Εκεί Όπου οι Επιθυμίες του Ασθενούς Γίνονται Σεβαστές

Η ακόλουθη αφήγησις είναι μια προσωπική εμπειρία για ένα επείγον ιατρικό περιστατικό. Δεν πρόκειται για μια υποστήριξι του «Ξύπνα!» οποιασδήποτε ειδικής ιατρικής αγωγής ή νοσοκομείου.

ΟΤΑΝ ο μπαμπάς έπαθε τη συμφόρησι, υπήρξαν επιπλοκές. Προφανώς το διαλυτικό του αίματος, του είχε προκαλέσει εσωτερική αιμορραγία. Ο αιματοκρίτης του είχε πέσει στο επικίνδυνο 17 (το κανονικό είναι 40). Ο οικογενειακός γιατρός στο Παλμ Σπρινγκς ήθελε να του κάνη μετάγγισι αίματος. Η οικογένειά μου, για λόγους που βασίζοντο στη Βίβλο, επιθυμούσε κάποια άλλη αγωγή.

Τηλεφωνήσαμε στο Δρ Χερκ Χάτσινς της περιοχής Λος Άντζελες. Αυτός, μαζί με άλλο ιατρικό προσωπικό, είχε δημιουργήσει για την ενίσχυσι του αίματος μια σύνθεσι από σίδηρο, βιταμίνες και άλλα συστατικά. Αλλά επειδή οι γιατροί στο Παλμ Σπρινγκς δεν γνώριζαν γι’ αυτή τη σύνθεσι, και πίστευαν ότι παρουσίαζε μερικούς κινδύνους, ήσαν διστακτικοί να την χρησιμοποιήσουν.

Σ’ αυτό το σημείο ο αδελφός μου, που μου τηλεφώνησε στη Νέα Υόρκη, μου εξήγησε: «Η μαμά πήρε ένα ασθενοφόρο για να πάη τον μπαμπά σ’ ένα άλλο νοσοκομείο, στη Γιόρμπα Λίντα. Είναι πολύ σοβαρά.»

Το ίδιο εκείνο απόγευμα της Κυριακής στις 6 Ιανουαρίου, η γυναίκα μου και εγώ ταξιδεύαμε με το αεροπλάνο για την Καλιφόρνια.

Ένα Άλυτο Μυστήριο

Το άλλο πρωί πήγαμε στο Διακοινοτικό Νοσοκομείο Εσπεράντζα της Γιόρμπα Λίντα. Καθώς οι αλλεπάλληλες εξετάσεις απέτυχαν να δείξουν πού αιμορραγούσε ο μπαμπάς, οι γιατροί εξέφρασαν αμηχανία. Χανόταν πολύ αίμα!

Όταν ο μπαμπάς μπήκε σ’ ένα νοσοκομείο του Παλμ Σπρινγκς, στις 31 Δεκεμβρίου, ένα εργαστηριακό τεστ έδειξε ότι το επίπεδο του αιματοκρίτη του ήταν φυσιολογικό 40. Έτσι, μέσα σε δυο τρεις μέρες αφού του δόθηκε το αιμοδιαλυτικό ηπαρίνη, το μισό περίπου αίμα του είτε είχε διαρρεύσει από το κυκλοφοριακό του σύστημα ή είχε χαθή με κάποιο άλλο τρόπο. Μερικοί γιατροί είπαν ότι ποτέ δεν είχαν δη ασθενή να χάνη τόσο πολύ αίμα χωρίς να γνωρίζουν τι είχε γίνει.

Μολονότι το μυστήριο του αίματος που χάθηκε δεν λύθηκε ποτέ, για μας δεν ήταν αυτό το σπουδαίο ζήτημα. Πιο σπουδαίο ήταν ότι ο μπαμπάς σταμάτησε να αιμορραγή και ότι είχε επέλθει μια αξιοσημείωτη αντιστροφή στην κατάστασί. του.

Ένα Αποτελεσματικό Δυναμωτικό του Αίματος

Τέσσερις μέρες μετά την είσοδο του στο νοσοκομείο Εσπεράντζα, η ικανότητα του αίματός του να μεταφέρη οξυγόνο είχε ανεβή κατά 25 τοις εκατό! Αντιδρούσε καλά στην ειδική για την ενίσχυσι του αίματος αγωγή. Πλησίασα τον Δρα Χάτσινς για να μάθω όσα περισσότερα μπορούσα γι’ αυτή.

Ο Χάτσινς είναι ένας ασπρομάλλης άνδρας, ηλικίας 74 ετών, με 35 χρόνια χειρουργικής πείρας. Είναι επίσης Μάρτυς του Ιεχωβά. Δεν εξέφρασε έκπληξι για τη βελτίωσι της καταστάσεως του πατέρα. «Είναι περίπου ό,τι αναμένομε απ’ αυτή την αγωγή,» είπε. «Νοσηλεύσαμε επιτυχώς μ’ αυτή πάνω από 300 ασθενείς, πολλοί από τους οποίους είχαν χαμηλότερα επίπεδα αίματος από τον πατέρα σου. Και δεν είχαμε μέχρι τώρα ούτε μια παρενέργεια.»

Είχα ένα αντίγραφο της αιμοποιητικής φόρμουλας που ο Χάτσινς είχε δώσει μέσω του τηλεφώνου στη νοσοκόμα στο Παλμ Σπρινγκς. «Για ποιο λόγο οι γιατροί έδειξαν απροθυμία να ακολουθήσουν αυτή την αγωγή;» ρώτησα.

«Όχι όλοι τους,» αποκρίθηκε ο Χάτσινς. «Πολλοί γιατροί που είχαν Μάρτυρες ασθενείς μού τηλεφωνούν από πολλά μέρη των Ηνωμένων Πολιτειών. Μερικοί χάρηκαν που έμαθαν για την αγωγή μας. Παραδείγματος χάριν, πρόσφατα τηλεφώνησε ένας γιατρός από το Σαν Μπερναρντίνο της Καλιφόρνιας. Αμέσως άρχισε την αγωγή και την επόμενη βδομάδα μου ξανατηλεφώνησε για να με πληροφορήση ότι ο ασθενής του αντέδρασε καλά.»

«Ωστόσο δεν θα το έκαναν αυτό όλοι οι γιατροί» απάντησα. «Οι γιατροί που παρακολουθούσαν τον πατέρα μου, φοβήθηκαν να χρησιμοποιήσουν την θεραπεία στη περίπτωσί του.»

«Ναι, το ξέρω» παραδέχθηκε ο Χάτσινς. «Οι γιατροί, όπως άλλοι επαγγελματίες, είναι ευνόητο ότι τείνουν να χρησιμοποιούν μεθόδους ή διαδικασίες που γνωρίζουν καλά, αυτές τυγχάνουν γενικής αποδοχής στους τομείς τους. Για την απώλεια αίματος, οι γιατροί είναι εκπαιδευμένοι να κάνουν μεταγγίσεις αίματος. Σχετικά λίγη έρευνα έχει γίνει για εναλλακτικές λύσεις ενισχύσεως του αίματος.»

«Αλλά, απ’ ό,τι ξέρω, οι περισσότεροι γιατροί γνωρίζουν καλά όλα τα συστατικά αυτής της αγωγής» παρατήρησα.

«Αυτό είναι αλήθεια. Ωστόσο, εμείς χορηγούμε το κύριο συστατικό, το Ιμφερόν, μ’ ένα τρόπο που μέχρι τώρα δεν συνίστατο γενικά. Το αιμοποιητικό Ιμφερόν (σιδηρούχο δεξτράνιο) δίδεται σχεδόν πάντοτε ενδομυϊκώς, όχι ενδοφλεβίως. Οι ασθενείς με σοβαρή απώλεια αίματος, όμως, έχουν ανάγκη από τα άμεσα οφέλη που προσφέρει η ενδοφλέβια τροφοδότησις. Και όπως είπα δεν είχαμε ούτε μια παρενέργεια στην εισαγωγή σιδήρου απ’ ευθείας στις φλέβες.»

Βρήκα την παραπάνω πληροφορία διαφωτιστική και υποκινήθηκα να ερευνήσω περισσότερο το Ιμφερόν μετά την επάνοδό μου στη Νέα Υόρκη. Κοιτάζοντας την ιατρική βιβλιογραφία, ανακάλυψα ότι υπάρχουν πράγματι ενδοιασμοί σχετικά με τη χρήσι του Ιμφερόν. Μάλιστα ένας γιατρός μού είπε ότι ακόμη και θάνατοι έχουν συνδεθή με την ενδοφλέβια χορήγησί του και σχολίασε, «Λίγοι γιατροί θα αισθάνονταν ελεύθεροι να προχωρήσουν ενάντια σε μια τέτοια γενικώς αποδεκτή γνώμη.»

Τηλεφώνησα στον Δρα Χάτσινς για να ρωτήσω για τις παρατηρήσεις του πάνω σ’ όσα είχα μάθει. «Γνωρίζω για τις προειδοποιήσεις κατά της χρήσεως του Ιμφερόν», είπε. «Αλλά διαλύοντας ένας μέρος Ιμφερόν σε 50 μέρη κανονικού αλατούχου διαλύματος και αφήνοντας το να στάξη αργά στο αίμα του ασθενούς, μαζί με άλλα συστατικά, δεν είχαμε καθόλου προβλήματα. Τώρα αποτελεί απλώς μια πολύ συνηθισμένη αγωγή για μας εδώ.»

Ο Χάτσινς ρώτησε: «Ποια άλλη λύσις υπάρχει για την ενίσχυσι του αίματος σ’ ένα τέτοιο επείγον ιατρικό περιστατικό;» Απαντώντας ο ίδιος στην ερώτησί του, είπε: «Δεν γνωρίζω καμμιά, εκτός από τη μετάγγισι αίματος.»

Εν τούτοις σήμερα υπάρχουν εκατομμύρια άτομα που σέβονται τους νόμους του Θεού που απαγορεύουν τη λήψι αίματος. (Γέν. 9:3-5· Λευιτ. 17:14) Αυτοί είναι οι Χριστιανοί που τηρούν τη θεόπνευστη εντολή: ‘Απέχετε . . . από αίματος.’ (Πράξ. 15:20, 28, 29) Σ’ ένα επείγον ιατρικό περιστατικό ίσως νοιώθουν ότι δεν τους μένει άλλη λύσις από το να δεχθούν τους κινδύνους που συνεπάγεται η ενισχυτική για το αίμα αγωγή που βοήθησε τον πατέρα μου, αν οι γιατροί τους είναι πρόθυμοι να την εφαρμόσουν.

Παρόμοια Περιστατικά

Εξεπλάγην όταν διαπίστωσα ότι, οι μισοί σχεδόν από τους ασθενείς του Νοσοκομείου Εσπεράντζα ήσαν Μάρτυρες του Ιεχωβά. Είχαν έλθει από πολλά μέρη των Ηνωμένων Πολιτειών επειδή είχαν μάθει, όπως και η οικογένειά μας, ότι η επιθυμία τους να υποβληθούν σε θεραπεία χωρίς αίμα, θα γινόταν σεβαστή εδώ. Συχνά οι περιστάσεις της θεραπείας τους ήσαν δραματικές.

Ο Ράστυ Ρος, ένας νέος 23 ετών, είχε έλθει εδώ από τη Σαλίντα του Κολοράντο μ’ ένα τζετ Ληρ. Είχε έλκος που αιμορραγούσε και οι γιατροί στο Κολοράντο φοβούντο να τον χειρουργήσουν χωρίς την άδεια να χρησιμοποιήσουν αίμα, αν το έκριναν αναγκαίο. Ένα ασθενοφόρο που τον περίμενε στο αεροδρόμιο της κομητείας Όραντζ, τον μετέφερε γρήγορα στο νοσοκομείο όπου οι γιατροί άρχισαν να τον χειρουργούν μέσα σε μια ώρα από την προσγείωσί του. Είχε χάσει σχεδόν όλο του το αίμα και ο δείκτης της αιμοσφαιρίνης του αίματος είχε πέσει στο 4 (το κανονικό είναι 15 περίπου). Αλλά άντεξε, ανάρρωσε γρήγορα και βγήκε από το νοσοκομείο τον καιρό που ήμασταν εμείς εκεί με τον μπαμπά.

Η Ντόροθυ Γουέινερ, μια νοικοκυρά 47 ετών από το Φοίνιξ της Αριζόνα, ήταν μια παρόμοια περίπτωσις. Μπήκε σ’ ένα τοπικό νοσοκομείο λόγω έλκους στο παχύ έντερο. Επειδή ο δείκτης του αίματός της έπεσε επικίνδυνα, οι γιατροί φοβούντο να την χειρουργήσουν χωρίς αίμα. Όταν έφθασε στην Καλιφόρνια ο δείκτης του αίματός της ήταν 4 περίπου. Έπεσε κάτω από το 3, μετά την εγχείρησι. Λίγα άτομα επιζούν με τόσο λίγο αίμα, αλλά εκείνη επέζησε. Στις 17 Ιανουαρίου, ενώ εμείς ήμασταν ακόμη στο νοσοκομείο, είχε αναρρώσει αρκετά ώστε να βγη.

Ιατρική Φροντίδα

Νομίζω ότι οι ασθενείς ελάμβαναν καλή ιατρική φροντίδα. Ένας από τους γιατρούς- συνεργάτες του νοσοκομείου είναι ο Ρον Λάπιν, ένας μελαχροινός, αθλητικού ‘στυλ’ Ισραηλινός, 38 ετών. Δεν είναι Μάρτυς του Ιεχωβά, αλλά συμφωνεί με τις Γραφικές τους απόψεις περί αίματος.

«Ποτέ δεν θα έδινα αίμα σε οποιονδήποτε ασθενή,» εξήγησε ο Λάπιν. «Δεν έκανα μετάγγισι αίματος στα τελευταία πέντε χρόνια. Ωστόσο, μια εξέτασις 2.000 και πλέον ασθενών τους οποίους εγχειρήσαμε σ’ αυτό το διάστημα, θα δείξη, πιστεύω ότι το ποσοστό επιβιώσεως και αναρρώσεώς τους είναι εξ ίσου καλό, αν όχι καλύτερο από εκείνο των ασθενών που λαμβάνουν αίμα.»a

Υπάρχουν πολλοί γιατροί και σε άλλα μέρη επίσης που δέχονται και θεραπεύουν τους Μάρτυρες του Ιεχωβά χωρίς αίμα. Σε διάφορες πόλεις σ’ όλη τη χώρα, όλο και περισσότερα νοσοκομεία το κάνουν αυτό. Τώρα είναι δυνατό, παραδείγματος χάριν, να βρεθή γιατρός στην πόλι της Νέας Υόρκης σε πολλές ειδικότητες που είναι πρόθυμος να παρακολουθήση Μάρτυρες του Ιεχωβά.

Με πολύ ενδιαφέρον διάβασα επίσης για εγχείρησι αντικαταστάσεως ισχίου χωρίς αίμα που έγινε στο Ιατρικό Κέντρο του Πανεπιστημίου Αρκάνσας (Λιτλ Ροκ) από μια ομάδα χειρουργών με επικεφαλής τον Δρα Καρλ Λ. Νέλσον. Το άρθρο έλεγε μεταξύ άλλων: «Η ομάδα έχει χειρουργήσει περίπου 100 Μάρτυρες του Ιεχωβά απ’ όλες σχεδόν τις πολιτείες στη νοσοκομειακή μονάδα, σύμφωνα με το Δρα Νέλσον. ‘Και νομίζω ότι μπορεί να πη κανείς με κάθε εντιμότητα ότι η συνεργασία με τους Μάρτυρες του Ιεχωβά υπήρξε επωφελής για όλους’.»—Δε Τζώρναλ οφ δε Αμέρικαν Μέντικαλ Ασσοσιέισον, 16 Ιανουαρίου 1978.

Ομοίως, ο Καθηγητής Γουώλτερ Τζ. Πόρις, πρόεδρος του Τμήματος Χειρουργικής (Πανεπιστήμιο Ανατολικής Καρολίνας, Γκρήνβιλ, Βόρεια Καρολίνα) έγραψε σε μια επιστολή: «Νοσηλεύσαμε πολλούς Μάρτυρες του Ιεχωβά . . . και εντυπωσιασθήκαμε όλοι από την ειλικρίνεια και τη συνεργατικότητα των μελών της εκκλησίας σας και, ειλικρινά, είχαμε καλύτερα χειρουργικά αποτελέσματα απ’ ό,τι με πλείστους άλλους ασθενείς. Ελπίζομε να μη χρειασθήτε τη χειρουργική, αλλ’ αν συμβή αυτό, θα μας κάνη ευχαρίστησι να σας εξυπηρετήσωμε σε αρμονία με τις αρχές της πίστεώς σας.»

Στοργική Φροντίδα του Ασθενούς

Με ενδιέφερε επίσης η άποψις του Βάινοντ Μαλχότρα, του καρδιολόγου από την Ινδία που παρακολούθησε τον πατέρα μου. «Οι γιατροί πρέπει να είναι υπηρέτες των ασθενών τους, και όχι να τους επιβάλλουν τις απόψεις τους,» είπε. Ο ευγενικός, ήπιος τρόπος του Μαλχότρα συμφωνούσε με τη στάσι του για τη φροντίδα των ασθενών. Παραδείγματος χάριν ενέκρινε το να επισκέπτονται οι μικροί μου ανεψιοί τον παππού τους και επέτρεψε σ’ εμάς τα μεγαλύτερα μέλη της οικογένειας, να συμμετέχωμε στη φροντίδα του όλο το εικοσιτετράωρο μέσα στο νοσοκομείο. «Όταν οι ασθενείς είναι σοβαρά άρρωστοι, χρειάζονται τους αγαπημένους τους περισσότερο,» είπε. «Τα μέλη της οικογένειας πρέπει να μπορούν να τους πιάνουν και να τους κρατούν όχι να είναι απομονωμένοι πίσω από τα τζάμια κάποιου παραθύρου.»

Ο μπαμπάς τελικά μπόρεσε να επιστρέψη στο σπίτι στο Παλμ Σπρινγκς στις 24 Ιανουαρίου κι εγώ ξαναγύρισα αεροπορικώς πίσω στη Νέα Υόρκη. Η γυναίκα μου παρέμεινε δύο εβδομάδες ακόμη για να βοηθήση περισσότερο στη φροντίδα του και την αποκατάστασι της δεξιάς του πλευράς που είχε παραλύσει.

Η οικογένειά μας είναι ευγνώμων που, σ’ αυτή την κατάστασι επείγουσας ανάγκης, μπορέσαμε να βρούμε ιατρική βοήθεια, που μας προσφέρθηκε με κατάλληλο σεβασμό για τις επιθυμίες του ασθενούς.

[Υποσημειώσεις]

[Εικόνα στη σελίδα 19]

Ο πατέρας μου με τους Γιατρούς Βάινοντ Μαλχότρα, Ρον Λάπιν και Χερκ Χάτσινς που είχαν αναλάβει τη φροντίδα του