Πράξεις των Μαρτύρων του Ιεχωβά στους Σύγχρονους Καιρούς στη Γερμανία
(Από το Βιβλίον του Έτους 1974—συνέχεια)
Η ΠΙΣΤΗ ΟΜΟΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΣΕΛΙΓΚΕΡ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ
ΠΕΡΑΣΑΝ 4 μέρες. Το πρωί της Κυριακής ο Αδ. Σέλιγκερ εμφανίσθηκε μπροστά στη διεύθυνσι του στρατοπέδου για να μπορέσουν να καταγράψουν το πρωτόκολον. Περιέγραψε τις πείρες του ως εξής: «Πρώτα, έδωσα μαρτυρία σε τρία δωμάτια του νοσοκομείου [όπου εργαζόταν ως βοηθός] . . . Έπειτα πλήρης χαράς πήγα στον λάκκο των λεόντων. Ένας γιατρός και ο φαρμακοποιός μελετούσαν τις επιστολές που παρανόμως στείλαμε έξω από το στρατόπεδο. Επηκολούθησαν δυο ώρες εξημμένης συζητήσεως. Όταν το πρωτόκολλον επρόκειτο να τελειώση ο ανακρίνων αξιωματούχος είπε: ‘Σέλιγκερ, τι πρόκειται να κάμης τώρα; Σκέπτεσαι να συνέχισης γράφοντας ημερήσια εδάφια και ενθαρρύνοντας τους αδελφούς σου; Και προτίθεσαι να συνέχισης κηρύττοντας το άγγελμα εδώ στο στρατόπεδο μεταξύ των καταδίκων;’ ‘Μάλιστα, αυτό είναι ακριβώς εκείνο που προτίθεμαι να κάμω, και όχι μόνο εγώ, αλλ’ επίσης και όλοι οι αδελφοί μου!’ Στις 2:00 η ώρα η ανάκρισις ετελείωσε και η διακήρυξις που έγινε εν ονόματι όλων των αδελφών παρουσιάσθηκε σ’ αυτούς, και κατόπιν όλοι οι αδελφοί με χαρά πήγαν στο έργο της κηρύξεως»—μέσα στους στρατώνες.
Οι αδελφοί θυμήθηκαν ότι δέκα σχεδόν έτη είχαν περάσει από την 7η Οκτωβρίου, 1934, όταν ο Χίτλερ πληροφορήθηκε με επιστολή ότι οι μάρτυρες του Ιεχωβά δεν θα έπαυαν να συναθροίζωνται και να κηρύττουν παρ’ όλες τις απειλές. Τώρα ύστερ’ από δέκα σχεδόν έτη η Γκεστάπο διεπίστωσε ότι το πολεμικό πνεύμα του λαού του Θεού δεν είχε καταρρεύσει, είτε μέσα είτε έξω των στρατοπέδων συγκεντρώσεως.
Η Γκεστάπο τώρα εξήτασε τα άλλα στρατόπεδα για να δη αν η τόσο πολύ διακηρυττομένη ‘θεοκρατική ενότης’ επικρατούσε και εκεί. Το επόμενο στρατόπεδο ήταν το Λίχτερφελντε. Ο Αδ. Παύλος Γκρόσμαν που εχρησίμευε ως μέσον επαφής μεταξύ των δύο στρατοπέδων έγραψε αργότερα:
Την 26η Απριλίου 1944, η Γκεστάπο έδωσε ένα νέο κτύπημα. Στις 10 το πρωί δυο αξιωματικοί της Γκεστάπο ήλθαν στο Λίχτερφελντε να με εξετάσουν. Μου έδειξαν δυο παράνομες επιστολές που είχα γράψει σχετικά με τις μεθόδους ενεργείας. Έτσι οι επίσημοι είχαν πληροφορηθή για όλες τις οργανωτικές λεπτομέρειες και ότι τακτικά ελαμβάναμε τροφήν από την ‘μητέρα’ μας.
Αν και έψαξαν παντού ό,τι βρήκαν ήταν μια Σκοπιά. Έπρεπε να στέκωμαι στην πύλη καθ’ ον χρόνον οι άλλοι αδελφοί εφέρνονταν μέσα από την εργασία των. Τους έψαχναν επίσης και τους διέτασσαν να στέκονται στην πύλη. Πολύ μας έδερναν και μας βλασφημούσαν κατά την διάρκεια της εξετάσεως, και βρέθηκαν μερικές Σκοπιές και ημερήσια εδάφια. Οι αδελφοί δεν έκρυψαν το γεγονός ότι εργάζονταν ενεργητικά για τα συμφέροντα της Θεοκρατίας και ότι εδιάβαζαν τις Σκοπιές. Έπρεπε να στεκώμαστε στην πύλη μέχρι τις 11 το βράδυ. Εν τω μεταξύ το αστυνομικό αυτοκίνητο είχε φθάσει για να μεταφέρη τους πρωταιτίους στο Σάξενχαουζεν. Αυτό εσήμαινε ότι θα τους εκρέμαζαν. Έπρεπε να επιστρέψουν τα κουτάλια και τα πιάτα τους. Αλλά η μεταφορά δεν έλαβε χωράν. Ούτε την άλλη ημέρα, μολονότι είχαν γράψει στους συγγενείς των ότι εθανατώθησαν. Την τρίτη ημέρα όλοι εξεπλάγημεν. Οι δώδεκα αδελφοί δεν εκτελέσθησαν, αλλά τους έστειλαν πίσω να εργασθούν.
Η ήττα του Γερμανικού στρατού στο Ανατολικό μέτωπο το 1944 και η απώλεια τόσων πολλών στρατιωτών, ανάγκασε όχι μόνον τους γέρους και την νεολαία του Χίτλερ να επιστρατευθούν, αλλ’ ακόμη και στους αιχμαλώτους δόθηκε ευκαιρία ν’ αποδειχθούν στο Ανατολικό μέτωπο. Για τον λόγον αυτόν επιτροπές ήλθαν στα στρατόπεδα και προσέφεραν στους πολιτικούς κατάδικους την ευκαιρία να πολεμήσουν και να θεωρηθούν έτσι ελεύθεροι Γερμανοί. Ήταν όμως ενδιαφέρον το ότι όλοι οι κατάδικοι που έφεραν το ιώδες τρίγωνο εστέλλοντο στους στρατώνες τους προτού η προσφορά αυτή γίνη σε άλλους. Εγνώριζαν ποια απάντησι θα ελάμβαναν από τους μάρτυρας του Ιεχωβά, και γι’ αυτό δεν τους ρωτούσαν.
ΕΣΠΕΥΣΜΕΝΗ ΕΚΚΕΝΩΣΙΣ ΤΩΝ ΣΤΡΑΤΟΠΕΔΩΝ
Το 1945, η ακατάπαυστος βροχή βομβών από τις Αμερικανικές και Αγγλικές αεροπορικές δυνάμεις ημέρα και νύκτα και η υποχώρησις του Γερμανικού στρατού, έδειχνε σ’ όλους ότι το τέλος του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου ήταν πλησίον. Οι Ες Ες είχαν παύσει να επιδεικνύουν την κυριότητά των. Το ότι δεν ήσαν σε επίζηλο θέσι μπορεί να εκτιμηθή όταν κανείς θυμηθή ότι εκατοντάδες χιλιάδες στα στρατόπεδα συγκεντρώσεως νευρικά περίμεναν απελευθέρωσι. Οι μάζες αυτές ήσαν εκρηκτικό υλικό, πράγμα που έκαμε πολλούς Ες Ες να φοβούνται τους αιχμαλώτους. Αλλ’ ο Χίμλερ εξακολουθούσε να δίνη προσοχή στις διαταγές του Φύρερ και έστειλε το εξής τηλεγράφημα στους διοικητάς του Νταχάου και Φλόσενμπουργ: «Η παράδοσις ούτε να συζητάται. Το στρατόπεδο να εκκενωθή αμέσως. Κανένας αιχμάλωτος δεν πρέπει να πέση στα χέρια του εχθρού ζωντανός.» Παρόμοιες οδηγίες εστάλησαν στα άλλα στρατόπεδα.
Αυτό ήταν το τελευταίο διαβολικό σχέδιο που έθετε πάλι σε κίνδυνο τη ζωή των δούλων του Θεού που εκρατούντο στα στρατόπεδα. Αλλά δεν στενοχωρούνταν υπερβολικά. Έθεταν την εμπιστοσύνη των στον Ιεχωβά.
Οι αξιωματικοί των Ες Ες που είχαν καθήκον να ξεκαθαρίσουν τους αιχμαλώτους αντιμετώπιζαν ένα άλυτο έργο. Ο Αδ. Γ. Χάμαν, που είχε διορισθή να εργάζεται στην καντίνα των Ες Ες, άκουσε τυχαίως μια ενδιαφέρουσα συζήτησι μεταξύ των αξιωματικών των Ες Ες. Αναφέρει: «Οι αξιωματικοί μιλούσαν να σκοτώσουν τους αιχμαλώτους με ασφυξιογόνα αέρια, αλλ’ οι ευκολίες ήσαν πάρα πολύ μικρές, αλλ’ ούτε και είχαν αρκετό αέριο. Έπειτα άκουσα τυχαίως μια τηλεφωνική συζήτησι για ένα φορτίον λαδιού για τους κλιβάνους αλλ’ αυτό ήταν αδύνατο να παραδοθή. Αναφέρθηκε να ανατινάξουν τα στρατόπεδα με τους τροφίμους των. Ήδη είχαν τοποθετηθή κιβώτια γεμάτα δυναμίτη σε διάφορους στρατώνες, ειδικώς στο διαμέρισμα του νοσοκομείου. Αλλά το σχέδιο αυτό εγκατελείφθηκε επίσης. Εν τέλει, η απόφασις ελήφθη να εκκενώσουν τους 30.000 αιχμαλώτους· τους είπαν ότι θα τους έστελλαν σε μεγαλύτερο στρατόπεδο—που δεν υπήρχε—αλλά στη πραγματικότητα εσχεδίαζαν να μας προμηθεύσουν ένα ομαδικό τάφο στον Όρμο Λούμπεκερ. Γι’ αυτό δεν χρειαζόταν ασφυξιογόνο αέριο, λάδι ή δυναμίτης.
Εν τω μεταξύ η ταχύτης με την οποίαν οι συμμαχικαί δυνάμεις επλησίαζαν από την ανατολή και τη δύσι ηύξανε. Οι Ες Ες τώρα άρχισαν να στενοχωρούνται για τη δική τους ζωή και γίνονταν ολοένα και πιο συγκεχυμένοι, ειδικώς αφού η απόφασις της κυβερνήσεως να ξεκαθαρίση τα στρατόπεδα έγινε γνωστή. Αντιμετωπίζοντας ανυπέρβλητα προβλήματα, έφεραν τους αιχμαλώτους έξω στους δρόμους και τους ανάγκασαν να πεζοπορούν με λίγα εφόδια τροφής. Ο σκοπός των ήταν να τους οδηγήσουν στον Όρμο Λούμπεκερ, ή στην ανοικτή θάλασσα, όπου τότε θα μπορούσαν να τους βάλουν σε πλοία και να τους πνίξουν προτού φθάσουν οι εχθρικές δυνάμεις.