Οι Υπολογιστές Συναγωνίζονται τους Κατασκευαστές Τους

Οι περισσότεροι άνθρωποι μένουν έκθαμβοι όταν βλέπουν μια επίδειξι σχετικά με το τι μπορούν να κάνουν οι υπολογιστές. Μερικές πρόσφατες εξελίξεις προσθέτουν σ’ αυτή την εντύπωσι. Ένας αρθρογράφος του περιοδικού «Σμιθσόνιαν» μας λέει για ένα πειραματικό μηχάνημα αναγνωρίσεως της ομιλίας που είδε ο ίδιος. Ο ερευνητής πρόφερε δυνατά το όνομα του αρθρογράφου στο μικρόφωνο που ήταν συνδεδεμένο με τον πόλο του υπολογιστή. Αμέσως σχεδόν, γράφει ο αρθρογράφος «εμφανίσθηκε στην οθόνη το όνομα Ρίτσαρντ Μ. Ρέστακ, σωστά γραμμένο.» Ο υπολογιστής παρουσίασε επίσης σωστά ένα δείγμα επιστολής που του υπαγορεύθηκε. Ο Ρέστακ λέει ότι σύντομα «θα υπάρχουν φθηνές μηχανές αναγνωρίσεως της ομιλίας που θα δέχωνται υπαγόρευσι επιστολής και θα την ετοιμάζουν μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα.» Γραμματείς, παραμερίστε!

Οι υπολογιστές δεν μετατρέπουν μόνο τον ήχο σε γράμματα, αλλά μερικοί παράγουν ήχο από γράμματα. Η Βιβλιοθήκη του Κονγκρέσσου των Η.Π. έχει μια συσκευή για τους τυφλούς που διαβάζει δυνατά από ένα ανοιχτό βιβλίο που τοποθετείται με το ανοιχτό μέρος πάνω σ’ έναν ανιχνευτή. Τα ηχοπαραγωγά κυκλώματα αυτής της μηχανής ελέγχονται «ως επί το πλείστον με τον ίδιο τρόπο με τον οποίο ελέγχει ο ανθρώπινος εγκέφαλος τους μυς της σιαγόνος, της γλώσσας και του λάρυγγα για να σχηματίση τη φωνητική οδό για την παραγωγή ανθρώπινης ομιλίας,» λέει το «Σμιθσόνιαν.» «Μπορεί,» ακόμη, «να ποικίλλη την έμφασι, σε ωρισμένους φθόγγους με τρόπο που μοιάζει μ’ αυτόν της φυσικά ομιλούμενης Αγγλικής. . .τονίζοντας μερικές λέξεις περισσότερο από άλλες, και σταματώντας κατά διαστήματα για να αποφεύγεται η ‘μηχανική’ ομιλία,» σημείο στο οποίο υστερούν άλλες τέτοιες αναγνωστικές μηχανές.

Άλλα άτομα με σοβαρές αναπηρίες, μπορούν να ωφεληθούν από ένα σύστημα υπολογιστών που τους επιτρέπει να δακτυλογραφούν απλώς με την κίνησι των ματιών τους. Η συσκευή είναι ικανή να παρακολουθή τις κινήσεις των ματιών που για λίγο προσηλώνονται σε γράμματα του αλφαβήτου. Έπειτα γράφει τα γράμματα με ρυθμό που επιτρέπει σε μερικούς εθελοντές να επιτύχουν ταχύτητες 18 λέξεων το λεπτό μετά από εξάσκησι. Ένα άλλο παρόμοιο σύστημα υπολογιστού για αναπήρους είναι εγκαταστημένο σε μηχανοποιημένες αναπηρικές καρέκλες. Επιτρέπει στους παράλυτους να «διατάζουν» τις αναπηρικές καρέκλες τους όποτε θέλουν να κουνηθούν, απλώς με παραγγέλματα της φωνής τους.

Ένα ζευγάρι στο Λονδίνο, όπως αναφέρεται, προσάρμοσε έναν οικιακό υπολογιστή έτσι ώστε να ενεργή σαν παραμάννα για το μωρό τους. Ο πατέρας του μωρού, ειδικός στους υπολογιστές, προγραμμάτισε τον υπολογιστή να απαντά μόλις η μικρή Τζέμμα αρχίζη να κλαίη, μιλώντας της με καθησυχαστικό τόνο, χρησιμοποιώντας τη φωνή των γονέων. Η αναπληρώτρια παραμάννα θα λέη επίσης ιστορίες στο μωρό και θα το διδάξη τρεις γλώσσες όταν αρχίση να μιλά. Το αν τα μικρόφωνα και τα μεγάφωνα θα αποτελέσουν κατάλληλο υποκατάστατο της τρυφερότητας της ανθρώπινης επαφής, είναι άλλο ζήτημα.

Μια πιο δυσοίωνη εξέλιξις έρχεται από την Αυστραλία, όπου λέγεται ότι ένας υπολογιστής έγραψε το δικό του πρόγραμμα για να λύση ένα πρόβλημα σκακιού. Ο Ρος Κουίνλαν του Πανεπιστημίου του Σίδνεϋ δημιούργησε ένα σύστημα «αυτόματου προγραμματισμού.» Το γραμμένο από τη μηχανή πρόγραμμα του υπολογιστή ήταν πέντε φορές ταχύτερο από το καλύτερο πρόγραμμα που μπόρεσε ο ίδιος ο Κουίνλαν να γράψη για τον ίδιο σκοπό. Μερικοί ειδικοί φοβούνται ότι αυτά τα συστήματα θα μπορούσαν να οδηγήσουν σε μια κατάστασι όπου οι άνθρωποι δεν θα μπορούσαν να καταλάβουν την «λογίκευσι» του υπολογιστή σε ζωτικές αποφάσεις. Ο Καθηγητής Ντόναλντ Μίκη του Πανεπιστημίου του Εδιμβούργου της Σκωτίας, προειδοποιεί ότι σ’ όλα τα συστήματα υπολογιστών πρέπει να ενσωματωθή ένα «ανθρώπινο παράθυρο» που θα επιτρέπη στους ανθρώπους να ρωτούν τη μηχανή γιατί έφθασε σ’ ένα ωρισμένο συμπέρασμα.

Ακόμη και με τέτοια εντυπωσιακά επιτεύγματα από τους υπολογιστές το «Βιβλίο του Εγκεφάλου» λέει ότι «από την άποψι της πολυπλοκότητας και της προσαρμοστικότητας, ο ανθρώπινος εγκέφαλος ξεπερνά κατά πολύ οποιονδήποτε υπολογιστή στη γη.» Αυτό το βιβλίο που κυκλοφόρησε πρόσφατα, παρατηρεί ότι η ταχύτητα ενός υπολογιστή στους υπολογισμούς και στην βήμα προς βήμα λογική υστερεί κατά πολύ από την ικανότητα του εγκεφάλου στον «παραλληλισμό, ολοκλήρωσι και σύνθεσι πληροφοριών, και στην αφαίρεσί τους από γενικότητες.» Οι υπολογιστές ούτε καν πλησιάζουν την ικανότητα του εγκεφάλου να αναγνωρίζη στιγμιαία ένα πρόσωπο ή ένα αντικείμενο. «Ένας υπολογιστής με τρανζίστορς, ικανός να κάνη ό,τι και ο ανθρώπινος εγκέφαλος, δεν θα χωρούσε στο Κάρνεγκι Χωλ,» παρατηρεί το «Βιβλίο του Εγκεφάλου,» και θα ζύγιζε 10 και πλέον τόνους, ακόμη και αν χρησιμοποιούσαμε τα μικροσκοπικά κυκλώματα που υπάρχουν τώρα. Στην πραγματικότητα, λέει το βιβλίο, «το σύνολο του παγκόσμιου τηλεφωνικού δικτύου, ισοδυναμεί με ένα περίπου γραμμάριο του εγκεφάλου σας—ένα κομμάτι στο μέγεθος ενός μπιζελιού!»