Από Αστέρας Ποδοσφαίρου στη Θεοσέβεια

ΜΕΓΑΛΩΣΑ σ’ ένα χωριουδάκι ανθρακωρύχων στο Γιορκσάιρ της Αγγλίας. Μολονότι αντιπαθούσα το σχολείο, εκείνο που μου έδινε πραγματική χαρά ήταν τα διάφορα σπορ. Ιδιαίτερα μου άρεσε το ποδόσφαιρο.

Μια μέρα, αφού είχα παίξει με τη σχολική ομάδα, ένας κυνηγός ταλέντων με ρώτησε αν θα ήθελα να παίξω για την Ποδοσφαιρική Λέσχη Γουώντερερς του Γουώλβερχαμπτον. Η πρότασίς του δεν με εντυπωσίασε. Όταν τελείωσα το σχολείο, φυσιολογικά περίμενα ν’ αρχίσω να εργάζωμαι στο τοπικό ανθρακωρυχείο, αλλά η μητέρα μου πρότεινε να πάμε τουλάχιστον στο Γουώλβερχαμπτον και να δούμε τι θα μας έλεγε η Λέσχη, σχετικά με την προσφορά που είχαν κάνει. Έτσι, συμφώνησα να πάμε.

Δεν θα ξεχάσω ποτέ αυτή την επίσκεψι. Επικρατούσε μια ατμόσφαιρα εξάψεως. Ο προπονητής ήταν ειλικρινής άνθρωπος και μ’ έπεισε να υπογράψω συμβόλαιο με την ομάδα των «Λύκων,» όπως λεγόταν η ομάδα.

Ήμουν 17 ετών όταν μου δόθηκε η ευκαιρία να παίξω στην πρώτη ομάδα. Ο αγώνας έγινε στο Λέσεστερ και η ομάδα μας κέρδισε. Ο επόμενος αγώνας έγινε στο δικό μας γήπεδο, κι’ εκεί πέτυχα τα περισσότερα τέρματα. Οι εφημερίδες στις αθλητικές σελίδες έγραφαν, «Ένα Νέο Αστέρι Γεννιέται!»

Η Ζωή μου σαν Αστέρας του Ποδοσφαίρου

Πραγματική ευτυχία ένοιωθα μόνο όταν έπαιζα ποδόσφαιρο, και ιδιαίτερα όταν ‘έβαζα γκολ.’ Θυμάμαι μια περίπτωσι στο Πρέστον, όταν κλώτσησα τη μπάλλα σε απόστασι περίπου 32 μέτρων (35 γυαρδών) και πέτυχα γκολ. Βλέπω ακόμη με τη φαντασία μου τη μπάλλα να καρφώνεται σαν βολίδα κατ’ ευθείαν στην πάνω γωνία των διχτυών. Κατόπιν, διένυσα τρέχοντας την απόστασι των 32 μέτρων και πήγα εκεί που στέκονταν οι οπαδοί της ομάδας των «Λύκων» πίσω από το τέρμα, και ύψωσα τις σφιγμένες γροθιές μου, ρωτώντας τους, στην πραγματικότητα, αν είχαν ξαναδεί ποτέ προηγουμένως κάτι τέτοιο. Το πλήθος απάντησε αρχίζοντας να λέη κατ’ επανάληψι το όνομά μου.

Αρκετές φορές με επέλεξαν να παίξω στην ομάδα Εφήβων της Αγγλίας Κάτω των 18, και τελικά με διάλεξαν για την Εθνική Νέων της Αγγλίας Κάτω των 23. Πολλοί έλεγαν ότι ήταν απλώς ζήτημα χρόνου προτού επιλεγώ να παίξω στην Εθνική Αγγλίας.

Ωστόσο, με το να είμαι αστέρας του ποδοσφαίρου δεν λύθηκαν πραγματικά τα προσωπικά προβλήματα της ζωής μου. Με διακατείχε ένα στασιαστικό πνεύμα, κι’ αυτό δημιουργούσε προβλήματα· δεν μ’ ενδιέφερε τι συνέβαινε στους άλλους. Τόσο άσχημη ήταν η κατάστασις ώστε ο προπονητής διευθέτησε να επισκεφθώ ένα ψυχίατρο. Αλλά δεν παρουσίασα καμμιά αλλαγή. Κατόπιν, μια μέρα γνώρισα τη Τζην και μετά από λίγο καιρό αποφασίσαμε να παντρευτούμε. Ο προπονητής της ομάδας χάρηκε πολύ. Έλπιζε ότι ο γάμος θα σταθεροποιούσε το χαρακτήρα μου.

Μου άρεσε η Τζην επειδή ήταν όμορφη. Κι εγώ της άρεσα, όπως έλεγε, επειδή την έκανα να γελάη αλλά, στην πραγματικότητα δεν αγαπούσαμε ο ένας τον άλλον. Η Τζην έλεγε ότι άλλο πράγμα είναι να βγαίνη ‘ραντεβού’ μ’ ένα αστέρι του ποδοσφαίρου και τελείως διαφορετικό να είναι παντρεμένη μαζί του. Μετά από λίγες βδομάδες, ο γάμος μας άρχισε ν’ αντιμετωπίζη θυελλώδεις καταστάσεις. Σε μια περίπτωσι, σ’ ένα ξέσπασμα θυμού, πέταξα μια τσαγιέρα στη Τζην, η οποία τη χτύπησε στο μηρό και κατόπιν έσπασε μια γυάλινη πόρτα. Εκείνη, για να μ’ εκδικηθή, πήρε ένα ψαλίδι και έκανε κομμάτια το τελευταίο κοστούμι που είχα αγοράσει. Σκέφθηκα να εγκαταλείψω τη Τζην και εκείνη, εξ αιτίας της συμπεριφοράς μου, με απείλησε μάλιστα ότι θ’ αυτοκτονήση.

Επαφή με τους Μάρτυρες του Ιεχωβά

Μετά από δυο μήνες γάμου, χτύπησε η πόρτα και ένας άνδρας που αργότερα έμαθα ότι τον έλεγαν Κεν, συστήθηκε ως Μάρτυς του Ιεχωβά. Μόλις κατάλαβα ότι εκπροσωπούσε κάποια θρησκεία, του είπα ότι δεν ενδιαφερόμουν. Αλλά, προτού κλείσω την πόρτα, με ρώτησε αν θα ήθελα να δω μια ειρηνική γη. Δεν απάντησα στο ερώτημά του, αλλά ένοιωσα την παρόρμησι να του μιλήσω για τον τρόπο με τον οποίο πέθαναν ο πατέρας μου και η μικρή αδελφούλα μου. Και πράγματι το έκανα.

Ο πατέρας μου ήταν ένας αγαπητός, αξιοσέβαστος, άνθρωπος, 42 μόλις ετών, όταν πέθανε από καρκίνο. Θυμάμαι ακόμα την πίκρα που αισθανόμουν μέσα μου καθώς στεκόμουν δίπλα στον τάφο του. Μετά από δυο μόνο βδομάδες, πέθανε και η αδελφούλα μου. Η θλίψι της μητέρας μου ήταν απερίγραπτη. Και δεν θα μπορέσω ποτέ να ξεχάσω πως σε ηλικία μόνο 11 ετών, ανέβηκα τα σκαλιά με το νεκρό βρέφος στην αγκαλιά μου και το άφησα πάνω στο κρεββάτι. Γιατί είχαν συμβή αυτά τα πράγματα;

Ο Κεν με ρώτησε αν πίστευα ότι ο Θεός θα μπορούσε να διορθώση όλα τα πράγματα. Θυμάμαι ότι του είπα με έμφασι, «Ποτέ!» Ο Κεν τότε μου έδειξε τα εδάφια 2 Τιμόθεον 3:1-5, και μια φράσις μου έκανε εντύπωσι, δηλαδή, «οι άνθρωποι θέλουσιν είσθαι φίλαυτοι.» Είπα: «Έτσι ακριβώς είναι οι άνθρωποι σήμερα.» Στην πραγματικότητα μάλιστα παραδέχθηκα, «Κι’ εγώ είμαι έτσι!» Ο Κεν στη συνέχεια μου εξήγησε τι συνθήκες θα επικρατούσαν στη χρονική περίοδο που η Αγία Γραφή ονομάζει ‘έσχατες ημέρες.’ Πρότεινε να συνεχίσωμε τη συζήτησί μας την επόμενη βδομάδα, κι’ εγώ συμφώνησα. Αρχίσαμε να μελετούμε την Αγία Γραφή με τη βοήθεια του βιβλίου Η Αλήθεια Που Οδηγεί στην Αιώνιο Ζωή. Η Τζην γελούσε στη σκέψι ότι εγώ διάβαζα την Αγία Γραφή, αλλά όταν ήλθε στο δωμάτιο την τέταρτη βδομάδα, έκανε ένα ερώτημα και ο Κεν της απάντησε. Μετά έκανε κι’ άλλο ερώτημα, και μετά από λίγο και η Τζην άρχισε να λαμβάνη μέρος στη μελέτη.

Σε λίγο καιρό, ο Κεν άρχισε να μας προσκαλή στην Αίθουσα Βασιλείας. Επειδή ήμουν πολύ εγωκεντρικός, αναρωτιόμουν τι εντύπωσι θα έκανα. Στη διάρκεια της πρώτης συναθροίσεως που παρακολούθησα, μιλούσα στο άτομο που καθόταν δίπλα μου με πολύ σιγανή φωνή, που σ’ εμένα φαινόταν ψίθυρος· αλλά ένας ταξιθέτης ευγενικά μου ζήτησε να μη μιλώ. Αυτό δεν επηρέασε καθόλου τον εγωισμό μου. Όταν τελείωσε η συνάθροισις, με πλησίασαν αρκετοί, μου συστήθηκαν και ρώτησαν και το δικό μου όνομα. Έκπληκτος που δεν με είχαν αναγνωρίσει, τους είπα ότι ήμουν ο Πήτερ Νόουλς. Ούτε καν ήξεραν ότι έπαιζα ποδόσφαιρο. Όταν πια με ρώτησαν, «Σε ποια ομάδα παίζετε;» ε, αυτό ήταν το τελευταίο χτύπημα. Νόμιζα ότι όλοι στο Γουώλβερχαμπτον με ήξεραν. Οι εμπειρίες μου εκείνο το βράδυ ήσαν οι πρώτες από μια σειρά πολλών εμπειριών που με βοήθησαν να δω τον εαυτό μου από την πραγματική του όψι.

Η Τζην κι’ εγώ εξακολουθούσαμε να μαθαίνωμε, αλλά το πρόβλημά μας ήταν η εφαρμογή του Λόγου του Θεού στη ζωή μας. Στο σπίτι μας, ποτέ δεν εφαρμόζαμε την αρχή «Ο ήλιος ας μη δύη επί τον παροργισμόν σας.» (Εφεσ. 4:26) Δυσκολευόμουν πολύ να ηρεμήσω. Ήμουν πάντα νευριασμένος, έτοιμος να ξεσπάσω. Ακόμη και στη Γραφική μας μελέτη, άλλαζα θέσι από τη μια καρέκλα στην άλλη και συχνά στο τέλος καθόμουν στο πάτωμα. Το ποδόσφαιρο μου δημιουργούσε πολλές πιέσεις. Το αποτέλεσμα ήταν να είμαι πάντα σε έντασι, και αυτό ωδηγούσε σε καυγάδες με τη Τζην. Το να είμαι αστέρας του ποδοσφαίρου δεν βοηθούσε καθόλου το γάμο μας.

Στοργική Βοήθεια Όταν τη Χρειαζόμασταν

Εκείνο που μας εντυπωσίασε πολύ στη διάρκεια αυτής της περιόδου ήταν η καλωσύνη που μας έδειξαν τα μέλη της εκκλησίας. Μας έδειξαν θαυμάσια φιλοξενία. Πόσο διαφορετικό ήταν αυτό από τη συναναστροφή μου με άλλους ποδοσφαιριστές! Εκείνοι ποτέ δεν μας είχαν καλέσει στα σπίτια τους, ούτε κι’ εμείς είχαμε ποτέ σκεφθή να τους καλέσωμε στο δικό μας. Αλλά τώρα είχαμε βρη ανθρώπους οι οποίοι μπορούσαν πραγματικά να ζήσουν στη νέα τάξι για την οποία μελετούσαμε.

Η περίοδος 1968-1969 είχε τελειώσει και στη διάρκεια της ανάπαυλας, μαζί με αρκετές άλλες Βρεταννικές λέσχες, είχαμε συμφωνήσει να παίξωμε μερικούς αγώνες στις Ηνωμένες Πολιτείες για να προωθήσωμε το ποδόσφαιρο. Ενόσω ήμουν εκεί, ήλθα σ’ επαφή με τους Μάρτυρες του Ιεχωβά. Ένας Μάρτυς ιδιαίτερα με φρόντιζε όταν ήμασταν στο Κάνσας έξη βδομάδες, με πήρε σε μερικές συναθροίσεις, καθώς επίσης και στα γραφεία όπου εθελοντές προετοίμαζαν μια συνέλευσι των Μαρτύρων του Ιεχωβά. Καθώς αναπολώ το παρελθόν, καταλαβαίνω τώρα ότι αυτή η περίοδος ήταν πολύ κρίσιμη για την πνευματική μου πρόοδο.

Δυο Διαφορετικοί Τρόποι Ζωής

Όταν γύρισα στην πατρίδα μου είχε αρχίσει η προπόνησις για την νέα περίοδο· η εκκλησία, όμως, περίμενε με ανυπομονησία να πάη στο Στάδιο Γουέμπλεϋ, όχι να παρακολουθήση ποδόσφαιρο, αλλά να παρακολουθήση τη Διεθνή Συνέλευσι «Επί Γης Ειρήνη» των Μαρτύρων του Ιεχωβά. Δεν θα ξεχάσω ποτέ αυτή τη βδομάδα, διότι, εκτός του ότι παρακολούθησα την πρώτη μου συνέλευσι, έπρεπε, επίσης να παίξω και σε τρεις ποδοσφαιρικούς αγώνες. Είχα τη μοναδική ευκαιρία να συγκρίνω την ατμόσφαιρα των αποδυτηρίων με το οικογενειακό πνεύμα της συνελεύσεως. Κοίταζα τα πλήθη που συνέρρεαν στους αγώνες όταν έπαιζα, και κατόπιν τα αντιπαρέβαλα με τις 82.000 που παρακολούθησαν τη συνέλευσι των Μαρτύρων του Ιεχωβά την Κυριακή. Αυτή η βδομάδα χάραξε στο μυαλό μου με πολύ ισχυρό τρόπο, την τρομερή διαφορά που υπήρχε μεταξύ της ζωής ενός αστέρα του ποδοσφαίρου και της ζωής εκείνων που επιδιώκουν την ευσέβεια.

Εν τούτοις, δεν είχα σκεφθή ακόμη ότι δεν συμβιβάζονταν το να παίζω ποδόσφαιρο και το να είμαι Μάρτυς του Ιεχωβά. Ένα βράδυ προσκάλεσα τον προεδρεύοντα επίσκοπο της εκκλησίας μας να έλθη και να παρακολουθήση έναν αγώνα που έπαιζα. Η ομάδα μας κέρδισε κι’ εγώ πέτυχα ένα από τα τέρματα. Αργότερα το βράδυ εκείνο, ο προεδρεύων επίσκοπος μας επισκέφθηκε στο σπίτι μας και μιλήσαμε για λίγο. Τελικά τον ρώτησα ποια ήταν η γνώμη του για το παιγνίδι. Συγκλονίσθηκα όταν είπε ότι ήμουν διαφορετικό άτομο στο γήπεδο απ’ ό,τι ήμουν όταν παρακολουθούσα συναθροίσεις στην Αίθουσα Βασιλείας. Του εξήγησα ότι πριν από κάθε αγώνα προσευχόμουν στον Ιεχωβά και του ζητούσα να με βοηθήση να μη χάσω την ψυχραιμία μου. Ωστόσο, εκείνος μου είπε ότι στο γήπεδο μερικές φορές φερόμουν σαν να ήμουν μονομάχος. Αλλά δεν πείσθηκα.

Αργότερα, όταν παίζαμε εναντίον της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, το πλήθος με επευφήμησε τρομερά. Φώναζαν, «Δος τη μπάλλα στο Νόουλς· θέλουμε γκολ!» Και όποτε έβαζα γκολ, έκαναν σαν τρελλοί, φωνάζοντας το όνομά μου όλο και περισσότερο. Σιγά-σιγά, άρχισα να καταλαβαίνω ότι αυτό που μου είχε πει ο επίσκοπος ήταν αληθινό. Πολλοί από το πλήθος μου φέρονταν σαν να ήμουν θεός. Αυτό ήταν μια μορφή ειδωλολατρίας και γνώριζα ότι δεν ήταν σωστό. Αλλά δεν ήθελα ακόμη να εγκαταλείψω το ποδόσφαιρο. Θυμάμαι ότι πριν από έναν αγώνα προσευχήθηκα στον Ιεχωβά: «Σε παρακαλώ βοήθησε με να τα καταφέρω και τα δύο. Σε παρακαλώ, βοήθησε με να διατηρήσω την ψυχραιμία μου και σε παρακαλώ, Ιεχωβά, βοήθησέ με να βάλω τρία γκολ, μέσω του Ιησού. Αμήν.» Αλλά ενδόμυχα ήξερα ότι οι μέρες μου σαν αστέρας του ποδοσφαίρου πλησίαζαν στο τέλος τους.

Η Εκλογή Μου—Τα Αποτελέσματα

Μια μέρα, καθώς έδινα συνέντευξι στον αθλητικό συντάκτη μιας εθνικής εφημερίδας, ανέφερα ότι σκεπτόμουν να εγκαταλείψω το ποδόσφαιρο. Εκείνος έσπευσε να φέρη ένα φωτογράφο, και το άλλο πρωί η είδησις αυτή έπιανε όλες τις αθλητικές σελίδες στην εφημερίδα! «Ο Πήτερ Νόουλς γίνεται Μάρτυς του Ιεχωβά—σκέπτεται να εγκαταλείψη το ποδόσφαιρο!» Από τότε και στο εξής, τα πράγματα εξελίχθηκαν γρήγορα. Ήξερα ότι το να είμαι Μάρτυς του Ιεχωβά και να υπηρετώ τον Ιεχωβά με ευσέβεια θα μου έφερνε την αμοιβή της αιώνιας ζωής, κάτι που δεν θα μπορούσα να το αποκτήσω ποτέ με το να είμαι αστέρας του ποδοσφαίρου. Έτσι, έθεσα ως όριο μια ημερομηνία μετά από λίγες βδομάδες. Ο τελευταίος μου αγώνας ήταν όταν παίξαμε εναντίον της Νόττιγχαμ Φόρεστ.

Μετά από τρεις βδομάδες, η Τζην κι’ εγώ βαπτισθήκαμε για να συμβολίσωμε την αφιέρωσί μας στον Ιεχωβά. Εκτός από μια φορά μετά από καιρό που έπαιξα στον αγώνα εκτιμήσεως του αδελφού μου Σύριλ για να κρατήσω την υπόσχεσι που του είχα δώσει, ποτέ δεν επέστρεψα στην προηγούμενη ζωή μου στον κόσμο του ποδοσφαίρου.

Στην εκκλησία εκείνο τον καιρό υπήρχαν δυο ολοχρόνιοι διδάσκαλοι της Αγίας Γραφής και δαπανούσαμε αρκετό χρόνο μαζί τους κηρύττοντας τα αγαθά νέα της βασιλείας του Θεού από σπίτι σε σπίτι. Συχνά οι άνθρωποι μας προσκαλούσαν μέσα στα σπίτια και αρκετές φορές αφήναμε το βιβλίο Αλήθεια. Αλλά δυσκολευόμαστε να μιλούμε για την Αγία Γραφή, και επί δυο και πλέον χρόνια δεν μπορούσαμε ν’ αρχίσωμε καμμιά Γραφική μελέτη. Το μόνο για το οποίο ήθελαν όλοι να μιλούν ήταν το ποδόσφαιρο. Αντιμετώπισα αρκετές πιέσεις από πολλές πηγές με σκοπό να με πείσουν να επιστρέφω στο ποδόσφαιρο. Αλλά εκτός από τα γράμματα που έπαιρνα, τα οποία μου ζητούσαν να επιστρέψω στο ποδόσφαιρο, έπαιρνα και πολλά γράμματα από Μάρτυρες απ’ όλο τον κόσμο που με ενθάρρυναν να μην αφήσω την πίστι μου. Νοιώθαμε πραγματικά ότι ήμασταν τώρα μέρος μιας παγκόσμιας οικογένειας, από αδελφούς και αδελφές. Παραμείναμε μέσα σ’ αυτή την αδελφότητα και μέσα σε έξη μήνες είχαμε το προνόμιο ν’ αφιερώνωμε όλο μας το χρόνο στο κήρυγμα των αγαθών νέων της βασιλείας του Θεού και, αργότερα, ύστερα από εννέα χρόνια, είχα το προνόμιο ν’ αρχίσω να υπηρετώ ως πρεσβύτερος στην εκκλησία μας.

Αν δεν είχαμε αρχίση να υπηρετούμε τον Ιεχωβά, δεν υπάρχει καμμιά αμφιβολία ότι η Τζην κι’ εγώ θα είχαμε χωρίσει πριν από πολύ καιρό. Η πίστις μας μάς ένωσε πραγματικά. Τώρα είμαστε ικανοποιημένοι επειδή γνωρίζομε τι επιφυλάσσει το μέλλον. Βέβαια έχομε ακόμη τις δυσκολίες μας, αλλά χάρις στις συμβουλές του Λόγου του Θεού, μπορούμε τώρα κάλλιστα να αντιμετωπίσωμε οποιοδήποτε πρόβλημα κι’ αν παρουσιασθή στο δρόμο μας.

Ένα Γραφικό εδάφιο που με εντυπωσίασε πραγματικά ήταν το 1 Τιμόθεον 4:8, που λέγει: «Η σωματική γυμνασία είναι προς ολίγον ωφέλιμος, αλλ’ η ευσέβεια είναι προς πάντα ωφέλιμος, έχουσα επαγγελίαν της παρούσης ζωής και της μελλούσης.» Καθώς σκέπτομαι τη ‘μέλλουσα ζωή,’ αποβλέπω με ανυπομονησία στον καιρό που θα δω και τον πατέρα μου και την αδελφούλα μου, μαζί με πολλά εκατομμύρια άλλους, ν’ ανασταίνωνται εδώ στη γη, στη νέα τάξι δικαιοσύνης του Θεού στο εγγύς μέλλον. Καθώς εξετάζω την ‘παρούσα ζωή,’ είμαι πολύ πιο ικανοποιημένος απ’ ό,τι ήμουν στο παρελθόν όταν έπαιζα ποδόσφαιρο.

Μερικοί νομίζουν ότι μπορούν να παίζουν επαγγελματικό ποδόσφαιρο και, ωστόσο, να είναι Χριστιανοί· αλλά για μένα αυτό δεν μπορεί να γίνη. Στη διάρκεια του αγώνα, είναι πολύ δύσκολο, αν όχι αδύνατο, να διατηρήση κανείς την ψυχραιμία του. Το ποδόσφαιρο είναι με άγριο τρόπο ανταγωνιστικό και πολύ συχνά προάγει την ειδωλολατρία. Όταν σκέπτωμαι τον καιρό που το πλήθος με επευφημούσε, θεωρώντας με σχεδόν σαν θεό, καταλαβαίνω πόσο επικίνδυνο μπορεί να είναι αυτό. Τώρα αισθάνομαι ηρεμία. Η λατρεία μου προς τον Ιεχωβά μού έχει φέρει ειρήνη διανοίας, καθώς επίσης και πολλούς αληθινούς φίλους. Μ’ έχει βοηθήσει ν’ αγαπώ, όχι μόνο τον εαυτό μου, αλλά και τη σύζυγό μου και, περισσότερο απ’ όλα τον Ιεχωβά Θεό.—Ματθ. 22:37-39.

Ζούσα πριν σαν αστέρας του ποδοσφαίρου. Τώρα το μόνο που θέλω είναι να διάγω μια ζωή ευσεβείας.—Από συνεργάτη.