Κυνήγι και Ψάρεμα—Ο Αρχαίος Τρόπος

ΓΙΑ την πλειονότητα ίσως των ανθρώπων που ψαρεύουν, τα σύνεργά τους περιλαμβάνουν ένα δίχτυ ή ένα καλάμι. Το κυνήγι συνήθως γίνεται με όπλο. Αλλά σαν μέλος της φυλής Μαντάγια των νοτίων Φιλιππίνων, διδάχθηκα. πώς να κυνηγώ και να ψαρεύω για τροφή χωρίς κανένα απ’ αυτά τα σύνεργα!

Η εκπαίδευσίς μου άρχισε στην ηλικία των πέντε ετών. Σε πολλά άτομα, οι τρόποι που χρησιμοποιούσαμε ίσως θεωρηθούν πρωτόγονοι,, αλλά η οικογένειά μας απολάμβανε άφθονο κρέας και ψάρια από το κελλάρι του ίδιου του δάσους. Παρόμοιοι τρόποι χρησιμοποιούντο πιθανώς πριν από χιλιάδες χρόνια, όταν, μετά τον κατακλυσμό της εποχής του Νώε, ο Θεός είπε στον άνθρωπο: «Παν κινούμενον, το οποίον ζη, θέλει είσθαι εις σας προς τροφήν.»—Γέν. 9:2, 3.

Ψαρεύοντας με τον Τρόπο της Ζούγκλας

Παραδείγματος χάρι, όταν ψαρεύαμε δεν χρησιμοποιούσαμε καλάμια ή δίχτυα. Τι χρησιμοποιούσαμε τότε; Συχνά, μόνο τα χέρια μας! Ο πατέρας μου με έμαθε να πιάνω με τα χέρια μου ψάρια, γαρίδες, αστακούς ή καβούρια γύρω από τους βράχους και τα χορτάρια της κοίτης του ποταμού. Έμαθα επίσης να χρησιμοποιώ ένα καλαμένιο καλάθι, ή ένα καλάθι από αγκάθια. Τη νύχτα έβαζα σ’ αυτά δόλωμα, και το πρωί—όπως ήλπιζα—υπήρχε σοδειά.

Στη φυλή μας, το τόξο και το βέλος χρησιμοποιούντο πολύ συχνά για ψάρεμα. Έμαθα να κουρνιάζω πάνω σε κάποιο κλαδί που κρεμόταν πάνω από το νερό και να μιμούμαι τους ήχους ωρισμένων ψαριών. Όταν έβγαιναν στην επιφάνεια, τα χτύπαγα με το τόξο, και βουτούσα για να τα μαζέψω.

Ένας άλλος τρόπος με τον οποίο ψαρεύαμε ήταν σκάβοντας μια τρύπα στην όχθη του ποταμού, περίπου δύο ποδών πλάτους, μήκους δυόμισυ ποδών και βάθους ενός ποδός! Μπροστά απ’ αυτόν τον ορμίσκο, φτιάχναμε ένα φράχτη από καλάμια. Ο φράχτης είχε μια μικρή πόρτα, φτιαγμένη με τέτοιο τρόπο ώστε, όταν το ψάρι κολυμπούσε μέσα ψάχνοντας για τροφή, να παγιδεύεται.

Σ’ έναν άλλο τρόπο ψαρέματος, συνεργάζονταν πέντε ή δέκα άτομα μαζί. Φτιάχναμε ένα είδος μάντρας στην άκρη μιας λιμνούλας ή ενός ρυακιού, κι έπειτα τσαλαβουτούσαμε σιγά-σιγά στο νερό προς την κατεύθυνσί της, ενώ συγχρόνως χτυπούσαμε το νερό με ραβδιά. Ψάρια, χελώνες ακόμη και μικροί κροκόδειλοι ωδηγούντο μέσα στο μαντρί. Ναι, τρώγαμε και τους κροκόδειλους επίσης!

Τα μεγάλα χέλια κολυμπούν συχνά κάτω από κορμούς δένδρων, ρίζες, κλαδιά ή φύλλα. Για να τα πιάσωμε, απλώς βυθίζαμε στο νερό ένα μακρύ δόρυ ανάμεσα απ’ όλα αυτά τα επιπλέοντα αντικείμενα. Αν υπήρχε εκεί κάποιο χέλι, και το χτυπούσαμε, επέπλεε στην επιφάνεια.

Όταν οι νύχτες ήσαν σκοτεινές, δελεάζαμε το θήραμα μ’ ένα φως. Όταν πλησίαζε, χρησιμοποιούσαμε το κατάλληλο όπλο για να το αποτελειώσωμε.

Ικανότητες του Κυνηγού της Ζούγκλας

Ο πατέρας μου με δίδαξε επίσης την τέχνη του κυνηγιού στο δάσος. Το κυνήγι ήταν ζωτικό για μας διότι μ’ αυτό έτρωγαν οι οικογένειές μας. Ένα πράγμα που έμαθα γρήγορα ήταν ότι, ένας κυνηγός της ζούγκλας δεν ακολουθεί τα μονοπάτια που έχουν πατηθή, επειδή τα ζώα τα αποφεύγουν. Έτσι, έπρεπε να μάθουμε πώς να ανοίγωμε δρόμο μέσα από θάμνους, και γδερνόμαστε από τα αγκάθια και τα φύλλα, ενώ συγχρόνως προσπαθούσαμε να αποφύγωμε τα κουνούπια, τα μερμήγκια, τις μέλισσες και τα φίδια.

Επειδή το να ακολουθή κανείς τα ίχνη ενός ζώου μπορεί να απαιτήση περισσότερο από μια μέρα, έμαθα πώς να βρίσκω ασφαλή μέρη για να κοιμάμαι, και πώς να ανάβω φωτιές για να μαγειρεύω. Χρειάσθηκε να μάθω τα φυτά, τα φρούτα και τα μούρα που ήσαν ασφαλή για τροφή, και πότε οι φωλιές των πουλιών έχουν αυγά. Ανακάλυψα, επίσης, πώς να βγάζω πόσιμο νερό από κλήματα ινδικής καλάμου και άλλα φυτά. Ναι, η γνώσις της ζούγκλας μπορεί να σημάνη τη διαφορά μεταξύ ενός γεμάτου και ενός άδειου στομαχιού, ακόμη και μεταξύ ζωής και θανάτου!

Γιατί οι ιθαγενείς κυνηγοί δεν χάνονται μέσα στη ζούγκλα; Επειδή μαθαίνομε την τέχνη του να διαβάζωμε την κατεύθυνσι του ανέμου, και να χρησιμοποιούμε τον ήλιο και τα αστέρια για να προσδιορίζωμε την κατεύθυνσι.

Χρειάζεται επίσης ανάπτυξις των αισθήσεων. Η οξεία όρασις είναι ουσιώδης για να ξεχωρίση κανείς το θήραμα από τις συστάδες βλαστήσεως. Η ακοή είναι επίσης ζωτική, ώστε να μπορούμε να εντοπίζωμε τα ζώα που κινούνται. Ναι, μπορούσα ακόμη και να οσφραίνωμαι ποτέ υπήρχαν εκεί κοντά πίθηκοι, γουρούνια, πουλιά, νυχτερίδες ή φίδια!

Κυνηγώντας—και Κυνηγούμενοι

Μερικές φορές το κυνήγι ήταν κοινοτική προσπάθεια. Ολόκληρο το χωριό εξαπλωνόταν σχηματίζοντας ένα μεγάλο κύκλο, και σιγά-σιγά περικύκλωνε ένα είδος μαντριού που είχε χτισθή, χτυπώντας τους θάμνους, και οδηγώντας τα αγριογούρουνα και τα ελάφια σ’ αυτό. Όταν το θήραμα βρισκόταν μέσα, ο αρχηγός της φυλής μοίραζε τη λεία ανάλογα με τα μέλη της οικογενείας.

Ένας άλλος τρόπος κυνηγίου ελαφιών ήταν να βάζωμε φωτιά σε μια μικρή περιοχή του δάσους και να περιμένωμε. Τα ελάφια αρέσκονται να γλύφουν τις στάχτες του καμένου ξύλου, και έτσι κατά το ηλιοβασίλεμα έρχονταν για να δοκιμάσουν. Ένα φως τα είλκυε προς τον κυνηγό.

Ο πατέρας μου με έμαθε να είμαι επιδέξιος στο να μιμούμαι φωνές ζώων. Όπως, λοιπόν μιμούμασταν τους ήχους των ψαριών, έτσι κι εδώ κρυβόμασταν κοντά σ’ ένα καρποφόρο δένδρο και κάναμε τις φωνές διαφόρων πουλιών. Όταν αυτά πλησίαζαν πετώντας προς τη φωνή, τα χτυπούσαμε με τόξα και βέλη, πράγμα που δεν ήταν εύκολο.

Για να πιάσωμε αγριόκοττες, βάζαμε έναν εξημερωμένο κόκκορα μέσα σ’ ένα μαντρί καμουφλαρισμένο με κλαδιά και φύλλα. Ο κυνηγός εμιμείτο το λάλημα του πετεινού, και ο εξημερωμένος κόκκορας απαντούσε. Η απάντησίς του εκλαμβανόταν σαν πρόκλησις από τους γύρω άγριους πετεινούς, που έρχονταν τρέχοντας, ζητώντας καυγά. Όταν έμπαιναν στο μαντρί, ήσαν δικοί μας.

Κατά καιρούς, ο κυνηγός πρέπει να είναι προσεκτικός. Δεν ήμασταν οι μόνοι κάτοικοι της ζούγκλας που αναζητούσαν το γεύμα τους. Παραδείγματος χάρι, μερικές φορές ακούγαμε έναν ήχο, όπως του αγριοπετεινού. Αλλά στην πραγματικότητα ήταν ένα μαύρο φίδι που προσπαθούσε να προσελκύση τον πετεινό για δικό του γεύμα. Και δεν φερόταν καθόλου ευγενικά στους ανθρώπους που ανακατεύονταν στο κυνήγι του.

Εξακολουθώ να Κυνηγώ και να Ψαρεύω

Έχουν περάσει πολλά χρόνια από τότε που έφυγα από τη ζούγκλα. Αλλά υπάρχουν ακόμη μέλη της φυλής που ζουν στη ζούγκλα, και χρησιμοποιούν μερικές από τις παλιές τέχνες και παραδόσεις.

Σαν κυνηγός, εκτιμώ πάρα πολύ τις επιδεξιότητες που περιλαμβάνονται στο κυνήγι. Αλλά εδώ και 30 χρόνια τώρα, είμαι ευτυχισμένος που ασχολούμαι και μ’ ένα είδος ‘κυνηγιού και ψαρέματος.’ Η σύζυγός μου κι εγώ χρησιμοποιούμε τις επιδεξιότητές μας σ’ ένα ζωοπάροχο έργο, ‘κυνηγώντας’ εκείνους των οποίων οι καρδιές είναι δίκαιες ενώπιον του Θεού, και που επιθυμούν να τον υπηρετούν. Ευτυχώς, το ‘θήραμα’ που πιάνομε τώρα κερδίζει την ευκαιρία να ζη αιώνια σε μια δίκαιη νέα τάξι. (Ματθ. 13:47, 48)—Από συνεργάτη.