Την Απαγορεύει, κι Όμως τον Κατηγορούν γι’ Αυτό
ΟΙ άνθρωποι είναι εκείνοι που διεξάγουν πολέμους, ακρωτηριάζουν και φονεύουν εκατομμύρια, προξενούν πείνες και επιδημίες. Οι άνθρωποι είναι εκείνοι που μολύνουν το περιβάλλον, εκμεταλλεύονται και εξαντλούν τους πόρους της γης. Αποδεκατίζουν τα άγρια ζώα και ισοπεδώνουν δάση σαν να θερίζουν σιτάρι, και αφήνουν την απογυμνωμένη γη να παθαίνει διάβρωση από τη βροχή και να πλημμυρίζουν οι οικισμοί. Οι άνθρωποι είναι εκείνοι που προξενούν την τρομακτική άνοδο του εγκλήματος, ως το βαθμό που πολλές περιοχές δεν είναι ασφαλείς ούτε και την ημέρα ακόμη. Εκατομμύρια άνθρωποι στρέφονται προς την αυτοκαταστροφική πορεία, παίρνουν ναρκωτικά για να διασκεδάζουν την ανία και την άθλια πραγματικότητα, και κάνουν τα κακά πράγματα χειρότερα.
Η ουσία είναι ότι οι άνθρωποι είναι εκείνοι που κάνουν αυτά τα ολέθρια πράγματα και οι άνθρωποι είναι εκείνοι που έχουν τη δύναμη να τα σταματήσουν. Πολλά από τα παθήματα που υποφέρουν οι άνθρωποι θα μπορούσαν να αποφευχθούν αν οι άνθρωποι πρόσεχαν τις εντολές του Θεού. Ο Θεός απαγορεύει το φόνο, την κλοπή, την πορνεία, τη σοδομία, την απληστία, τη λαιμαργία, τη μέθη και άλλες πράξεις αδικοπραγίας που προξενούν βλάβη στους ανθρώπους. Ο Θεός μάς λέει να φροντίζουμε τη γη, τα φυτά και τα ζώα, ν’ αγαπούμε τον πλησίον μας, να μεταχειριζόμαστε τους άλλους όπως θα θέλαμε να μας μεταχειρίζονται κι αυτοί.—Γέν. 1:28· 2:15· Ματθ. 22:39· 7:12.
Γιατί Έτυχαν Σ’ Εμένα Όλα Αυτά;
Εν τούτοις, πλήθη ανθρώπων αρνούνται ν’ ακολουθήσουν τη συμβουλή του και ακολουθούν αντιθέτως δικούς τους τρόπους, και όταν αυτό οδηγεί σε συμφορά κατηγορούν εκείνον που τους προειδοποίησε να φυλαχθούν απ’ αυτή την πορεία τους. Κατόπιν θρηνολογούν για την κατάστασή τους και κραυγάζουν, Γιατί έτυχαν σε μένα όλα αυτά; Ενεργούν σαν η θεία πρόνοια να τους είχε ξεχωρίσει ώστε να γίνουν αθώα θύματα. Στις Παροιμίες 19:3 η Βίβλος τονίζει αυτό σαν μια τάση αυτών των ανθρώπων. «Η αφροσύνη του ανθρώπου διαστρέφει την οδόν αυτού· και η καρδία αυτού αγανακτεί κατά του Κυρίου.» Ενδιαφέρει να σημειωθεί ότι αυτά τα άτομα σπεύδουν να κατηγορήσουν τον Θεό για το κακό, αλλά όταν τους συμβεί καλό ποτέ δεν ρωτούν, ‘Γιατί να έρθουν σε μένα αυτά τα καλά’; Αυτοί μόνο κατηγορούν, ποτέ δεν ευχαριστούν.
Πολλές από τις ανομίες για τις οποίες θρηνολογεί ο άνθρωπος είναι εκείνες που κάνει στους άλλους ή στον εαυτό τους. Υπάρχουν όμως μερικά παθήματα που προέρχονται από φυσικές καταστροφές, όπως είναι οι σεισμοί, οι τυφώνες, οι ανεμοστρόβιλοι, η παρατεταμένη ξηρασία και άλλες παρόμοιες συμφορές. Και σ’ αυτά ακόμη, η ζημιά μπορεί να διατηρηθεί στο ελάχιστο όριο με κατάλληλη κατασκευή κατοικιών και άλλων κτιρίων και διαφύλαξη των φυσικών δασών που προκαλούν τη βροχόπτωση. Και όταν συμβεί η ζημία, τα άτομα δεν ξεμοναχιάζονται ως στόχοι, αλλά γίνεται όπως λέει ο Εκκλησιαστής 9:11: «Ο δρόμος δεν είναι εις τους ταχύποδας, ουδέ ο πόλεμος εις τους δυνατούς, ουδέ ο άρτος εις τους σοφούς, αλλ’ ουδέ τα πλούτη εις τους νοήμονας, αλλ’ ουδέ η χάρις εις τους αξίους· διότι καιρός και περίστασις συναντά εις πάντας αυτούς.»
Ο Θεός απαγορεύει την ανομία, αλλά την επιτρέπει, μολονότι είναι παντοδύναμος και μπορεί να τη σταματήσει. Γιατί λοιπόν δεν την σταματά;