Τραγούδι, ένας Τρόπος Ζωής για Μένα

ΑΙΣΘΑΝΟΜΟΥΝ ευτυχισμένη, συγκινημένη και είχα μεγάλη νευρικότητα. Είχε έλθει η ώρα για να δώσω ένα κονσέρτο σε μια εθνική αίθουσα κονσέρτων στην ανατολική Ευρώπη. Όλοι οι τραγουδισταί αισθάνονται μια νευρικότητα στην αρχή μιας παραστάσεως, ακόμη κι οι παλαίμαχοι επαγγελματίες, κι αυτό το αίσθημα δεν ήταν καθόλου νέο σε μένα. Γιατί, λοιπόν αισθανόμουν αυτή τη συγκίνησι και την ευτυχία; Για πρώτη φορά θα με συνώδευε στο πιάνο ο γυιος μου, ταλαντούχος πιανίστας, κι ευχόμεθα να έχωμε επιτυχία.

Στην καθορισμένη ώρα ήμαστε πάνω στη σκηνή κι ένας διευθυντής της αιθούσης εισήγαγε εμένα και το γυιο μου. Πάνω από τα φώτα που βρίσκονταν στο κάτω μέρος της σκηνής έβλεπα καθαρά το πρόσωπο στο ακροατήριο μέσα στην καλά φωτισμένη αίθουσα. Μεταξύ αυτών υπήρχαν καθηγηταί που είχαν σχέσι με την αίθουσα των κονσέρτων και άλλα άτομα που είχαν αξιόλογη γνώσι για τη μουσική. Καταλάβαιναν Γερμανικά, τη γλώσσα στην οποία τραγουδούσα, κι έτσι μπορούσαν να παρακολουθήσουν και τα λόγια και τη μουσική. Όλοι μάς έδιναν την αμέριστη προσοχή τους.

Άρχισα με μερικές επιλογές από τον Μπραμς κι έπειτα τραγούδησα μερικά κομμάτια από τον Σούμπερτ και τον Μότσαρτ. Ο γυιος μου κι εγώ ενεργούσαμε σαν ένα άτομο. Σε λίγα λεπτά η νευρικότης είχε εξαφανισθή καθώς άρχισα να αισθάνωμαι το εσωτερικό αυτό αίσθημα ότι είχα κερδίσει επαφή με το ακροατήριο. Μετά από κάθε ερμηνεία χειροκροτούσαν ενθουσιασμένοι. Στο τέλος του κονσέρτου χειροκρότησαν περισσότερο από κάθε άλλη φορά και μας ανεκάλεσαν πολλές φορές στη σκηνή. Στα παρασκήνια, πολλοί επισκέπτες ήλθαν και μας συνεχάρησαν.

Αυτό το κονσέρτο έλαβε χώρα πριν από δέκα χρόνια κι εν τούτοις προεξέχει σαν ξεχωριστό σημείο στη δεκαπεντάχρονη επαγγελματική μου σταδιοδρομία στο τραγούδι. Ένα πιο πρόσφατο κονσέρτο στην Ουάσιγκτον, D.C., τον Ιούλιο του 1971, αποτελεί επίσης ευχάριστη ανάμνησι. Εκεί, όπως και σε άλλα μέρη, διεπίστωσα ότι οι φιλόμουσοι απολαμβάνουν τη μουσική και την ικανότητα του τραγουδιστού να την ερμηνεύη κατάλληλα, ακόμη κι αν δεν μπορούν να καταλάβουν τη γλώσσα στην οποία τραγουδά.

Ως λυρική σοπράνος, τραγουδούσα ειδικά επιλογές από κλασσικές και ελαφρές όπερες. Αυτό απαιτεί πολύ καλή φωνή και χρειάζεται μεγάλη τεχνική ικανότητα και πολλά χρόνια προετοιμασίας. Αυτός, όμως, ήταν ένας τρόπος ζωής για μένα και μου προσέφερε ευτυχία κι ευχαρίστησι.

Πέρασα τα πρώτα παιδικά μου χρόνια στη νότιο Γερμανία, κοντά στην πόλι του Στράσμπουργκ της Γαλλίας. Απ’ όσο μπορώ να θυμηθώ, μ’ άρεσε να τραγουδώ. Πάντοτε τραγουδούσα. Η μητέρα μου είχε καταλάβει ότι είχα καλή φυσική φωνή και μ’ ενεθάρρυνε. Το ίδιο και οι φίλοι μου. Όταν ήμουν δώδεκα χρονών τραγουδούσα στη χορωδία του σχολείου και της εκκλησίας. Επίσης, μ’ άρεσε να λαμβάνω μέρος στα προγράμματα του σχολείου και στα θεατρικά έργα που παίζαμε τα Χριστούγεννα.

Εντατική Εκπαίδευσις

Η Μαντάμ Μισκίν από την Όπερα των Παρισίων ήταν η πρώτη δασκάλα μου. Από το 1946, επί ενάμισυ έτος ταξίδευα δυο φορές την εβδομάδα στο Στράσμπουργκ για να μελετήσω κάτω από την επίβλεψί της. Εμείς οι σπουδασταί έπρεπε να μάθωμε πολλά καινούργια πράγματα, από τα οποία το πιο σπουδαίο ήταν να μάθωμε ν’ αναπνέωμε κατάλληλα. Έπρεπε να μάθωμε ν’ αναπνέωμε από το διάφραγμα ώστε να μπορούμε να ελέγχωμε την ποσότητα του αέρος που παίρναμε και να τον χρησιμοποιούμε με τον καλύτερο τρόπο για να παράγωμε μουσικές νότες.

Η Μαντάμ Μισκίν μάς έφερνε παράδειγμα τους σκύλους που τρέχουν και συγχρονίζουν τόσο καλά την αναπνοή τους με τις κινήσεις τους, αναπνέοντας από το διάφραγμα. Ήταν πολύ δύσκολο να το επιτύχη κανείς αυτό. Νομίζαμε ότι το είχαμε επιτύχει κι αργότερα διαπιστώναμε απλώς ότι δεν είχαμε αποκτήσει πλήρη έλεγχο της αναπνοής μας. Ο κατάλληλος έλεγχος βοηθεί ένα άτομο να τραγουδά όλα τα είδη τραγουδιού, όπως είναι το στακκάτο: «Α! Α! Α! Α! Α!» Για ν’ αναπτύξη κανείς τεχνική στη φωνή του όταν τραγουδά απαιτούνται δύο ή τρία χρόνια εξασκήσεως.

Κάναμε πολλά μαθήματα τραγουδώντας με τη συνοδεία πιάνου για να μάθωμε να χρησιμοποιούμε αυτό που ονομάζομε «εγκεφαλική φωνή.» Είναι η φωνή που χρησιμοποιούν φυσιολογικά οι άνθρωποι, αλλά που μερικές φορές φαίνεται ότι έρχεται από το πίσω μέρος του κεφαλιού ή από τη μύτη κι όχι από το στόμα. Αυτή η εγκεφαλική φωνή, όταν εκπαιδευθή κατάλληλα, δίνει στη φωνή δύναμι να διαρκή πολύ ώστε μπορεί ν’ ακούγεται άνετα σε μεγάλες αίθουσες κονσέρτων και σε αίθουσες που δίνονται όπερες χωρίς μικρόφωνα. Καθώς προωδεύαμε, μας έβαζαν να τραγουδάμε στο σπίτι της Μαντάμ Μισκίν όταν είχε επισκέψεις. Αυτό μας έδινε εμπειρία κι εμπιστοσύνη.

Έπρεπε να μάθωμε να τραγουδάμε σ’ όλες τις θέσεις: όρθιοι, καθιστοί, υποκλινόμενοι, ακόμη κι όταν είμαστε ξαπλωμένοι μπρούμυτα. Σε μια όπερα, η ηρωίδα που πεθαίνει τραγουδά την τελική της άρια ενώ είναι ξαπλωμένη στη σκηνή.

Το 1948 άρχισα να μελετώ με τον Καθηγητή Σαλβατόρε Σαλβάτι, στο Ωδείον Μανχάιμ στη Γερμανία. Αυτό ήταν υψηλότερο επίπεδο εκπαιδεύσεως. Έδωσαν ιδιαίτερη προσοχή στο αν μπορούσαμε ν’ αναγνωρίζωμε τις νότες. Αυτό είναι πολύ σημαντικό στο τραγούδι. Είχα μουσικό «αυτί,» κι έτσι ήταν εύκολο για μένα ν’ ακούω μια σύνθεσι και να μαθαίνω τη μελωδία ή τη μουσική. Περισσότερη προσπάθεια κατέβαλλα για να μαθαίνω τις λέξεις.

Στη διάρκεια του ενάμισυ χρόνου που μελετούσα κάτω από την επίβλεψι του Καθηγητού Σαλβάτι, προώδευσα περισσότερο. Για να βελτιωθώ στην τεχνική και στην επαφή με το ακροατήριο, τραγουδούσα συχνά στην αίθουσα ακροάσεων του σχολείου σε φίλους και συμμαθητάς. Έπειτα άρχισα να κάνω δημόσιες εμφανίσεις.

Το 1951 παντρεύτηκα. Κι ο σύζυγος μου, επίσης, εκτιμούσε τη μουσική και τις ιδιότητες της φωνής μου. Έτσι μ’ ενεθάρρυνε να συνεχίσω το τραγούδι μου και να επιδιώξω προχωρημένη εκπαίδευσι με σκοπό να γίνω επαγγελματίας τραγουδίστρια. Ήμουν πρόθυμη να το κάνω αυτό και σύντομα βρέθηκα ν’ αγωνίζωμαι να προσαρμόσω τις φυσικές ιδιότητες της φωνής μου στη φωνή μιας εκπαιδευμένης τραγουδίστριας.

Επαγγελματική Κατάρτισις

Ο Καθηγητής Χανς Εμτζ, που δίδασκε στην Κολωνία, στο Ντύσσελντορφ και στο Κάρλσρουχ, ήταν ο επόμενος δάσκαλος μου. Με βοήθησε να επιτύχω επαγγελματική κατάρτισι. Μ’ έμαθε ν’ ακούω τη φωνή μου ενώ τραγουδώ και να την αναλύω. Έμαθα να τραγουδώ φόρτε και πιανίσσιμο, πολύ δυνατά και πολύ απαλά.

Το φόρτε δεν είναι τόσο δύσκολο για τον τραγουδιστή που έχει τεχνική, αλλά το πιανίσσιμο είναι πράγματι δύσκολο. Πρέπει να τραγουδά πολύ απαλά κι εν τούτοις να έχη παλμό για να μπορή ν’ ακούγεται η φωνή σ’ όλη την αίθουσα. Για ν’ αποκτήσωμε αυτή την επιδεξιότητα, οι ασκήσεις μας έγιναν πιο πολύπλοκες και πιο δύσκολες.

Από τις επιλογές που τραγουδούσαμε, αυτές που είχαν περισσότερες απαιτήσεις ήσαν από τον Μότσαρτ. Όποιος μπορεί να τραγουδά καλά Μότσαρτ έχει φθάσει στην κορυφή της ικανότητος του ως τραγουδιστής. Υπήρξε καιρός που νόμιζα ότι δεν θα το κατορθώσω ποτέ αυτό. Αλλά συνέχιζα να προσπαθώ. Ακόμα κι όταν δεν ήμουν προσωπικά κάτω από την επίβλεψι του Καθηγητού Εμτζ, έκανα κασσέτες και τις έστελνα σ’ αυτόν για να τις εξετάση και να κάνη υποδείξεις. Τελικά, μετά από έξη χρόνια, πήρα το δίπλωμα μου.

Συνέχισα τις μελέτες μου επί τρία ακόμη χρόνια στην ανατολική Ευρώπη. Αυτό πρόσθεσε τις τελευταίες λεπτομέρειες στον έλεγχο της φωνής μου και στη γενική τεχνική του τραγουδιού μου. Ένας καταπληκτικά ταλαντούχος Ρουμάνος συνθέτης με υπέβαλε σε εξαιρετικά δύσκολες δραματικές ασκήσεις για να κάνω τη φωνή μου ν’ αποδώση όσο καλύτερα γίνεται. Τραγουδούσα πάντοτε λυρικά τραγούδια, αλλά τώρα μάθαινα το δραματικό τραγούδι. Αυτές οι ασκήσεις απαιτούσαν να τραγουδήσω δραματικές άριες όπως είναι η Κοντέσσα από το Φιγκαρό και επιλογές από τον Βέρντι. Ο καθηγητής μ’ έβαζε να τραγουδώ αυτές τις ασκήσεις μέχρι ν’ αποδώσω ικανοποιητικά. Τελικά, απέκτησα επαγγελματική κατάρτησι ως λυρική, δραματική σοπράνος και μου έδωσαν πιστοποιητικό ως κατάλληλη καθηγήτρια φωνής.

Η Σταδιοδρομία μου ως Τραγουδίστρια

Στη διάρκεια των ετών της εκπαιδεύσεως μου και του επαγγελματικού μου τραγουδιού, η εργασία του συζύγου μου απαιτούσε να μετακινούμεθα πολύ συχνά από χώρα σε χώρα. Σπάνια μέναμε περισσότερο από τρία χρόνια σε μια χώρα. Δεν μετείχα σε καμμιά όπερα που αποτελείτο από ομάδα τραγουδιστών ούτε υπέγραφα συμβόλαια για πολύν καιρό, αλλά συγκέντρωνα την προσοχή μου σε κονσέρτα όπου συνήθως εγώ ήμουν η μόνη τραγουδίστρια. Επειδή δεν ενδιαφερόμουν ν’ αποκτήσω πλούτη, τα περισσότερα δημόσια κονσέρτα που έδινα ήσαν για φιλανθρωπικούς σκοπούς. Τα χρήματα που συγκεντρώνονταν από τα εισιτήρια εδίδοντο σε μερικές φιλανθρωπικές οργανώσεις κι αισθανόμουν ικανοποίησι που συντελούσα σε κάτι που άξιζε.

Μολονότι ήμουν Διαμαρτυρόμενη, δεν ενδιαφερόμουν πολύ για την εκκλησία ή τη θρησκεία. Δεν ήξερα πολλά πράγματα για την Αγία Γραφή, αλλά αισθανόμουν ότι είχα στενή σχέσι με τον Θεό, λόγω της επιδράσεως της μητέρας μου και της μουσικής μου. Οι συνθέσεις στις οποίες είχα ειδικευθή προήρχοντο από ανθρώπους με ισχυρά θρησκευτικά αισθήματα. Απ’ αυτούς έμαθα ότι το όνομα του Θεού είναι Ιεχωβά. Ο Φρανζ Σούμπερτ, παραδείγματος χάριν, συνέθεσε ένα τραγούδι με τίτλο «Ο Ιεχωβά Είναι Μεγάλος.» Ο Σούμαν χρησιμοποίησε επίσης το όνομα του Ιεχωβά στο έργο του «Βαλτάσαρ,» όπως και ο Στραντέλλα στο έργο του «Πιετά, Σινιόρε!» Τραγουδούσα αυτά τα τραγούδια κι έτσι έμαθα πολλά πράγματα για τον Θεό.

Η ζωή ήταν ευχάριστη για μένα, μολονότι έβλεπα με πολύ ενδιαφέρον τη φτώχεια και τη δύσκολη ζωή που αντιμετώπιζαν πολλοί, ειδικά όταν ζούσαμε στην Αφρική. Αλλά με ανησυχούσε ιδιαίτερα ένα άλλο πράγμα. Δεν μου φαινόταν δίκαιο το ότι ο θάνατος πρέπει να τερματίζη για πάντα τη ζωή μας στη γη. Μου άρεσε πολύ να ζω με φίλους και με την οικογένεια μου κι αισθανόμουν ότι ήταν άδικο να στερούμεθα τόσο γρήγορα αυτά τα πράγματα.

Μια Καλύτερη Ζωή Έρχεται στο Προσκήνιο

Γνώριζα λίγα πράγματα για τους Μάρτυρας του Ιεχωβά, μολονότι είχα ακούσει γι’ αυτούς όταν ζούσα στη Γερμανία. Έπειτα, μια μέρα το 1960, όταν ζούσα στην Κεϋλάνη που τώρα είναι γνωστή ως Σρι Λάνκα, οι Μάρτυρες μ’ επεσκέφθησαν στο σπίτι μου. Μολονότι τα Αγγλικά μου ήταν πολύ περιορισμένα, μου άρεσαν αυτά που έλεγαν. Μου εξήγησαν ότι ο θάνατος δεν έπρεπε να σημαίνη το τέλος των επιγείων προοπτικών μας, διότι ο αναλλοίωτος σκοπός του Θεού για τον άνθρωπο είναι να ζη για πάντα σ’ έναν επίγειο παράδεισο.

Αυτή η σκέψις πράγματι με είλκυσε! Φαινόταν τόσο λογικό ότι ο Ιεχωβά Θεός είχε σκοπό να κατοικήται η γη από δίκαια άτομα, επειδή, δεν μας λέγει η Βίβλος ότι ο Θεός δημιούργησε το πρώτο ανθρώπινο ζεύγος τέλειο και τους έβαλε σ’ έναν επίγειο παράδεισο; Πόση ευτυχία αισθάνθηκα όταν οι Μάρτυρες μού είπαν ότι αυτός ο παράδεισος θ’ αποκατασταθή! Για να μου το βεβαιώσουν αυτό, μου διάβασαν από το Γραφικό βιβλίο της Αποκαλύψεως, κεφάλαιο 21, τα εδάφια 3 και 4, που λέγουν τα εξής:

«Και ήκουσα φωνήν μεγάλην εκ του ουρανού, λέγουσαν· Ιδού, η σκηνή του Θεού μετά των ανθρώπων, και θέλει σκηνώσει μετ’ αυτών, και αυτοί θέλουσιν είσθαι λαοί αυτού, και αυτός ο Θεός θέλει είσθαι μετ’ αυτών Θεός αυτών· και θέλει εξαλείψει ο Θεός παν δάκρυον από των οφθαλμών αυτών, και ο θάνατος δεν θέλει υπάρχει πλέον, ούτε πένθος ούτε κραυγή ούτε πόνος δεν θέλουσιν υπάρχει πλέον· διότι τα πρώτα παρήλθον.»

Αυτά τα λόγια είναι ασφαλώς πολύ σαφή! Δείχνουν ότι ακριβώς εδώ στη γη, όπου έχουν χυθή εκατομμύρια δάκρυα λόγω ασθενείας ή θανάτου αγαπημένων ατόμων, αυτά τα πράγματα που προξενούν θλίψι θα εξαφανισθούν! Αισθάνθηκα χαρά στην καρδιά μου όταν έμαθα ότι η Βίβλος περιέχει την υπόσχεσι αιωνίου ζωής εδώ στη γη, όπως λέγει ο Ψαλμός 37:29: «Οι δίκαιοι θέλουσι κληρονομήσει την γην, και επ’ αυτής θέλουσι κατοικεί εις τον αιώνα.» Με τον καιρό, η ελπίδα ότι θα μπορώ κι εγώ να είμαι μεταξύ εκείνων που θα κατοικούν για πάντα σε μια παραδεισιακή γη, μεγάλωσε.

Τελικά, Ζώντας για το Νέο Σύστημα του Θεού

Η Τζόυς, η Μάρτυς που με είχε επισκεφθή, άρχισε μαζί μου μια μελέτη μ’ ένα Γραφικό βοήθημα με τον τίτλο «Από τον Απολεσθέντα Παράδεισο στον Αποκαταστημένο Παράδεισο.» Όταν ο σύζυγος μου έδειξε κάποιο ενδιαφέρον, η Τζόυς άρχισε να έρχεται με τον σύζυγο της. Και ο σύζυγος μου κι εγώ είχαμε εντυπωσιασθή πολύ από τον ζήλο και την ειλικρίνεια αυτών των Μαρτύρων. Χρησιμοποιούσαν μια ελαφριά μοτοσυκλέττα στο έργο τους και δεν τους σταματούσε ούτε η εποχή των μουσώνων με τις πολλές βροχές της. Κάναμε αρκετή πρόοδο στη μελέτη μας, αλλά έπειτα χρειάσθηκε να φύγωμε επειδή ο σύζυγος μου μετετέθη στη Νορβηγία.

Εδώ ενετόπισα τους Μάρτυρας του Ιεχωβά από τον τηλεφωνικό κατάλογο. Αλλά κι εδώ πάλι αντιμετωπίζαμε πρόβλημα γλώσσης και γι’ αυτό παρακολουθήσαμε μαθήματα επί τρεις μήνες και μάθαμε να διαβάζουμε και να μιλάμε Νορβηγικά. Κι εδώ γνωρισθήκαμε μ’ ένα καλό ζεύγος Μαρτύρων που περνούσαν και μ’ έπαιρναν για τις συναθροίσεις, μερικές φορές με θερμοκρασία τριάντα βαθμούς Φαρενάιτ υπό το μηδέν (34,4 βαθμοί Κελσίου υπό το μηδέν). Ο σύζυγος μου, όμως, επειδή ήταν πάρα πολύ απασχολημένος με την εργασία του δεν μας συνώδευε, προσπάθησε μάλιστα να με αποθαρρύνη.

Η στάσις του άρχισε να μ’ επηρεάζη. Κι εγώ, επίσης, άρχισα να ενδιαφέρωμαι υπερβολικά για τη σταδιοδρομία μου και απελάμβανα τις διεγερτικές εμπειρίες να ταξιδεύω σε πολλές χώρες και να δίνω κονσέρτα σε πρωτεύουσες του κόσμου, περιλαμβανομένης της Ουάσιγκτον D.C., της Αδίς Αμπέμπα, του Κολόμπο, του Όσλο και τα λοιπά. Έτσι, επί αρκετά χρόνια είχα μικρή επαφή με τους Μάρτυρες του Ιεχωβά. Εν τούτοις, όλον αυτό τον καιρό, εκείνες οι υποσχέσεις της Βίβλου για μια καλύτερη ζωή στο νέο σύστημα πραγμάτων του Θεού παρέμεναν στη διάνοια μου.

Τελικά, το 1970, μετακομίσαμε στις Ηνωμένες Πολιτείες και απέκτησα μια φίλη που μιλούσε άπταιστα Γερμανικά. Εκείνο τον καιρό εκείνη άρχισε να μελετά τη Βίβλο με τους Μάρτυρες του Ιεχωβά και ελάμβανα κι εγώ μέρος στη μελέτη. Έτσι, άρχισα πάλι να πηγαίνω στις συναθροίσεις των Μαρτύρων στο Κένσιγκτον της Μαίρυνλαντ.

Κατάλαβα τώρα ότι αν ήθελα πραγματικά να ζήσω στο νέο σύστημα του Θεού, έπρεπε να το αποδείξω θέτοντας την υπηρεσία του Θεού πρώτη στη ζωή μου, ακόμη και πριν από το ενδιαφέρον μου για το τραγούδι. Άρχισα να το κάνω αυτό. Οι Χριστιανοί πρεσβύτεροι μού έδωσαν καλές συμβουλές σχετικά με το να είμαι εκλεκτική στην προετοιμασία τραγουδιών για μελλοντικά κονσέρτα. Σταμάτησα να τραγουδώ τραγούδια που περιείχαν διδασκαλίες της ψευδούς θρησκείας ή που ήσαν εθνικιστικά. Τελικά, τον Φεβρουάριο του 1973 βαπτίσθηκα από τους Μάρτυρας του Ιεχωβά σε συμβολισμό της αφιερώσεώς μου να υπηρετώ τον Ιεχωβά Θεό.

Τον Ιούνιο του 1973, ο σύζυγος μου κι εγώ μετακομίσαμε στο Τρίνινταντ και μαζί με άλλους 3.000 Χριστιανούς Μάρτυρες εδώ, συνεχίζω την υπηρεσία του Ιεχωβά. Με πλήρη εμπιστοσύνη στις υποσχέσεις Του, αποβλέπω να συνεχίσω να υπηρετώ τον Θεό για πάντα. Και ελπίζω διακαώς ότι ο σύζυγος μου και ο γυιος μου τελικά θα εκτιμήσουν τη Γραφική αλήθεια στο σημείο που θ’ αφιερωθούν κι αυτοί για να υπηρετούν τον στοργικό Δημιουργό μας.—Από Συνεργάτη.