Αιμομιξία—Το Κρυμμένο Έγκλημα

«ΥΠΑΡΧΕΙ καμμιά βοήθεια για ένα άτομο σαν κι εμένα;» Αυτό το θλιβερό ερώτημα έρχεται από μια γυναίκα με ένα δύσκολο πρόβλημα—ένα πρόβλημα που το αντιμετωπίζει ένας εκπληκτικός αριθμός γυναικών σήμερα. Μετά από πολλά χρόνια, εξακολουθούσε να υποφέρη από μια εμπειρία που είχε όταν ήταν παιδί. Είχε πέσει θύμα αιμομιξίας. Πώς μπορεί να απαντηθή το ερώτημά της;

Η λέξις «αιμομιξία» δεν είναι ευχάριστη. Οι περισσότεροι άνθρωποι θα προτιμούσαν να μην την αναφέρουν καν, αλλά όμως όλο και περισσότερα άτομα τη ζουν. Αν οι υπολογισμοί είναι σωστοί, είναι πάρα πολύ πιθανό κάποιοι απ’ τους προσωπικούς σας φίλους να έχουν πέσει θύμα της. Είναι σίγουρα ένα πρόβλημα που πρέπει να γνωρίζουν οι γονείς.

Οι περισσότεροι γνωρίζουμε τι σημαίνει αιμομιξία—σεξουαλική δραστηριότητα μεταξύ στενών συγγενών. Υπάρχουν υποψίες ότι πλήθος αιμομιξίες συμβαίνουν ανάμεσα σ’ αδελφούς με τις αδελφές των, αν και δεν έρχονται συνήθως στη δημοσιότητα. Οι Αρχές δείχνουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον όταν ενήλικες συγγενείς ασελγούν σε συγγενικά παιδιά. Οι πιο ανησυχητικές και οι πιο πολυάριθμες από τις καταγγελλόμενες περιπτώσεις αφορούν την ασέλγεια πατέρων ή πατριών πάνω στα παιδιά τους.

Είναι το Πρόβλημα Πραγματικά Τόσο διαδεδομένο;

Αν και δεν υπάρχουν πλήρη στατιστικά στοιχεία, η απάντησις είναι σαφώς, Ναι. Η Σούζαν Μπράουνμίλλερ, στο βιβλίο της Ενάντια στη Θέλησί μας, λέγει: «Τα παιδιά που, τυγχάνουν σεξουαλικής κακομεταχειρίσεως είναι σύμφωνα με τις στατιστικές περισσότερα απ’ αυτά που βασανίζονται σωματικά ή ξυλοκοπούνται άγρια.» Η κ. Λη Πρήνυ, μια παιδαγωγός, υποστηρίζει ότι η αιμομιξία είναι «πιο συνηθισμένη απ’ το βιασμό αλλά έρχεται σπανιώτερα στη δημοσιότητα».

Ένα άρθρο στους Τάιμς του Σηάττλ έλεγε: «Κυττάξτε στην τύχη 15 κορίτσια στην τάξι της κόρης σας την επόμενη φορά που θα βρεθήτε εκεί . . . υπάρχουν πολλές πιθανότητες τουλάχιστον ένα—ή ίσως και δυο και τρία—να έχη πέσει θύμα αιμομιξίας.»

Ο Χανκ Γκιαρέττο ένας ψυχολόγος που εργάζεται σ’ ένα πρόγραμμα αντιμετωπίσεως της σεξουαλικής κακομεταχειρίσεως στην ευημερούσα Κομητεία Σάντα Κλάρα, στην Καλιφόρνια, πιστεύει ότι η αιμομιξία αποτελεί «επιδημία» στην Αμερική. Σε μια περιοχή με πληθυσμό γύρω στο ένα εκατομμύριο, είδε τα περιστατικά αιμομιξίας να αυξάνουν από 30 το 1971 σε 500 το 1977. Σε μια συνέντευξι στο περιοδικό Πήπλ, είπε: «Νομίζω ότι μόλις τώρα αρχίζομε να θίγωμε την πραγματική κατάστασι».

Μερικοί υπολογίζουν ότι 25 εκατομμύρια Αμερικανίδες σήμερα έχουν πέσει θύματα αιμομιξίας όταν ήσαν παιδιά! Υπάρχουν πληροφορίες ότι και πολλές άλλες χώρες αντιμετωπίζουν το ίδιο διογκούμενο πρόβλημα.

Πρέπει να Ανησυχούμε Γι’ Αυτό;

Πολλοί ειδικοί έχουν θέσει αυτό το ερώτημα. Επί παραδείγματι, ο Γουώρντελ Πόμεροϋ, που συνεργάστηκε στη συγγραφή των αρχικών εκθέσεων Κίνση, είπε, όπως έγραψε το περιοδικό Τάιμ: «Είναι καιρός να παραδεχτούμε ότι η αιμομιξία δεν είναι κατ’ ανάγκην διαστροφή ή σύμπτωμα διανοητικής ασθένειας. Η αιμομιξία μεταξύ . . . παιδιών και ενηλίκων . . . μπορεί μερικές φορές να είναι ωφέλιμη.»

Είσθε γονεύς; Πώς αισθάνεσθε γι’ αυτή την άποψι; Θα επιτρέπατε στο αγοράκι σας ή στο κοριτσάκι σας να έχη σεξουαλικές σχέσεις με ένα μεγαλύτερο συγγενή;

Αν είσθε Χριστιανός, γνωρίζετε ότι πρέπει να σας ανησυχή η αιμομιξία. Η γνώμη του Θεού γι’ αυτήν—που είναι και πολύ σπουδαιότερη από τη γνώμη οποιουδήποτε ανθρώπου διατυπώθηκε πολύ σαφώς στους Ισραηλίτες: «Ουδείς άνθρωπος θέλει πλησιάσει εις ουδένα συγγενή αυτού κατά σάρκα, διά να αποκαλύψη την ασχημοσύνην αυτού [να τον γυμνώση, ΜΝΚ].» Οι απαγορευμένες σχέσεις καθορίζονται και περιλαμβάνουν: αδελφό με αδελφή, γονέα με παιδί, καθώς και θείο ή θεία με ανηψιά ή ανηψιό.—Λευιτικόν 18:6-18.

Η εμπειρία παιδιών που έχουν πέσει θύματα αιμομιξίας δείχνει ότι πρέπει να ανησυχούμε.

Τι Συμβαίνει στο Παιδί

Σε επιστολή της στο Ωστράλιαν Γουήμενς Γουήκλυ, μια γυναίκα αναφέρει το πώς η αιμομιξία που υπέστη σαν παιδί την ωδήγησε σε αρκετές απόπειρες αυτοκτονίας, αρχίζοντας απ’ τα 10 της χρόνια. Άλλα άτομα δεν μπορούσαν να έχουν φυσιολογικές σεξουαλικές σχέσεις όταν μεγάλωσαν.

Μια άλλη, που είχε κι άλλες δύο αδελφές που και οι τρεις κακοποιήθηκαν απ’ τον πατέρα τους, έγραψε: «Χρειάστηκαν 10 χρόνια και μεγάλη βοήθεια απ’ τον άνδρα μου για να μπορέσω να το αντιμετωπίσω και να το συζητώ ελεύθερα. Το κάθε άτομο το επηρεάζει διαφορετικά. Η μεγαλύτερη αδελφή μου πιστεύει ότι το σεξ είναι το βρωμερώτερο πράγμα στον κόσμο· η μικρότερη αδελφή μου απλώς αδιαφορεί για το θέμα. Της απαγγέλθηκε κατηγορία για πορνεία στα 14 και απέκτησε παιδί στα 15 της.»

Πορνεία, ναρκωτικά, βιασμοί (στην περίπτωσι αγοριών) αλκοολισμός, στασιαστική διάθεσις, και συναισθηματική αναταραχή, όλα αυτά έχουν προκύψει από αιμομιξίες. Ένα κορίτσι δεν μπορούσε να σκεφθή τον Θεό σαν τον ουράνιο Πατέρα της. Μια αιμομικτική σχέσις με τον φυσικό της πατέρα την είχε κάνει να σιχαθή όλη την έννοια της πατρότητας.

Γιατί η αιμομιξία φαίνεται να προκαλή περισσότερη συναισθηματική αναταραχή απ’ ό,τι ας πούμε ο βιασμός; Γιατί ο αιμομίκτης εκμεταλλεύεται μια πολύ στενή και σπουδαία σχέσι. Ένα κορίτσι παραπονέθηκε ότι ένοιωθε περισσότερο σαν σύζυγος παρά σαν θυγατέρα και πίστευε ότι υπήρχε μόνο και μόνο για τη σεξουαλική ικανοποίησι του πατέρα της.

Προσέξτε τα σχόλια ενός άλλου θύματος: «Φοβόμουν τρομερά να πω σ’ οποιονδήποτε τι μου συνέβαινε. Φοβόμουν τόσο πολύ να μη τον υπακούσω· επί τέλους ήταν πατέρας μου, δεν θα μου έκανε κάτι που δεν έπρεπε . . . Όταν άρχισα να μπαίνω στην εφηβεία, τα πράγματα χειροτέρευαν όλο και περισσότερο. Καταλάβαινα τα πράγματα καλύτερα. Ένοιωθα ακάθαρτη, φτηνή και τιποτένια. Πάρα πολλές φορές σκέφτηκα την αυτοκτονία. Και πόσο μισούσα τους άνδρες! . . . Γνώριζα ότι ήμουν μόλις κοριτσάκι όταν άρχισε αυτό, αλλά δεν μπορούσα να διώξω το αίσθημα ότι αυτό ήταν δικό μου σφάλμα . . . σχεδόν χειρότερη κι απ’ την πραγματική αιμομιξία είναι η ενοχή.»

Τι Συμβαίνει με το Δράστη;

Όχι μόνο το θύμα, αλλά κι ο δράστης μπορεί να υποφέρη απ’ την αιμομιξία. Συνήθως νοιώθει ντροπή και μισεί τον εαυτό του, ενώ συνεχίζει να βυθίζεται όλο και πιο βαθιά στο δράμα αυτό. Ένας γιατρός είπε στους Τάιμς του Σηάττλ: «Το πρόβλημα είναι ότι έχουμε να χάνουμε με συμπεριφορά στην οποία ωθείται κατ’ ανάγκην το άτομο. Αυτοί οι άνδρες κατευθύνουν τον εαυτό τους με συνεχείς ακόμη και την ημέρα, σεξουαλικές ονειροπολήσεις . . . στο να αντιμετωπίζουν τα νεαρά κορίτσια.»

Ένας αιμομίκτης είπε: «Προσπάθησα αρκετές φορές να το σταματήσω και έλεγα στην προγονή μου ότι έπρεπε να σταματήσω γιατί έκανα κακό στην οικογένεια.» Αλλά δεν σταμάτησε. Ένας άλλος είπε ότι οι αιμομικτικές του σχέσεις του άφησαν «μόνιμες συναισθηματικές πληγές.»

Εκτός αυτού, θυμηθήτε ότι στις περισσότερες χώρες η αιμομιξία καταδικάζεται απ’ το νόμο και μπορεί να καταδικασθή κανείς σε φυλάκισι. Βέβαια, αν όλα αυτά τα γεγονότα τα σκέπτονταν όλοι, πολύ λιγώτεροι γονείς θα άφηναν τον εαυτό τους να πέση σε αιμομικτικές σχέσεις.

Τότε Γιατί Το Κάνουν;

Πολλοί ενήλικες που στρέφονται στην αιμομιξία έχουν ανώμαλο ψυχικό κόσμο. Ωστόσο, αυτό δεν συμβαίνει με τους περισσότερους. Φαινομενικά μπορεί να είναι καλοί οικογενειάρχες, να έχουν εξέχουσα θέσι στο επάγγελμά τους ή στην κοινότητα, ακόμη και να είναι καλοί εκκλησιαζόμενοι.

Γιατί γίνονται αιμομίκτες τέτοιοι «συνηθισμένοι άνθρωποι;» Πολλές φορές φταίει η έλλειψις αυτοέλεγχου λόγω του αλκοόλ. Μερικές φορές, κάποιος παντρεύεται μια γυναίκα που ήδη έχει παιδιά. Καθώς η προγονή του μεγαλώνει, μπορεί αυτός να νοιώση σεξουαλικό πειρασμό.

Και τα οικογενειακά προβλήματα μπορεί να φταίνε. Ο Χανκ Γκιαρρέττο λέει: «Συνήθως πρόκειται για έναν άνδρα που έχασε τη δουλειά του ή περνά μια κακή περίοδο της ζωής του. Αποξενώνεται απ’ τη σύζυγό του. Ο πατέρας στρέφεται προς την κόρη του, ζητώντας κατανόησι. Αυτή δεν έχει επιφυλάξεις απέναντί του, τον αγαπά, νομίζει πως είναι σπουδαίος. Οι πρώτες επαφές δεν είναι σεξουαλικής φύσεως.»

Μπορεί να υπάρχουν κι άλλες αιτίες. Ένα θύμα αιμομιξίας είπε ότι πάντα στο σπίτι τους υπήρχαν πορνογραφικά έντυπα. Ο Γκιαρρέττο λέει: «Φταίει και το σεξουαλικό κλίμα της κοινωνίας μας για την δημιουργία του προβλήματος. Μαθαίνουμε τα κορίτσια μας να είναι Λολίτες και να προκαλούν σεξουαλικά απ’ τα 2 τους χρόνια.»

Ένας ενήλικας που κάνει αιμομιξία με ένα παιδί δείχνει ιδιοτέλεια. Δεν δείχνει κανένα ενδιαφέρον για το καλό του παιδιού. Αλλά, σ’ ένα κόσμο που μας ενθαρρύνει «να κάνουμε το δικό μας» και προάγει διαστροφές όπως η παιδική πορνογραφία, μήπως μας εκπλήσσει που αυξάνουν τα περιστατικά αιμομιξίας;

Μπορεί να Προληφθή;

Βεβαίως και μπορεί, αλλά για να γίνη πρέπει να πάρη ο κάθε άνθρωπος μια αποφασιστική διανοητική στάσι ενάντια στο ηθικό κλίμα του κόσμου που συνεχώς χειροτερεύει. Γι’ αυτό το σκοπό, δεν μπορούμε να πάρουμε καλύτερες συμβουλές απ’ τις συμβουλές της Βίβλου. Ο απόστολος Παύλος μάς λέγει: «Και μη συμμορφόνεσθε με τον αιώνα τούτον, αλλά μεταμορφόνεσθε δια της ανακαινίσεως του νοός σας.» (Ρωμ. 12:2) Για να το κάνουμε αυτό πρέπει να αποφεύγωμε τα αισχρά βιβλία και τις αισχρές διασκεδάσεις και να προστατέψουμε το νου μας απ’ τις ακάθαρτες επιρροές που είμαστε συνεχώς εκτεθειμένοι. Έτσι αποφεύγουμε να συνηθίσουμε στην εσφαλμένη συμπεριφορά.

Ένα θύμα αιμομιξίας συνέστησε να διδάσκωνται τα παιδιά σε μικρή ηλικία ότι με ωρισμένα μέρη του σώματός τους δεν επιτρέπεται, να παίζουν οι άλλοι. Αυτό μπορεί να γίνη με στοργικό τρόπο, χρησιμοποιώντας ίσως την ιστορία της Δείνας, στο Βιβλίο Μου Με Τις Βιβλικές Ιστορίες.a Έτσι, αν συμβή οτιδήποτε που μοιάζει με σεξουαλική επίθεσι, το παιδί θα μπορή αμέσως να το πη στη μαμά ή στον μπαμπά. Να θυμάσθε ότι η σεξουαλική επίθεσις δεν είναι ανάγκη να περιλαμβάνη συνουσία. Τα χάδια, το «άγγιγμα», η ύποπτη οικειότητα ή οποιοδήποτε σεξουαλικό παιχνίδι μπορούν να προκαλέσουν μεγάλο κακό στην μετέπειτα ζωή.

Η βαθειά αγάπη των γονέων αποτελεί ασπίδα προστασίας. Ο Παύλος είπε: «Η αγάπη . . . δεν ασχημονεί, δεν ζητεί τα εαυτής.» (1 Κορ. 13:4, 5) Αυτή η ανιδιοτελής αγάπη ασφαλώς θα εμποδίση τους γονείς από του ν’ αναπτύξουν σαρκικές αδυναμίες που θα τους σπρώξουν σε εσφαλμένες ενέργειες με τα παιδιά τους. Επίσης θα αποτρέψη κι ένα άλλο πρόβλημα. Μερικές φορές, καθώς τα παιδιά αρχίζουν να μεγαλώνουν, οι γονείς τους, από φόβο μην πέσουν σε αιμομιξία, γίνονται ψυχροί και ξένοι. Φυσικά, κι αυτό επίσης είναι επιβλαβές για το παιδί που μεγαλώνει.

Χειρισμός του Προβλήματος

Ο χειρισμός του προβλήματος της αιμομιξίας αποδείχθηκε δύσκολος. Οι οικογένειες συχνά προσπαθούν να την αποκρύπτουν. Είναι ένα μυστικό έγκλημα. Οι μητέρες που γνωρίζουν ότι «κάτι τρέχει» μπορεί να κάνουν τα «στραβά μάτια» από φόβο μήπως διαλύσουν την οικογένεια. Τα παιδιά που καταγγέλλουν τους γονείς τους μπορεί να δεχτούν ισχυρές πιέσεις να ανακαλέσουν την κατηγορία. Αλλά, όμως, σύμφωνα με την πείρα πολλών ειδικών, τα παιδιά σπάνια λένε ψέματα για αιμομιξία.

Μερικοί πιστεύουν ότι η φυλακή δεν είναι πάντα το κατάλληλο μέτρο για τον αιμομίκτη. Γι’ αυτό, έχουν ιδρυθή συμβουλευτικά κέντρα όπου αυτές οι οικογένειες μπορούν να αντιμετωπίζωνται σαν ένα σύνολο. Εξηγώντας ο Χανκ Γκιαρρέττο αυτό που πιστεύει ότι είναι πολύ σημαντικό σε μια τέτοια αντιμετώπισι του θέματος, λέγει: «Ο Πατέρας πρέπει να αντιμετωπίση την κόρη και να αναλάβη πλήρως τις ευθύνες του για ό,τι συνέβη.» Αυτό ίσως να είναι ένας τρόπος να προσπαθήση να μειώση το κακό που έχει γίνει στο παιδί.

Και οι έξω μπορούν επίσης να βοηθήσουν. Πολλά θύματα βεβαιώνουν ότι, με υπομονητική, στοργική και θυσιαστική φροντίδα, βοηθήθηκαν να ξεπεράσουν τη συναισθηματική σύγχυσι και να αρχίσουν να κάνουν σχέδια για το μέλλον. Τα σημάδια ίσως ποτέ να μην εξαλειφθούν πλήρως· αλλά με την επιμονή, τουλάχιστον θα μπουν στο περιθώριο.

Μια Άλλη Πηγή Βοήθειας

Τι, μπορεί λοιπόν να γίνη για το θύμα αιμομιξίας του οποίου το ερώτημα εμφανίζεται στην αρχή αυτού του άρθρου; Είχε κακοποιηθή από τον παππού της από τα έξι ως τα εννέα της χρόνια. Δοκίμασε μια ανήθικη ζωή, ναρκωτικά και ψυχίατρους, αλλά δεν βρήκε σ’ αυτά καμμιά ανακούφισι απ’ τη δυστυχία της.

Ευτυχώς, υπάρχει βοήθεια για ένα τέτοιο άτομο. Όση σύγχυσι και κατάπτωσι κι αν έχουμε, υπάρχει Κάποιος που «εγείρει εκ του χώματος τον πτωχόν,» και μπορούμε να τον γνωρίσουμε με τη Βίβλο. (Ψαλμ. 113:7) Αυτός μπορεί να βοηθήση και σε περιπτώσεις με βαθύτατη κατάθλιψι γιατί είναι ο «Πατήρ των οικτιρμών και Θεός πάσης παρηγορίας.» (2 Κορ. 1:3) Χρειάζεται πολλή προσευχή, μελέτη και συζήτησις με ώριμα άτομα για να αντικατασταθούν οι καταθλιπτικές σκέψεις και τα αισθήματα ενοχής με εποικοδομητικές σκέψεις. Αλλά αυτό μπορεί να γίνη. Η επόμενη εμπειρία μπορεί να βοηθήση να αποδειχθή αυτό.

Μια γυναίκα είπε ότι είχε σεξουαλικές σχέσεις με τον φυσικό της πατέρα από πολύ μικρή και αργότερα με τον πατριό της. Βυθίστηκε στην ανηθικότητα, τα ναρκωτικά και τελικά έκανε ένα εξώγαμο παιδί. Αλλά όπως λέει: «Υπάρχει τρόπος να ξεφύγη κανείς από την αιμομιξία, την κακοποίησι παιδιών, το μόνιμο βιασμό, τα ναρκωτικά και την ομοφυλοφιλία. Μπορεί, να νοιώσετε ότι δεν θα μπορέσετε να ζήσετε μέσα απ’ όλα αυτά μ’ ένα εντελώς υγιαίνοντα νουν, αλλά μπορείτε, αν έχετε ελπίδα να ζήσετε μια καλύτερη ζωή. Εγώ έχω αυτή την ελπίδα . . . . Ποτέ δεν είχα αμυνθή σαν παιδί. Μακάρι να είχα, αλλά εγώ φοβόμουν, φοβόμουν ότι κανείς δεν θα με φρόντιζε ούτε θα με ήθελε. Έκανα λάθος, μεγάλο λάθος! Ο Ιεχωβά φροντίζει . . . . και οι πρεσβύτεροι στην τοπική Αίθουσα Βασιλείας [των Μαρτύρων του Ιεχωβά] φροντίζουν επίσης.»

Ανεξάρτητα απ’ το παρελθόν μας, όλοι μας μπορούμε να «καθαρισθούμε» και «αγιασθούμε» από την άποψι του Θεού. (1 Κορ. 6:11) Η Βίβλος εξηγεί τον τρόπο. Με τη δύναμι του Λόγου του και του πνεύματός του ο Θεός μπορεί επίσης να αφαιρέση τα αισθήματα ενοχής και να παράσχη απελευθέρωσι ακόμη κι απ’ την συναισθηματική σύγχυσι. Μπορεί να μας βοηθήση να ζήσουμε μια ικανοποιητική ζωή τώρα και να μας δώση την πεποίθησι ότι, κάποια μέρα σύντομα, θα ζούμε σ’ έναν κόσμο όπου πράγματα όπως η αιμομιξία δεν θα συμβούν ποτέ πια.

[Υποσημειώσεις]