Ένας Χημικός Βρίσκει Ισχυρή Απόδειξι της Δημιουργίας

Από τον ανταποκριτή του «Ξύπνα» στη Φιλλανδία

Ο Ντμίτρι Ιβάνοβιτς Μεντελέγιεφ

ΛΙΓΟ περισσότερα από 100 χρόνια προηγουμένως, ο Ρώσος Χημικός Ντμίτρι Μεντελέγιεφa καθόταν κι έκανε συλλογισμούς για την αλληλεξάρτησι των στοιχείων. Με βάσι αυτή την έρευνα, έφθασε στο συμπέρασμα ότι επρόκειτο ν’ ανακαλυφθούν ακόμη ωρισμένα στοιχεία. Είχε δίκιο; Αν ναι, θα έδειχνε αυτό ότι κάθε ύλη ήλθε σε ύπαρξι από τυφλή σύμπτωσι; Ή μήπως θ’ απεδείκνυε ότι η γη και ολόκληρο το σύμπαν έχουν σχεδιασθή από ένα νοήμονα Δημιουργό;

Μέχρι τη δεκαετία του 1860, είχαν εξακριβωθή 63 από τα 103 στοιχεία που είναι τώρα γνωστά στον άνθρωπο. Ο Μεντελέγιεφ μελετούσε τις ιδιότητες αυτών των στοιχείων για να βρη κάποια τάξι ή πρότυπο. Από το σχετικό ατομικό βάρος που απεδίδετο στο καθένα, γνώριζε ήδη τη σχέσι τους ως προς το βάρος. Είχε, επίσης, προσέξει ομοιότητες ανάμεσα σε ζεύγη η οικογένειες στοιχείων. Πολλές ομοιότητες είναι γνωστές σε μας από την καθημερινή ζωή. Παραδείγματος χάριν, μερικά άτομα, για λόγους διαίτης, αντικαθιστούν το χλωριούχο κάλιο με χλωριούχο νάτριο ως επιτραπέζιο αλάτι. Ο χαλκός εύκολα αντικαθιστά την χρυσό ή τον άργυρο στα νομίσματα ή στα κοσμήματα. Το μαγνήσιο και το ασβέστιο μοιάζουν τόσο πολύ ώστε χρησιμοποιούνται εναλλάξ στη μεταλλευτική κατασκευή δολομιτικού ασβεστόλιθου. Ο Μεντελέγιεφ απορούσε γιατί μερικά στοιχεία είναι τόσο όμοια και άλλα τόσο διαφορετικά.

Ο Μεντελέγιεφ ταξινόμησε τις λεπτομέρειες κάθε στοιχείου σε μια κάρτα και άρχισε να καρφιτσώνη τις κάρτες στον τοίχο. Τις έβαζε και τις ξανάβαζε στη σειρά, προσπαθώντας να τις ταξινομήση κατά βάρος και, συγχρόνως, μελετούσε τις διάφορες ιδιότητες και τα χαρακτηριστικά τους. Σύντομα άρχισε να βγαίνη κάποιο πρότυπο. Διεπίστωσε ότι αν τοποθετούσε τα πρώτα επτά στοιχεία (με εξαίρεσι το υδρογόνο που, στην πραγματικότητα, αποτελεί μόνο του τάξι) σε τάξι σε μια στήλη και κατόπιν, κατέγραφε τα επόμενα επτά δίπλα τους, υπήρχε αξιοσημείωτη ομοιότης ανάμεσα σε κάθε ζεύγος στοιχείων. Το νάτριο έπεφτε δίπλα στο λίθιο και αυτά τα δύο στοιχεία είναι από κείνα που ονομάζονται αλκαλικά μέταλλα, επειδή αντιδρούν με το νερό για να σχηματίσουν ισχυρά αλκάλια. Το χλώριο τοποθετήθηκε δίπλα στο φθόριο, δυο αέρια που ονομάζονται αλογόνα λόγω της αξιοσημείωτης τάσεως τους να σχηματίζουν άλατα. Αυτές ήσαν οι δύο πρώτες «περίοδοι» στον περιοδικό του πίνακα.

Συνεχίζοντας σε μια τρίτη στήλη, ο Μεντελέγιεφ διαπίστωσε ότι το κάλιο έπεφτε δίπλα στο νάτριο, και το ασβέστιο δίπλα στο μαγνήσιο. Μέχρις εδώ, καλά. Αλλά στη συνέχεια τα πράγματα έγιναν πιο πολύπλοκα. Αφού δοκίμασε διάφορες ταξινομήσεις στις κάρτες του, διεπίστωσε ότι μπορούσε να τοποθετήση όλα τα επόμενα στοιχεία μέχρι το ιώδιο σε δυο μακρές περιόδους από 17 στοιχεία η κάθε μια. Διαιρώντας τις μικρές περιόδους, όπως φαίνεται στο χάρτη, βρήκε δυο σειρές στην κορυφή της κάθε περιόδου και τρεις σειρές στο κάτω μέρος, που αντιστοιχούσαν ακριβώς στις γνωστές οικογένειες χημικών στοιχείων. Στο μέσον των μεγάλων περιόδων, βρήκε τα μεταλλικά στοιχεία, μεταξύ των οποίων τα μέταλλα, που είναι πιο γνωστά σε μας από καθημερινή πείρα.

Ωστόσο, για να επιτύχη αυτή την ωραία ταξινόμησι, ο Μεντελέγιεφ έπρεπε ν’ αφήση μερικά κενά, τρία στην πρώτη μεγάλη περίοδο και ένα στη δεύτερη. Αυτά τα κενά δεν τον εμπόδισαν να δημοσιεύση τον πίνακά του. Ήταν τόσο ισχυρή η πεποίθησίς του ότι τα στοιχεία είχαν δημιουργηθή μ’ ένα εύτακτο πρότυπο, ώστε με θάρρος ανήγγειλε ότι στοιχεία, μέχρι τότε άγνωστα, θα ανεκαλύπτοντο για να συμπληρώσουν τα κενά. Με αλαζονική τόλμη προχώρησε τόσο ώστε περιέγραψε τις ιδιότητες αυτών των στοιχείων που έλειπαν. Προείπε τα ατομικά τους βάρη, την πυκνότητα και τα είδη των χημικών ενώσεων που θα σχημάτιζαν. Τους έδωσε υποθετικά ονόματα, «έκα-βόρον,» «έκα-αλουμίνιον» και «έκα-πυρίτιον,» σε αρμονία με τα προσδοκώμενα οικογενειακά χαρακτηριστικά τους.

Η εμπιστοσύνη του στην τάξι της «φύσεως» δεν ήταν αδικαιολόγητη. Πολύ γρηγορώτερα απ’ ό,τι θα περίμενε κανείς, τα στοιχεία που του έλειπαν άρχισαν να εμφανίζωνται. Το γάλλιον (έκα-αλουμίνιον) ανακαλύφθηκε στη Γαλλία το 1876, το σκάνδιον (έκα-βόρον) στη Σουηδία το 1879 και, το γερμάνιον (έκα-πυρίτιον) ανακαλύφθηκε το 1886 στη Γερμανία. Είναι εκπληκτικό—για οποιονδήποτε, αλλά όχι και για τον Μεντελέγιεφ—ότι οι φυσικές ιδιότητες και τα ατομικά βάρη κάθε στοιχείου ήσαν σχεδόν ακριβώς εκείνα που είχε προβλέψει. Παρεμπιπτόντως, το γερμάνιο έχει γίνει απαραίτητο σήμερα στην παραγωγή ‘τρανζίστορς.’

Ύστερα απ’ αυτές τις ανακαλύψεις, οι επιστήμονες οι οποίοι στην αρχή είχαν δώσει λίγη προσοχή στον πίνακα του Μεντελέγιεφ, έφθασαν στο σημείο να τον ανακηρύξουν διεθνώς ως επιστημονική ευφυΐα. Ο περιοδικός του πίνακας έγινε απαραίτητο βοήθημα στην έρευνα και διδασκαλία της χημείας και, μέχρι σήμερα, βρίσκεται παντού στους τοίχους των αιθουσών και εργαστηρίων χημείας. Κανείς δεν αμφέβαλλε ότι και τα άλλα στοιχεία που ήταν αναγκαία για να συμπληρωθούν τα κενά του πίνακα θα ήρχοντο τελικά σε φως.

Χώρος για μια Απροσδόκητη Οικογένεια

Μετέπειτα ανακαλύψεις επρόκειτο να επεκτείνουν τον πίνακα του Μεντελέγιεφ. Το 1894 ο Τζων Ραίηλεϋ και ο Ουίλλιαμ Ράμσεϋ, διεχώρισαν από το ατμοσφαιρικό άζωτο ένα σπάνιο αέριο που ωνομάσθηκε αργόν, επειδή δεν συνδυαζόταν με κανένα άλλο στοιχείο. Ένα χρόνο αργότερα ο Ράμσεϋ βρήκε ένα ακόμη σπανιότερο αδρανές αέριο σε μετάλλευμα ουρανίου· το ταύτισε με το ήλιον, το οποίον, είχε παρατηρηθή στο ηλιακό φάσμα στη διάρκεια μιας εκλείψεως το 1868, αλλά δεν ήταν γνωστόν τότε ότι υπήρχε στη γη. Σε ποιο σημείο του περιοδικού πίνακα θα μπορούσαν να τοποθετηθούν αυτά τα απροσδόκητα στοιχεία;

Ο Μεντελέγιεφ ανεγνώρισε τη θεωρία του Ράμσεϋ, ότι δηλαδή ο περιοδικός πίνακας ίσως δεν ήταν πλήρης. Πρότεινε να εισαχθούν τα δύο στοιχεία ως μέλη μιας νέας οικογένειας, αδρανών αερίων, σε μια ομάδα πριν από τα αλκαλικά μέταλλα. Αλλ’ αυτό σήμαινε ότι έπρεπε να ανακαλυφθούν τρία ακόμη αδρανή αέρια, για να συμπληρώσουν τη νέα σειρά στον πίνακα. Και βέβαια, μέσα σε τρία μόνο χρόνια, ανακαλύφθηκαν στο εργαστήριο του Ράμσεϋ τρία ακόμη μικροσκοπικά συστατικά της ατμόσφαιρας—το νέον, το κρυπτόν και το ξένον. Τα ατομικά τους βάρη τα τοποθέτησαν ακριβώς στη σωστή θέσι στον περιοδικό πίνακα.

Απόδειξις Δημιουργίας;

Παρέχει αυτό πραγματικά αποδείξεις δημιουργίας; Αν τα στοιχεία είχαν απλώς συμπέσει κατά τύχη, γιατί τα ατομικά τους βάρη δεν συνεκεντρώνοντο γύρω από κάποιο μέσο όρο, με μια μικρή ίσως διαφορά στο βάρος; Και γιατί οι ιδιότητές τους, όπως η πυκνότης, το σημείο τήξεως ή χημικής αντιδράσεως να μην ποικίλλη τυχαίως από το ένα στοιχείο στο άλλο; Γιατί να αναμένωμε οποιαδήποτε συσχέτισι του ενός προς το άλλο; Δεν θα υπήρχε κανένας λόγος ν’ αναμένωμε τη συγκέντρωσι των στοιχείων σε οικογένειες με αξιοσημείωτες ομοιότητες.

Ο πίνακας του Μεντελέγιεφ, ωστόσο, έδειξε ότι ολόκληρη η δομή της ύλης δεν είναι τυχαία. Αυτή η τάξις της αποδεικνύει ότι η προέλευσίς της δεν θα μπορούσε να είναι συμπτωματική. Το πολύπλοκο σχέδιο σ’ αυτή την πιο βασική οργάνωσι της ύλης, δίνει, απόδειξι σχεδίου.

Δεν συμφωνείτε, λοιπόν, ότι αυτό αποτελεί ισχυρή απόδειξι για την ύπαρξι ενός νοήμονος Σχεδιαστού, ενός σοφού Δημιουργού; Ή μήπως επιθυμείτε περισσότερες αποδείξεις; Πράγματι, περισσότερες αποδείξεις επρόκειτο να έλθουν σε φως. Η προσθήκη της ομάδος των αδρανών αερίων, που είχε αυξήσει τις μικρές περιόδους σε οκτώ στοιχεία και τις μεγάλες περιόδους σε 18, υποδείχθηκε ότι είναι η βάσις από την οποία θα εξηρτάτο η τελειοποίησις της μελλούσης να εμφανισθή θεωρίας της δομής του ατόμου.

Επιπρόσθετες Αποδείξεις

Περαιτέρω πρωτοποριακές έρευνες, διάνοιξαν το άτομο για πιο λεπτομερή εξέτασι ως προς το εσωτερικό του. Κατ’ αρχήν, ο Τζ. Τζ, Τόμσον απέδειξε ότι τα αρνητικά φορτισμένα ηλεκτρόνια μπορούσαν να διαχωρισθούν από άτομα όλων των ειδών. Ο Έρνεστ Ρόδερφορντ απέδειξε ότι το θετικό φορτίο του ατόμου συγκεντρώνεται σ’ ένα πολύ μικρό όγκο που ονομάζεται πυρήνας. Ο Νιλς Μπορ περιέγραψε το άτομο σαν ένα ηλιακό σύστημα, με πολυάριθμα ηλεκτρόνια σε διάφορες τροχιές γύρω από τον πυρήνα που είναι στο κέντρο. Τα θετικά φορτία είναι πολλαπλάσια μιας μονάδας φορτίσεως. Το άτομο του υδρογόνου έχει μόνο μια μονάδα φορτίσεως, η οποία ονομάζεται πρωτόνιο. Τα διάφορα στοιχεία έχουν άτομα το καθένα με ωρισμένο αριθμό πρωτονίων και τα πρωτόνια του πυρήνα ουδετεροποιούνται από ίσο αριθμό ηλεκτρονίων σε τροχιά.

Μια σημαντική ανακάλυψι του Χένρυ Μόζλεϋ έκανε δυνατή την εξακρίβωσι του αριθμού των πρωτονίων και ηλεκτρονίων σε κάθε είδος ατόμου. Ο Μόζλεϋ μέτρησε την ενέργεια των ακτίνων Χ που εκπέμπονται από διάφορα στοιχεία όταν διαταράσσωνται τα εσώτατα ηλεκτρόνια. Διεπίστωσε ότι αυτή η ενέργεια αυξάνει κατά μαθηματικώς κανονικό τρόπο από το ένα στοιχείο στο άλλο, κατά την τάξι του πίνακα του Μεντελέγιεφ. Όπου υπήρχε κενό, η εκπομπή ενεργείας ήταν διπλάσια. Πρότεινε το χαρακτηρισμό κάθε στοιχείου με κατά σειράν αριθμούς, αρχίζοντας από το υδρογόνο με τον αριθμό 1, το ήλιο με τον αριθμό δύο και ούτω καθεξής. Αυτός ο ατομικός αριθμός είναι ο αριθμός των πρωτονίων του πυρήνα, καθώς επίσης και ο αριθμός των ηλεκτρονίων, σε κάθε είδος ατόμου.

Αυτός ο αριθμός αποδείχθηκε ακόμη πιο θεμελιώδης από το ατομικό βάρος στον καθορισμό των ιδιοτήτων ενός στοιχείου. Τα στοιχεία που είχαν ταξινομηθή σύμφωνα με τον ατομικό αριθμό, έπεφταν ακριβώς στις θέσεις τους στον περιοδικό πίνακα, χωρίς εξαίρεσι! Ο Μεντελέγιεφ θεώρησε αναγκαίο να τοποθετήση το αργόν πριν από το κάλιο, μολονότι το ατομικόν βάρος του αργού είναι 40 και του καλίου μόνο 39. Άλλες περιπτώσεις όπου είχε αναστρέψει τη σειρά προς χάριν της χημικής αρμονίας, αποδείχθηκαν ορθές από τη σειρά των ατομικών αριθμών του Μόζλεϋ. Όλες οι ασυμφωνίες εξαφανίσθηκαν. Επίσης, η ακριβής κατανομή των ατομικών αριθμών κατέστησε δυνατόν να λεχθή θετικά ποια ακριβώς στοιχεία έλειπαν ακόμη και να εξακριβωθή ότι δεν απέμειναν άλλα κενά. Δεν υπάρχει χώρος να εισαχθή άλλη οικογένεια, με τον τρόπο που εισήχθησαν τα αδρανή αέρια.

Το 1925 είχε καθορισθή οριστικά ότι ολόκληρος ο κατάλογος των στοιχείων από το υδρογόνο μέχρι το ουράνιο, έπεφτε σε ακριβώς 92 χώρους του περιοδικού πίνακα και μόνο τέσσερις χώροι ήταν ακόμη κενοί. Δύο στοιχεία, τα υπ’ αριθμούς 85 και 87, ανεμένετο ότι είναι ραδιενεργά όπως είναι όλα τα άλλα στοιχεία μετά το βισμούθιο. Τα άλλα δύο, υπ’ αριθμούς 48 και 61, αναζητήθηκαν επιμελώς ανάμεσα σε μεταλλεύματα άλλων σπανίων στοιχείων αλλά, παρά τους ισχυρισμούς ωρισμένων χημικών ότι τα ανεκάλυψαν, η ύπαρξίς τους δεν έχει επιβεβαιωθή.

Ηλεκτρόνια σε Στιβάδες

Ο Μπορ εισήγαγε την ιδέα, και άλλοι την επεξεργάσθηκαν, ότι οι τροχιές των ηλεκτρονίων γίνονται σε στιβάδες, από τις οποίες καθεμιά έχει μια ορισμένη ανώτατη ικανότητα. Η εσώτατη στιβάδα, όπου τα ηλεκτρόνια έχουν τις μικρότερες δυνατές τροχιές, μπορεί να περιλάβη μόνο δυο ηλεκτρόνια. Στην επόμενη στιβάδα, με κάπως μεγαλύτερες τροχιές, μπορούν να διαταχθούν μέχρι οκτώ ηλεκτρόνια. Η τρίτη μπορεί να περιλάβη 18, η τέταρτη 32. Αυτοί οι αριθμοί προήλθαν από τη μελέτη των διαφόρων πιθανών σχημάτων των τροχιών, κυκλικών και ελλειπτικών, σύμφωνα με την «κβαντική» θεωρία του Μπορ.

Η έκτασις στην οποία καλύπτονται αυτές οι στιβάδες, εξαρτάται από τον αριθμό των ηλεκτρονίων ενός δεδομένου ατόμου, δηλαδή, τον ατομικό του αριθμό, Έτσι, στο ήλιον, με δύο ηλεκτρόνια, η εσώτατη στιβάδα είναι πλήρης. Τα στοιχεία από το λίθιο ως το νέον, υπ’ αριθμούς 3 μέχρι 10, έχουν κατά σειρά ένα μέχρι οκτώ ηλεκτρόνια στη δεύτερη στιβάδα. Το επόμενο στοιχείο, το νάτριο, με 11 ηλεκτρόνια, έχει ένα μόνο ηλεκτρόνιο στην τρίτη στιβάδα και ούτω καθεξής.

Τα ηλεκτρόνια της εξωτερικής στιβάδας ελέγχουν την αλληλεπίδρασι του ατόμου με τα άλλα άτομα· έτσι, η χημική συμπεριφορά ενός στοιχείου εξαρτάται, από το πόσα ηλεκτρόνια καταλαμβάνουν την εξωτερική στιβάδα. Τώρα μπορούμε να καταλάβωμε γιατί το λίθιο και το νάτριο είναι στην ίδια οικογένεια. Το καθένα τους έχει ένα μοναδικό ηλεκτρόνιο στην εξωτερική στιβάδα. Αυτό ισχύει, επίσης, και για τα άλλα αλκαλικά μέταλλα, το κάλιο, το ρουβίδιο και το καίσιο. Στην οικογένεια των αλογόνων, το φθόριο, το χλώριο, το βρώμιο και το ιώδιο, έχουν το καθένα επτά ηλεκτρόνια στην εξωτερική στιβάδα.

Αποδείχθηκε ότι σε κάθε ένα από τα αδρανή αέρια—το νέο, το αργό, το κρυπτό και το ξένο—υπάρχουν οκτώ ηλεκτρόνια στην εξωτερική στιβάδα. Οκτώ ηλεκτρόνια σχηματίζουν μια πολύ σταθερή διάταξι. Θα μπορούσαμε να πούμε ότι αυτά τα άτομα είναι πολύ ικανοποιημένα με τον εαυτό τους και με έπαρσι απορρίπτουν όλες τις προσφορές να δώσουν ή να πάρουν ηλεκτρόνια. Σε αντίθεσι, το ελεύθερο ηλεκτρόνιο στο νάτριο ή το κάλιο, χάνεται εύκολα. Τέτοια μέταλλα αντιδρούν σθεναρά με οποιαδήποτε σχεδόν ουσία, ακόμη και με τον αέρα ή το νερό. Στην άλλη άκρη της περιόδου, το φθόριο ή το χλώριο θα προσπαθήση να πάρη ένα ηλεκτρόνιο από ένα άλλο στοιχείο για να επιτύχη τον σταθερό αριθμό των οκτώ. Έτσι, κι αυτά τα στοιχεία είναι χημικώς ενεργά, αλλά για τον αντίθετο λόγο.

Η δράσις του μετάλλου του νατρίου το κάνει πολύ επικίνδυνο στον χειρισμό, και το απλό αερώδες χλώριο είναι πολύ δηλητηριώδες. Αλλά μεταφέρατε ένα ηλεκτρόνιο από το νάτριο στο χλώριο και δέστε πόση σημασία έχει αυτό. Το χλώριο τώρα ικανοποίησε την έλλειψί του, με πλήρη στιβάδα οκτώ, όπως το αδρανές αέριο αργό. Και το νάτριο απέμεινε με όμοια στιβάδα των οκτώ όπως το νέο. Έτσι, στην ένωσι χλωριούχου νατρίου (το κοινό επιτραπέζιο αλάτι) και τα δύο στοιχεία είναι, εντελώς αβλαβή, μπορούν ακόμη και να φαγωθούν.

Το Νετρόνιο Συμπληρώνει την Εικόνα

Υπήρχε, ωστόσο, ακόμη έλλειψις γνώσεως ενός βασικού μέρους του ατόμου. Παρατηρώντας τον πίνακα, ο αναγνώστης θα προσέξη ότι, όλα τα στοιχεία, εκτός από το υδρογόνο, έχουν ατομικό βάρος που είναι τουλάχιστον διπλάσιο από τον ατομικό τους αριθμό. Αφού το πρωτόνιο έχει βάρος μόνο μιας μονάδας, γιατί ο άνθραξ, επί παραδείγματι, με έξη μόνο πρωτόνια, έχει ατομικό βάρος 12; Αυτή η απορία ελύθη όταν ανακαλύφθηκε το νετρόνιο το 1932. Αυτό είναι ένα μόριο με βάρος όσο σχεδόν και το πρωτόνιο, αλλά χωρίς ηλεκτρικό φορτίο. Έτσι, όπως το κατανοούμε σήμερα, ο άνθρακας έχει έξη πρωτόνια και έξη νετρόνια στον πυρήνα, και γύρω από τον πυρήνα, διατρέχουν έξη ηλεκτρόνια που εξισορροπούν το φορτίο των πρωτονίων.

Πολλά στοιχεία έχουν ισότοπα, στα οποία ο πυρήνας περιέχει διαφορετικό αριθμό νετρονίων. Σ’ ένα μικρό ποσοστό ατόμων άνθρακος, παραδείγματος χάριν, υπάρχουν επτά νετρόνια αντί έξη. Αυτό δεν μεταβάλλει τη φόρτισι, ή τη διάταξι των ηλεκτρονίων, αλλά επηρεάζει το ατομικό βάρος. Αυτή η ποικιλία στον αριθμό των νετρονίων είναι η αιτία που ο Μεντελέγιεφ βρήκε αταξία μερικές φορές στα ατομικά βάρη.

Ο περισσότερος όγκος του ατόμου αποτελείται από κενό χώρο, αλλά η μεγάλη ταχύτητα των κινουμένων ηλεκτρονίων και η συμπεριφορά τους δίνουν την εμφάνισι στερεής ή υγρής καταστάσεως. Τα πρωτόνια, νετρόνια και ηλεκτρόνια είναι ίδια σε όλα τα άτομα, άσχετα με το ποια είναι η ύλη. Κάθε είδους ύλη αποτελείται απ’ αυτά μόνο τα τρία δομικά υλικά. Τι είναι, λοιπόν, εκείνο που ξεχωρίζει τη μια ύλη από την άλλη; Είναι, απλώς ο αριθμός των πρωτονίων του πυρήνα και ο αριθμός και η διάταξις των ηλεκτρονίων στις στιβάδες γύρω του. Και σκεφθήτε πόσο απείρως μικρά είναι όλα αυτά! Η διάμετρος ενός ατόμου είναι μόνο το ένα εκατοντάκις χιλιοστό περίπου μιας ίντσας (2 ή 3 εκατοντάκις χιλιοστά ενός εκατοστού)!

Έτσι, η σύγχρονη ατομική θεωρία δικαίωσε με θαυμάσιο τρόπο την πίστι του Μεντελέγιεφ ότι τα στοιχεία δημιουργήθηκαν σύμφωνα μ’ ένα εύτακτο σχέδιο. Εξήγησε γιατί τα ατομικά βάρη τοποθετούν τα στοιχεία πολύ κοντά στις σωστές οικογένειες, και δικαίωσε τις εξαιρέσεις που εκείνος πίστευε απαραίτητο να κάνη. Εξήγησε τις χημικές ομοιότητες στις οικογένειες των στοιχείων. Αληθινά, αυτά αποτελούν ένα όμορφο, αρμονικό σύστημα. Κατάλληλα αποδίδομε μεγάλη τιμή σ’ εκείνον που ανεκάλυψε αυτό το σύστημα. Πόσο περισσότερο, όμως, πρέπει να αινούμε εκείνον που επενόησε το σύστημα και κατασκεύασε τα στοιχεία σύμφωνα μ’ αυτό, το γεμάτο σκοπό, σχέδιο!

Συμπλήρωσις του Πίνακα

Σήμερα έχουν συμπληρωθή όλα τα κενά στον πίνακα του Μεντελέγιεφ. Τα στοιχεία υπ’ αριθμούς 85 και 87 ανεκαλύφθησαν, όπως ανεμένετο, σαν σπάνια παροδικά μέλη, της σειράς των ραδιενεργών προϊόντων φθοράς του ουρανίου. Τα στοιχεία 43 και 61 κατασκευάσθηκαν με τεχνητό τρόπο, με πυρηνική μεταστοιχείωσι που προεκλήθη σ’ ένα κυκλοτρόνιο ή πυρηνικό αντιδραστήρα. Κατασκευάσθηκαν μερικά ισότοπα από το καθένα, αλλά απεδείχθη ότι είναι ραδιενεργά και φθείρονται εντελώς σε πολύ λιγώτερο χρόνο απ’ αυτόν που πέρασε από τότε που σχηματίσθηκε η γη. Αυτή είναι η αιτία που δεν βρέθηκαν ποτέ στη «φύσι.»

Επίσης, ο Περιοδικός Πίνακας επεκτάθηκε πολύ πέρα από τον αρχικό κατάλογο των 92 στοιχείων, με τη δημιουργία «υπερουρανίων» στοιχείων. Και πάλι, ο πυρηνικός αντιδραστήρας και το κυκλοτρόνιο υπήρξαν τα μέσα με τα οποία έγινε αυτό δυνατό. Φυσικά, όλα αυτά τα στοιχεία είναι ραδιενεργά· και όσο πιο βαριά είναι, τόσο πιο ασταθή είναι. Όλα τα στοιχεία μέχρι τον αριθμό 103, έχουν προσδιορισθή. Αλλά, επειδή η ζωή τους μετριέται με λεπτά, η φευγαλέα ύπαρξις των βαρύτερων κάνει όλο και πιο δύσκολη τη σύλληψι και μελέτη τους.

Με καθορισμένα όλα τα στοιχεία μέχρι τον αριθμό 103, ο πίνακας που ο Μεντελέγιεφ αγωνίσθηκε να συγκροτήση πριν από 100 χρόνια, είναι τώρα πλήρης. Κανένα άλλο στοιχείο δεν μπορεί πια να ανακαλυφθή ανάμεσα σ’ αυτά που είναι τώρα γνωστά. Αν ανακαλυφθούν νέα στοιχεία, θα πρέπει να είναι πέρα από το τέλος του πίνακα. Μερικοί Ρώσοι και Αμερικανοί επιστήμονες ισχυρίζονται ότι ανεκάλυψαν τα στοιχεία 104 και 105, αλλ’ αυτό δεν επιβεβαιώθηκε.

Δημιουργία ή Τυφλή Τύχη;

Ασφαλώς η έρευνά μας αυτή ήταν περιωρισμένη και πολύ περισσότερα θα μπορούσαν να λεχθούν για το άτομο. Αλλά δεν συμφωνείτε ότι αυτή η εκπληκτική τάξις και συμμετρία, είναι ισχυρή απόδειξις δημιουργίας, απόδειξις ότι υπάρχει ένας Αριστοτέχνης Δημιουργός που γνωρίζει τι κάνει; Ποιος θα μπορούσε να φαντασθή ότι όλη αυτή η πολύπλοκη ύλη γύρω μας, ακόμη και στο σώμα μας, θα μπορούσε ν’ αποτελήται από τρία απλά, δομικά υλικά—νετρόνια, πρωτόνια και ηλεκτρόνια! Ωστόσο, προσέξτε την τεράστια ποικιλία. Παρατηρήστε την ομορφιά και αρμονία όλων αυτών.

Χωρίς αμφιβολία, θα μάθωμε πολύ περισσότερα για την ύλη, τα άτομα και τα στοιχεία. Ωστόσο, αυτή η σύντομη ματιά στη βασική διάταξι αρκεί να μας δείξη ότι αυτά που γνωρίζομε τώρα, αποτελούν ισχυρή απόδειξι του έργου των χειρών ενός ευφυούς Σχεδιαστού και Δημιουργού. (Εβρ. 3:4) Όχι, ποτέ δεν θα μπορούσαν αυτά να προέλθουν από τυφλή τύχη!

[Υποσημειώσεις]

[Πίνακας στη σελίδα 19]

ΔΙΑΤΑΞΙΣ ΤΩΝ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΩΝ ΣΕ ΣΤΙΒΑΔΕΣ

Αριθ. Στοιχεία 1^η 2^η 3^η 4^η 5^η 6^η

1 Υδρογόνον 1

2 Ήλιον 2

3 Λίθιον 2 1

4 Βηρύλλιον 2 2

5 Βόρον 2 3

6 Άνθραξ 2 4

7 Άζωτον 2 5

8 Οξυγόνο 2 6

9 Φθόριον 2 7

10 Νέον 2 8

11 Νάτριον 2 8 1

12 Μαγνήσιον 2 8 2

13 Αλουμίνιο 2 8 3

14 Πυρίτιον 2 8 4

15 Φώσφορος 2 8 5

16 Θείο 2 8 6

17 Χλώριο 2 8 7

18 Αργόν 2 8 8

19 Κάλιον 2 8 8 1

20 Ασβέστιον 2 8 8 2

21 Σκάνδιο 2 8 9 2

* * *

26 Σίδηρος 2 8 14 2

* * *

30 Ψευδάργυρος 2 8 18 2

31 Γάλλιο 2 8 18 3

32 Γερμάνιο 2 8 18 4

33 Αρσενικό 2 8 18 5

34 Σελήνιο 2 8 18 6

35 Βρώμιο 2 8 18 7

36 Κρυπτόν 2 8 18 8

37 Ρουβίδιον 2 8 18 8 1

38 Στρόντιον 2 8 18 8 2

* * *

53 Ιώδιο 2 8 18 18 7

54 Ξένον 2 8 18 18 8

55 Καίσιο 2 8 18 18 8 1

56 Βάριο 2 8 18 18 8 2

* * *

82 Μόλυβδος 2 8 18 32 18 4

* * *

[Πίνακας στη σελίδα 21]

(Για το πλήρως μορφοποιημένο κείμενο, βλέπε έντυπο)

ΠΕΡΙΟΔΙΚΟΣ ΠΙΝΑΚΑΣ ΤΩΝ ΣΤΟΙΧΕΙΩΝ ΤΟΥ ΜΕΝΤΕΛΕΓΙΕΦ ΜΕ ΤΑ ΑΤΟΜΙΚΑ ΒΑΡΗ ΚΑΤΑ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΙ

2 10 18 36 54

Ήλιον Νέον Αργόν Κρυπτόν Ξένον

4 20,2 40 38,8 131,3

1 3 11 19 37 55

Υδρογόνον Λίθιον Νάτριον Κάλιον Ρουβίδιον Καίσιο

1 7 23 39 85,5 133

4 12 20 38 56

Βηρύλλιον Μαγνήσιον Ασβέστιον Στρόντιον Βάριο

9 24,3 40 87,6 137,3

5 13 21 39 57-71

Βόρον Αλουμίνιο Σκάνδιο Ύτριον *

10,8 27 45 89 139-175

22 40 72

Τιτάνιο Ζιρκόνιον Χάφνιον

48 91,2 178,5

23 41 73

Βανάδιον Νιόβιον Ταντάλιον

51 93 181

24 42 74

Χρώμιον Μολυβδένιο Βολφράμιον

52 96 183,8

25 43 75

Μαγνήσιο Τεχνήτιον Ρήνειο

55 99 186,2

26 44 76

Σίδηρος Ρουθήνιο Όσμιο

55,8 101 190,2

27 45 77

Κοβάλτιο Ρόδιον Ιρίδιο

59 103 192,2

28 46 78

Νικέλιο Παλλάδιον Πλατίνα

58,7 106,4 195

29 47 79

Χαλκός Άργυρος Χρυσός

63,5 107,9 197

30 48 80

Ψευδάργυρος Κάδμιο Υδράργυρος

65,4 112,4 200,6

31 49 81

Γάλλιο Ίνδιο Θάλλιον

69,7 114,8 204,4

6 14 32 50 82

Άνθραξ Πυρίτιον Γερμάνιο Κασσίτερος Μόλυβδος

12 28 72,6 118,7 207,2

7 15 33 51 83

Άζωτον Φώσφορος Αρσενικό Αντιμόνιο Βισμούθιο

14 31 75 121,8 209

8 16 34 52 †

Οξυγόνο Θείο Σελήνιο Τελλούριο

16 32 79 127,6

9 17 35 53

Φθόριο Χλώριο Βρώμιο Ιώδιο

19 35,5 80 127

Ο πίνακας είναι στη μορφή του αρχικού πίνακα που δημοσίευσε ο Μεντελέγιεφ το 1869, αλλά περιλαμβάνει τις αναθεωρήσεις που έκαμε το 1871. Σε πιο πρόσφατες μορφές του πίνακα, οι περίοδοι συνήθως τοποθετούνται σε οριζόντιες γραμμές και οι ομάδες οικογενειών σε κάθετες στήλες. Πολλά ατομικά βάρη δίνονται εδώ ακριβέστερα απ’ ό,τι ήσαν γνωστά στην εποχή του. Τα στοιχεία που ανακαλύφθηκαν από το 1871 και οι ατομικοί αριθμοί, που καθωρίσθηκαν από το 1913, εμφανίζονται χρωματιστά.

* Ο Μεντελέγιεφ έβαλε στην τρίτη και τετάρτη ομάδα, ανάμεσα στο βάριο και το ταντάλιο, τα τέσσερα σπάνια εδάφη που του ήταν γνωστά: Το λανθάνιο, το δημήτριο, το έρβιο και το διδύμιο (αργότερα ανακαλύφθηκε ότι είναι μίγμα νεοδύμιου και πρασιοδύμιου). Συνολικά, ανακαλύφθηκαν 15 απ’ αυτά τα σπάνια στοιχεία του εδάφους και όλα ανήκουν στην ίδια οικογένεια ως ύτριο.

† Το θόριο και το ουράνιο, δύο στοιχεία βαρύτερα από το βισμούθιο, που δεν εμφαίνονται εδώ, ο Μεντελέγιεφ τα τοποθέτησε στην έκτη περίοδο, στην τετάρτη και έκτη οικογένεια αντίστοιχα.