Τσοπανόσκυλα Στους Λόφους της Βρεταννίας
Σ’ ΑΥΤΟΥΣ τους σύγχρονους καιρούς που οι μηχανές έχουν καταστήσει άχρηστες πολλές παραδοσιακές μεθόδους καλλιέργειας, μήπως το τσοπανόσκυλο αχρηστεύθηκε κι αυτό; Μπορεί μια αποδοτική μηχανή να κάνει τη δουλειά καλύτερα από ένα σκυλί; Ποιος μπορεί να απαντήσει με μεγαλύτερη αρμοδιότητα από τους βοσκούς;
Ένας Βρεταννός βοσκός εργάζεται τώρα στη φάρμα του ολομόναχος με τη βοήθεια ενός σκυλιού, ενώ στο παρελθόν τρεις άνδρες εργάζονταν συνεχώς για να καλλιεργήσουν το ίδιο αγρόκτημα. Ένας αρθρογράφος επί θεμάτων καλλιέργειας στα βουνά λέγει ότι 20 αθλητές θα μπορούσαν να σταλούν από νωρίς το πρωί για να συγκεντρώσουν τα πρόβατα και δεν θα μπορούσαν να επιτύχουν πριν νυχτώση όσα θα μπορούσε να κάνει ένα καλά εκπαιδευμένο σκυλί. Το βιβλίο «Αγόρασα Ένα Βουνό» λέει: «Το ορεινό έδαφος δεν θα είχε καμιά αξία χωρίς αυτά τα σκυλιά . . . δεν πιστεύω ότι διακόσιοι άνδρες θα μπορούσαν να επεξεργασθούν το βουνό Ντίφριν (στην Ουαλία) αβοήθητοι. Δεκατρείς άνδρες με σκυλιά τα καταφέρνουν.»
Πολλά εξαρτώνται από το είδος της γης που καλλιεργείται. Αλλά, οτιδήποτε και αν είναι το έδαφος, οι βοσκοί παραδέχονται ότι το καλά εκπαιδευμένο τσοπανόσκυλο δεν είναι καθόλου άχρηστο.
Το τσοπανόσκυλο παίζει το ρόλο του σε πολλές φάσεις της προβατοτροφίας. Είναι πολύτιμο τον καιρό του κουρέματος, για να απομονώσει ένα ειδικό πρόβατο για μαρκάρισμα ή εμβόλιο, για να ξεχωρίσει κάποιο πρόβατο από τα υπόλοιπα και για να διεγείρει τη ‘μητρότητα’. Ο τελευταίος όρος χρησιμοποιείται για να περιγράψει μια προβατίνα που αναλαμβάνει να φροντίσει ένα αρνάκι που δεν είναι δικό της. Για να το κάνει αυτό, ο βοσκός βάζει το σκυλί να παρακολουθεί μια προβατίνα που έχει διαλέξει. Αυτή η πράξη διεγείρει το μητρικό της ένστικτο και, καθώς κλωτσάει το σκυλί, το αρνάκι επωφελείται της ευκαιρίας για να θηλάζει, και η προβατίνα ξεχνά ότι δεν είναι δικό της.
Τα σκυλιά είναι ιδιαίτερα πολύτιμα για να βρίσκουν χαμένα πρόβατα θαμμένα βαθιά στα χιόνια. Στο Ντέρμπυσάιρ της Αγγλίας, στη διάρκεια ενός ιδιαίτερα κακού χειμώνα, ένας προβατοτρόφος έχασε πάνω από 700 πρόβατα. Αλλά το σκυλί του κατάφερε να βρει περίπου 500 απ’ αυτά, εντοπίζοντας τρία από τα χαμένα πρόβατα 2 μέτρα (7 πόδια) κάτω από το χιόνι κατεψυγμένα σαν πέτρες. Ήσαν θαμμένα για οκτώ και πλέον βδομάδες και, για να παραμείνουν ζωντανά, το ένα έτρωγε το μαλλί από τη ράχη του άλλου.
Ως προς την πιστότητα και την εγκαρτέρηση, ασφαλώς τίποτα δεν μπορεί να ξεπεράσει την ιστορία της Τιπ. Στη διάρκεια του σκληρού χειμώνα του 1953 στην Περιοχή Πηκ του Ντέρμπυσάιρ, η Τιπ βγήκε έξω στο χιόνι μαζί με τον κύριό της αλλά κανένας τους δεν επέστρεψε. Τα συνεργεία ερεύνης τελικά απελπίστηκαν. Μετά από δεκαπέντε βδομάδες, όταν οι βοσκοί συγκέντρωναν τα πρόβατα μακριά, στους αγρούς, ανακαλύφθηκε το νεκρό του σώμα με την αδυνατισμένη Τιπ που ήταν ακόμη ζωντανή στο πλευρό του. Ο κύριός της προφανώς έχασε τις αισθήσεις του από εξάντληση και η Τιπ αρνήθηκε να τον εγκαταλείψει.
Η υπακοή τονίζεται θαυμάσια στην ιστορία της Τζεντ. Μια μέρα ο κύριός της ποίμαινε μαζί της και εκπαίδευε δύο μικρά σκυλάκια. Έστειλε την Τζεντ κατά μήκος του βάλτου κατευθύνοντάς την να φέρει μερικά πρόβατα σ’ ένα γειτονικό φράχτη. Ενώ η Τζεντ έκανε το έργο της, τα σκυλάκια ξαφνικά όρμησαν στο δρόμο ενός φορτηγού που περνούσε. Ο τσοπάνος έσωσε τα σκυλιά αλλά χτυπήθηκε, έπεσε αναίσθητος και μεταφέρθηκε σ’ ένα νοσοκομείο, όπου αργότερα πέθανε. Αυτό συνέβει περίπου στις δύο το απόγευμα. Μέσα στη σύγχυση τα σκυλιά ξεχάστηκαν μέχρι τις πέντε περίπου, όταν ο γιος του τσοπάνου τ’ αναζήτησε. Ανακάλυψε ότι τα σκυλάκια είχαν μεταφερθεί σ’ ένα γειτονικό χάνι. Και η Τζεντ; Βρέθηκε με τα πρόβατα περιμένοντας τον κύριό της να ανοίξει την πύλη.
Οι βοσκοί του εικοστού αιώνα ζουν στον αιώνα του διαστήματος. Παρ’ όλ’ αυτά, σωστά θεωρούν πολύτιμα τα σκυλιά τους, όπως ακριβώς έκανε και ο Βιβλικός πατριάρχης Ιώβ, ο οποίος μίλησε μ’ εκτίμηση για τους ‘σκύλους του ποιμνίου του.’—Ιώβ 30:1.