Τα Νησιά του Σολομώντος Αίρουν την Απαγόρευσι
Η 30η ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 1974 έφερε ιδιαίτερη χαρά στους μάρτυρες του Ιεχωβά στα νησιά του Σολομώντος. Αυτή η ημερομηνία σημείωσε την άρσι της απαγορεύσεως που είχε εμποδίσει την εισαγωγή και τη διάθεσι των περιοδικών Σκοπιά και Ξύπνα! σ’ αυτά τα νησιά του Ειρηνικού. Η απαγόρευσις εξακολούθησε να ισχύη δεκαοκτώ χρόνια.
Τι προκάλεσε την απαγόρευσι αυτών των περιοδικών; Μήπως αυτό παρέλυσε το έργο των μαρτύρων του Ιεχωβά στα νησιά του Σολομώντος; Τι ωδήγησε στην άρσι της απαγορεύσεως;
Οι μάρτυρες του Ιεχωβά ήσαν δραστήριοι στα νησιά του Σολομώντος από τις αρχές της δεκαετίας του 1950. Εκείνο τον καιρό ένας ιθαγενής κάτοικος των νησιών του Σολομώντος επειδή επιθυμούσε να λάβη Βιβλική γνώσι, αλληλογραφούσε με το γραφείο της Εταιρίας Σκοπιά στην Αυστραλία. Εκείνες τις ημέρες υπήρχε επίσης ένας Ευρωπαίος, Βρεταννός υπήκοος, που υπηρετούσε ως μάρτυς του Ιεχωβά στα νησιά του Σολομώντος.
Κατόπιν ήλθε η 23η Μαρτίου 1956. Εκείνη τη μέρα, μια διακήρυξις του Τζων Γκουτς, Βρεταννού υπαλλήλου και αρμοστού για τον Δυτικό Ειρηνικό, απαγόρευσε να εισάγωνται στο Βρεταννικό Προτεκτοράτο των Νησιών του Σολομώντος (Β.Π.Ν.Σ.) ωρισμένες εκδόσεις που είχαν τυπωθή από τη Βιβλική και Φυλλαδική Εταιρία Σκοπιά, περιλαμβανομένων και των δύο περιοδικών που αναφέρθηκαν προηγουμένως.
Σύντομα μετά απ’ αυτό, ο Ευρωπαίος Μάρτυς απελάθηκε από το Προτεκτοράτο. Μερικοί μπορεί να σκέφθηκαν ότι αυτό θα σημείωνε το τέλος των Μαρτύρων σ’ αυτά τα νησιά. Αλλά τα πράγματα δεν έδειξαν αυτό.
Ο ιθαγενής κάτοικος των Νησιών του Σολομώντος που αναφέραμε προηγουμένως, ο οποίος είχε γράψει στην Εταιρία Σκοπιά, συνέχισε ν’ απορροφά τη Βιβλική αλήθεια. Αυτός και άλλοι δύο ιθαγενείς άρχισαν να μιλούν για το άγγελμα της Αγίας Γραφής στους γείτονάς των το 1957. Αυτός ο άνθρωπος ήταν ο πρώτος ιθαγενής αυτών των νησιών που βαπτίσθηκε σαν μάρτυς του Ιεχωβά.
Μολονότι δεν επιτρεπόταν να χρησιμοποιούν τη Σκοπιά και το Ξύπνα! στη δημόσια δραστηριότητα του κηρύγματός των, αυτοί οι ζηλωτές Χριστιανοί εργάζονταν σκληρά. Τον Αύγουστο του 1958, υπήρχαν 11 δραστήριοι μάρτυρες του Ιεχωβά στα Νησιά του Σολομώντος. Ένα έτος αργότερα, ο αριθμός ανήλθε στους 86, από τους οποίους οι 49 είχαν βαπτισθή στη διάρκεια των προηγουμένων δώδεκα μηνών. Τον Αύγουστο του 1962 υπήρχαν 239 Μάρτυρες στα νησιά του Σολομώντος και τώρα ο αριθμός τους έχει αυξηθή σε 600 και πλέον.
Οι κάτοικοι των νησιών του Σολομώντος έχουν μεγάλη πνευματική όρεξι. Αυτό φαίνεται από το γεγονός ότι 2.000 παρακολουθούν τακτικά τις τοπικές συναθροίσεις των μαρτύρων του Ιεχωβά. Και 2.477 άτομα προσήλθαν να παρακολουθήσουν την Ανάμνησι του θανάτου του Χριστού στις 7 Απριλίου 1974.
Συνεπώς, φαινόταν ότι ήταν κατάλληλο να ενταθούν οι προσπάθειες για την απομάκρυνσι της απαγορεύσεως στις δύο κύριες εκδόσεις των μαρτύρων του Ιεχωβά. Πώς επετεύχθη αυτό;
Αυξάνονται οι Προσπάθειες για την Άρσι της Απαγορεύσεως
Η απαγόρευσις είχε επιβληθή από τη Βρεταννική κυβέρνησι. Εν τούτοις, κοντά στο τέλος του 1973, το Βρεταννικό Προτεκτοράτο των Νησιών του Σολομώντος επρόκειτο ν’ αποκτήση αυτονομία. Το Κυβερνητικό Συμβούλιο που κατά μέγα μέρος αποτελείτο από ιθαγενείς κατοίκους, συνέχισε ν’ αποκτά περισσότερες ευθύνες. Φαινόταν ότι ήταν κατάλληλη εποχή ν’ αυξηθούν οι προσπάθειες για να αρθή η απαγόρευσις.
Ένας Μάρτυς που ήταν ιθαγενής των Νησιών του Σολομώντος απευθύνθηκε στη Γραμματεία της Χονιάρα όπου του συνέστησαν να γράψη στον Γενικό Γραμματέα. Αυτό και έκανε, αλλά ο καιρός περνούσε με μικρά αποτελέσματα. Μερικά άτομα πλησίασαν προσωπικά μέλη του Κυβερνητικού Συμβουλίου που ήσαν ως επί το πλείστον ιθαγενείς, για να διαπιστώσουν αν επρόκειτο ν’ ανακινήσουν το ζήτημα στην επόμενη συνεδρίασι του Συμβουλίου. Μερικοί έδειξαν ότι θα το έκαναν αυτό, αλλ’ αυτό δεν έφερε κανένα αποτέλεσμα.
Κατόπιν, ο Διεθνής Σύλλογος Σπουδαστών της Γραφής, το νομικό σωματείο των μαρτύρων του Ιεχωβά, έγραψε στο Υπουργείο Εξωτερικών και Δημοσίου του Λονδίνου. Η απάντησις έλεγε εν μέρει: «Αυτό που τελικά ισχύει πρέπει να είναι απόφασις της Κυβερνήσεως του Β.Π.Ν.Σ. και δεν θα ήταν κατάλληλο για την Κ.Α.Μ. [Κυβέρνησι της Αυτού Μεγαλειότητος] να ακύρωση αποφάσεις που έγειναν τοπικά για ζητήματα που αφορούν πρωτίστως τον εγχώριο πληθυσμό.» Έτσι, ήταν αναγκαίο να πλησιάσουν τους τοπικούς ηγέτας μια ακόμη φορά.
Τότε επήλθε νέα εξέλιξις. Έγιναν εκλογές για Πρωθυπουργό και άλλους Υπουργούς που σχημάτισαν τη Νομοθετική Συνέλευσι. Έγιναν διευθετήσεις για μια ακρόασι από τον Πρωθυπουργό. Αυτός συνέστησε να γίνη μια αίτησις που ν’ απευθύνεται στον Κυβερνήτη και να υπογραφή απ’ όσο το δυνατόν περισσότερους μάρτυρες του Ιεχωβά. Έτσι έγινε, και στις 16 Νοεμβρίου 1974 υπεβλήθη στον Κυβερνήτη μια αίτησις που περιείχε 650 υπογραφές. Έγιναν, επίσης, αντίγραφα για τον Πρωθυπουργό και άλλους Υπουργούς της Νομοθετικής Συνελεύσεως. Η αίτησις περιείχε αποσπάσματα σχετικά με την προστασία των «Θεμελιωδών Δικαιωμάτων και Ελευθεριών» που εγγυώντο στο Κεφάλαιον 31 του Διατάγματος 1974 των Βρεταννικών Νήσων του Σολομώντος. Η αίτησις έλεγε εν μέρει:
«Μετά σεβασμού εφιστούμε την προσοχή σας στο Πρώτο Σημείο του Άρθρου 10 του 1ου κεφαλαίου του Διατάγματος 1974. ‘Κανένα άτομο δεν θα εμποδίζεται στην απόλαυσι της ελευθερίας του να εκφράζεται, εκτός αν συμβαίνη αυτό με τη δική του συγκατάθεσι, και για να εξυπηρετηθή ο σκοπός αυτής της παραγράφου, η αναφερθείσα ελευθερία περιλαμβάνει την ελευθερία της διακρατήσεως ιδεών χωρίς παρεμβολή, την ελευθερία της μεταδόσεως ιδεών και πληροφοριών χωρίς παρεμβολή, την ελευθερία της λήψεως ιδεών, και πληροφοριών χωρίς παρεμβολή και την απαλλαγή από παρεμβολή εις την αλληλογραφία του.’ Πιστεύομε ότι το Χριστιανικό σώμα των Μαρτύρων του Ιεχωβά έχουν στερηθή την ‘ελευθερία των να λαμβάνουν ιδέες και πληροφορίες χωρίς παρεμβολή,’ λόγω του ότι δεν μπορούν να λαμβάνουν τα περιοδικά Σκοπιά και Ξύπνα! και άλλες εκδόσεις της Βιβλικής και Φυλλαδικής Εταιρίας Σκοπιά. Επιπλέον, πιστεύεται ότι δεν απολαμβάνουν πλήρη ‘ελευθερία να μεταδίδουν ιδέες και πληροφορίες χωρίς παρεμβολή’ λόγω του ότι δεν μπορούν να διανείμουν τις προαναφερθείσες εκδόσεις.»
Έφερε αυτή η αίτησις καλά αποτελέσματα; Μια επιστολή από το Γραφείο Κυβερνήσεως με ημερομηνία 11 Φεβρουαρίου 1975 και υπογεγραμμένη από τον Κυβερνήτη του Βρεταννικού Προτεκτοράτου των Νησιών του Σολομώντος περιελάμβανε τα ακόλουθα:
«Παρακαλώ, σχετικά με την Αίτησι υπό ημερομηνία 6 Νοεμβρίου 1974 υπογεγραμμένη από σας και άλλους. Όπως πιθανώς θα έχετε παρατηρήσει, στις 30 Δεκεμβρίου 1974 το Παράρτημα στη Διακήρυξι Νο. 1 του 1956 τροποποιήθηκε με διαγραφή των ακολούθων όρων:-
«‘Οποιεσδήποτε παρελθούσες ή μελλοντικές εκδόσεις του περιοδικού «Ξύπνα!»’
«‘Οποιεσδήποτε παρελθούσες ή μελλοντικές εκδόσεις του περιοδικού «Σκοπιά».’
«Αυτό σημαίνει ότι είσθε ελεύθεροι να εισάγετε και να διανέμετε αυτά τα περιοδικά. Θα ήμουν ευγνώμων αν πληροφορούσατε τα δέοντα και στους άλλους αιτούντες.»
Οι πρόσφατες κυβερνητικές αλλαγές στα Νησιά του Σολομώντος κατέληξαν πραγματικά σε μεγαλύτερη ελευθερία στη μετάδοσι ιδεών. Αυτό γεννά στους μάρτυρες του Ιεχωβά την ελπίδα ότι κι άλλα πράγματα που ζήτησαν, όπως είναι η άδεια να φέρουν ιεραποστόλους στο Προτεκτοράτο, θα παραχωρηθούν στον κατάλληλο καιρό.