Γιατί η Άνοδος σε Αυτοκτονίες;
ΓΙΑΤΙ; ΓΙΑΤΙ; ΓΙΑΤΙ;—Αυτή ήταν η ερώτησις που έκαμε χίλιες φορές στον εαυτό της η νεαρή χήρα από τότε που κρεμάσθηκε ο σύζυγός της. Φαινόταν ότι είχε τόσα πολλά για τα οποία να ζη—ένα νεογέννητο μωρό, μια χαριτωμένη σύζυγο, πολλούς εξαιρετικούς φίλους, μια καλή εργασία. Όλοι γνώριζαν ότι θα μπορούσε να γοητεύση οποιοδήποτε ακροατήριο με το μουσικό του ταλέντο και μολονότι ήταν σχετικά νέος απελάμβανε μεγάλο σεβασμό από την κοινότητά του.
Δεν υπήρχε η παραμικρή υπόνοια ότι σχεδίαζε να θέση τέρμα στη ζωή του. Εν τούτοις, το έκαμε. Και τώρα οι επιζώντες, ιδιαιτέρως η σύζυγός του, πρέπει να φέρουν το τρομακτικό βάρος, όχι μόνο της απωλείας του συζύγου της, αλλά επίσης και το κοινωνικό στίγμα που συνοδεύει συχνά τη λέξι—αυτοκτονία.
Ίσως να μην έχετε αισθανθή ποτέ τον πόνο που ξεσχίζει την καρδιά αυτής της νέας γυναίκας. Το θέμα, όμως, της αυτοκτονίας απαιτεί ακόμα την προσοχή σας, διότι βρίσκεται σε έξαρσι. Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας αναφέρει ότι 1.000 άτομα αυτοκτονούν κάθε μέρα παγκοσμίως· αυτό σημαίνει ένας σε κάθε 86 δευτερόλεπτα. Το 1973 έγιναν σχεδόν 25.000 «επίσημες» αυτοκτονίες στις Ηνωμένες Πολιτείες. Εν τούτοις, αυτοί οι αριθμοί έχουν μόλις αρχίσει ν’ αφηγούνται την ιστορία.
Υπολογίζεται ότι μόνο ένας Αμερικανός στους δέκα που επιχειρούν να θέσουν τέρμα στη ζωή τους, επιτυγχάνει· με άλλα λόγια, το 1973 μπορεί να έγιναν 250.000 απόπειρες. Οι αριθμοί των αυτοκτονιών είναι μικροί. Εξ αιτίας των θρησκευτικών ή άλλων αισθημάτων, ή για να διατηρήσουν τα ωφελήματα από τις ασφάλειες ζωής, εκείνο που παρουσιάζεται ως αιτία στα πιστοποιητικά θανάτου—δεν είναι η αυτοκτονία—αλλά η «καρδιακή προσβολή.» Προφανώς πολλοί πνιγμοί και αυτοκινητιστικά «δυστυχήματα,» είναι στην πραγματικότητα αυτοκτονίες.
Πού Παρατηρείται η Άνοδος; Γιατί Εκεί;
Η αυτοκτονία δεν είναι κάτι καινούργιο. Αλλά σε μερικές ομάδες, η αυτοκτονία είναι τώρα κάτι που συμβαίνει πολύ συχνά. Γιατί;
Παραδείγματος χάριν, λέγουν ότι οι ηλικιωμένοι που συχνά νοιώθουν εξαιρετικά μόνοι, στρέφονται πιο συχνά στην αυτοκτονία. Μεταξύ των μαύρων ηλικίας 20 έως 35 ετών η αυτοκτονία είναι δυο φορές πιο συχνή απ’ ό,τι μεταξύ τών λευκών της ίδιας ηλικίας. Ο Δρ. Χ. Χέντιν, συγγραφεύς του βιβλίου Μαύρη Αυτοκτονία, λέγει ότι αυτό οφείλεται «στην απογοήτευσι και την οργή που κυριαρχεί στα γκέττο των μαύρων.» Η απογοήτευσις, επίσης, είναι υπεύθυνη για την άνοδο του προβλήματος μεταξύ των γυναικών που ασκούν κάποιο επάγγελμα. Η αυτοκτονία έφθασε ‘σε αναλογίες επιδημίας’ μεταξύ των νέων. Οι ειδικοί επιρρίπτουν την αιτία στη στενοχώρια που δεν έχουν πάρει καλούς βαθμούς, στους γονείς και το αντίθετο φύλο.
Είναι, όμως, αυτοί οι πραγματικοί, ή οι μοναδικοί λόγοι; Είναι αλήθεια ότι οι ηλικιωμένοι αισθάνονται μόνοι, αλλ’ αυτό δεν είναι κάτι εντελώς καινούργιο. Χιλιάδες γυναίκες κατανέμουν τον χρόνο τους μεταξύ εργασίας και σπιτιού, αλλά σχετικά λίγες αυτοκτονούν. Μήπως οι νέοι δεν είχαν πάντοτε προβλήματα με το σχολείο, τους γονείς και το αντίθετο φύλο; Καθένας απ’ αυτούς τους παράγοντες, μολονότι, συμβάλλουν κάπως στο σημερινό πρόβλημα της αυτοκτονίας, αφήνουν επίσης πολλά ερωτηματικά. Πρέπει να υπάρχουν κι άλλοι παράγοντες.
Πράγματι, υπάρχουν. Οι πόλεις έχουν αποξενώσει τους ηλικιωμένους όσο ποτέ προηγουμένως. Οι σύγχρονες κοινωνικές κινήσεις ωθούν τις γυναίκες και τους μαύρους, να «επιτύχουν» με κάθε δαπάνη διότι άλλως θα παραμερίζωνται. Οι νέοι, με τη λίγη πειθαρχία που λαμβάνουν σήμερα, στρέφονται στα οινοπνευματώδη ποτά και στα ναρκωτικά. Επί πλέον, τα σύγχρονα κινηματογραφικά έργα και η τηλεόρασις εκθειάζουν τη βία και κάνουν τη ζωή να φαίνεται φθηνή. Η απειλή του πυρηνικού ολοκαυτώματος κρέμεται επάνω σ’ όλη την υδρόγειο. Σε κάθε μέτωπο ο κόσμος φαίνεται να είναι σε απελπιστική κατάστασι. Και, πάνω απ’ όλα, οι άνθρωποι αισθάνονται ότι δεν υπάρχει κανένας στον οποίο να στραφούν για βοήθεια.
Οι εκκλησίες δεν είναι πια αξιόπιστες· από πολύν καιρό λέγουν στους ανθρώπους ότι η Αγία Γραφή είναι ένα βιβλίο με μύθους. Οι περισσότερες θρησκείες χάνουν με ταχύ ρυθμό την επίδρασι που ασκούσαν άλλοτε. Δεν μπόρεσαν να οικοδομήσουν στη ζωή των ατόμων τις ιδιότητες που χρειάζονται για την αντιμετώπισι των συγχρόνων πιέσεων.
Όταν οι προσωπικές κρίσεις συσσωρεύωνται η μια επάνω στην άλλη και συγκρίνωνται με τα μεγαλύτερα προβλήματα που αντιμετωπίζει στο σύνολό της η ανθρώπινη φυλή, τότε πολλοί άνθρωποι φθάνουν στο σημείο να νοιώθουν αβοήθητοι. Δεν έχουν κανένα καταφύγιο.
Βέβαια, κάθε ατομική περίπτωσις διαφέρει. Οι ειδικοί δεν συμφωνούν μεταξύ των σχετικά με το ποιο είναι στην πραγματικότητα το περίεργο μίγμα των περιστάσεων που παρακινεί ένα άτομο να θέση τέρμα στη ζωή του. Υπάρχει κάποια ένδειξις ότι επίκειται αυτοκτονία; Οι γιατροί αναζητούν κάποιο υπόδειγμα, αλλά είναι δύσκολο να το βρουν. Μερικοί άνθρωποι σχεδιάζουν προσεκτικά πώς θ’ αφαιρέσουν τη ζωή τους, άλλοι όμως ενεργούν αυθόρμητα. Μερικοί πριν αυτοκτονήσουν γίνονται εκκεντρικοί, ενώ άλλοι γίνονται, αιφνιδίως ήρεμοι.
Οι περισσότερες αυτοκτονίες, όμως, δεν έχουν καμμιά ιστορία διανοητικής διαταράξεως. Όπως στην περίπτωσι του νέου που ανεφέρθη στην αρχή αυτού του άρθρου, ο θάνατος τους έρχεται σαν έντονη έκπληξις για όλους.
Αντιμετωπίζοντας την Αυτοκτονία
Εκείνοι που έχουν αποστερηθή κάποιον ίσως είναι ιδιαιτέρως αναστατωμένοι, και λέγουν ότι αυτός που αυτοκτόνησε «ήξερε καλύτερα.» Πράγματι, πιθανώς ήξερε· αλλά πολλά «φυσιολογικά» άτομα έχουν μερικές στιγμές παραλογισμού. Ένα άρθρο στο περιοδικό Νάσιοναλ Ομπσέρβερ λέγει: «Η κρίσις αυτοκτονίας δεν είναι ένα ισόβιο χαρακτηριστικό. Συχνά είναι ζήτημα μόνο ολίγων λεπτών ή ωρών.» Δυστυχώς, όταν αυτή η τάσις πλήττη μερικούς ανθρώπους, η ευκαιρία να την πραγματοποιήσουν είναι επίσης εύκολη.
Τα μέλη της οικογενείας και οι φίλοι συχνά αισθάνονται ότι κατά κάποιον τρόπο είναι υπεύθυνοι για ό,τι συνέβη. «Θα έπρεπε να φροντίζαμε περισσότερο, να ήμαστε πιο στοργικοί,» μπορεί να λέγουν. Βέβαια, αυτές οι σκέψεις δεν μπορούν να φέρουν πίσω τον νεκρό. Εν τούτοις, το πάθημα εντυπώνει ένα πράγμα σ’ όλους μας: Την ανάγκη να είμαστε πιο ευαίσθητοι στις συναισθηματικές ανάγκες των άλλων που συχνά δεν τις εκδηλώνουν.
Βέβαια, σε τελευταία ανάλυσι, εκείνος που αυτοκτονεί πρέπει ν’ αποδέχεται την ευθύνη του ενώπιον του Δοτήρος της ζωής. Έστω κι αν εκείνοι που παρατηρούν δεν κατανοούν τους λόγους, αυτό που έκαμε ο αυτόχειρ ήταν εσφαλμένο. Μερικοί δυσκολεύονται να κατανοήσουν αυτό το γεγονός. Εν τούτοις, ο Ιεχωβά θα εξακολουθήση να υποστηρίζη την ορθότητα του νόμου Του σχετικά με την ιερότητα της ζωής.—Έξοδ. 20:13· Ρωμ. 13:9.
Οι ζώντες, όμως, μπορεί να έχουν απόλυτη εμπιστοσύνη ότι ο Ιεχωβά είναι επίσης πολυέλεος και ότι δείχνει κατανόησι. Μόνον αυτός γνωρίζει όλους τους περίπλοκους προσωπικούς και κοινωνικούς παράγοντες που μπορεί να βασανίζουν ένα υγιές κατά τα άλλα άτομο και να το οδηγήσουν να νομίζη ότι πρέπει ν’ αυτοκτονήση. Η Αγία Γραφή δείχνει ότι ‘ο κρίνων πάσαν την γην θέλει κάμει κρίσιν.’—Γεν. 18:25.
Οι ζώντες θα κάμουν καλά να γίνουν πιο ισχυροί και να μη κάνουν το σφάλμα να νομίζουν ότι η αυτοκτονία είναι η καλύτερη λύσις για τα προβλήματα της ζωής. Αναπτύξατε μια πραγματική αγάπη για τον Θεό και σεβασμό για τη ζωή. Μάθετε τον Άγιο Λόγο του· θα σας δείξη ότι μπορείτε ν’ αντιμετωπίσετε τις ιδιόμορφες πιέσεις του καιρού μας. (Ματθ. 7:24-27) Μη προσθέσετε στα βάρη εκείνων που αφήνει πίσω της η πράξις της αυτοκτονίας. Αποφασίστε να τους βοηθήσετε επίσης ν’ αποκτήσουν πίστι σ’ Αυτόν που γνωρίζει πλήρως τις σκέψεις και τις προθέσεις της καρδιάς.