Αφήγησις από το Βιβλίο του Έτους 1976
ΕΝΑΣ ΙΘΑΓΕΝΗΣ ΕΠΙΣΤΡΕΦΕΙ
ΗΤΑΝ 29 Αυγούστου του 1929. Η τοποθεσία; Ένα μικρό ψαράδικο χωριό στο ανατολικό άκρο της Χερσονήσου Αβαλών που έβλεπε στον τρικυμισμένο Ατλαντικό. Ένας από τους ιθαγενείς του Κόλπου της Βέρδας, ο Ζακ Κητς, είχε μόλις επιστρέψει στη γενέτειρα του αφού δαπάνησε αρκετό καιρό στην «ηπειρωτική χώρα.» Προς έκπληξι της οικογενείας του και των φίλων του, άρχισε να κηρύττη σ’ αυτούς πράγματα που ηχούσαν πράγματι παράξενα στα αυτιά των συντηρητικών κατοίκων.
Ευτυχώς η οικογένεια του Ζακ Κητς άκουσε αυτά που τους είπε και τα εκτίμησε. Κατόπιν, άρχισε να κάνη μαρτυρία στον εξάδελφο του Γουίλλιαμ, που ήταν καλύτερα γνωστός ως «Μπίλυ Τζιμ» Κητς, ένα αφωσιωμένο μέλος της εκκλησίας, δραστήριος στο Όραντζ Λοντζ, μέλος της χορωδίας και εκτιμώμενος πολύ ως οικογενειάρχης. Ο Μπίλυ Τζιμ άκουσε προσεκτικά, αλλά δεν δέχθηκε το καθετί αμέσως. Ήθελε αποδείξεις και πράγματι τις έλαβε. Η παράδοσις του ‘πυρίνου άδου’ που δίδασκε η εκκλησία του ήταν ένα από τα ζωτικά θέματα συζητήσεως. Όχι ότι πραγματικά ήθελε να πιστεύη ότι υπήρχε ένα τέτοιο μέρος αιωνίων βασάνων. Αλλ’ αν αυτή η δοξασία ήταν εσφαλμένη, μήπως αυτό εσήμαινε ότι και η εκκλησία του ήταν εσφαλμένη; Σε ποια θέσι βρισκόταν; Οι συζητήσεις ωδήγησαν στην εξεύρεσι της αληθείας σχετικά μ’ αυτό το ζήτημα. Στη διάρκεια της πολυάσχολης εποχής του ψαρέματος το 1930 ο Μπίλυ Τζιμ δεν πήγαινε τακτικά στην εκκλησία. Επωφελείτο από την ευκαιρία για ν’ αναπαυθή. Αλλά η πραγματική αιτία ήταν ότι η διάνοια του ανακαινίζετο. Ο σπόρος της αληθείας είχε σπαρθή σε καλό έδαφος. (Μάρκος 4:8, 20) Σύντομα μετά απ’ αυτό, ο Μπίλυ Τζιμ έκοψε όλους τους δεσμούς που τον συνέδεαν με τη Βαβυλώνα τη Μεγάλη.
Εν τω μεταξύ, η υγεία του αδελφού του Ζακ Κητς, του Ισαάκ, ο οποίος είχε δεχθή πρόθυμα τις διδασκαλίες της Βασιλείας, άρχισε να φθείρεται. Πριν από τον θάνατο του δήλωσε σαφώς ότι δεν ήθελε να παρασταθή στην κηδεία του κληρικός και δεν ήθελε να ταφή στο Αγγλικανικό κοιμητήριο. Η οικογένεια απεφάσισε να τον θάψη σ’ ένα μικρό χώρο που υπήρχε πάνω από το χωριό. Η απόφασις αυτή διήγειρε την οργή των κληρικών και των οπαδών τους. Σύμφωνα με τη γνώμη τους, αυτός ο χώρος δεν ήταν «καθηγιασμένο έδαφος»! Επί πλέον, ο εφημέριος αρνήθηκε κατηγορηματικά να εκδώση πιστοποιητικό θανάτου. Παρ’ όλα αυτά, η κηδεία του έγινε από τον Αδελφό Ηρλ από το Σαίν Τζων και ο νεκρός ετάφη σ’ ένα έδαφος ‘μη καθηγιασμένο’.
Ο κληρικός παραπονέθηκε στο Τμήμα Υγείας σχετικά με την ταφή που είχε γίνει σε ανοικτό χώρο, με τη δικαιολογία ότι ενδιαφέρεται για την ευημερία της τοπικής κοινότητος. Ένας αστυνομικός και ένας τοπικός δικαστής εκλήθησαν να εξετάσουν το ζήτημα, αλλά έλαβαν καλές απαντήσεις από τους μάρτυρες που εξήτασαν κι έφυγαν ικανοποιημένοι ότι όλα είχαν γίνει εν τάξει. Νωρίτερα ο κληρικός αυτός είχε κάμει ενέργειες ώστε τα παιδιά όλων των γονέων που ήσαν μάρτυρες και εκείνων που είχαν βοηθήσει να γίνη η κηδεία σε ‘μη καθηγιασμένο’ έδαφος ν’ αποβληθούν από τα σχολεία, εκ των οποίων τα περισσότερα ήταν θρησκευτικά. Μόνο εκείνα τα παιδιά των οποίων οι γονείς θα ζητούσαν συγγνώμη από τον ιερέα γι’ αυτό που είχαν κάμει θα μπορούσαν να επιστρέψουν και να παρακολουθήσουν τα μαθήματα. Οι αδελφοί έφεραν την υπόθεσι στο Συμβούλιο Εκπαιδεύσεως στο Σαίν Τζων και ο κληρικός έλαβε εντολή να δώση άδεια να επιστρέψουν όλα τα παιδιά κι αυτό χωρίς να παραστή ανάγκη να ζητήσουν οι γονείς συγγνώμη. Τα παιδιά που ήσαν Μάρτυρες αγνοούντο και εμπαίζοντο από τους συμμαθητάς των και ο διδάσκαλος τούς έδινε τη λιγώτερη προσοχή που επέτρεπε ο νόμος, αλλ’ ο εφημέριος είχε πέσει πια από τη θέσι του ως η αναμφισβήτητη κεφαλή της κοινότητος.
Ο Ζακ Κητς σύντομα διευθέτησε να πηγαίνη σε πολλά μέρη της Νέας Γης και να κηρύττη τα αγαθά νέα, ταξιδεύοντας πολλές φορές με άλογο και άμαξα, με τραίνο ή με ψαρόβαρκα. Για να μπορή να συνεχίζη ‘να αλιεύη ανθρώπους’ μερικές φορές αναγκαζόταν ν’ ασχολήται με την αλιεία κατά γράμμα ψαριών. (Ματθ. 4:19) Το 1939 αρρώστησε και υποχρεώθηκε να περάση δύο ολόκληρα χρόνια σ’ ένα σανατόριο στο Σαίν Τζων κι έπειτα επέστρεψε στη Λίμνη Ντηρ, την οποία έκαμε τόπο κατοικίας του. Ο εξάδελφος του Ζακ, ο Μπίλυ Τζιμ ανέλαβε αργότερα να συνεχίση αυτό που είχε αρχίσει και αφήσει ατελείωτο ο Ζακ στην περιοχή του Κόλπου της Βέρδας. Συνοδευόμενος από τη σύζυγό του, ταξίδευε στα γύρω μέρη με άλογα και τετράτροχο αμάξι και έπαιζε δίσκους με Βιβλικές ομιλίες στον φωνόγραφό του για οποιονδήποτε ήθελε ν’ ακούση· και πράγματι οι περισσότεροι άνθρωποι εκείνες τις ημέρες άκουαν. Δεν υπήρχαν ξενοδοχεία και εστιατόρια. Αλλά οι άνθρωποι ήσαν φιλόξενοι και όταν ερχόταν η ώρα του γεύματος, οι ευαγγελιζόμενοι πρόθυμα εδέχοντο τη γενναιόδωρη πρόσκλησι του οικοδεσπότου να μοιρασθούν μαζί του αυτό που υπήρχε στο τραπέζι του. Στο τέλος μιας κουραστικής μέρας στην υπηρεσία του αγρού, όταν το σκοτάδι έκανε τη θάλασσα να φαίνεται μαύρη και στα παράθυρα των φτωχικών σπιτιών άρχιζαν να τρεμοσβύνουν τα φώτα από τις λάμπες, πρόθυμα εδέχοντο την ευγενική προσφορά: «Βάλτε το άλογο σας στο σταύλο κι ελάτε να κοιμηθήτε εδώ.» Κατόπιν, ενώ το ζώο αναπαυόταν στο σταύλο, ο Μπίλυ Τζιμ και η σύζυγός του μιλούσαν στους οικοδεσπότας μέχρι τις πρωινές ώρες και κατόπιν ανεπαύοντο λίγο πριν χαράξη η καινούργια μέρα.
Και άλλοι εκτός από τον Μπίλυ Τζιμ και τη σύζυγο του ηύξαναν πνευματικώς. Πώς το γνωρίζομε; Επειδή μια καλοκαιριάτικη μέρα του 1939, όταν ένας αδελφός από το Σαίν Τζων έφθασε για να διεξάγη το βάπτισμα, παρουσιάθηκαν έξη συγκινημένα άτομα υποψήφια για βάπτισμα. Όλοι βάδισαν τρία μίλια ανάμεσα σε απότομους λόφους για να φθάσουν σε μια λίμνη κι εκεί έδωσαν εξωτερική απόδειξι του γεγονότος ότι είχαν αφιερώσει τη ζωή τους στον Θεό. Ακολούθησαν από τότε πολλά χρόνια επιμονής στο έργο της Βασιλείας παρά την αδιαφορία και την απάθεια που έδειχναν οι άνθρωποι που ζούσαν στον Κόλπο της Βέρδας. Το 1965 δύο ειδικοί σκαπανείς διωρίσθηκαν να βοηθήσουν την εκκλησία και, ως αποτέλεσμα, οι ευαγγελιζόμενοι εκπαιδεύθηκαν και οι συναθροίσεις διεξήγοντο τακτικά, με προγράμματα που βοήθησαν όλους να βελτιώσουν την υπηρεσία αγρού. Το 1971 η εκκλησία ωλοκλήρωσε την κατασκευή μιας ωραίας Αιθούσης Βασιλείας.