Έχετε Ποτέ Διερωτηθή—
Θα Παύσουν Ποτέ οι Άνθρωποι να Βλάπτουν ο Ένας τον Άλλον;
ΕΙΝΑΙ συνηθισμένο ν’ ακούμε ότι τα αισθήματα κάποιου έχουν πληγωθή. Αυτό το είδος βλάβης συχνά διαρκεί ακόμη περισσότερο από τη σωματική βλάβη. Ίσως φαίνεται ότι η ζωή θα είναι πάντοτε έτσι. Αλλά υπάρχει σοβαρός λόγος να πιστεύωμε ότι κάτι καλύτερο είναι δυνατόν. Για να καταλάβωμε πώς θα μπορέση να γίνη αυτό, είναι βοηθητικό να εξετάσωμε πρώτα—
ΓΙΑΤΙ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΒΛΑΠΤΟΥΝ Ή ΠΛΗΓΩΝΟΥΝ Ο ΕΝΑΣ ΤΟΝ ΑΛΛΟΝ;
Συνήθως αυτό συμβαίνει επειδή σκέπτεται κανείς αποκλειστικά τον εαυτό του και τα δικά του αισθήματα. Ίσως, στην πραγματικότητα, να μην θέλη να πληγώση κάποιον άλλο, αλλά, προς στιγμήν, η ιδιοτέλεια δεν αφήνει χώρο για εκδήλωσι ενδιαφέροντος για τους άλλους.
Παραδείγματος χάρι, ένας άνδρας μπορεί να εργάζεται όλη τη μέρα για ένα ενοχλητικό προϊστάμενο. Είναι πολύ απογοητευμένος, αλλά χρειάζεται αυτή την εργασία κι έτσι δεν μιλά. Αλλά τι συμβαίνει όταν επιστρέφη σπίτι; Το μόνο που σκέπτεται είναι η δική του βλάβη. Ξεσπά στη γυναίκα του, η οποία επίσης μπορεί να πέρασε μια δύσκολη μέρα. Εκείνη, με τη σειρά της, μπορεί να ξεσπάση στα παιδιά.
Αν ένα άτομο είναι υπερβολικά ευαίσθητο, μπορεί να επιτρέψη στο παραμικρό επεισόδιο να τον κάνη να πληγώση κάποιον άλλο. Σε μια μεγάλη πόλι, η απλώστρα μιας οικογενείας έπεσε στην πίσω αυλή ενός γείτονα και προκάλεσε κάποια ζημιά. Αυτό έγινε αφορμή για τη δημιουργία μιας εχθρότητας που διήρκεσε δύο χρόνια μεταξύ των οικογενειών και, τελικά, ο γείτονας πυροβόλησε ανελέητα το ζεύγος που είχε την απλώστρα. Φαντασθήτε, όλα αυτά για ένα σπασμένο παράθυρο και λίγα στραπατσαρισμένα χαμόκλαδα! Η ευθιξία και ο εγωκεντρισμός έδιωξαν κάθε αίσθημα συμπάθειας.
Έτσι, η πίεσις από τους άλλους, οι απογοητεύσεις, η ευθιξία—όλα αυτά μπορούν να μας κάνουν να τα βάλωμε με τους άλλους. Δυστυχώς, πολύ συχνά εκείνοι τους οποίους πληγώνομε είναι αγαπημένα μας πρόσωπα.
ΤΙ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΜΑΣ ΒΟΗΘΗΣΗ ΝΑ ΥΠΕΡΝΙΚΗΣΩΜΕ ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ;
Υπάρχουν πολλές απόψεις σχετικά μ’ αυτό. Αλλά ποιος πραγματικά μας γνωρίζει καλύτερα από κάθε άλλον; Δεν είναι ο Δημιουργός μας; Ποια πρακτική συμβουλή μας δίνει;
«Τελευταίον δε, γίνεσθε πάντες ομόφρονες, συμπαθείς, φιλάδελφοι, εύσπλαγχνοι, φιλόφρονες, μη αποδίδοντες κακόν αντί κακού ή λοιδορίαν αντί λοιδορίας.—1 Πέτρ. 3:8, 9.
Τονίζεται η ανάγκη να είμαστε «συμπαθείς.» Βάλτε τον εαυτό σας στη θέσι του άλλου. Δεν είναι συχνά αυτό η απάντησις; Προτού μιλήσετε, ρωτήστε τον εαυτό σας, ‘Πώς θα αισθανόμουν εγώ αν κάποιος έλεγε το ίδιο πράγμα σ’ εμένα; Δεν θα πληγωνόμουν;’ Αν ναι, τότε γιατί να το πούμε;—Λουκ. 6:31.
Η ‘συμπάθεια’ θα μας βοηθήση ν’ αντιληφθούμε ότι εκείνοι που μας φέρονται σκληρά μπορεί να βρίσκωνται κάτω από πίεσι, να είναι κουρασμένοι ή αδιάθετοι, και μπορεί να μην έχουν πρόθεσι να μας εκνευρίσουν. Αυτή η συμπάθεια από μέρους μας μπορεί να μας βοηθήση ν’ αποφύγωμε την ανταπόδοσι ίδιας συμπεριφοράς.
Μολονότι η συμβουλή της Αγίας Γραφής είναι καλή, εκείνοι που την έχουν δοκιμάσει καταλαβαίνουν ότι δεν είναι πάντοτε εύκολο να την εφαρμόσουν. Γιατί συμβαίνει αυτό;
ΜΗΠΩΣ ΦΤΑΙΕΙ ΚΑΤΙ ΣΤΗΝ ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΔΟΜΗ;
Αν είμαστε ειλικρινείς, πρέπει να παραδεχθούμε ότι όλοι μας έχομε μια τάσι να κάνωμε το κακό. Όπως εξηγεί η Αγία Γραφή, γεννηθήκαμε με την κληρονομημένη αμαρτία.—Ψαλμ. 51:5.
«Αυτό συμβαίνει,» μερικοί θα ισχυρισθούν. «Όλοι γεννηθήκαμε αμαρτωλοί. Είμαστε αδύναμοι και, εκ φύσεως, κάνομε το κακό. Δεν μπορούμε να κάνωμε τίποτα γι’ αυτό. Έτσι φτιαχθήκαμε!» Αντιθέτως, μπορούμε ν’ αποφύγωμε να καταβαρυνθούμε από τις αμαρτωλές μας τάσεις. Στην πραγματικότητα, η γνώσις της αμαρτωλής μας καταστάσεως μπορεί να μας βοηθήση ν’ αποφεύγωμε να βλάψωμε τους άλλους. Πώς συμβαίνει αυτό;
Αν κατανοήσωμε ότι είμαστε αμαρτωλοί όπως όλοι οι άνθρωποι, δεν μπορούμε να αισθανθούμε ανώτεροι από τους άλλους. Όταν το αναγνωρίζωμε αυτό, είναι πιο εύκολο ν’ ακολουθήσωμε τη συμβουλή της Αγίας Γραφής: «Ενδύθητε λοιπόν, ως εκλεκτοί του Θεού άγιοι και ηγαπημένοι, σπλάγχνα οικτιρμών, χρηστότητα, ταπεινοφροσύνην, πραότητα, μακροθυμίαν, υποφέροντες αλλήλους και συγχωρούντες εις αλλήλους, εάν τις έχη παράπονον κατά τινος· [Γιατί;] καθώς και ο Χριστός [ο Ιεχωβά, ΜΝΚ] συνεχώρησεν εις εσάς, ούτω και σεις.» (Κολ. 3:12, 13) Ένα τέτοιο άτομο δεν ξεχνά πόσο συχνά ζητά συγχώρησι από το Θεό και τη λαμβάνει. Αυτό τον βοηθεί ν’ αντιμετωπίζη την αδυναμία των άλλων, ακόμη κι αν έχη ένα δικαιολογημένο «παράπονον.»
ΤΙ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΛΕΧΘΗ ΓΙΑ ΕΝΑΝ ΟΛΟΚΛΗΡΟ ΚΟΣΜΟ ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΠΛΗΓΩΝΗ Ο ΕΝΑΣ ΤΟΝ ΑΛΛΟΝ;
Αυτό είναι δυνατόν—στην πραγματικότητα, βέβαιο—διότι ο Θεός υπόσχεται να καταστρέψη όλους εκείνους που δεν θέλουν να ζήσουν ειρηνικά με τους συνανθρώπους τους. Αφού περιγράφει την ‘απώλεια των ασεβών ανθρώπων,’ ο απόστολος Πέτρος γράφει: «Κατά δε την υπόσχεσιν αυτού νέους ουρανούς και νέαν γην προσμένομεν, εν οις δικαιοσύνη κατοικεί.»—2 Πέτρ. 3:7, 13.
Η θερμή ατμόσφαιρα που υπάρχει τώρα μεταξύ εκείνων που ακολουθούν τις Βιβλικές αρχές θα επικρατήση σ’ όλη τη γη. Εκείνοι που προηγουμένως είχαν ζωώδεις τάσεις, θα εκδηλώνουν λεπτότητα. Ο προφήτης Ησαΐας το περιγράφει αυτό συμβολικά, λέγοντας:
«Και ο λύκος θέλει συγκατοικεί μετά του αρνίου, και η λεοπάρδαλις θέλει αναπαύεσθαι μετά του εριφίου· και ο μόσχος και ο σκύμνος και τα σιτευτά ομού, και μικρόν παιδίον θέλει οδηγεί αυτά . . . Δεν θέλουσι κακοποιεί ουδέ φθείρει»—Ησ. 11:6-9.
Απλώς φαντασθήτε, κανένας δεν θα ‘βλάπτη’ ούτε θα πληγώνη τον άλλον! Ο Θεός θα φροντίση ώστε η αμαρτία να εξαλειφθή εντελώς και, μαζί μ’ αυτήν, όλα τα συναισθήματα που υποκινούν σε διαμάχες.