρακτηριστικά δεν μεταβιβάζονται με την κληρονομικότητα.»
«Τότε, πώς αλλοιώς θα μπορούσε να συμβή η εξέλιξις;» αντείπε.
«Αυτό εναπόκειται σ’ εσάς να μας πήτε,» απήντησα. Επανειλημμένως διεπίστωσα να αληθεύη το ίδιο πράγμα. Εκείνοι που έλεγαν ότι πίστευαν στην εξέλιξι ήσαν εντελώς ανίκανοι να δώσουν αιτίες, αποδείξεις, γεγονότα για να υποστηρίξουν την πίστι τους. Ο κύριος λόγος που πίστευαν ήταν ότι οι επιστήμονες την επίστευαν και την εδίδασκαν.
Στον περίβολο ενός μεγάλου πανεπιστημίου, ένας φοιτητής ανέφερε την «ιστορία των απολιθωμάτων» σαν απόδειξι της εξελίξεως. Είπε ότι «αποδεικνύει [επί παραδείγματι] την εξέλιξι του σημερινού αλόγου από τον ηώιππο. Τα διαδοχικά απολιθώματα δείχνουν πώς έχασε τα δάκτυλα των ποδιών, πώς εμάκρυναν οι καρποί και οι αστράγαλοι, πώς εξελίχθηκαν νέα δόντια για βοσκή και πώς αύξησε σε μέγεθος.»
«Πρέπει να γνωρίζετε,» απήντησα, «ότι για να δώσουν αυτή τη σαφή εικόνα, οι οπαδοί της εξελίξεως αναγκάζονται να παραλείψουν πολλά από τα απολιθώματα. Διαλέγουν μόνο εκείνα που υποστηρίζουν τη θεωρία τους και υποθέτουν ότι αυτά συνδέονται μεταξύ τους.»
«Απλώς την απλοποιούν για ν’ αποφύγουν τη σύγχυσι,» είπε ο φοιτητής.
Απήντησα: «Για ν’ αποφύγουν τη σύγχυσι αποκρύπτουν τις αποδείξεις, και για να απλοποιήσουν, υπεραπλοποιούν σε σημείο παραποιήσεως.»
Πράγματι, αυτό ακριβώς λέγει ο Σίμψον, ότι δηλαδή ‘η απλοποίησις της ιστορίας των απολιθωμάτων του ίππου ισοδυναμεί με παραποίησι.’ Και ο φυσιοδίφης Ι. Σάντερσον γράφει:
«Αυτή η ευχάριστα σαφής εικόνα της εξελίξεως με την εύτακτη πρόοδο στη διαμόρφωσι των δοντιών, την απώλεια των δακτύλων των ποδιών, την αύξησι σε μέγεθος, και την επιμήκυνσι των καρπών και αστραγάλων αντιμετωπίζει τώρα δυστυχώς σοβαρές υποψίες.
»Τόσο πολλά παρακλάδια εφέρθησαν στο φως, τόσο πολλές ενδιάμεσες μορφές λείπουν εντελώς, ώστε τώρα μπορούμε να πούμε ότι η κλασική περιγραφή δεν είναι πια παρά ένας οδηγός στα πιθανά βήματα διά των οποίων εξελίχθηκε το σύγχρονο άλογο.»
Εν τούτοις, η ιστορία των απολιθωμάτων είναι ακόμη ο «κύριος μάρτυς» της εξελίξεως. Όπως μας λέγει ο Σίμψον, «Το πιο άμεσο είδος αποδείξεως για την αλήθεια της εξελίξεως πρέπει, τελικά, να δοθή από την ιστορία των απολιθωμάτων.»
Σιωπηλή για την Προέλευσι της Ζωής
Εν τούτοις, οι αποδείξεις των απολιθωμάτων αποτυγχάνουν εντελώς να μας πουν ότι η ζωή εξελίχθηκε με τον τρόπο που ισχυρίζονται οι επιστήμονες. Λείπουν τα γεγονότα, οι αποδείξεις.
Το πρόβλημα δεν είναι νέο για τους οπαδούς της εξελίξεως. Περισσότερο από έναν αιώνα προηγουμένως, το πρόβλημα υφίστατο για τον Κάρολο Δαρβίνο, τον «πατέρα» της συγχρόνου εξελίξεως. Αυτός έλυσε το πρόβλημα στην τελευταία φράσι του βιβλίου του Η Γένεσις των Ειδών αποδίδοντας την αρχή της ζωής στον Θεό, λέγοντας ότι η ζωή «εμφυσήθηκε αρχικά από τον Δημιουργό σε λίγες μορφές ή σε μια μόνο.»
Δεκαετίες πέρασαν. Αλλά οι αποδείξεις ηρνούντο να εμφανισθούν. Αργότερα, ο Α. Σ. Σούαρντ παραδέχθηκε ότι η ιστορία των απολιθωμάτων «δεν μας λέγει τίποτα για την προέλευσι της ζωής.» Και μέχρι σήμερα η κατάστασις είναι η ίδια. Βέβαια, κατά καιρούς γίνονται εντυπωσιακές ανακοινώσεις από δημοσιογράφους που διψούν για προβολή ότι επίκειται η δημιουργία ζωής στο εργαστήριο. Αλλά κι αν ακόμη συνέβαινε αυτό θα απεδείκνυε απλώς ότι χρειάζεται να υπάρχη δημιουργός, ότι η ζωή δεν έρχεται σε ύπαρξι μόνη της.
Το γεγονός είναι ότι η ιστορία των απολιθωμάτων παραμένει εντελώς σιωπηλή για την υποτιθέμενη, εξέλιξι της μικροσκοπικής ζωής. Ένα σχολικό βιβλίο για κολλέγια παραδέχεται: «Μέχρι τώρα γνωρίζομε λίγα για την εξέλιξι των πρωτοζώων [μονοκυττάρων].»
Ένα «Ξέσπασμα» Πολυπλόκων Μορφών Ζωής
Η πρώτη μαρτυρία απολιθωμάτων που περιέχουν κάποια βεβαιότητα ζωής είναι αυτά που οι γεωλόγοι ονομάζουν Καμβριανά στρώματα πετρωμάτων. Πριν απ’ αυτόν τον καιρό η ιστορία των βράχων παρουσιάζει αμετάβλητα στρώματα επί ανυπολόγιστους αιώνες. Αλλά σ’ εκείνα τα παλαιότερα στρώματα, οποιαδήποτε υποθετικά απολιθώματα είναι σπάνια. Πράγματι, η εγκυρότης τους αμφισβητείται ζωηρά μεταξύ των ίδιων των γεωλόγων.
Αλλά στα Καμβριανά πετρώματα, τα απολιθώματα εμφανίζονται μ’ ένα ξέσπασμα σε αιφνίδια αφθονία, σε μεγάλη ποικιλία, υψηλά ειδικευμένα και πολύ περίπλοκα. Ενώ παραμένουν σιωπηλά για τόσο μεγάλο διάστημα για το μεγαλύτερο διάστημα της ιστορίας τους, ο κύριος μάρτυς τους, τα απολιθώματα, γίνονται αιφνίδια ένας πολυλογάς! Πρέπει να ρωτήσω τον εαυτό μου: «Μήπως είχαν λαρυγγίτη όλον αυτόν τον προηγούμενο καιρό, ή μήπως δεν είχαν τίποτα να πουν;» Σκέπτομαι τα λόγια του Σίμψον, που αναφέρεται σ’ αυτή την αιφνίδια «έκρηξι» μυριάδων απολιθωμάτων σαν «το μεγάλο μυστήριο της ιστορίας της ζωής.»
Αλλ’ ας χαρίσωμε στους οπαδούς της εξελίξεως την «αυτόματη γένεσι» της ζωής, που δεν μπορούν ν’ αποδείξουν με τα απολιθώματα, ούτε να αναπαραγάγουν στα εργαστήρια. Ας τους χαρίσουμε αυτόν τον πρώτο σπινθήρα ζωής που δεν μπορούν ν’ ανακαλύψουν. Ας τους χαρίσωμε επίσης τις απίστευτες προόδους από εκείνη τη μικροσκοπική ζωή στο αιφνίδιο ξέσπασμα χιλιάδων επί χιλιάδων εξαιρετικά ειδικευμένων μορφών ζωής στα Καμβριανά πετρώματα. Έστω κι αν τους χαρίσωμε όλα αυτά, μπορούν να εξετάσουν τα απολιθώματα και να λάβουν τουλάχιστον μερικές απαντήσεις για το πώς καθ’ υπόθεσιν εξελίχθηκαν οι μεταγενέστερες μορφές ζωής;
Όταν τα φυτά της ξηράς ήρθαν σε ύπαρξι, τα απολιθώματα δεν ήσαν σιωπηλά αλλά φλυαρούσαν γι’ αυτά. Και όμως η ιστορία των απολιθωμάτων δεν αποκαλύπτει απολύτως καμμιά «πρωτόγονη» μορφή ως πρόγονό τους. Όπως υπαινίχθηκε μια αυθεντία, οι πιστοί της εξελίξεως πρέπει απλώς να πιστεύουν ότι εκείνοι οι υποθετικοί πρόγονοί τους θα έπρεπε να υπάρχουν.
Επίσης δεν υπάρχουν απολιθώματα «πρωτογόνων» εντόμων. Τα έντομα εμφανίζονται αιφνίδια στα απολιθώματα, εξαιρετικά ανεπτυγμένα και σε μεγάλους αριθμούς. Πραγματικά μια «έκρηξις» εντόμων σε πολύπλοκες μορφές. Και όμως μας λένε ότι θα πρέπει να εξελίσσοντο επί δεκάδες εκατομμύρια έτη πριν από τότε. Αλλά πάνω σε ποια βάσι τα λένε αυτά;
Δεν υπάρχει βάσις γι’ αυτή την υπόθεσι—καμμιά. Κανένα απολίθωμα όλων εκείνων των υποθετικών προκαταρκτικών σταδίων δεν βρέθηκε, όπως επιβεβαιώνει η Ενσαϊκλοπήντια Μπριτάννικα του 1974: «Η ιστορία των απολιθωμάτων δεν παρέχει καμμιά πληροφορία για την προέλευσι των εντόμων.» Και η μόνη αιτία που δίνεται ένα τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα για την εξέλιξι των εντόμων είναι ότι αυτό απαιτεί η θεωρία της εξελίξεως. Γι’ αυτό και οι οπαδοί της εξελίξεως το παρέχουν υποχρεωτικά.
Τα Σπονδυλωτά
Μας λέγει τίποτα περισσότερο ο κύριος μάρτυς, η ιστορία των απολιθωμάτων, για την εμφάνισι των σπονδυλωτών; Αυτά είναι τα ζώα που έχουν ραχοκοκκαλιά ή σπονδυλική στήλη.
Όχι, η ιστορία των απολιθωμάτων είναι και πάλι περίεργα σιωπηλή—περίεργα, δηλαδή, από την άποψι της εξελίξεως. Επί παραδείγματι, τα ψάρια απλώς εμφανίσθηκαν. Οι οπαδοί της εξελίξεως δεν μπορούν ούτε καν να συμφωνήσουν ποιος πρόγονος τα παρήγαγε. Σύμφωνα με τη δική τους λογίκευσι, από το πρώτο υποθετικό ψάρι ώς το πρώτο πραγματικό απολίθωμα ψαριού υπάρχει ένα χάσμα περίπου εκατό εκατομμυρίων ετών. Γιατί εκατό εκατομμυρίων ετών; Διότι έκριναν ότι τόσο χρόνο χρειάζεται η εξέλιξις για να «εξελίξη» κάτι με ραχοκοκκαλιά.
Αλλά σ’ όλον αυτό τον χρόνο, πόσοι πρόγονοι των σπονδυλωτών έχουν βρεθή; Και πάλι, η Ενσαϊκλοπήντια Μπριτάννικα απαντά: «Τα υπολείμματα των απολιθωμάτων, όμως, δεν δίνουν καμμιά πληροφορία για την προέλευσι των σπονδυλωτών.» Απλώς εμφανίζονται αιφνίδια, σε μεγάλη ποικιλία, και σε πολύ περίπλοκες μορφές.
Αλλ’ ας παραβλέψωμε τη σιωπή των εκατό εκατομμυρίων ετών. Από τα ψάρια προήλθαν τα αμφίβια, λένε. Αλλά και πάλι η ιστορία των απολιθωμάτων δεν μιλά γι’ αυτό το κρίσιμο σημείο. Ακόμη και το δελεαστικό ψάρι δίπνοος απορρίπτεται ως κρίκος μεταξύ ψαριών και αμφιβίων.
Κατόπιν, σύμφωνα με την εξέλιξι, ήλθαν τα ερπετά, που γεννούν αυγά. Τι λέγει ο κύριος μάρτυς για τους προγόνους των; Στο βιβλίο Τα Ερπετά, διαβάζομε: «Ένα από τα απογοητευτικά χαρακτηριστικά των απολιθωμάτων της ιστορίας των σπονδυλωτών είναι ότι δείχνει πολύ λίγα πράγματα για την εξέλιξι των ερπετών στη διάρκεια των πρώτων ημερών, όταν ανεπτύσσετο το κελυφώδες αυγό.» Και μιλώντας για αυγά, αφού διάβασα αυτές τις ομολογίες για την πλήρη έλλειψι αποδείξεων, συνεπέρανα ότι η εξέλιξις θα ‘εγέννησε κάποιο αυγό’ εδώ.
Η ιστορία των απολιθωμάτων εξακολουθεί να σιωπά όταν, σύμφωνα με τους οπαδούς της εξελίξεως, εκατομμύρια χρόνια αργότερα μερικά ερπετά έγιναν θηλαστικά και άλλα μετεβλήθησαν σε πτηνά. Ο Σίμψον παραδέχεται ότι τόσο για τα θηλαστικά όσο και για τα πτηνά τα απολιθώματα είναι ‘ελλιπή’ για 75.000.000 χρόνια, όταν, όπως λένε, μεγάλες αλλαγές ελάμβαναν χώρα.
Τελικά παραθέτω μια σύντομη δειγματοληψία για τη μαρτυρία των απολιθωμάτων για την εξέλιξι των θηλαστικών, περιλαμβανομένου και του ανθρώπου: «Δυστυχώς, τα απολιθώματα αποκαλύπτουν πολύ λίγα πράγματα για τα πλάσματα που θεωρούμε ως τα πρώτα αληθινά θηλαστικά.» (Τα Θηλαστικά, σελ. 37) «Δυστυχώς, τα απολιθώματα που θα μας καθιστούσαν ικανούς να εξακριβώσωμε την προέλευσι των πιθήκων είναι ακόμη απελπιστικά ατελή. . . . Δυστυχώς, τα πρώτα στάδια της εξελικτικής προόδου του ανθρώπου κατά μήκος της δικής του ατομικής γραμμής παραμένουν ένα πλήρες μυστήριο.» (Δη Πράιμετς, σελ. 15, 177) «Ακόμη κι αυτή η πρόσφατη σχετικά ιστορία [από πιθηκοειδή πλάσματα σε άνθρωπο] είναι διάσπαρτη με αβεβαιότητες· οι αυθεντίες συχνά διαφωνούν τόσο για τα βασικά πράγματα όσο και για τις λεπτομέρειες.» Μανκάιντ Ηβόλβινγκ, σελ. 168.
Η Ιστορία Είναι Εναντίον της Εξελίξεως
Χωρίς αντίρρησι, η καθ’ υπόθεσιν εξέλιξις όλων των μεγάλων ομάδων ζώων είναι γεμάτη με απίστευτα χάσματα. Επανειλημμένως η ιστορία είναι η ίδια: τα απολιθώματα είναι σιωπηλά για τους προγόνους. Σε λίγες περιπτώσεις, αυτό μπορεί να γίνη κατανοητό. Αλλά δεν είναι κάτι περισσότερο από σύμπτωσις όταν αυτή η σιωπή συμβαίνη στην περίπτωσι όλων των μεγάλων συνομοταξιών των ζώων;
Ακόμη και ο Δαρβίνος πριν από πολύν καιρό εθρηνολόγησε για τα κενά που υπήρχαν στην ιστορία των απολιθωμάτων. Πράγματι είπε ότι αυτό ήταν ισχυρή δικαιολογία για την απόρριψι της θεωρίας του. Αλλά υπεράσπισε τη θέσι του επικρίνοντας τον δικό του κύριο μάρτυρα. Ισχυρίσθηκε ότι τα απολιθώματα αλλοιώθηκαν, ήσαν ημιτελή και ότι πολλοί ζώντες οργανισμοί απλώς δεν άφησαν απολιθώματα, ιδιαίτερα εκείνοι που δεν είχαν σκληρά μέρη. Πολλοί οπαδοί της εξελίξεως σήμερα στηρίζονται στις ίδιες δικαιολογίες.
Και όμως, η αλήθεια είναι ότι υπάρχουν πολλά στρώματα αναλλοίωτων πετρωμάτων. Και υπάρχουν πολλά απολιθώματα ‘μαλακών μερών,’ περιλαμβανομένων δέρματος, σκουληκιών, μεδουσών και φτερών. Επίσης, γιατί η ιστορία των απολιθωμάτων είναι τόσο πλήρης σχετικά με τις «πλήρεις» ζωικές μορφές, και τόσο άδεια για τα «εξελισσόμενα» στάδια;
Είμαι υποχρεωμένος να συμπεράνω ότι λίγα γεγονότα μιλούν τόσο εύγλωττα εναντίον της εξελίξεως όσο η ιστορία των απολιθωμάτων.
Ισχυρίζονται ότι οι μεταλλάξεις αποτελούν απόδειξι της εξελίξεως. Αυτή την περίπτωσι την υπεστήριζε ένθερμα ένας γνωστός μου.
Αλλά πριν εκθέσω τη συζήτησί μας, θέλω να αναφέρω μια συνήθειά του παρόμοια με την τακτική που χρησιμοποιείται ότι ‘μόνο οι ανόητοι δεν πιστεύουν την εξέλιξι.’ Αυτός είναι ένας πτυχιούχος βιολόγος που απεφοίτησε πρόσφατα από το κολλέγιο. Η ομιλία του είναι υπερβολικά παραγεμισμένη με ακατανόητες λέξεις όπως ομόζυγος, ετερόζυγος, μετατοπίσεις, εσωστροφές, απλοειδή, διπλοειδή, πολυπλοειδή, μίτωσις, μείωσις, θυμονουκλεϊκόν οξύ και παρόμοια.
Ήταν προφανές ότι αισθανόταν ικανοποίησι από τη χρήσι αυτών των αμέτρητων λέξεων, που τις χρησιμοποιούσε σαν ένα είδος διανοητικού εκφοβισμού. Αλλά τα λεξιλόγια εκφοβισμού δεν αποδεικνύουν μια θεωρία. Μάλλον την καθιστούν πιο ύποπτη.
Βοηθητικές ή Επιβλαβείς;
«Οι μεταλλάξεις προκαλούν μεταβολές στη γενετική ύλη που διέπει την κληρονομικότητα,» μου είπε, προσθέτοντας: «Η φυσική επιλογή διατηρεί τις επωφελείς, και καθώς συσσωρεύονται επί πολλές γενεές, νέα είδη εξελίσσονται.»
«Αλλά οι μεταλλάξεις,» είπα, «είναι τυφλές, τυχαίες, συμπτωματικές αλλαγές στη γενετική ύλη. Μπορούν τέτοιες ακαθοδήγητες μεταβολές να βελτιώσουν εξαιρετικά πολύπλοκες μορφές καταπληκτικά περίπλοκου σχεδίου;»
Απήντησε: «Είναι αλήθεια ότι οι περισσότερες μεταλλάξεις είναι επιβλαβείς και σπάνια είναι καμμιά ωφέλιμη.» Κατόπιν χρησιμοποίησε ένα παράδειγμα που βρίσκεται σε μερικά συγγράμματα εξελίξεως, λέγοντας: «Είναι σαν να πετροβολάς το αυτοκίνητο σου. Τις περισσότερες φορές θα του κάνης ζημιά, αλλά η εκατομμυριοστή πέτρα θα μπορούσε να χτυπήση τον καυστήρα ακριβώς στο σημείο που πρέπει και να βελτιώση τη ρύθμισί του. Έτσι εργάζονται οι μεταλλάξεις.»
Αμφέβαλα αν θα ήθελα να με χτυπήσουν ένα εκατομμύριο πέτρες απλώς για να πετύχω μια αμφίβολη βελτίωσι στο σώμα μου. Γι’ αυτό του είπα: «Βέβαια, όταν η εκατομμυριοστή πέτρα θα ‘εβελτίωνε’ τον καυστήρα, οι προηγούμενες 999.999 θα είχαν συντρίψει το ψυγείο, θα είχαν σπάσει τη μπαταρία, θα είχαν λασκάρει τα καλώδια, θα είχαν σπάσει τα μπουζί, θα είχαν θρυμματίσει το παρμπρίζ, θα είχαν σπάσει τα όργανα στο ταμπλώ και θα είχαν τσαλακώσει την καροσσερί και το τεπόζιτο βενζίνης.» Το επόμενο εκατομμύριο πέτρες μάλλον θα συνέτριβε επίσης και τον καυστήρα.
«Όχι,» αντείπε, «Εδώ είναι που επεμβαίνει η φυσική επιλογή. Αυτή θα εξαφάνιζε τις επιβλαβείς μεταλλάξεις.»
«Οι οπαδοί της εξελίξεως θα ήθελαν να το πιστεύουν,» είπα, «αλλά ξέρουν ότι δεν συμβαίνει αυτό. Οι περισσότερες μεταλλάξεις είναι υποδεέστερες και συσσωρεύονται σε μια γενετική δεξαμενή. Επανειλημμένως εμφανίζονται σε μελλοντικές γενεές και κάνουν ανάπηρους ή φονεύουν τους οργανισμούς. Αυτό το συσσωρευμένο γενετικό φορτίο είναι που πολλοί γενετισταί νομίζουν ότι προκαλεί εκφυλισμό, γηρατιά και θάνατο. Πράγματι, φοβούνται ότι ωθεί τον άνθρωπο προς ένα βιολογικό ‘λυκόφως.’»
»Το γεγονός είναι,» συνέχισα, «ότι πολλές σελίδες χρησιμοποιούνται σε μερικά βιβλία για ν’ απαριθμήσουν τις κληρονομικές αρρώστιες και παραμορφώσεις που προκαλούνται από τις μεταλλάξεις που αποτυγχάνει να εξαφάνιση η φυσική επιλογή. Μερικές απ’ αυτές είναι ο διαβήτης, η αναιμία, η αχρωματοψία, η αιμοφιλία, η κωφαλαλία, η λευκοδερμία, η παραμόρφωσις των ποδιών, η λαγωχειλία, ο νανισμός, το γλαύκωμα, η διανοητική καθυστέρησις . . .»
«Αλλά . . . »
Τον σταμάτησα. «Πριν μιλήσης, ήθελα να πω ένα ακόμη σημείο για το παράδειγμα του πετροβολήματος του αυτοκινήτου.»
Τίποτα Νέο, Αλλά Μόνο Παραλλαγές
Συνέχισα: «Ακόμη κι’ αν δεχθούμε ότι μια πέτρα θα μπορούσε συμπτωματικά να ρυθμίση τον καυστήρα, ποτέ δεν θα μπορούσε να κατασκευάση ένα νέο. Ποτέ δεν θα μετέβαλλε ένα καυστήρα δύο βαρελίων σ’ έναν τεσσάρων βαρελίων, ούτε θα τον μετέτρεπε σε εξαερωτήρα δι’ εγχύσεως. Οι μεταλλάξεις μπορούν να φέρουν παραλλαγές στο παλαιό, αλλά δεν μπορούν να δημιουργήσουν ένα νέο. Τώρα, τι θέλατε να πήτε;»
«Ότι υπάρχουν παραδείγματα καλών μεταλλάξεων. Μπορείς πραγματικά να παρατηρής την εξέλιξι να λαμβάνη χώρα.»
Ανέφερε τρεις περιπτώσεις. Μια ήταν η γκρίζα πεταλουδίτσα του σκώρου. Είπε ότι υπάρχει μια σκούρα ποικιλία αυτού του λεπιδοπτέρου που αυξάνει στις βιομηχανικές πόλεις. Η πιο σκούρα ποικιλία παραμένει σε μαυροκαπνισμένους κορμούς δένδρων κι έτσι δεν είναι πολύ ορατή από τα πουλιά. Μια άλλη περίπτωσις ήταν ότι μερικές μεταλλαχθείσες μύγες είναι ανθεκτικές στο DDT και επιζούν ενώ όλες οι άλλες μύγες ψοφούν. Και τελικά ανέφερε μερικά μεταλλασσόμενα είδη που είναι ανθεκτικά στα αντιβιωτικά και απ’ αυτά τα λίγα επιζήσαντα γεννιώνται ανθεκτικοί πληθυσμοί.
Αλλά η γκρίζα πεταλουδίτσα στην πιο σκούρα μορφή αυξάνει όχι μόνο στις πόλεις αλλά και στα αγροτικά μέρη, όπου οι κορμοί των δέντρων δεν είναι μαυρισμένοι από βιομηχανική καπνιά. Η σκούρα ποικιλία είναι απλώς πιο ανθεκτική και ικανώτερη να επιζή υπό τις παρούσες συνθήκες. Και εξακολουθεί να είναι πεταλουδίτσα.
Οι μεταλλαχθείσες μύγες και τα βακτήρια επέζησαν, πράγματι. Αλλά δεν είναι τόσο γόνιμα και δεν ζουν τόσο διάστημα όσο εκείνα που δεν έχουν μεταλλάξεις. Τα μεταλλαχθέντα είναι γενετικά «ανάπηρα», «τέρατα», να πούμε. Ενώ κάποια ιδιομορφία στον οργανισμό τους τούς επέτρεψε να επιζήσουν, βελτιώθηκαν μήπως; Προήλθε κανένα νέο είδος ζωής;
Ένα κουφό άτομο μπορεί να επιζήση από τον θόρυβο του αεροδρομίου μιας μεγαλουπόλεως, ενώ οι γείτονές του με φυσιολογική ακοή φεύγουν από την πόλι. Ένα άτομο που του έχουν κόψει τα πόδια δεν φοβάται μήπως αρρωστήσουν τα πόδια του, ενώ τα φυσιολογικά άτομα παίρνουν προφυλάξεις. Αλλά ο κουφός και ο χωλός δεν είναι βελτιωμένοι οργανισμοί, όπως δεν είναι οι μεταλλαχθείσες μύγες και τα βακτήρια.
Ο φίλος μου δεν παρατηρεί εξέλιξι όταν βλέπη τέτοιες μεταλλάξεις. Απλώς παρατηρεί παραλλαγές μέσα σε μια οικογένεια ζώντων πραγμάτων. Αυτό είναι όλο εκείνο που βλέπει η γυναίκα που είπε ότι πιστεύει την εξέλιξι, επειδή ‘συμβαίνει έξω στην αυλή της.’ Αυτό είναι όλο εκείνο που βλέπει η Κρατική Συμβουλευτική Επιτροπή της Επιστημονικής Εκπαιδεύσεως στην Καλιφόρνια όταν ισχυρίζεται ότι η εξέλιξις είναι γεγονός επειδή ‘βλέπομε παραδείγματά της κάθε μέρα.’
Οι Παραλλαγές Είναι Περιωρισμένες
Είναι απερίσκεπτο να συμπεραίνουμε ότι η ποικιλία του χρώματος μιας πεταλουδίτσας αποδεικνύει ότι ο άνθρωπος εξελίχθηκε από το ψάρι. Αυτό είναι απλώς εξελικτική φλυαρία. Υπάρχουν συνεχείς παραλλαγές ανάμεσα στα ζώντα πράγματα, αλλά οι παραλλαγές δεν μεταβάλλουν αυτό που είναι οι οργανισμοί.
Μπορεί ποτέ η θαμνώδης τριανταφυλλιά να μεταβληθή σε δρυ απλώς επειδή υπάρχουν τόσο πολλές ποικιλίες από τριαντάφυλλα; Όχι, παραμένει τριανταφυλλιά.
Οι αθληταί του ύψους κάποτε πηδούσαν έξη πόδια, αλλά τώρα ξεπερνούν τα επτά. Σημαίνει αυτό ότι θα εξακολουθήσουν να βελτιώνωνται εωσότου οι μελλοντικές γενεές θα πηδούν επτά μίλια;
Οι δρομείς βελτιώθηκαν εωσότου έτρεξαν το μίλι σε λιγώτερο από τέσσερα λεπτά. Αποδεικνύει αυτό ότι με τον καιρό θα μπορούν να το τρέχουν σε λιγώτερο από τέσσερα δευτερόλεπτα;
Κανείς δεν θα ισχυριζόταν ότι αυτές οι βελτιώσεις θα μπορούσαν να εξακολουθήσουν να γίνωνται. Και ασφαλώς, όσες περιωρισμένες βελτιώσεις έγιναν, δεν μετέβαλαν τους αθλητάς σε διαφορετικά πλάσματα. Ούτε προκύπτει ότι, επειδή οι μύγες είναι ανθεκτικές στο δηλητήριο, θα εξακολουθήσουν να διαφέρουν ωσότου γίνουν αετοί. Ούτε και οι πεταλουδίτσες του σκώρου θα εξακολουθήσουν να διαφοροποιούνται στο χρώμα ωσότου γίνουν τελικά πτεροδάκτυλοι.
Υπάρχει ένα όριο στα πράγματα. Υπάρχει ένα όριο στην ταχύτητα. Υπάρχει ένα όριο στο κρύο. Και αν δεχθούμε αυτό που βροντοφωνάζει η ιστορία των απολιθωμάτων, υπάρχει ένα όριο στις παραλλαγές. Τα ζώντα πράγματα ποικίλλουν, αλλά πάντοτε παραμένουν μέσα στο είδος τους. Δεν μεταβάλλονται σε κάτι άλλο.
Μια άλλη ενδιαφέρουσα συζήτησις έγινε ύστερα από μια επίδειξι που παρακολούθησα σ’ ένα πανεπιστήμιο. Η επίδειξις αφορούσε το ωρολόγιο του ραδιοάνθρακος και ο καθηγητής που την εκτελούσε ανέφερε το χρονικό διάστημα που ο άνθρωπος υπήρξε στη γη και ανεφέρθη στην εξέλιξι.
Όταν ο καθηγητής ρωτήθηκε ποια βάσις υπήρχε για την πίστι του στην εξέλιξι, είπε: «Μα μπορούν να παρατάξουν κρανία από το ψάρι ώς τον άνθρωπο και η ομοιότης των γειτονικών κρανίων σ’ αυτή την παράταξι είναι καταπληκτική. Η ομοιότης δύσκολα μπορεί να είναι τυχαία, αλλά δείχνει ότι το ένα προήλθε από τα άλλα.»
«Προήλθαν, όμως, πραγματικά;» ρώτησα, διότι σε μένα αυτό φαινόταν πλάνη, μια ψευδής και παροδηγητική ιδέα.
Φάνηκε σαστισμένος, μη εννοώντας την ερώτησί μου. Γι’ αυτό εξήγησα: «Εξελίχθηκαν πράγματι μ’ αυτή τη σειρά τα ζώα σ’ αυτή την παράταξι; Έχω δει αυτές τις σειρές των κρανίων σε διάφορα μουσεία να την προσφέρουν σαν απόδειξι εξελίξεως, αλλά συνήθως αναφέρουν ότι αυτή δεν είναι μια πραγματική διαδοχή που έλαβε χώρα.»
«Α, βέβαια, σωστά,» είπε ο καθηγητής. «Αυτό είναι απλώς μια εξεικόνισις της ομοιότητος μεταξύ διαφόρων ομάδων.»
Η Ομοιότης Δεν Είναι Απόδειξις
Κατόπιν ρώτησα: «Τότε δεν δείχνει αυτό ότι η ομοιότης, αντί ν’ αποδεικνύη την εξέλιξι, μάλλον δεν δείχνει ούτε καν την καταγωγή;»
Χαμογέλασε. Ήμουν φιλοξενούμενός του και ήταν ευγενικός οικοδεσπότης.
«Εμένα μου φαίνεται,» συνέχισα, «ότι οι οπαδοί της εξελίξεως είναι πολύ παράξενοι. Χρησιμοποιούν την ομοιότητα ως απόδειξι της εξελίξεως όταν ταιριάζη στη φαντασία τους, αλλά την απορρίπτουν όταν δείχνη το αντίθετο. Επί παραδείγματι, το χταπόδι έχει ένα μάτι που μοιάζει καταπληκτικά με το ανθρώπινο μάτι. Κανείς, όμως, οπαδός της εξελίξεως δεν ισχυρίζεται ότι αυτά συγγενεύουν.»
»Επιπλέον,» πρόσθεσα, «τα ψάρια και τα έντομα δεν συγγενεύουν, υπάρχουν όμως είδη και από τα δύο που έχουν παρόμοια φωτογόνα όργανα. Οι λάμπραινες, τα κουνούπια και οι βδέλλες, που δεν έχουν συγγένεια μεταξύ τους, έχουν παρόμοια αντιπηκτικά για να εμποδίζουν το αίμα του θύματος να πήζη. Οι νυχτερίδες και τα δελφίνια, που δεν συγγενεύουν, έχουν παρόμοια όργανα ραντάρ. Άσχετα μεταξύ τους ψάρια και έντομα έχουν διεστιακά μάτια για να βλέπουν τόσο στον αέρα όσο και κάτω από το νερό.»
Συνέχισα: «Άσχετοι μεταξύ τους οργανισμοί έχουν όμοιους μηχανισμούς και ένστικτα για χειμερία νάρκη, για αποδημία, για να προσποιούνται τον πεθαμένο, δηλητηριώδη κεντριά ή δόντια, και αεροπροώθησι. Για να δεχθούμε την εξέλιξι, θα πρέπει να πιστέψωμε ότι αυτά τα καταπληκτικά πράγματα, που είναι τόσο δύσκολο να τα επιτύχη έστω και μια φορά η τυφλή τύχη, επετεύχθησαν ανεξάρτητα πολλές φορές από τυφλές και τυχαίες μεταλλάξεις στους πολλούς άσχετους μεταξύ τους οργανισμούς που τα έχουν. Οι πιθανότητες εναντίον αυτών των πραγμάτων να συμβούν έστω και μια φορά είναι αστρονομικές. Αλλά οι οπαδοί της εξελίξεως διαβεβαιώνουν ότι συνέβησαν επανειλημμένως και στην τύχη. Τα μαθηματικά, αναμφιβόλως, καταδικάζουν πιθανότητες σαν κι’ αυτές!»
«Πήρες φόρα,» είπε ο καθηγητής. Και γελάσαμε και οι δύο.
«Δεν έχω αντίρρησι να εξετάσω την εξέλιξι ως θεωρία,» απήντησα. «Εκείνο που με πειράζει είναι ο δογματισμός του οπαδού της εξελίξεως, η αλαζονεία του και η αυταρχικότης του, η δυσφήμισις των άλλων ως αμαθών αν δεν καταπίνουν τις θεωρίες τους.»
«Οι επιστήμονες είναι κι’ αυτοί άνθρωποι,» απήντησε. «Έχουν τις ατομικές τους ερμηνείες και συχνά προχωρούν περισσότερο απ’ όσο δικαιολογούν τα γεγονότα.»
Όχι Αληθινή Επιστήμη, Αλλά Επιστημονικό Μυθιστόρημα
Τα λόγια του μου θύμισαν την παραδοχή των Νταν και Ντομπζάνσκυ στο σύγγραμμα Κληρονομικότης, Φυλή και Κοινωνία: «Οι επιστήμονες, όπως όλοι οι άλλοι άνθρωποι, συχνά υποκύπτουν στον πειρασμό ν’ αποδείξουν κάποια ιδιαίτερη άποψι ή να ενισχύσουν μερικές προκαταλήψεις.»
Ο Σάλλιβαν, στο βιβλίο Οι Περιορισμοί της Επιστήμης, είπε ότι οι επιστήμονες δεν «λένε όλοι την αλήθεια, ούτε και προσπαθούν να την πουν, ακόμη και για την επιστήμη τους. Είναι γνωστό ότι έχουν πη ψέμματα, αλλά δεν είπαν ψέμματα για να υπηρετήσουν την επιστήμη τους αλλά, συνήθως, [τις δικές τους] θρησκευτικές ή αντιθρησκευτικές προκαταλήψεις.»
Οι οπαδοί της εξελίξεως έχουν επίσης το ταλέντο να παραμερίζουν γρήγορα τα κρίσιμα προβλήματα με αβάσιμες θεωρίες τους. Χωρίς απόδειξι, καταπληκτικές μεταμορφώσεις από μια πολύπλοκη μορφή ζωής σε μια άλλη αναφέρονται ως γεγονός, με το ύφος συγγραφέως παραμυθιών.
Με την κίνησι ενός μαγικού ραβδιού, ο οπαδός της εξελίξεως κάνει ένα λέπι να γίνη φτερό ή τρίχα. Ένα πτερύγιο γίνεται πόδι, που με κάποιο τρόπο εξαφανίζεται σ’ ένα φίδι, αλλά κατόπιν γίνεται φτερούγα σ’ ένα πουλί, οπλή σ’ ένα άλογο, νύχι σε μια γάτα, χέρι σ’ έναν άνθρωπο. Αυτές οι «εξηγήσεις» είναι η φαντασία του επιστημονικού μυθιστορήματός του.
Τα αζωτούχα απορρίμματα, που κάποτε απεβάλλοντο ως αμμωνία από τα ψάρια, αποβάλλονται ως ουρία στα αμφίβια, αλλά κατόπιν μετετράπησαν σε ουρικό οξύ στα ερπετά, κι’ έπειτα πάλι σε ουρία στα θηλαστικά. Υποτίθεται ότι τα θηλαστικά ετροποποίησαν τους ιδρωτοποιούς αδένες των για να γίνουν στήθη, που παρήγαν γάλα, και γέννησαν ζωντανά μικρά που κατ’ άλλη τυχαία σύμπτωσι ανέπτυξαν, ταυτόχρονα, την ενστικτώδη σοφία να θηλάζουν τα στήθη!
Μερικές φορές νόμιζα ότι αυτές οι εξηγήσεις δεν ελέγοντο στα σοβαρά. Θα πρέπει να αστειεύονται, σκέφθηκα. Αλλά τα λένε σοβαρά! Δεν αστειεύονται! Δέχονται το επιστημονικό μυθιστόρημα σαν αληθινή επιστήμη.
Δεν είναι λοιπόν περίεργο που τα βιβλία τους είναι γεμάτα με ‘πιθανότητες’, ‘δυνατότητες,’ ‘υποθέσεις,’ οι οποίες, ύστερα από λίγο και ύστερα από πολλές επαναλήψεις, μεταβάλλονται σε ‘βεβαιότητες.’ Οι δυνατότητες γίνονται πιθανότητες, που κατόπιν γίνονται βεβαιότητες. Οι υποθέσεις εξελίσσονται σε δόγματα. Οι θεωρίες γίνονται συμπεράσματα. Η πομπώδης γλώσσα εξελίσσεται σε «αποδείξεις.»
Όλα αυτά είναι προδοτικά για την αληθινή επιστημονική μέθοδο. Αλλά μ’ αυτή την πλύσι εγκεφάλου, εξελίσσεται η τυφλή πίστις στην εξέλιξι. Μαζί της εξελίσσεται και η αλαζονική αυταρχικότης που απαιτείται για να υποστηρίξουν αυτά που δεν μπορούν ν’ αποδείξουν. Σαρωτικές διακηρύξεις χρησιμοποιούνται σαν ρόπαλο εναντίον των άπιστων, καθησυχάζοντας ίσως το ιερατείο της εξελίξεως, εκείνους που είναι οι υποστηρικταί της.
Αλλά ένα τέτοιο επιστημονικό παραμύθι δεν είναι καθόλου καθησυχαστικό για πολλούς γονείς με παιδιά που πηγαίνουν στο σχολείο. Στο σπίτι, αυτοί οι γονείς ίσως διδάσκουν στα παιδιά τους τη δημιουργία, ενώ στο σχολείο οι δάσκαλοι διδάσκουν την εξέλιξι. Ένα πράγμα είναι βέβαιο: Κάποιος λέει ψέμματα!
Αν η εξέλιξις εδιδάσκετο στο σχολείο μόνο σαν θεωρία, και η δημιουργία αναγνωριζόταν σαν μια άλλη λύσις που έχει επιστημονική υποστήριξι, τότε η αντίφασις στο νου του παιδιού θα μπορούσε να μετριασθή. Αλλά οι οπαδοί της εξελίξεως καταπολεμούν διά πυρός και σιδήρου την εισαγωγή οποιασδήποτε ιδέας εκτός της δικής των. Δήθεν φωτισμένοι επιστήμονες και εκπαιδευταί, οι οπαδοί της εξελίξεως προσπαθούν να συντρίψουν τις σκέψεις που δεν υποστηρίζουν τις προκαταλήψεις των. Ενώ κάποτε επέμεναν στο δικαίωμα να διδάσκουν τη θεωρία της εξελίξεως, τώρα προσπαθούν ν’ αρνηθούν να διδάσκεται οτιδήποτε άλλο.
Οι οπαδοί της εξελίξεως αρνούνται επίσης ν’ αντιμετωπίσουν το δίλημμά τους, που είναι σοβαρό: η ιστορία των βράχων δείχνει ότι η εξέλιξις είναι ανεπαρκής εξήγησις για την αιφνίδια εμφάνισι των πολυπλόκων μορφών ζωής. Αλλά η ειδική δημιουργία ταιριάζει στην ιστορία ακριβώς, κι όμως είναι απαράδεκτη στους οπαδούς της εξελίξεως συναισθηματικώς. Απλώς δεν μπορούν να χωνέψουν τη σκέψι ότι θα μπορούσαν να σφάλλουν, ότι θα μπορούσε να υπάρχη ένας Δημιουργός, μια Δύναμις ανώτερη από τα δικά τους μυαλά, Εκείνος που εδημιούργησε τα ζώντα πράγματα με τον δικό Του τρόπο.
Έτσι, αντί να είναι αμερόληπτοι, οι οπαδοί της εξελίξεως προσπαθούν να επικρίνουν τα απολιθώματα. Καταφεύγουν σε παρατσούκλια και σε ύβρεις εναντίον εκείνων που δεν μπορούν να καταπιούν τα παραμύθια τους. Και παρομοιάζουν την πίστι στη δημιουργία με πελαργούς που φέρνουν μωρά. Σαν μια θρησκευτική ιεραρχία στους «Σκοτεινούς Αιώνες,» διακηρύσσουν από καθέδρας (με εξουσία) ότι η εξέλιξις είναι γεγονός και αφορίζουν στο σκότος το εξώτερο της αγνοίας οποιονδήποτε που δεν θα ασπασθή την πίστι τους.
Η εξέλιξις είναι για τους υποστηρικτάς της μια ιερή αγελάδα. Αλλά υπάρχει τρόπος να γκρεμισθούν οι ιερές αγελάδες με την πρόοδο της αληθείας. Σαν σφύρα, η αλήθεια τελικά συντρίβει τους βωμούς πάνω στους οποίους έχουν τοποθετηθή τα λείψανα των ψευδών ιδεών.—Από Συνεργάτην.
[Πρόταση που τονίζεται στη σελίδα 18]
Γιατί πολλοί την πιστεύουν;
[Πρόταση που τονίζεται στη σελίδα 19]
Καμμιά βοήθεια από την ιστορία των απολιθωμάτων
[Πρόταση που τονίζεται στη σελίδα 22]
Εξηγούν οι μεταλλάξεις την εξέλιξι;
[Πρόταση που τονίζεται στη σελίδα 24]
Περισσότερες πλάνες
[Εικόνα στη σελίδα 21]
Όσο για την προέλευσι των πιθήκων, οι οπαδοί της εξελίξεως λέγουν ότι ‘η ιστορία των απολιθωμάτων είναι απελπιστικά ατελής’
[Εικόνα στη σελίδα 24]
Οι οπαδοί της εξελίξεως παρομοιάζουν τις μεταλλάξεις με το αποτέλεσμα του πετροβολήματος του αυτοκινήτου σας· η εκατομμυριοστή πέτρα θα μπορούσε να χτυπήση τον καυστήρα και να βελτιώση τη ρύθμισι