“Η Αλήθεια Θέλει Σας Ελευθερώσει”

ΉΜΟΥΝ μια τοξικομανής. Για 20 σχεδόν χρόνια ζούσα έναν εφιάλτη. Όλα άρχισαν πολύ αθώα χωρίς να καταλαβαίνω τι πράγματι συνέβαινε.

Τότε ήμουν 18 ετών. Εδώ, στην Αργεντινή μόλις είχα πάρει το δίπλωμά μου σαν καθηγήτρια. Με την επιμονή της μητέρας μου, που χωρίς αμφιβολία ήθελε το καλύτερο για μένα, άρχισα να σπουδάζω βιοχημεία.

Αλλά εγώ τότε προτιμούσα να μείνω στο σπίτι με τη μητέρα μου, να μάθω να μαγειρεύω, να ράβω και να φροντίζω το σπίτι. Ήμουν δειλή, κλεισμένη στο δικό μου κόσμο, κατηφής, ήσυχη—εσωστρεφής και άτομο του σπιτιού. Μου έλειπε η δύναμις χαρακτήρος και η τόλμη που αυτό το κοσμικό σύστημα θεωρεί τόσο απαραίτητα.

Εκείνη την εποχή άρχισα να παχαίνω λίγο. Έχω ύψος μόλις κάτι παραπάνω από 1,30 μέτρα και, επειδή σαν όλες τις κοπέλλες ενδιαφερόμουν για τη σιλουέττα μου, δεν άντεχα να βλέπω τον εαυτό μου έστω και λίγο υπέρβαρο.

Αφού συζήτησα το θέμα με τη μητέρα μου, αποφασίσαμε να πάω σ’ ένα γιατρό. Πήγαμε σ’ έναν ενδοκρινολόγο, έναν ειδικό στα θέματα του μεταβολισμού και της διατροφής. Αυτός μου καθώρισε μια δίαιτα, κάτι για το θυρεοειδή και μερικά χάπια που κόβουν την όρεξι. Ένοιωθα περίφημα και γρήγορα έχασα τα ανεπιθύμητα κιλά!

Παγιδευμένη στα Ναρκωτικά

Όμως παγιδεύτηκα κιόλας, γιατί αυτά τα χάπια ήσαν αμφεταμίνες. Οι αμφεταμίνες και τα συστατικά τους είναι η βάσις για τα χάπια που αδυνατίζουν και που κρατούν τους φοιτητές ξύπνιους όταν προετοιμάζωνται για τις εξετάσεις και χρειάζωνται περισσότερο χρόνο για να μελετήσουν. Αυτά τα προϊόντα σου δίνουν την αίσθησι μεγάλης διανοητικής διαύγειας. Προκαλούν ένα αίσθημα ευφορίας, αυτοπεποιθήσεως και κυριολεκτικά σε ωθούν να κινήσαι, να ενεργείς, να σκέπτεσαι γρήγορα, να ξεπερνάς τους πάντες. Αλλά δημιουργούν, επίσης, και εθισμό.

Μετά δοκίμασα το Ακτεμίν, ένα ισχυρότερο φάρμακο που κι αυτό περιέχει αμφεταμίνες. Μετά τη μελέτη μου για ένα διαγώνισμα εξαντλιόμουν τελείως σωματικά και διανοητικά. Το σώμα μου και το μυαλό μου ζητούσαν απεγνωσμένα να ξεκουρασθούν για να συνέλθουν, τουλάχιστον 10 μέρες ανάπαυσι και ύπνο, αλλά ήταν αδύνατο να σταματήσω τις δραστηριότητές μου. Είχα κι άλλες υποχρεώσεις, τη μελέτη μου, την εργασία μου σαν βοηθός καθηγητού πανεπιστημίου—και καμμιά από αυτές δεν μπορούσε να διακοπή απλώς και μόνο επειδή είχα δώσει εξετάσεις σ’ ένα μάθημα. Γι’ αυτό έπαιρνα όλο και μεγαλύτερες δόσεις φαρμάκων.

Συνέχισα να βυθίζομαι μέσα στη δίνη της αυτοκαταστροφής μου. Ήθελα να τα παρατήσω, αλλά απλούστατα δεν μπορούσα. Γιατί αυτό θα σήμαινε να εγκαταλείψω την καριέρα μου, να μπω στο περιθώριο, ενώ βρισκόμουν σε μια μεγάλη στιγμή της ζωής μου και μετά να το ρίξω στον ύπνο για όλη μου την υπόλοιπη ζωή! Έτσι ένοιωθα. Πώς μπορούσα να πω στη μητέρα μου, που είχε τόσο μεγάλα όνειρα για μένα, «μαμά δεν μπορώ να συνεχίσω τις σπουδές μου έχω ανάγκη να ξεκουρασθώ και δεν ξέρω για πόσο;»

Οικογενειακές Τραγωδίες

Παντρεύτηκα και απέκτησα δύο παιδιά. Σ’ όλο το μεταξύ διάστημα συνέχισα να παίρνω ναρκωτικά. Ο δεύτερος γιος μου αρρώστησε. Είχε μια παράξενη αρρώστια που οι γιατροί χωρίς βεβαιότητα την διέγνωσαν σαν εγκεφαλίτιδα, και, σαν αποτέλεσμα τούτου, δεν αναπτυσσόταν διανοητικά όπως έπρεπε. Δεν ξέρω αν έφταιγαν τα φάρμακα που έπαιρνα. Ήμουν σε απόγνωσι που ο γιος μου δεν θα είχε θέσι σε μια κοινωνία ισχυρών και δυναμικών ανθρώπων αυτού του παρόντος κόσμου.

Τότε χρειαζόμουν τα φάρμακα απλώς και μόνο για να σηκώνωμαι το πρωί και να αντιμετωπίζω την πραγματικότητα της ζωής μου—το σπίτι μου, τους γιους μου, το σύζυγό μου. Η ζωή μου ήταν τελείως αποδιοργανωμένη. Τόσα πολλά προβλήματα! Κατέρρευσα τελείως και άρχισε να με βασανίζη το άγχος, ιδιαίτερα εξαιτίας του άρρωστου γιου μου. Ο σύζυγός μου και εγώ δεν τα πηγαίναμε καθόλου καλά. Δυο φορές νοσηλεύτηκα σε ψυχιατρική κλινική.

Εκεί με άρχισαν στα βαρβιτουρικά, ουσίες που περιέχονται στα υπνωτικά χάπια. Δηλαδή, κοιμήσου και ξέχνα τα πάντα! Όταν βγήκα απ’ τις κλινικές, για να αντιμετωπίσω τη σκληρή πραγματικότητα της ζωής, άρχισα να παίρνω και αμφεταμίνες και βαρβιτουρικά. Τελικά αναγκάσθηκα να βάλω το γιο μου σ’ ένα ίδρυμα για καθυστερημένα παιδιά. Εκεί τέλειωσε τη μικρή του ζωή σε ηλικία 11 ετών. Αισθάνθηκα την καρδιά μου να γίνεται κομμάτια, τόσο πόνεσα και υπέφερα.

Ο σύζυγός μου κι εγώ είχαμε χωρίσει και είχαμε πουλήσει το σπίτι μας. Εγώ χρησιμοποίησα το μερίδιό μου για να συνεχίσω να παίρνω ναρκωτικά. Άφησα τον επιζώντα γιο μου στους συγγενείς, γιατί δεν εργαζόμουν και ό,τι έπαιρνα απ’ το σύζυγό μου δεν επαρκούσε για να συντηρηθούμε κι οι δυο μας. Ο μακροχρόνιος χωρισμός απ’ το γιο μου μ’ έκανε να πονώ και να υποφέρω ακόμα περισσότερο.

Προσπαθώντας να βρω μια λύσι στα προβλήματα της ζωής μου πήγα στο Μαρ ντελ Πλάτα, όπου έπιασα δουλειά σ’ ένα εργοστάσιο επεξεργασίας ψαριών. Αυτά που κέρδιζα εκεί μόλις έφθαναν να πληρώνω νοίκι για ένα δωμάτιο μαζί με άλλες κοπέλλες και να ζω άθλια. Επίσης παρακολουθούσα εργαστηριακά μαθήματα. Σ’ όλο αυτό διάστημα είχα μεγάλη αδημονία να βλέπω το γιο μου που και που. Πόσο άδεια και λυπηρή που ήταν η ζωή μου! Τέλειωσα τη σειρά των εργαστηριακών μαθημάτων, σκεπτόμενη ότι μ’ ένα δίπλωμα θα μπορούσα να βρω μια δουλειά με καλύτερη αμοιβή και να ξανασμίξω με το γιο μου. Αλλά τι απογοήτευσις! Στον επαγγελματικό χώρο υπάρχει ακόμη περισσότερος συναγωνισμός και είναι δυσκολώτερο να βρης δουλειά. Για κάθε τι χρειάζονται συστάσεις από άτομα με επιρροή κι εγώ δεν γνώριζα κανέναν.

Με τα χρήματα που έπαιρνα τώρα από μια κληρονομιά, άρχισα να πληρώνω δόσεις για ένα οικόπεδο. Μέσα στην απελπισία μου έκανα ένα ταξίδι για να δω το γιο μου και να τον ρωτήσω αν, μια και ήταν καλοκαίρι, ήθελε να ζήση προσωρινά μαζί μου σε μια σκηνή στο οικόπεδο που αγόρασα. Και οι δυο μας είχαμε υποφέρει τόσο πολύ που ζούσαμε χώρια. Δέχτηκε, τότε δε ήταν μόλις 15 ετών. Έτσι, προς το τέλος του 1975 μέναμε μαζί σε μια σκηνή.

Προσευχή για Βοήθεια

Θυμάμαι καλά ότι τη νύχτα της 31ης Δεκεμβρίου, μέσα σ’ όλο αυτό το θόρυβο της Παραμονής της Πρωτοχρονιάς, προσευχήθηκα. Θερμά ικέτευσα τον Θεό, που τότε δεν τον ήξερα καν, ποτέ, σε παρακαλώ, ποτέ πάλι μη με χωρίσης απ’ το γιο μου.

Εγώ, φυσικά συνέχιζα τα ναρκωτικά. Αν δεν τα έπαιρνα το μυαλό μου δεν λειτουργούσε. Τώρα χρειαζόμουν όχι μόνο να συνεχίσω να ζω χάριν του γιου μου, αλλά και να κάνω σχέδια για το μέλλον. Τα χρήματα τέλειωναν γρήγορα. Αν τα διαχειριζόμουν κατάλληλα, θα μας έφταναν, αλλά ήμουν υποχρεωμένη να ξοδεύω για ναρκωτικά.

Σε λίγο άρχισε να περνάη από το μυαλό μου η σκέψις να σκοτώσω το γιο μου και να αυτοκτονήσω.

Λίγες μέρες αργότερα μία Μάρτυς του Ιεχωβά πέρασε απ’ τη σκηνή μας και μας άφησε διάφορα αντίτυπα του περιοδικού Σκοπιά. Αφού διάβασα μερικά άρθρα είπα στο γιο μου: «Αυτό το έψαχνα σ’ όλη μου τη ζωή!» Λίγες μέρες μετά η Μάρτυς ξαναήλθε και μας προσκάλεσε με καλωσύνη για φαγητό στο σπίτι της όπου μας μίλησε για τη Βασιλεία. Ένοιωσα σαν κάποιον που είχε ταξιδέψη μέσα σε μια μανιασμένη θάλασσα και τελικά έφθασε σε μια ζεστή και ήρεμη παραλία. Να ξαναδώ το νεκρό γιο μου! Μα, μήπως ήταν πάρα πολύ αυτό να το ελπίζω;—Ιωάν. 5:28, 29.

Μόλις άκουσα αυτό το θαυμάσιο άγγελμα, αισθάνθηκα μέσα μου ότι το να παίρνω ναρκωτικά δεν μπορούσε να ευαρεστή έναν τέτοιο φιλάγαθο Θεό. Εξάλλου γιατί να συνεχίσω να τα παίρνω αφού τώρα είχα μέσα μου μια άλλη δύναμι, ένα ισχυρό κίνητρο, αυτή τη θαυμάσια ελπίδα; Αυτή η ελπίδα μούδωσε την θαυμάσια ώθησι να συνεχίσω να ζω και να αλλάξω τη ζωή μου.

Νίκησα τα Ναρκωτικά!

Φυσικά, δεν ήταν εύκολο αφού για 20 σχεδόν χρόνια είχα διαποτίσει το σώμα μου με ναρκωτικά και το είχα μάθει να λειτουργή μόνο με αυτά. Μόλις άκουσα αυτό το ζωοπάροχο άγγελμα, τα έκοψα αμέσως σε μια μέρα. Αλλά το σώμα μου απαιτούσε ναρκωτικά. Ήμουν, όμως, αποφασισμένη να αντιμετωπίσω τη ζωή μαζί με το γιο μου, να οργανώσω την αποδιοργανωμένη ζωή μας. Ο Ιεχωβά μού έδωσε τη δύναμι να το κάνω αυτό. Η αλήθεια του άρχισε να με ελευθερώνη!—Ιωάν. 8:32.

Η Μάρτυς που συμμελετούσε τη Βίβλο μαζί μας προσφέρθηκε να μοιραστή το σπίτι της μαζί μας, όπου θα ήμαστε πιο άνετα και τελικά δεχτήκαμε. Δίπλα της έμαθα τις βασικές αρχές για την καθημερινή φροντίδα του σπιτιού καθώς και τη φροντίδα για την οικογένεια, δεδομένου ότι κι αυτή είχε παιδιά. Την ευγνωμονώ βαθειά για όλα.

Τόσο εγώ όσο κι ο γιος μου αγωνιστήκαμε τρομερά, παλαίψαμε σκληρά και τώρα με μια καλή διαχείρισι και τη βοήθεια και ευλογία του Ιεχωβά καταφέραμε να στήσουμε το δικό μας ταπεινό σπιτικό, που για μας είναι πάρα πάνω απ’ ό,τι είχαμε ονειρευτή.

Τώρα μου παρουσιάστηκε ένα άλλο σοβαρό πρόβλημα. Όταν έκοψα τα ναρκωτικά, ζύγιζα 48 κιλά και σε λιγώτερο από ένα χρόνο έφτασα τα 75 κιλά. Αυτό ήταν μια άλλη σκληρή δοκιμασία για μένα, δεν άντεχα να βλέπω τον εαυτό μου σ’ αυτή την κατάστασι.

Τι να κάνω για το βάρος μου; Το πρόβλημα αυτό μ’ ανησυχούσε. Δεν ήθελα να πάρω ούτε μια ασπιρίνη, ούτε συζήτησι δε για τα άλλα φάρμακα που έπαιρνα στο παρελθόν. Έψαξα συστηματικά όλες τις εκδόσεις των Μαρτύρων του Ιεχωβά για να βρω πληροφορίες για το πρόβλημά μου. Βρήκα μερικούς απλούς αλλά πολύ αποτελεσματικούς κανόνες που μου έφεραν θαυμάσια αποτελέσματα. Μετά από δύο σχεδόν χρόνια σκληρής προσπάθειας και ασκήσεως αυτοέλεγχου, τελικά ξανακατέβηκα στο προηγούμενο βάρος μου. Κι αυτό, επίσης, δεν ήταν εύκολο. Αλλά αισθανόμουν καλύτερα και σωματικά και διανοητικά και πνευματικά.

Όταν κατά καιρούς ένοιωθα τις δυνάμεις μου να εξασθενούν, προσευχόμουν στον Θεό για βοήθεια και την έπαιρνα. Μου αποδείχτηκαν αληθινά τα λόγια στο 1 Ιωάννου 3:22: «Και ό,τι αν ζητώμεν, λαμβάνομεν παρ’ αυτού, διότι φυλάττομεν τας εντολάς αυτού, και πράττομεν τα αρεστά ενώπιον αυτού.»

Τώρα ο γιος μου και εγώ είμαστε αφιερωμένοι και βαπτισμένοι Χριστιανοί και εγώ είμαι μια ολοχρόνια κήρυκας της Βασιλείας του Θεού. Μ’ αυτό τον τρόπο Τον ευχαριστώ για όλη την παρ’ αξίαν καλωσύνη του—από Συνεργάτη.