Κλιμακωτά Αναπαυτήρια για τους Νεκρούς

Η συνήθεια της τελετουργικής ταφής των νεκρών στα νεκροταφεία είναι παγκόσμια. Αλλά ο τρόπος φροντίδος των λειψάνων διαφέρει. Εκείνο που είναι πολύ σύνηθες στους ανθρώπους ενός μέρους του κόσμου, είναι ασυνήθιστο σε άτομα που ζουν κάπου αλλού. Μια τέτοια περίπτωσις είναι τα κλιμακωτά αναπαυτήρια για τους νεκρούς που βρίσκονται στη Χαβάη και στη Λατινική Αμερική.

Στη Λατινική Αμερική συνηθίζεται να χώνουν το φέρετρο μέσα σε μια μακριά τρύπα που μοιάζει με τούννελ σ’ έναν τοίχο, να στοιβάζουν πλίνθους μπροστά από το φέρετρο και, κατόπιν, να την σφραγίζουν με λάσπη. Για την ταυτότητα του νεκρού, τίθεται μια πλάκα πάνω από το σφραγισμένο άνοιγμα, στη βάσι του οποίου βρίσκεται ένας δίσκος για να τοποθετούν φρέσκα άνθη. Οι ταφικοί τοίχοι μπορεί να έχουν μήκος αρκετών μέτρων και αρκετό πλάτος για να μπορούν να τοποθετούνται δύο φέρετρα στην ίδια επιφάνεια. Μπορούν να στοιβαχθούν κατακορύφως μέχρι οκτώ φέρετρα.

Στο Παγκόσμιο Νεκροταφείο Μπαρρανκίλλα, στην Κολομβία, υπάρχουν τρεις κατηγορίες θόλων—μια για τους πλούσιους, μια άλλη για τη μεσαία τάξι και μια άλλη για τους συνηθισμένους εργαζόμενους ανθρώπους. Αν εξαιρεθούν οι πλούσιοι, οι οποίοι αγοράζουν τους τάφους τους, οι περισσότεροι άνθρωποι πληρώνουν ενοίκιο για λίγα χρόνια. Έπειτα αγοράζουν μια κρύπτη σ’ ένα άλλο κλιμακωτό οικοδόμημα, στο οποίο φυλάσσονται τα λείψανα σ’ ένα μικρό μετάλλινο δοχείο που το μέγεθός του είναι διπλάσιο από ένα κουτί υποδημάτων. Και πάλι, τα λείψανα αναγνωρίζονται από μια πλάκα.

Αξίζει να σημειωθή ότι οι Γραφές δεν περιγράφουν τη διαδικασία φροντίδας των οστών του νεκρού, επειδή αυτή δεν έχει καμμιά σημασία για την επαναφορά του νεκρού σε ζωή στην ανάστασι. Υψίστης σημασίας είναι η δημιουργία ενός καλού ονόματος ή φήμης ενώπιον του Ιεχωβά Θεού στη διάρκεια της ζωής του ατόμου, έτσι ώστε να μπορή Εκείνος να τον θεωρή ως έναν που αξίζει ν’ αναστηθή από τους νεκρούς.—Εκκλ. 7:1· Πράξ. 24:15