Μια Ιστορία Πιστότητας
Η ΚΟΥΒΑ δεν είναι η μόνη χώρα που διώκονται οι Μάρτυρες του Ιεχωβά. Τους έθεσαν εκτός νόμου στη Σοβιετική Ένωση, στην Κίνα και σ’ άλλες Κομμουνιστικές χώρες. Τα πρόσφατα χρόνια διώκονται επίσης και στην Αργεντινή. Στη Μαλάουη, αρκετά τρομακτικά κύματα διωγμού εξαπολύθηκαν εναντίον τους για αρκετά χρόνια. Στη διάρκεια του Β΄ Παγκόσμιου Πόλεμου, έγιναν προσπάθειες να τους εξολοθρεύσουν στη Ναζιστική Γερμανία, και πολλοί Μάρτυρες πέθαναν σε στρατόπεδα συγκεντρώσεως.
Ωστόσο, ο διωγμός κατά των Μαρτύρων του Ιεχωβά δεν είναι κάτι πρόσφατο. Οι κατηγορίες για στασιασμό ή ότι είναι αντικοινωνικοί δεν είναι καινούργιες. Κι άλλοι πιστοί δούλοι του Θεού, μας πληροφορεί η Βίβλος, υπέστησαν τον ίδιο διωγμό και κατηγορήθηκαν ψεύτικα.—Ιωάν. 19:12· Πράξ. 16:19-21.
Ουδετερότητα
Εκείνο που μερικά έθνη δεν μπόρεσαν να καταλάβουν είναι ότι οι Μάρτυρες του Ιεχωβά είναι ουδέτεροι στις πολιτικές υποθέσεις. Ποτέ δεν παρεμβαίνουν ούτε βλάπτουν το πολιτικό σύστημα της χώρας που ζουν. Μερικά έθνη, παρανοώντας αυτό, νομίζουν ότι οι Μάρτυρες είναι ανατρεπτικοί επειδή δεν πάνε στον πόλεμο ή επειδή δεν κάνουν αυτό που θεωρούν σαν πράξεις λατρείας σε πατριωτικά σύμβολα.
Αλλά είναι αδύνατο να είναι οι Μάρτυρες ανατρεπτικοί. Ένα τέτοιο πράγμα θα ήταν αντίθετο στις υψηλές Βιβλικές αρχές τους. Στην πραγματικότητα, αν όσοι αμφιβάλλουν γι’ αυτό ερευνούσαν προσεκτικά και αμερόληπτα, θα διαπίστωναν ότι οι Μάρτυρες του Ιεχωβά ποτέ δεν αποπειράθηκαν να επαναστατήσουν εναντίον κάποιας κυβερνήσεως. Ποτέ δεν συνωμότησαν εναντίον μιας κυβερνήσεως, ούτε υποκίνησαν άλλους να το κάνουν αυτό. Αντίθετα, επικρίνουν ζωηρά οποιοδήποτε από τα μέλη τους που παραβιάζει το νόμο της χώρας που ζουν σχετικά με την ηθική συμπεριφορά, την πληρωμή φόρων και άλλες ευθύνες του πολίτη. Αυτός είναι ο λόγος που τους κάνει να είναι οι πιο νομοταγείς πολίτες σε κάθε έθνος.
Οι Μάρτυρες του Ιεχωβά δεν πιστεύουν ότι οι πόλεμοι θα λύσουν τα προβλήματα του ανθρώπινου γένους. Δεν το πιστεύουν αυτό επειδή η Βίβλος, ο Λόγος του Θεού, δεν λέει ότι οι πόλεμοι θα λύσουν τα προβλήματα της γης. Αντίθετα, η υπόσχεση του Θεού είναι ότι θα έρθει καιρός όταν «δεν θέλει σηκώσει μάχαιραν έθνος εναντίον έθνους, ουδέ θέλουσι μάθει πλέον τον πόλεμον.» (Ησ. 2:4) Ακόμη και τώρα, οι Μάρτυρες του Ιεχωβά υπακούουν στη βασική αρχή αυτής της προφητείας. Ζουν σύμφωνα με τη συμβουλή του αποστόλου Παύλου στους Ρωμαίους 12:18: «Ει δυνατόν, όσον το αφ’ υμών ειρηνεύετε μετά πάντων ανθρώπων.»
Αυτό δεν είναι κάτι νέο. Παραδείγματος χάρη το βιβλίο Ιστορία της Χριστιανοσύνης, του Έντουαρντ Γκίμπον, λέει για τους Χριστιανούς του πρώτου αιώνα: «Αρνούνταν να λάβουν ενεργό μέρος στην πολιτική διοίκηση ή τη στρατιωτική άμυνα της αυτοκρατορίας. . . . ήταν αδύνατον οι Χριστιανοί να αναλάβουν την ιδιότητα του στρατιωτικού, ή του δικαστού ή του άρχοντα χωρίς να απαρνηθούν ένα πιο ιερό καθήκον.»
Ωστόσο, σε αντίθεση με πολλές άλλες χώρες, η Κούβα δεν προβλέπει την απαλλαγή εκείνων που ενσυνείδητα αρνούνται τη στρατιωτική υπηρεσία. Γι’ αυτό, οι νεαροί Χριστιανοί στην Κούβα υποφέρουν πολύ επειδή παραμένουν πιστοί στις αρχές του Λόγου του Θεού. Οι πολλές χιλιάδες των Μαρτύρων του Ιεχωβά συνεχίζουν στην Κούβα να υποφέρουν για την πιστότητά τους στους νόμους του Θεού.
Ωστόσο, κυβερνήσεις όπως της Κούβας πρέπει να διερωτηθούν, Τι θα συνέβαινε πραγματικά αν όλοι οι άνθρωποι απείχαν πιστά από του πόλεμο, όπως οι Μάρτυρες του Ιεχωβά; Η φανερή απάντηση είναι ότι ο πόλεμος θα εξαφανιζόταν για πάντα, όπως έχει ήδη εξαφανιστεί από τα εκατομμύρια των Μαρτύρων του Ιεχωβά σε διεθνή κλίμακα, και όπως θα εξαφανιστεί τέλεια από ολόκληρη τη γη στη νέα τάξη δικαιοσύνης του Θεού.—Ιωάν. 13:34, 35· 2 Πέτρ. 3:13.
Κερδίζοντας Σεβασμό στη Φυλακή
Η φυλάκιση των Μαρτύρων του Ιεχωβά απαιτούσε να δείχνουν την ακεραιότητά τους στον Θεό το έχουν κάνει αυτό, και ταυτόχρονα μοιράστηκαν την ελπίδα τους με άλλους φυλακισμένους.
Παραδείγματος χάρη, ο Σάμουελ Ισκιέρδο αφηγείται τι συνέβη όταν φυλακίστηκε επειδή δεν έλαβε μέρος σε στρατιωτική υπηρεσία: «Τους είπα ότι η συνείδησή μου δεν μου επέτρεπε να υποταχτώ στις πολιτικές διαταγές τους και ότι δεν μπορούσα να δεχτώ στρατιωτική εκπαίδευση. Ο αξιωματικός που χειρίστηκε την περίπτωσή μου διάταξε με οργισμένη φωνή να με κλειδώσουν σ’ ένα κελλί.
«Το κελλί ήταν φτιαγμένο από ξύλο και οι διαστάσεις του ήταν 1,2 τετραγωνικά μέτρα με 1,5 μέτρο ύψος [4 τετραγωνικά πόδια επί 5 πόδια ύψος ]. Με τις διαστάσεις αυτές ήταν αδύνατον να σταθώ όρθιος. Επίσης, σ’ όλη την επιφάνεια του δαπέδου του κελλιού υπήρχαν ανθρώπινα περιττώματα, και με κλείδωσαν εκεί, γυμνό και ξυπόλυτο. Η βρώμα ήταν τρομερή.»
Αλλ’ αυτός ο Μάρτυς αφηγείται πώς μπόρεσε να κρατήσει την ακεραιότητά του κάτω απ’ αυτές τις συνθήκες: «Μπόρεσα να κρατάω μαζί μου πάντοτε μια μικρή Γραφή, το τμήμα των Ελληνικών Γραφών. Αν και την βρήκαν όταν μ’ έψαξαν, ποτέ δεν έδωσαν προσοχή στο μικρό βιβλίο, όπως το χαρακτήρισαν. Από την πρώτη κι όλας μέρα που βρέθηκα μαζί με άλλους φυλακισμένους άρχισα να τους λέω για την ελπίδα της νέας τάξεως του Θεού που προσφέρει η Βίβλος. Περισσότεροι από 10 φυλακισμένοι συγκεντρώνονταν μαζί μου. Τους διάβαζα τη Βίβλο και τους έδινα, όπως έλεγαν, πνευματική παρηγοριά. Αυτό βοήθησε στο να διατηρηθώ πνευματικά ισχυρός. Και οι φυλακισμένοι με σέβονταν σαν θρησκευτικό διάκονο. Σ’ εκείνη τη φυλακή, οι στρατιώτες τελικά μ’ έβλεπαν σαν ένα άτομο αβλαβές και σταμάτησαν να με τιμωρούν.»
Συναθροίσεις
Η Βίβλος παραγγέλλει στους Χριστιανούς να ‘μη αφήνουν να συνέρχωνται ομού.’ (Εβρ. 10:24, 25) Ενώ ο Κουβανικός νόμος απαγορεύει στους Μάρτυρες του Ιεχωβά να συναθροίζονται ελεύθερα, δεν μπορεί να τους σταματήσει να το κάνουν αυτό με άλλους τρόπους. Ακόμη και στις φυλακές βρίσκουν τρόπους για να συναθροίζονται.
Ο Εντουάρντο Αμπούδ δηλώνει τα εξής: «Χαίρονταν πολύ όταν μπορούσαν να συναθροίζονται μυστικά σε κάποιο μέρος στο στρατόπεδο για να έχουν Βιβλικές συζητήσεις. Κάθε μέρα ένας από μας αναλάμβανε να δώσει σχόλια πάνω σ’ ένα εδάφιο της Γραφής. Λέγαμε επίσης ο ένας στον άλλο τις πείρες μας και τις διάφορες δοκιμασίες της πίστεώς μας που όλοι έπρεπε ν’ αντιμετωπίσουμε και να υπερνικήσουμε. Έπειτα μελετούσαμε πώς να υπομείνουμε τις δυσκολίες που τυχόν να αντιμετωπίζαμε την επόμενη μέρα.
«Επίσης, όλοι μας είχαμε την ευκαιρία να μιλάμε για το σκοπό του Θεού σ’ άλλους φυλακισμένους που δεν ήταν Μάρτυρες. Σε κάθε παράπηγμα στο στρατόπεδο υπήρχε κι ένας· έτσι ο καθένας μάρτυρας θεωρούσε τα παραπήγματά του σαν προσωπικό τομέα του για να κηρύττει. Μ’ αυτό τον τρόπο, μπόρεσα να διεξάγω δυο εβδομαδιαίες Γραφικές μελέτες χρησιμοποιώντας τα πράγματα που είχα μάθει προηγουμένως, επειδή σ’ αυτή τη φυλακή δεν είχαμε έντυπα, ούτε τη Γραφή. Παρ όλα αυτά, κάθε μήνα παρουσιάζαμε έξοχη δράση μιλώντας για τις Βιβλικές αλήθειες σ’ άλλους.»
Έξω από τις φυλακές, οι επίσημες συναθροίσεις των Μαρτύρων του Ιεχωβά ήταν απαγορευμένες. Οι Αίθουσες Βασιλείας είχαν δεχτεί επίσης επιθέσεις από ομάδες ανθρώπων ή από οχλαγωγούς. Άνδρες, γυναίκες και παιδιά είχαν δαρθεί. Ήταν ανώφελο να μιλήσουμε στις επαρχιακές αρχές ή στους αντιπρόσωπους του Υπουργείου Εσωτερικών. Η απάντηση ήταν πάντα η ίδια: «Ακολουθούμε τις εντολές της Αβάνας.»
Απαγορεύεται η Δημόσια Δράση
Εκτός του ότι έκλεισαν οι Αίθουσες Βασιλείας, έγινε μια προσπάθεια να εμποδίσουν τους Μάρτυρες του Ιεχωβά ν’ ασκούν τη δημόσια διακονία τους στα σπίτια των άλλων. Χιλιάδες Μάρτυρες συλλαμβάνονταν κάθε βδομάδα όταν έβγαιναν στη δημόσια διακονία. Τους επέβαλλαν πρόστιμο ή φυλάκιση.
Ωστόσο οι Μάρτυρες του Ιεχωβά στην Κούβα σήμερα υπακούουν στην εντολή του Θεού να λένε στους άλλους τα καλά πράγματα που έχουν μάθει από το Λόγο του. (Ματθ. 24:14· 28:19, 20· Πράξ. 20:20) Κάνουν αυτή τη διακονία με διάφορους τρόπους. Και απαντούν σήμερα όπως ακριβώς και οι Χριστιανοί του πρώτου αιώνα που διατάχτηκαν ‘να μη λαλώσι καθόλου μηδέ να διδάσκωσιν εν τω ονόματι του Ιησού.’ Εκείνοι οι πρώτοι Χριστιανοί δήλωσαν, όταν βρέθηκαν μπροστά στις αρχές: «Αν ήναι δίκαιον ενώπιον του Θεού να ακούωμεν εσάς μάλλον παρά τον Θεόν, κρίνατε. Διότι ημείς δεν δυνάμεθα να μη λαλώμεν όσα είδομεν και ηκούσαμεν.» Ανάφεραν επίσης: «Πρέπει να πειθαρχώμεν εις τον Θεόν μάλλον παρά εις τους ανθρώπους.»—Πράξ. 4:18-20· 5:29.
Με την πιστή πορεία ενεργείας από μέρους των Μαρτύρων του Ιεχωβά, το όνομα και ο σκοπός του Ιεχωβά Θεού έγιναν πλατιά γνωστά σε όλη την Κούβα, όπως αναφέρουν οι πρόσφυγες. Αυτό ωφέλησε πολύ πολλά άτομα που θέλουν ν’ ακούσουν την αλήθεια. Στις φυλακές δόθηκε μεγάλη μαρτυρία για το σκοπό του Θεού.
Προσέξτε τι λέει ο πρόσφυγας Λούις Γκαρσία: «Στις φυλακές της Κούβας ούτε το έργο ούτε το όνομα των Μαρτύρων του Ιεχωβά ήταν προηγουμένως γνωστό μέχρις ότου άρχισαν να στέλνονται σ’ αυτές τις φυλακές Μάρτυρες. Με τον καιρό, όλο και περισσότεροι Μάρτυρες υποχρεώθηκαν να πάνε στη φυλακή. Σαν αποτέλεσμα, το έργο μαρτυρίας ήταν καταπληκτικό και έξω και μέσα στις φυλακές. Οι λέξεις ‘Μάρτυρες του Ιεχωβά’ σε οποιαδήποτε φυλακή της Κούβας έφθασε να σημαίνει θάρρος, ανδρεία, σταθερότητα, πιστότητα και ακεραιότητα από κάθε άποψη.»
Πολλοί φυλακισμένοι ωφελήθηκαν από το άγγελμα, και τη συμπεριφορά των Μαρτύρων. Ένας μεγάλος αριθμός φυλακισμένων έμαθαν για τον Θεό και το σκοπό του και άλλαξαν τη ζωή τους για να γίνουν δούλοι του Θεού. Ένα παράδειγμα είναι ένας άνδρας που βρισκόταν στη φυλακή για ληστεία πριν μάθει για τη Βίβλο. Έγραψε τα εξής σ’ εκείνον που τον είχε διδάξει στη φυλακή:
«Αγαπητέ αδελφέ μου: Η πιο βαθιά επιθυμία μου είναι όταν θα διαβάσεις αυτές τις γραμμές να είσαι καλά σωματικά και πνευματικά μαζί με την αγαπητή οικογένειά σου. Μπορώ να σου πω ότι αισθάνομαι καλά. Πνευματικά νοιώθω ισχυρός και αισιόδοξος, επειδή κάθε μέρα η πίστη μου αυξάνει όλο και περισσότερο. Καθώς οι μέρες περνούν, καταλαβαίνω τα πράγματα καλύτερα. Βλέπω με μεγάλη ευχαρίστηση ότι το άγιο πνεύμα του Θεού λειτουργεί επάνω μου. Αν και είμαι μόνος σ’ αυτό το περιβάλλον, μπόρεσα να θέσω το όνομα του Παντοδυνάμου Θεού στην πιο υψηλή θέση, επειδή προσπαθώ να εφαρμόσω όλες τις διδασκαλίες του στη ζωή μου.
«Το λίγο διάστημα που μείναμε μαζί, συνδέθηκα πάρα πολύ μαζί σου παρά την ηλικία μου και το γεγονός ότι αποτελούσα μέρος αυτού του κόσμου. Δεν μου συμπεριφέρθηκε κανείς όπως εσύ, επειδή όλες οι συντροφιές μου στο παρελθόν είχαν σχέση με κοσμικούς ανθρώπους, και αργά ή γρήγορα έδειχναν την πραγματική τους φύση. Ωστόσο, σ’ εσένα βρήκα αγάπη, ειλικρίνεια και καλωσύνη.
«Υπήρξες για μένα ένας πνευματικός πατέρας, και με βοήθησες πάρα πολύ. Ένα άλλο πράγμα που με βοηθάει και που θα μου είναι χρήσιμο στο μέλλον είναι το παράδειγμά σου σαν δούλου του Θεού. Όχι μόνο με δίδαξες τι είναι γραμμένο στη Βίβλο σαν θεωρία, αλλά στη συμπεριφορά σου με δίδαξες με το παράδειγμά σου τον ορθό δρόμο που πρέπει ν’ ακολουθήσω.
«Δεν είμαι ακόμη πνευματικά ώριμος. Χρειάζομαι ακόμη πολλή γνώση. Αλλά ακόμη και μ’ αυτό το μειονέκτημα είμαι έτοιμος να υπερασπιστώ την αλήθεια, επειδή η αλήθεια δεν μπορεί να κρυφτεί. Μερικές φορές λέω λιγότερα απ’ όσα θα ήθελα να πω, αλλά και μ’ αυτά τα λίγα λόγια μπορώ να υπερασπιστώ την αλήθεια.
«Μολονότι λυπήθηκα όταν αποφυλακίσθηκες, έγινα πιο δραστήριος στο να λέω την αλήθεια στους άλλους. Αυτό μου γέμισε το κενό.
«Είμαι πολύ χαρούμενος που έμαθα το δρόμο του Θεού και το σκοπό του. Έκανα την αφιέρωσή μου να τον υπηρετώ κάθε στιγμή και σε οποιοδήποτε μέρος κι αν βρεθώ, ακόμη κι αν αυτό στοιχίσει τη ζωή μου. (Λουκ. 9:62· Πράξ. 20:24) Μολονότι βρίσκομαι μακρυά σου, δεν ξέχασα τις διδασκαλίες σου. (Υπογραφή) Ο αδελφός σου και γιος στην πίστη.»
Ασφαλώς, κάθε κυβέρνηση που παρατηρεί ειλικρινά τους δούλους του Θεού μπορεί να διακρίνει τα πολλά οφέλη που φέρνουν. Εκείνοι που γίνονται Μάρτυρες του Ιεχωβά γίνονται οι καλύτεροι πολίτες. Φροντίζουν με τον καλύτερο τρόπο για τις οικογένειές τους, τα παιδιά τους και τον εαυτό τους και την ιδιοκτησία των άλλων. Οι Μάρτυρες του Ιεχωβά θέτουν σε προτεραιότητα την εντιμότητα και την ηθική.
Τι Θα Ήθελαν
Φυσικά, σε κάθε χώρα όπου ζουν οι Μάρτυρες, θα ήθελαν να βρουν κατανόηση από την πλευρά της κυβερνήσεως. Θα ήθελαν ν’ ασκούν την θρησκευτική τους λατρεία μ’ έναν ελεύθερο κι ευτυχισμένο τρόπο. Και σε πολλές χώρες, μπορούν και το κάνουν αυτό.
Ωστόσο, δεν έχουν αυτή την ελευθερία στην Κούβα. Αυτή η επιθυμία τους εκφράστηκε στην κυβέρνηση του Κάστρο με μια έκκληση που στάλθηκε στις 16 Δεκεμβρίου 1978. Στο τέλος το υπόμνημα έλεγε: «Προσευχόμαστε για σας και για όλους τους άλλους αρμόδιους της Επαναστατικής Κυβερνήσεως ώστε να μπορέσετε να καταλάβετε λογικά τη θέση μας, και αυτό είναι το θέλημα του Θεού και η απόφασή του, να μπορέσουμε να λάβουμε άμεση απάντηση. Η Βίβλος μάς προτρέπει να το κάνουμε αυτό στην 1 Τιμόθεον 2:1, 2, όπου λέει: ‘Παρακαλώ λοιπόν πρώτον πάντων να κάμνητε δεήσεις, προσευχάς, παρακλήσεις, ευχαριστίας υπέρ πάντων ανθρώπων, υπέρ βασιλέων και πάντων των όντων εν αξιώμασι, δια να διάγωμεν βίον ατάραχον και ησύχιον εν πάση ευσεβεία και σεμνότητι.»
Ωστόσο, ακόμη κι αν αυτή η αίτηση συνεχίζει να μένει ανεκπλήρωτη, οι Μάρτυρες του Ιεχωβά στην Κούβα θα εξακολουθήσουν να υπηρετούν τον Παντοδύναμο Θεό πιστά, άσχετα με το ποιος εναντιώνεται. «Εάν ο Θεός ήναι υπέρ ημών, τις θέλει είσθαι καθ’ ημών;» λέει η Βίβλος. (Ρωμ. 8:31) Εμπιστεύονται ότι ο Ιεχωβά θα τακτοποιήσει την κατάστασή τους στον κατάλληλο καιρό του και με το δικό του τρόπο.
[Πρόταση που τονίζεται στη σελίδα 9]
Οι Μάρτυρες του Ιεχωβά ποτέ δεν επαναστάτησαν εναντίον κάποιας κυβερνήσεως ούτε υποκίνησαν άλλους να το κάνουν αυτό. Αντίθετα, επικρίνουν ζωηρά οποιοδήποτε από τα μέλη τους παραβιάζει το νόμο της χώρας
[Πρόταση που τονίζεται στη σελίδα 10]
«Όλοι μας είχαμε την ευκαιρία να μιλάμε για το σκοπό του Θεού σε άλλους φυλακισμένους»
[Πρόταση που τονίζεται στη σελίδα 11]
«Οι λέξεις ‘Μάρτυρες του Ιεχωβά’ σε οποιαδήποτε φυλακή της Κούβας έφθασαν να σημαίνουν ανδρεία, σταθερότητα, πιστότητα και ακεραιότητα»