Δημόσια Συζήτηση για ένα «Καυτό Θέμα»
Οι σαράντα στις 100 ανύπαντρες νέες 19-22 ετών στην Ελλάδα έχουν σεξουαλικές σχέσεις κι απ’ αυτές το 25% έχει κάνει ήδη μια—τουλάχιστον—έκτρωσι.
Τα πιο πάνω στοιχεία δόθηκαν για πρώτη φορά στην δημοσιότητα από τον καθηγητή κ. Τριχόπουλο, στη συζήτησι με θέμα «το πρόβλημα των εκτρώσεων στη σημερινή κοινωνία,» που έγινε χθες στην Αρχαιολογική Εταιρία Οικογενειακού Προγραμματισμού. Στην ίδια συζήτησι, ο καθηγητής κ. Αραβαντινός επισήμανε ότι: Στις δυο στείρες γυναίκες η μία οφείλει την αδυναμία της να γίνη μητέρα σε κάποια ή κάποιες τεχνητές εκτρώσεις. Ενώ η κ. Σπινέλλη τόνισε ότι: «Ακόμα και σήμερα στη χώρα μας η έκτρωση είναι η λύση στην αποτυχημένη αντισύλληψη, όπως πριν λίγα χρόνια η παιδοκτονία ήταν η λύση, ιδιαίτερα στις αγροτικές περιοχές, στην αποτυχημένη έκτρωση.»
Στην επιστημονική αυτή συζήτησι πήραν μέρος οι καθηγητές Ν. Ανδρουλάκης, Δ. Αραβαντινός, Γ. Καββαδίας, Δ. Κασπαρέλης, Γ. Παπαευαγγέλου, Μ. Σιώτης, Κ. Σπινέλλη και Δ. Τριχόπουλος.
Η κ. Σπινέλλη ανέφερε στοιχεία από έρευνα του Εθνικού Κέντρου Κοινωνικών Ερευνών τονίζοντας ότι, Πιο πολλές από τις μισές γυναίκες απάντησαν ότι θα κατέφευγαν σε έκτρωση αν η γέννηση άλλου παιδιού δεν ήταν επιθυμητή. Κι ενώ—κατέληξε η ομιλήτρια—οι εκτρώσεις ξεπερνούν ίσως και τις 200.000 το χρόνο, κι ενώ η άμβλωση είναι αξιόποινη πράξι, τα τελευταία 10 χρόνια οι καταδίκες δεν ξεπέρασαν κατά μέσο όρο, το 11,6%. Αλλά, το σημαντικώτερο είναι ότι οι περισσότερες καταδίκες αναφέρονται σε άτομα με πολύ χαμηλό και κατά συνέπεια οικονομικό επίπεδο . . .
Ο κ. Δ. Αραβαντινός αναφέρθηκε στις επιπλοκές των εκτρώσεων, που αρχίζουν από τις επιπλοκές που μπορεί να προκαλέση η ίδια η χειρουργική επέμβαση—επεισόδια στη νάρκωσι, αιμορραγίες, τραυματισμούς πάσης φύσεως, όπως π.χ. ρήξη του τραχήλου της μήτρας ή διάτρησι της μήτρας, τραυματισμός του έντερου, μολύνσεις θρομβοφλεβίτιδες κλπ. και προχωρούν στις πιο μακρινές αλλά μόνιμες βλάβες που είναι:
Χρόνιες φλεγμονές των σαλπίγγων μήτρας—σαλπίγγων, με αποτέλεσμα μόνιμη στειρότητα. Ανωμαλίες της περιόδου. Ανεπάρκεια του τραχηλικού στομίου—που είναι σοβαρή αναπηρία αφού την καθιστά ανίκανη να διατηρήση μελλοντική κύησι. Ενδομητρικές συμφύσεις που δημιουργούν ανωμαλίες στην περίοδο και καμμιά φορά στείρωσι. Ψυχικές διαταραχές οφειλόμενες στην αναστάτωση, συμπλέγματα ενοχής κλπ.
Ο κ. Δ. Τριχόπουλος αφού παρέθεσε στοιχεία για τις ανύπανδρες κοπέλλες από έρευνα ανάμεσα σε 100 φοιτήτριες και εργαζόμενες, και άλλα για τις παντρεμένες όπου φαίνεται ότι το 35% των παντρεμένων γυναικών στην Ελλάδα έκαναν τουλάχιστον μια έκτρωση στη ζωή τους. Ο ομιλητής κατέληξε: «Ο πίνακας δείχνει το μέγεθος της δικής μας κοινωνικής ευθύνης, το μέγεθος της ευθύνης της Πολιτείας που αφήνει τα παιδιά χωρίς σεξουαλική διαπαιδαγώγησι.»
Ο κ. Γ. Καββαδίας μίλησε για τις κοινωνικές προεκτάσεις του θέματος και τη λανθασμένη νομοθετική λύση και θεώρησε επίσης ότι πρέπει να γίνη διαφώτιση του κόσμου για τα αντισυλληπτικά μέσα ώστε να μη χρειάζεται να φθάνουν στην έκτρωση.
Ο κ. Μ. Σιώτης τόνισε ότι: «Η θέση που παίρνει η εκκλησία στο σοβαρό και πολύπλευρο θέμα των εκτρώσεων, είναι κατηγορηματικά αρνητική. Θεωρεί τις εκτρώσεις σαν καταστροφή ζωής, και ενός ανθρωπίνου όντος το οποίο έχει ανάγκη της στοργής και των ατόμων και της κοινωνίας και όχι της εχθρότητος αυτών. Δια τούτο και κάθε έκτρωση χαρακτηρίζεται ως ανθρωποκτονία εκ προθέσεως κατά αγνώστων αθώων και ανυπερασπίστων.
Συντονιστής της συζητήσεως ήταν ο καθηγητής κ. Δ. Κασπαρέλης, πρόεδρος της Ελληνικής Εταιρίας Οικογενειακού Προγραμματισμού, ο οποίος ανέφερε ότι: Σε έρευνα που έγινε στο Μαιευτήριο Αλεξάνδρα ανάμεσα σε 1.000 παντρεμένες, βρέθηκε ότι οι 373 είχαν κάνει από μια ως τρεις εκτρώσεις, ενώ υπήρχε γυναίκα που ανέφερε 45 εκτρώσεις.
Η έκτρωση, τόνισε ο κ. Κασπαρέλης είναι μια «τυφλή επέμβαση,» που μπορεί να έχη σοβαρώτατες επιπτώσεις στην υγεία μιας γυναίκας. Αλλά και σοβαρότατες ψυχολογικές επιπτώσεις αφού ο μεγαλύτερος αριθμός των γυναικών φτάνει στην έκτρωση με μεγάλη στενοχώρια και βαριά ψυχή που δημιουργούν κάποτε σοβαρότατα ψυχικά τραύματα.