Τα Προβλήματα Λύονται;

ΜΙΑ ζωή χωρίς τα σημερινά αγχώδη προβλήματα; Πώς μπορεί να γίνη αυτό; Όταν παρατηρήσωμε τον κόσμο, θα δούμε ότι τα προβλήματα αυξάνουν.

Λόγου χάριν, σχεδόν σε κάθε χώρα της γης υπάρχουν πολύ σοβαρά και επίμονα οικονομικά προβλήματα. Εκατομμύρια άνθρωποι δυσκολεύονται να βρουν μια κατάλληλη εργασία. Τα χρέη βρίσκονται σ’ ένα σημείο που αποτελεί ρεκόρ όλων των εποχών. Οι πατέρες ανησυχούν πώς να συντηρήσουν τις οικογένειές των. Οι μητέρες βλέπουν τις τιμές που αυξάνουν συνεχώς και απογοητεύονται καθώς προσπαθούν να τα βγάλουν πέρα. Οι μισοί από τους ηλικιωμένους σε πολλά ευημερούντα έθνη, όπως αποκαλούνται, ζουν στη φτώχεια. Η πείνα και η αμάθεια αυξάνουν στις φτωχότερες χώρες.

Ωστόσο, οι πιο σοφοί οικονομολόγοι του κόσμου δεν μπορούν να επινοήσουν ένα οικονομικό σύστημα που να εξασφαλίζη διαρκή ευημερία για όλους. Προσπαθούν μόνο να συγκρατήσουν αυτό το καταρρέον σύστημα για λίγο, αλλά κατόπιν αυτό καταρρέει και πάλι.

Η Οικογενειακή Ζωή Καταρρέει

Η οικογενειακή ζωή, επίσης καταρρέει σ’ όλο τον κόσμο, δεν βελτιώνεται. Η μια χώρα μετά την άλλη σημειώνει νέο ανώτατο όριο διαζυγίων.

Περιγράφοντας μια συζυγική κατάστασι που έγινε πολύ συνηθισμένη, μια γυναίκα έγραψε τα εξής: «Είμαι πολύ δυστυχισμένη. Ο σύζυγός μου εκνευρίζεται με το παραμικρό. Έχομε ένα παντρεμένο γυιο, αλλά έρχεται στο σπίτι μόνο για σύντομες επισκέψεις και με δυσκολία με ανέχεται. Έχομε λίγους μόνο φίλους. Τώρα που περνούν τα χρόνια βρίσκω τον εαυτό μου ολοένα περισσότερο απομονωμένη. Αισθάνομαι εντελώς μόνη στον κόσμο. Τι μπορώ να κάνω για να έχη νόημα η ζωή μου;» Πάρα πολλοί άνθρωποι αισθάνονται ακριβώς το ίδιο.

Οι γονείς σήμερα έχουν πρόσθετες στενοχώριες. Τα παιδιά τους αντιμετωπίζουν προβλήματα που δεν είχε αντιμετωπίσει ποτέ άλλοτε καμμιά άλλη γενεά. Αυτοί οι νεαροί βλέπουν τη ‘ζούγκλα,’ που έχει γίνει ο κόσμος και πολλοί αηδιάζουν μ’ αυτή και φοβούνται. Όπως είπε ένας ηγέτης σπουδαστών σε μια ομιλία αποφοιτήσεως: «Σήμερα, καθώς εγκαταλείπομε το σχολείο, μας καταλαμβάνει ένα αίσθημα απογοητεύσεως και απελπισίας.»

Πού μπορούν να στραφούν οι γονείς για να λάβουν μια αξιόπιστη βοήθεια; Προσέξτε αυτό το κύριο άρθρο που δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα Τάιμς της Νέας Υόρκης. Έλεγε τα εξής: ‘Επί έναν αιώνα και πλέον οι γονείς βομβαρδίζοντο με συμβουλές για την οικογενειακή ζωή. Γιατροί, νοσοκόμοι διδάσκαλοι και θεολόγοι έδιναν τις συμβουλές των, και στις πρόσφατες δεκαετίες προσετέθησαν και ψυχολόγοι και ψυχαναλυταί. Αλλά αν επρόκειτο να συγκεντρώσωμε όλες αυτές τις καλές συμβουλές και να τις εξετάσωμε, τι θα διαπιστώναμε; Φοβούμαι ότι θα διαπιστώναμε κάτι περισσότερο από μια συγκεχυμένη θορυβώδη μάζα αντιφάσεων. Πρέπει να λυπάται κανείς τον γονέα. Όσο πιο ευσυνείδητος είναι ο γονεύς στην εκζήτησι συμβουλών, τόσο περισσότερη σύγχυσι είναι πιθανόν ότι θ’ αντιμετωπίση.’

Προβλήματα με την Επιστήμη

Κάποτε πίστευαν ότι η επιστήμη θα ωδηγούσε προς εκείνο τον καλύτερο κόσμο και θα έλυνε πολλά δυσάρεστα προβλήματα της ανθρωπότητας. Αλλά τώρα οι επιστήμονες οι ίδιοι ομολογούν ότι η επιστήμη συχνά δημιουργεί τόσα προβλήματα όσα λύει, αν όχι περισσότερα.

Ένα παράδειγμα της απογοητεύσεως που προκαλεί η επιστήμη μπορεί να παρατηρηθή όταν διαβάσωμε το τεύχος του Ιουλίου 1899 του περιοδικού Αμερικανός Επιστήμων. Τότε, αυτό το επιστημονικό περιοδικό προέλεγε ότι το αυτοκίνητο ‘θα είχε καλή επίδρασι στην αστική ζωή.’ Μιλούσε για ‘ελαφρά οχήματα με ελαστικούς τροχούς που θα κυλούσαν γοργά και αθόρυβα σε καθαρούς, ασκόνιστους και άοσμους δρόμους και θα εξάλειφαν μέγα μέρος της νευρικότητος, της αναστατώσεως και της εντάσεως της συγχρόνου αστικής ζωής.’

Στο φως της πραγματικότητος αυτή η πρόρρησις προκαλεί γέλωτα σήμερα, έτσι δεν είναι; Ακριβώς το αντίθετο συμβαίνει. Επί πλέον, σ’ όλο τον κόσμο δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι φονεύονται και εκατομμύρια τραυματίζονται κάθε χρόνο από τα αυτοκίνητα.

Ακόμη και οι εφευρέται των μηχανών εξέφρασαν τη συντριβή των επειδή καταρρέουν τα όνειρα των για έναν καλύτερο κόσμο. Το 1942, στη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, ο Όρβιλ Ράιτ, ο οποίος, μαζί με τον αδελφό του Γουίλμπουρ, κατασκεύασε το αεροπλάνο, έγραψε το εξής στον Ερρίκο Φορντ, τον Πρεσβύτερο, κατασκευαστή των μαζικώς παρασκευαζομένων αυτοκινήτων: ‘Ο Γουίλμπουρ κι εγώ σκεφθήκαμε ότι το αεροπλάνο θα επέσπευδε την παγκόσμιο ειρήνη. Αλλά φαίνεται ότι έκαμε το αντίθετο. Υποπτεύομαι ότι, όταν αρχίσατε τη μαζική παραγωγή—μια από τις μεγάλες εφευρέσεις των αιώνων—δεν σκεφθήκατε σχεδόν καθόλου ότι αυτό θα εχρησιμοποιείτο για την κατασκευή τεθωρακισμένων αρμάτων μάχης για την παγκόσμια καταστροφή. Φαίνεται ότι δεν μπορεί να γίνη κανένα επωφελές πράγμα χωρίς να το χρησιμοποιήση κάποιος με άσχημο τρόπο.’

Η ίδια απογοήτευσις γίνεται αισθητή στον ιατρικό τομέα. Κάποτε υπήρχαν μεγάλες ελπίδες ότι η σύγχρονη ιατρική επιστήμη θα κατανικούσε την ασθένεια και θα συντελούσε στην επίτευξι ενός καλύτερου κόσμου. Αλλά η ασθένεια δεν κατανικήθηκε. Στην πραγματικότητα, μερικές από τις χειρότερες ασθένειες, όπως είναι ο καρκίνος και η καρδιοπάθεια, αυξάνονται με μεγάλο ρυθμό. Ακόμη και μερικές από τις προσπάθειες για θεραπεία φέρουν το αντίθετο αποτέλεσμα. Στις Ηνωμένες Πολιτείες, περίπου 30.000 άνθρωποι κάθε χρόνο λέγεται πεθαίνουν ως άμεσο αποτέλεσμα των φαρμάκων που τους έδωσαν οι γιατροί τους, και δεκαπλάσιος αριθμός ατόμων υποφέρουν από άσχημες παρενέργειες.

Δεν Υπάρχει Ειρήνη

Και τι θα λεχθή για έναν κόσμο με τέλεια ειρήνη, χωρίς κλειδαριές, φυλακές, αστυνομικές δυνάμεις, στρατούς και καταστρεπτικά όπλα; Ο κόσμος βρίσκεται πιο μακρυά παρά ποτέ άλλοτε απ’ αυτή την κατάστασι. Το έγκλημα ανέρχεται στα ύψη· τα έθνη τώρα δαπανούν περίπου 300 δισεκατομμύρια δολλάρια το έτος για εξοπλισμούς· ο ένας πόλεμος ακολουθεί τον άλλον. Οι ανθρώπινοι ηγέται ασφαλώς δεν φέρνουν μόνιμη παγκόσμιο ειρήνη.

Προς το τέλος του 1800 και στις αρχές του 1900, πολλοί ηγέτες προέλεγαν μια μεγάλη νέα εποχή ειρήνης και ευημερία. Μια εγκυκλοπαιδεία σχολιάζει τα εξής: «Πριν από το 1914, ακόμη και οι θεολόγοι πίστευαν, όπως όλοι οι καλλιεργημένοι και μορφωμένοι άνθρωποι, ότι ο κόσμος βάδιζε προς ένα καλύτερο μέλλον. Για τους καλύτερους ανθρώπους της παλαιάς γενεάς, το 1914 ήταν ένα συγκλονιστικό γεγονός από το οποίο δεν συνήλθαν ποτέ!» Το 1914 ο κόσμος καταβροχθίσθηκε από τον πιο τρομερό πόλεμο που έγινε έως τότε, αντίθετα με όλες τις ‘ρόδινες’ προρρήσεις. Και ο 2ος Παγκόσμιος Πόλεμος ήταν ακόμη χειρότερος και, όπως υπολογίζεται, στοίχισε τη ζωή 55 εκατομμυρίων ατόμων!

Επίσης, στα πρόσφατα χρόνια ιδιαίτερα, οι άνθρωποι είδαν διαφθορά και στις κυβερνήσεις και στις επιχειρήσεις. Ως αποτέλεσμα, οι έρευνες δείχνουν ότι η εμπιστοσύνη στους ανθρώπινους θεσμούς βρίσκεται στο πιο χαμηλό επίπεδο από ποτέ άλλοτε.

Εκείνο που προξενεί απογοήτευσι είναι το ότι πάρα πολλά από αυτά τα προβλήματα που επηρεάζουν τους ανθρώπους είναι πέρα από τον έλεγχό τους. Ένεκα τούτου, αυξάνει η συναισθηματική αστάθεια. Στις Ηνωμένες Πολιτείες και μόνον το περασμένο έτος 57 εκατομμύρια συνταγές—που περιελάμβαναν εκατομμύρια χάπια—εκτελέσθηκαν για ένα μόνο είδος φαρμάκου—ένα ηρεμιστικό.

Ύστερα απ’ όλ’ αυτά, λοιπόν, μπορούμε να είμεθα βέβαιοι για ένα πράγμα. Οι άνθρωποι, μόνοι τους, ποτέ δεν μπορούν να επιφέρουν το είδος της ζωής που θέλομε, το είδος της ζωής που περιγράψαμε στην αρχή. Δεν απορούμε, λοιπόν, όταν διαβάζωμε στην Αγία Γραφή, στον Ψαλμό 146, εδάφιο 3: «Μη πεποίθατε επ’ άρχοντας, επί υιόν ανθρώπου, εκ του οποίου δεν είναι σωτηρία.»