Τι Έχω Μάθει για το Αίμα
ένας χειρουργός αφηγείται την ιστορία του
ΣΑΝ γιατρός, ασκούσα γενική χειρουργική στο Ντάλλας του Τέξας, και είχα ένα γεμάτο πρόγραμμα εργασίας. Συχνά, στις 7 π.μ. βρισκόμουν στο χειρουργείο, δίπλα στο χειρουργικό τραπέζι μαζί με τους συναδέλφους μου χειρουργούς, φορώντας τον συνήθη σκούφο και τη ρόμπα των χειρουργών, σε χρώμα ανοιχτό πράσινο. Θυμάμαι, ιδιαιτέρως, μια καισαρική τομή που κάναμε το 1965 σαν να συνέβη χθες.
Η εγχείρησις πήγαινε καλά. Ο Ρόυ έκανε την τομή γρήγορα, χωρίς να συναντήση σοβαρή αιμορραγία. Τώρα, μπροστά μας ήταν η εξογκωμένη μήτρα, προεξέχοντας προς τα πάνω καθώς το εσωτερικό στρώμα του κοιλιακού τοιχώματος ήταν ανοιχτό. Σήκωσα τα μάτια μου να δω τον Ρόυ, κατάματα, ακριβώς πάνω από τη χειρουργική του μάσκα, όταν έβγαλε έναν απαλό αναστεναγμό και είπε μ’ έκπληξι «Για κοίτα εδώ!»
Κατέβασα το βλέμμα μου και είδα γύρω από τη βάσι της καταβλημένης, εγκύου μήτρας ασυνήθιστα μεγάλα αιμοφόρα αγγεία—σχεδόν στο μέγεθος των δακτύλων μου—ν’ ανεβαίνουν από τον πυθμένα και να περνούν από τους συνδέσμους υποστηρίξεως. Ήμαστε αναγκασμένοι να κάνουμε τομές σε πολλά απ’ αυτά τα αγγεία και, συνεπώς, θα δημιουργείτο μεγάλη αιμορραγία.
«Εν τάξει, ας προχωρήσωμε,» είπε ο Ρόυ. Άπλωσε το δεξί του χέρι και η νοσοκόμα του έβαλε ζωηρά μέσα στη χούφτα του το νυστέρι. Κάθε τομή δημιουργούσε μια καινούργια εκροή αίματος από τα μεγάλα κιρσώδη αγγεία που έπρεπε ν’ αποχωρισθούν ώστε ν’ ανοίξη αρκετά η μήτρα για να βγη το κεφάλι του μωρού.
«Τζέσσυ,» φώναξα. «Τηλεφώνησε στο εργαστήριο και πες τους να καθορίσουν την ομάδα αίματος και να διασταυρώσουν δύο μονάδες ολοκλήρων κυτταρικών επενδυμάτων.»
«Αμέσως γιατρέ,» είπε η επιδέξια προϊσταμένη του χειρουργείου πάνω από τον ώμο της, καθώς έβγαινε από τις συρόμενες πόρτες του χειρουργείου. Σήκωσα το βλέμμα μου για να δω τον αναισθησιολόγο. Είδα σ’ αυτόν μια χαμογελαστή κίνησι επιδοκιμασίας καθώς άνοιγε τις βαλβίδες στις μποτίλιες του ενδοφλέβιου όρου ώστε να μπορέση αυτό το υγρό ν’ αντικαταστήση το πολύτιμο αίμα που είχε χάσει η ασθενής. Ο αναισθησιολόγος είναι συνήθως υπεύθυνος για τη φροντίδα του ορού και την αντικατάστασι του αίματος, όταν ο ασθενής βρίσκεται υπό αναισθησία. Ο χειρουργός, μολονότι, είναι ο καπετάνιος του πλοίου, είναι γενικά πολύ απασχολημένος εκείνη την ώρα και δεν μπορεί να το παρακολουθήση.
Ο αναισθησιολόγος, ο οποίος μόλις μου είχε δώσει το μειδίαμα της επιδοκιμασίας του, μας είχε διδάξει να σεβώμαστε το αίμα. Πίστευε στη χρήσι εκείνου που ο ίδιος αποκαλούσε «λευκό αίμα,» δηλαδή γαλακτικό διάλυμα του Ρίνγκερ. Είναι ένα υγρό που περιέχει τα άλατα, το νερό και τις άλλες θρεπτικές ουσίες που χρειάζονται για ν’ αντικαταστήσουν τα υγρά του σώματος, αλλά δεν παρουσιάζει τους κινδύνους που παρουσιάζει η χορήγησις ολοκλήρου αίματος. Επανειλημμένως μας είχε πει ότι αν ένας ασθενής δεν χρειαζόταν μεγάλες ποσότητες αίματος, τότε θα ήταν ανόητο να χρησιμοποιήσετε οτιδήποτε άλλο εκτός από το γαλακτικό διάλυμα του Ρίνγκερ για ν’ αντικαταστήσετε την απώλεια του όγκου πλάσματος. Τον άκουγα προσεκτικά και είχα μάθει πολλά. Τώρα ήμουν διευθυντής του προσωπικού του νοσοκομείου, και νόμιζα ότι ήξερα τα πάντα σχετικά με το αίμα. Η επέμβασις πέτυχε—η μητέρα και το βρέφος έζησαν.
«Η Καλή Ζωή»;
Εκείνα τα πρώτα χρόνια της ασκήσεώς μου, σκεπτόμουν ότι είχα «επιτύχει.» Από εξωτερικής απόψεως, τα πάντα πήγαιναν καλά· η πελατεία μου προώδευε και το εισόδημά μου μεγάλωνε. Είχα όλες τις εξωτερικές ενδείξεις της επιτυχίας—ένα σπίτι με πισίνα, ένα καινούργιο αυτοκίνητο, ένα γρήγορο αγωνιστικό ιστιοφόρο, δυο παιδιά—όλα εκείνα που μπορεί να σου δώση ο κόσμος. Αλλά, στην πραγματικότητα, τίποτε δεν πήγαινε καλά. Το παράξενο πράγμα είναι ότι εγώ εγνώριζα τι ήταν αυτό. Εν τούτοις, δεν το παραδεχόμουν, προσπαθώντας να πείσω τον εαυτό μου και την οικογένειά μου ότι αυτή ήταν «η καλή ζωή.»
Διασκεδάζαμε όσο μπορούσαμε. Όσο περισσότερα χρήματα έβγαζα, τόσο περισσότερα δαπανούσαμε. Προχωρούσαμε κι εμείς μ’ ένα γοργά κινούμενο πλήθος. Άρχισα να πίνω υπερβολικά, και η ανηθικότης έγινε τρόπος ζωής για μένα. Προς το τέλος εκείνου του έκτου έτους που εργαζόμουν ως γιατρός μεγάλης πόλεως, ολόκληρη η ζωή μου, όπως την ήξερα, έγινε συντρίμμια. Ο γιος μου, ηλικίας τριάμισυ ετών, πνίγηκε στην πισίνα μας. Μετά από ένα μήνα, η σύζυγός μου εγκατέλειψε εμένα και τον άλλο μου γιο κι έφυγε μ’ έναν από τους πιο στενούς μου φίλους.
Περιήλθα σε τρομερή κατάθλιψι και μια μέρα μάλιστα προσπάθησα σκοπίμως, και σχεδόν επιτυχώς, να πεθάνω, εισάγοντας μορφίνη στο σώμα μου. Εξεπλάγην πολύ όταν ξύπνησα στο νοσοκομείο μας, ρωτώντας μόνο, «Τι συνέβη;» Μέσα σε έξη μόνο χρόνια είχα φθάσει στην κορυφή της επιτυχίας, μόνο και μόνο για να πέσω τελείως ξαφνικά στον πυθμένα.
Δοκίμασα τα πάντα—ψυχανάλυσι, χάπια («διεγερτικά» και «ηρεμιστικά») και ασφαλώς, οινόπνευμα—για ν’ ανακουφισθώ κάπως από την αθλιότητα της ζωής μου. Τίποτα δεν κατάφερα. Σ’ ένα χρόνο ξαναπανδρεύθηκα και, ελπίζοντας ότι η ζωή μου γινόταν και πάλι φυσιολογική, άρχισα να κάνω ξανά τα ίδια λάθη. Η δύστυχη σύζυγός μου δεν ήξερε τι είχε ν’ αντιμετωπίση. Ήταν 15 χρόνια νεώτερη από μένα, και δεν είχε ξανά πανδρευθή προηγουμένως. Τώρα ξαφνικά απέκτησε μια έτοιμη οικογένεια, και τις νέες ευθύνες της συζύγου ενός γιατρού.
Άρχισα ν’ ανεβαίνω στα μάτια των συναδέλφων μου· και πάλι η πελατεία μου άρχισε ν’ ανθίζη. Τα εισοδήματά μου αυξήθηκαν σε έξη αριθμούς. Αλλά εξακολουθούσα να έχω όλες τις ίδιες κακές συνήθειες. Εξακολούθησα να πίνω και να παίρνω χάπια, και ποτέ δεν σταμάτησα τον ανήθικο τρόπο ζωής. Έκανα την καινούργια σύζυγό μου ένα ράκος, από συναισθηματικής και σωματικής απόψεως. Σύντομα αποκτήσαμε δύο παιδιά, εκτός από τον γιο που είχα από τον προηγούμενο γάμο μου. Μεταφερθήκαμε σ’ ένα μεγαλύτερο σπίτι με μια μεγαλύτερη πισίνα, και αγοράσαμε μεγαλύτερα αυτοκίνητα. Δαπανούσαμε κάθε Σαββατοκύριακο σε αγώνες ιστιοφόρων, πίναμε πάρα πολύ και συμμετείχαμε στη νυχτερινή ζωή. «Δώσαμε» τα παιδιά μας στον παππού και τη γιαγιά τους, οι οποίοι τα έβλεπαν περισσότερο από μας. Όσο δε μ’ ενωχλούσαν, ήμουν ευχαριστημένος. Σπαταλούσα χιλιάδες δολλάρια σε «διασκεδάσεις»—σε νέα ιστιοφόρα, σε ταξίδια και εφόδια για σκι στα χιόνια—αλλά η ζωή μου εξακολουθούσε να μην είναι καθόλου διασκεδαστική.
Η διάθεσίς μου γινόταν όλο και πιο φρικτή. Άρχισα να έχω σοβαρές σχέσεις με μια από τις νοσοκόμες του γραφείου μου, και κείνη απαιτούσε όλο και περισσότερο από τον χρόνο μου. Η μια απογοήτευσις ακολουθούσε την άλλη και συνεχώς είχα τον φόβο μήπως πεθάνω και δεν γνωρίσω ποτέ πραγματικά τη ζωή ή κάτι γι’ αυτήν. Παρακολουθούσα τις παγκόσμιες συνθήκες σαν γεράκι. Γνώριζα ότι τα πράγματα δεν μπορούσαν να συνεχίζουν επ’ αόριστον την πορεία τους, και αυτό απλώς μ’ έκανε να αισθάνωμαι πιο απογοητευμένος.
Ποια Είναι η Απάντησις;
Μια νύχτα, λοιπόν, μισομεθυσμένοι, η σύζυγός μου κι εγώ συζητούσαμε στην πίσω αυλή. Και οι δύο ήμασταν πολύ απογοητευμένοι εξ αιτίας της καταστάσεως στην οποία βρισκόταν ο κόσμος. Είχαμε εξετάσει τα πάντα—τον αποκρυφισμό, τις θρησκείες της Άπω Ανατολής, τη μετενσάρκωσι. Της ζήτησα να προσευχηθούμε μαζί, κάτι που δεν είχαμε κάνει ποτέ προηγουμένως. Γονατίσαμε με τα κεφάλια μας στο γρασίδι και με άφθονα δάκρυα παρακαλέσαμε τον Θεό να μας ακούση.
Μετά από λίγες μέρες, όταν επέστρεψα στο σπίτι ένα βράδυ από το γραφείο, η σύζυγός μου μού είπε ότι μελετούσε την Αγία Γραφή με τους Μάρτυρες του Ιεχωβά. «Ω, όχι!» Φώναξα. «Ποτέ δεν θ’ απαλλαγής απ’ αυτούς. Δεν καταλαβαίνεις ότι έρχονται για τα λεφτά μας; Κάνε ό,τι άλλο θέλεις, εκτός απ’ αυτό.» Αλλά για κάποια αιτία η σύζυγός μου δεν συμφώνησε μαζί μου και συνέχισε τη μελέτη της. Εγώ εξαγριώθηκα και αυτό τη δυσκόλεψε πολύ, μολονότι ποτέ δεν της επέβαλα να σταματήση τη μελέτη.
Ήμουν βέβαιος ότι μπορούσα να δείξω στη σύζυγό μου ότι γνώριζα περισσότερα για την Αγία Γραφή από ό,τι οι Μάρτυρες. Αυτό ήταν παράξενο, επειδή ποτέ δεν είχα διαβάσει την Αγία Γραφή σ’ ολόκληρη τη ζωή μου. Ξυπνούσα, λοιπόν, νωρίς κάθε πρωί και διάβαζα την Αγία Γραφή μόνο και μόνο για να μπορέσω να διδάξω τη σύζυγό μου. Εν τούτοις, προς μεγάλο μου θυμό και έκπληξι, εκείνη μου έδειχνε πράγματα μέσα στην Αγία Γραφή που τα είχα διαβάσει, αλλά μου είχε διαφύγει τελείως το νόημά τους.
Το Ζήτημα του Αίματος
Κατόπιν μια νύχτα, εκείνη διάβαζε από ένα κόκκινο βιβλίο, και μου είπε ήρεμα: «Κοίτα! Ήξερες ότι ο Θεός είπε στον Νώε ότι έπρεπε να χύνη το αίμα των ζώων στη γη προτού φάνε το κρέας;»
Άρχισα αμέσως να αμύνωμαι και είπα: «Ναι, αυτό είναι εκείνο που δεν μου αρέσει σ’ αυτούς τους ανθρώπους· δεν δέχονται μετάγγισι αίματος.» Τώρα, επιτέλους υπήρχε κάτι που δεν μπορούσαν να μου το μάθουν. Ήταν κάτι που μπορούσα να πω ότι το κατείχα, επειδή, τέλος πάντων, πίστευα ότι γνώριζα τα πάντα για το αίμα. Ήμουν δηκτικός και περήφανος. Εκείνη το ήξερε αυτό και δεν είπε τίποτε άλλο γι’ αυτό το ζήτημα.
Μετά από λίγες μέρες, μου έδωσε έναν κατάλογο υγρών υποκαταστάτων του αίματος, τον οποίον της είχε δώσει τηλεφωνικώς εκείνη με την οποίαν μελετούσε την Αγία Γραφή, και με ρώτησε αν τα γνώριζα. Αυτό πράγματι, με εξαγρίωσε—η σκέψις ότι νόμιζαν ότι δεν ήξερα ούτε και τους εκτατήρες όγκου πλάσματος. Στον κατάλογο υπήρχε και το γαλακτικό διάλυμα του Ρίνγκερ, το «λευκό αίμα.» Στην επόμενη μελέτη, η εκπαιδεύτριά της τής έφερε ένα μικρό βιβλιάριο με τίτλο «Το Αίμα, η Ιατρική και ο Νόμος του Θεού,» και εκείνη μου ζήτησε να το διαβάσω. Το άλλο πρωί, όταν κάθισα να διαβάσω την Αγία Γραφή, πήρα αυτό το μικρό βιβλιάριο και το διάβασα από το ένα εξώφυλλο ως το άλλο. Όταν τελείωσα, ήξερα ότι αυτή ήταν η αλήθεια.
Ποτέ δεν είχα δει το εδάφιο ‘Απέχετε από αίματος,’ και ποτέ δεν είχα ακούσει για την εντολή που έδωσε ο Θεός στον Νώε να μην τρώγη αίμα. (Πράξ. 15:28, 29· Γεν. 9:3, 4.) Νόμιζα ότι η απαγόρευσις του αίματος ήταν μόνο μέρος της παλαιάς διαθήκης του Ιουδαϊκού Νόμου, που ήξερα ότι είχε ακυρωθή με την έλευσι του Ιησού Χριστού. Εν τούτοις, όταν διάβασα ολόκληρο το 15ο κεφάλαιο του Γραφικού βιβλίου των Πράξεων, το μόνο που μπορούσα να πω ήταν, «Θα γίνω!» Φυσικά, επί χρόνια εγνώριζα τους κινδύνους της μεταγγίσεως αίματος—τις αιμολυτικές αντιδράσεις, τους κινδύνους ασυμβίβαστου αίματος, κλπ. Γνώριζα, επίσης, τις περιττές μεταγγίσεις αίματος που είχα κάνει στο νοσοκομείο μας, και είχα παραστή μάρτυς σε περιπτώσεις ηπατίτιδος ως αποτέλεσμα μολυσματικού αίματος.
Άλλαξα Τρόπο Ζωής
Αφού τελείωσα αυτό το μικρό βιβλιάριο, ήθελα να συζητήσω με την κυρία η οποία μελετούσε την Αγία Γραφή με τη σύζυγό μου, για να διαπιστώσω αν θα μπορούσε ποτέ να με συγχωρήση ο Θεός για όλα τα κακά πράγματα που είχα κάνει. Με τον καιρό, η σύζυγός μου κι εγώ αρχίσαμε μαζί να παρακολουθούμε τη Γραφική της μελέτη, και ζητούσαμε απ’ όλους τους φίλους μας να έλθουν. Μερικές φορές ολόκληρο το δωμάτιο ήταν γεμάτο από άτομα, όταν έφθανε ο οδηγός της μελέτης μας. Έξη μήνες αφότου άρχισα να μελετώ, η σύζυγός μου κι εγώ συμβολίσαμε την αφιέρωσί μας στον Ιεχωβά Θεό με το εν ύδατι βάπτισμα. Τα τρία μας παιδιά παρακολουθούσαν, συμμετέχοντας κι αυτά στην ευτυχία που μόλις είχαμε βρη.
19 χρόνια έχουν περάσει από τότε που άρχισα τη σταδιοδρομία μου ως γιατρός, και ο Ιεχωβά έφερε πραγματική εσωτερική χαρά και ειρήνη στη ζωή μας. Είναι αλήθεια ότι οι συνάδελφοί μου στο νοσοκομείο μού έφεραν πολλές δυσκολίες όταν έμαθαν ότι είχα γίνει Μάρτυς. Αλλά η στάσις τους έχει στραφή γενικά στον σεβασμό, μολονότι δεν πρόκειται να κάνω σε κανέναν μετάγγισι αίματος. Μια από τις μεγαλύτερες χαρές μου ήταν όταν ανακάλυψα ότι ο χειρουργός με τον οποίο είχα συνδεθή στην αρχή όταν άρχισα ν’ ασκώ το επάγγελμα, αλλά τον οποίον είχα να δω πολλά χρόνια, είχε γίνει επίσης Μάρτυς του Ιεχωβά και έκανε μεγάλες επεμβάσεις χωρίς αίμα.
Σήμερα είμαστε μια ενωμένη οικογένεια, υπηρετώντας τον αληθινό Θεό Ιεχωβά και κηρύττοντας την επερχόμενη παγκόσμια κυβέρνησι. Είμαι πρεσβύτερος στη Χριστιανική μας εκκλησία και είμαστε ευτυχισμένοι τώρα με τα πιο σπουδαία πράγματα της πνευματικής ζωής. Οι καρδιές μας πλημμυρίζουν από ευγνωμοσύνη στον Ιεχωβά Θεό για όλες τις ευλογίες του. Έχομε διαπιστώσει ότι το μόνο αίμα που είναι ζωοσωτήριο, στην πληρέστερη έννοια, είναι το αίμα της λυτρωτικής θυσίας του Χριστού Ιησού, επειδή αυτό μόνο μπορεί να μας δώση αιώνια ζωή. (Εφεσ. 1:7)—Από συνεργάτη.
«Διότι η ζωή της σαρκός είναι εν τω αίματι· και εγώ έδωκα αυτό εις εσάς, διά να κάμνητε εξιλέωσιν υπέρ των ψυχών σας επί του θυσιαστηρίου· διότι το αίμα τούτο κάμνει εξιλασμόν υπέρ της ψυχής.»—Λευιτ. 17:11.