Εξάλειψις του Εγκλήματος δια του Νόμου—Είναι Δυνατή;

Ένα Μάθημα που Διδάσκει ο Μωσαϊκός Νόμος

ΤΟ ΠΟΙΝΙΚΟ δίκαιο διαφέρει πάρα πολύ ανά τον κόσμο. Εν τούτοις, υπάρχει μια γενική ομοιότης στους νόμους ως προς το τι θεωρείται έγκλημα, και ως προς τη σχετική σοβαρότητα των εγκλημάτων. Μολονότι ο Θεός έδωσε το Μωσαϊκό νόμο στον Ισραήλ και σε κανένα άλλο έθνος, πολλοί από τους νόμους των εθνών αντανακλούν τις αρχές του Μωσαϊκού νόμου. Η ομοιότης τους οφείλεται εν μέρει στο γεγονός ότι μερικές κυβερνήσεις στην πραγματικότητα έχουν καταρτίσει τους νόμους τους με βάσι το Μωσαϊκό νόμο.

Ακόμη και οι νόμοι που δεν έχουν επηρεασθή απ’ αυτό το νόμο που δόθηκε στο έθνος Ισραήλ, έχουν επίσης ομοιότητες, για το λόγο, ότι όπως εξήγησε ο απόστολος Παύλος, «όταν οι εθνικοί οι μη έχοντες νόμον πράττωσιν εκ φύσεως τα του νόμου, ούτοι νόμον μη έχοντες είναι νόμος εις εαυτούς, οίτινες δεικνύουσι το έργον του νόμου γεγραμμένον εν ταις καρδίαις αυτών, έχοντες συμμαρτυρούσαν την συνείδησιν αυτών και τους λογισμού κατηγορούντας ή και απολογουμένους μεταξύ αλλήλων.»—Ρωμ. 2:14, 15.

Μια έρευνα σχετικά με τις ποινές για ιδιάζοντα εγκλήματα, όπως τις καθορίζουν δια νόμου οι κυβερνήσεις σε μια μεγάλη περιοχή της γης, αποκαλύπτει ότι η δολοφονία θεωρείται σχεδόν πάντοτε το πιο σοβαρό έγκλημα, που συνεπάγεται τις βαρύτερες ποινές. Η σοβαρότης των άλλων εγκλημάτων διαβαθμίζεται, ως επί το πλείστον, μ’ ένα τρόπο που μοιάζει πολύ μ’ εκείνο του Μωσαϊκού νόμου. Σε 19 χώρες που έγινε έρευνα, οι ποινές για μερικά από τα πιο σοβαρά εγκλήματα είναι αυτές που αναγράφονται στον ανωτέρω χάρτη.

Λίγες από τις χώρες που έλαβαν μέρος στην έρευνα παρέχουν αποζημίωσι ή κάποια αποκατάστασι στο θύμα. Αν η αστυνομία βρη τα κλεμμένα αντικείμενα, τα επιστρέφει. Σε μερικές χώρες οι ληστές ή κλέφτες υποχρεώνονται να αποζημιώσουν τα θύματα· σε άλλες χώρες, τα θύματα μπορούν να καταφύγουν στα δικαστήρια για αποζημίωσι, με αρκετές πιθανότητες για μια ευνοϊκή απόφασι εκ μέρους του δικαστηρίου. Η σοβαρότης των ποινών διαφέρει ανάλογα με τις συνθήκες κάτω από τις οποίες διαπράχθηκε το έγκλημα, όπως η ηλικία των κακοποιών, το αν επηρεάσθηκαν από οικονομικές καταστάσεις, συνήθειες, ήθη, κλπ. Σε χώρες οι οποίες περιλήφθηκαν στην έρευνα και στις οποίες εφαρμόζεται η ποινή του θανάτου, ο τρόπος εκτελέσεως περιλαμβάνει κρεμάλα, στραγγαλισμό ή εκτελεστικό απόσπασμα.

Μερικά Χαρακτηριστικά του Μωσαϊκού Νόμου

Μολονότι κανένα έθνος σήμερα δεν βρίσκεται κάτω από τον Μωσαϊκό νόμο, όπως ήταν το έθνος Ισραήλ, αν εξετάσωμε τις ποινές του νόμου μπορούμε ασφαλώς να αποκτήσωμε μια καλή άποψι, σχετικά με το πώς ο Θεός βλέπει το έγκλημα. Διαπιστώνομε ότι οι διάφορες διατάξεις ήσαν αρκετά σαφείς και συγκεκριμένες. Εν τούτοις, οι κριτές είχαν την ελευθερία να εφαρμόσουν την κατάλληλη τιμωρία ανάλογα με την περίπτωσι. Μπορούσαν να επιβάλλουν μια βαρειά η ελαφριά ποινή, ασκώντας έλεος εκεί που φαινόταν κατάλληλο. (Παράβαλε με Έξοδο 21:28-32.) Οι αποδείξεις έπρεπε να είναι αναμφισβήτητες. Ιδιαίτερα στην περίπτωσι της θανατικής ποινής, η μαρτυρία δύο ή περισσοτέρων μαρτύρων ήταν υποχρεωτική για τη λήψι αποφάσεως.—Δευτ. 17:6.

Ο εκ προμελέτης ή εκούσιος δολοφόνος, έπρεπε να θανατωθή εξάπαντος. (Αριθμ. 35:16-18, 20, 21, 30, 31) Ο τρόπος εκτελέσεως ήταν ο δια λιθοβολισμού θάνατος· σε ιδιαίτερα αποτρόπαιες περιπτώσεις ο εγκληματίας λιθοβολείτο πρώτα και ύστερα έκαιγαν το σώμα του, ή, μετά τον δια λιθοβολισμού θάνατο, τον κρεμούσαν σ’ ένα δένδρο στη διάρκεια των ωρών της ημέρας, ώστε να γίνη παράδειγμα στους άλλους. (Λευιτ. 20:14· 21:9· Δευτ. 21:22, 23) Για τους ακούσιους ή εξ αμελείας φονείς, υπήρχαν οι πόλεις του καταφυγίου όπου μπορούσαν να καταφύγουν και να παραμείνουν για να είναι ασφαλείς από την εκδίκησι, την οποία θα μπορούσε να πάρη κάποιος στενός συγγενής του θύματος. (Αριθμ. 35:22-25) Σ’ αυτές τις πόλεις εργάζοντο για να συντηρηθούν.

Οι μοιχοί ετιμωρούντο με θάνατο. (Λευιτ. 20:10) Η αιμομιξία ανάμεσα σε μερικούς βαθμούς συγγενείας, καθώς επίσης η κτηνοβασία και η ομοφυλοφιλία, τιμωρούντο με θάνατο. (Λευιτ. 20:11-13, 16) Η πορνεία μ’ ένα αρραβωνιασμένο κορίτσι θεωρείτο έγκλημα που συνεπάγετο θάνατο και για τα δύο μέρη, εκτός αν το κορίτσι αντιστεκόταν και φώναζε βοήθεια. (Δευτ. 22:23-27) Αν ένας άνδρας και μια ελεύθερη κοπέλλα διέπρατταν πορνεία, ο άνδρας ήταν υποχρεωμένος να νυμφευθή την κοπέλλα (εκτός αν ο πατέρας της κοπέλλας αρνείτο να την πανδρέψη), και ο άνδρας δεν μπορούσε ποτέ να τη χωρίση. (Έξοδ. 22:16, 17· Δευτ. 22:28, 29) Αυτός ο τελευταίος νόμος συγκρατούσε τις Ισραηλίτισσες από το να γίνουν πόρνες. Επίσης, οι νόμοι κατά της μοιχείας, της αιμομιξίας και της πορνείας απέβλεπαν στο να εμποδίσουν τις γεννήσεις νόθων παιδιών.

Ο κλέφτης υποχρεούτο να αποδώση τα διπλάσια (σε μερικές περιπτώσεις, περισσότερα) στο θύμα, για τα πράγματα που έκλεψε. Αν δεν είχε την οικονομική δυνατότητα να πληρώση, επωλείτο δούλος σε κάποιον κάτοικο της χώρας (κατά προτίμησι στο θύμα του) μέχρις ότου εκτίση την ποινή του. (Έξοδ. 22:3β, 4, 7) Μ’ αυτό τον τρόπο, το θύμα αποζημιώνετο και όχι μόνο ελάμβανε την αξία των κλεμμένων αντικειμένων, αλλά επληρώνετο επίσης για την απώλεια χρόνου, την απώλεια της ευκαιρίας να χρησιμοποιή τα αντικείμενα, την αγωνία και τις άλλες δυσκολίες που δημιούργησε η κλοπή.

Δεν υπήρχε καμμιά πρόβλεψις για φυλάκισι. Συνεπώς, ο κατάδικος δεν επεβάρυνε το κοινό. Δεν τον έρριχναν ανάμεσα σε άλλους εγκληματίες όπου, λόγω της απογοητεύσεώς του επειδή είχε χάσει την ελευθερία του και την ανθρώπινη αξιοπρέπειά του, θα μπορούσε να γίνη εύκολη λεία στις υποδείξεις των συγκρατουμένων του. Δεν υπήρχε η εξευτελιστική, εξαχρειωτική, ακάθαρτη ζωή της φυλακής, ούτε βίαιοι φρουροί για να επιβάλλουν βάναυσες και ασυνήθιστες τιμωρίες. Σαν συνέπεια, εκείνος ο οποίος διέπραττε κάποιο έγκλημα, είχε πολύ μεγαλύτερη ευκαιρία για αναμόρφωσι.

Γιατί Κανένας Κώδικας Νόμων Δεν Μπορεί να Φέρη Δικαιοσύνη

Μολονότι ο νόμος που ο Θεός έδωσε στον Ισραήλ ήταν καλός, υγιής, δίκαιος και ανώτερος από τους νόμους που θεσπίζουν σήμερα τα έθνη, και μολονότι σ’ ένα βαθμό περιώριζε το έγκλημα, όμως εξάλειψε στην πραγματικότητα το έγκλημα από το έθνος Ισραήλ; Όχι. Μήπως αυτό σημαίνει ότι κανένας κώδικας νόμων δεν μπορεί να εξαλείψη το έγκλημα—ότι η υπακοή η ή δικαιοσύνη δεν μπορούν να επιβληθούν δια νόμου στους ανθρώπους; Ή ότι ούτε η επιείκεια ούτε η σκληρή τιμωρία δεν θα φέρουν ποτέ έναν κόσμο στον οποίο δεν θα υπάρχη έγκλημα: Ναι, αυτό σημαίνει. Ασφαλώς, αν ο νόμος τον οποίον έδωσε ο Θεός (ο οποίος έγραψε τις βασικές Δέκα Εντολές «με τον δάκτυλόν» του) δεν μπορεί να φέρη δικαιοσύνη, κανένας ανθρωποποίητος νόμος δεν θα μπορούσε να έχη αυτό το αποτέλεσμα. (Έξοδ. 31:18) Τότε, υπάρχει καμμιά ελπίδα για έναν κόσμο απαλλαγμένο από το έγκλημα;

Για να εξετάσωμε αυτό το ερώτημα, ας ρίξωμε πρώτα μια ματιά στο σκοπό του Μωσαϊκού νόμου. Ο απόστολος Παύλος, προτού γίνη Χριστιανός, ήταν μαθητής ενός από τους καλύτερους νομοδιδάσκαλους του Ισραήλ και ήταν πολύ ζηλωτής στην αυστηρή εφαρμογή του νόμου. Έγραψε στους Χριστιανούς: «Δια τι λοιπόν εδόθη ο νόμος; Εξ αιτίας των παραβάσεων προσετέθη, εωσού έλθη το σπέρμα, προς το οποίον έγεινεν η επαγγελία.» (Γαλ. 3:19) Ο Νόμος, με το να δείχνη τα διάφορα σφάλματα που όλοι οι άνθρωποι κάνουν, γνωστοποίησε ότι όλοι οι άνθρωποι είναι αμαρτωλοί και δεν μπορούν να ζήσουν σύμφωνα μ’ ένα τέλειο νόμο. Όπως ο Παύλος συνεχίζει και λέγει: «Αλλά την αμαρτίαν δεν εγνώρισα, ειμή διά του νόμου· διότι και την επιθυμίαν δεν ήθελον γνωρίσει, εάν ο νόμος δεν έλεγε· Μη επιθυμήσης.»—Ρωμ. 7:7· Έξοδ. 20:17.

Άσχετα με το πώς έζησε ένα άτομο—χωρίς να κλέβη, χωρίς να διαπράττη πορνεία ή φόνο ή κάποια από τις ειδικά ονομαζόμενες παραβιάσεις—δεν θα μπορούσε να πη ότι ποτέ δεν επιθύμησε κάτι κακό. Επομένως εγνώριζε ότι ήταν αμαρτωλός. Αλλ’ ο Νόμος του έκανε καλό, επειδή τον έκανε να δη ότι ούτε αυτός, ούτε κανείς άλλος, δεν θα μπορούσε να ζήση σύμφωνα με οποιονδήποτε κώδικα νόμων.—Ρωμ. 3:10-20.

Συνεπώς το γεγονός ότι η αμαρτία βρίσκεται σ’ όλο το ανθρώπινο γένος, κάνει όλους τους ανθρώπους ατελείς, όλους εκ φύσεως απειθείς. Εν τούτοις, κάποιος μπορεί να πη. ‘Μολονότι όλοι είναι αμαρτωλοί, υπάρχουν μερικοί που είναι πολύ νομοταγείς· πώς λοιπόν λέτε ότι η αμαρτία δεν μπορεί να εξαφανισθή;’ Η αμαρτία που έχομε μέσα μας και την οποία κληροδοτούμε στους απογόνους μας, είναι πολύ χειρότερη απ’ όσο μπορούμε να φαντασθούμε. Η Αγία Γραφή, με τη χειροπιαστή απόδειξι—ένα έθνος που ευρίσκετο κάτω από το Μωσαϊκό νόμο επί 15 περίπου αιώνες—μας το λέγει αυτό. Ο απόστολος, μιλώντας στους συγχριστιανούς του, τους είπε τα εξής: «Διότι ότε ήμεθα εν τη σαρκί, τα πάθη των αμαρτιών τα δια του νόμου ενηργούντο εν τοις μέλεσιν ημών, δια να καρποφορήσωμεν εις τον θάνατον.» (Ρωμ. 7:5· 1 Κορ. 15:56) Σύμφωνα με τη δήλωσι αυτή, οι διάφορες εντολές του Νόμου, οι οποίες απαγορεύουν ωρισμένες κακές πράξεις, εξερέθιζαν τους ανθρώπους να κάνουν αυτά τα πράγματα.

Μήπως λοιπόν ο Νόμος ήταν κακός, ή μήπως είναι κακό να έχωμε σήμερα νόμους; Όχι βέβαια! Ο απόστολος εξηγεί: «Το αγαθόν λοιπόν έγεινεν εις εμέ θάνατος; Μη γένοιτο. Αλλ’ η αμαρτία, δια να φανή αμαρτία, προξενούσα εις εμέ θάνατον δια του αγαθού, ώστε να γείνη καθ’ υπερβολήν αμαρτωλός αμαρτία δια της εντολής. Διότι εξεύρομεν ότι ο νόμος είναι πνευματικός· εγώ δε είμαι σαρκικός, πεπωλημένος υπό την αμαρτίαν.» (Ρωμ. 7:13, 14) Δεν μας δείχνει αυτό πόσο βαθιά ποτισμένοι είμαστε από την αμαρτία; Δεν είναι μια απόδειξις της αμαρτωλότητάς μας, ότι είμαστε τόσο αντιδραστικοί και τόσο επιρρεπείς στην ανυπακοή, ναι, στην ανταρσία, ώστε όταν μας λέγεται από αρμοδία πηγή να μην κάνωμε κάτι, που θα είναι προς το κακό μας, είναι ακριβώς εκείνο που θέλομε να κάνωμε, μολονότι ίσως να μην το είχαμε σκεφθή προηγουμένως;

Ο εγκληματολόγος Τζέρομ Χ. Σκόλνικ του Πανεπιστημίου Μπέρκλεϋ της Καλιφόρνιας τόνισε ότι υπάρχει αυτή η τάσις στο ανθρώπινο γένος όταν είπε: «Κανείς πια δεν σέβεται τον ποινικό νόμο, ή δεν τον σέβονται όλοι με τον ίδιο τρόπο. Όταν ψηφίζωμε ένα νόμο, μπορεί ακόμη και να κάνωμε πιο δημοφιλή την απαγορευμένη διαγωγή.»

Αυτό δείχνει γιατί οι παγκόσμιες κυβερνήσεις δεν μπορούν να ξερριζώσουν το έγκλημα μέσω του νόμου. Πού, βρίσκεται λοιπόν, η ελπίδα;

[Πίνακας στη σελίδα 9]

(Για το πλήρως μορφοποιημένο κείμενο, βλέπε έντυπο)

ΕΠΙΒΑΛΛΟΜΕΝΕΣ ΔΙΑ ΝΟΜΟΥ ΠΟΙΝΕΣ ΓΙΑ ΕΓΚΛΗΜΑΤΑa

Ληστεία† 1 2 5 11

Κλοπή 1 1 16 1

[Υποσημειώσεις]

†Μολονότι η λέξις «κλοπή» έχει ευρύτερη έννοια, η «ληστεία» αναφέρεται στην πράξι κλοπής από το άτομο ή παρουσία κάποιου ατόμου, με τη χρήσι ή την απειλή βίας.

[Εικόνα στη σελίδα 11]

Ο Μωσαϊκός νόμος απέδειξε ότι κανένας ατελής άνθρωπος δεν μπόρεσε να τηρήση τέλεια έναν κώδικα νόμων