Ο Γεωργός και οι Παγκόσμιες Ελλείψεις Τροφίμων
ΟΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟΙ από τους εργαζομένους ανθρώπους του κόσμου—στην πραγματικότητα, τρεις στους τέσσερις—ζουν σε αγροκτήματα και είναι συχνά απελπιστικά φτωχοί. Η μεγάλη πλειονότης αυτών των φτωχών βρίσκονται στην Αφρική, στην Ασία και στη Λατινική Αμερική. Σε καλές χρονιές εξασφαλίζουν αρκετή τροφή για τον εαυτό τους, τις οικογένειές των και πιθανόν για μερικούς άλλους. Σε κακές χρονιές λιμοκτονούν.
Στις πιο βιομηχανοποιημένες περιοχές του κόσμου, ένα μικρό ποσοστό ανθρώπων παράγουν τρόφιμα για την πλειονότητα του πληθυσμού. Μια από τις πιο παραγωγικές χώρες είναι οι Ηνωμένες Πολιτείες, όπου, μολονότι υπάρχουν και μικρά αγροκτήματα, κυριαρχούν τα μεγάλα αγροκτήματα.
Άφθονη Παραγωγή
Στα σαράντα περίπου χρόνια μετά τη Μεγάλη Κρίσι, η αύξησις του αραβοσίτου ανά έηκερ στις Η.Π.Α. έχει σχεδόν τετραπλασιασθή κι έφθασε κατά μέσον όρο από 22 μπούσελς (774 περίπου λίτρα) σε 84 μπούσελς (2.936 λίτρα). Το σιτάρι έχει ανέλθει από 13 μπούσελς (457 λίτρα) σε 31 μπούσελς (1.091 λίτρα) και το ρύζι, από 2.100 πάουντς (953 κιλά) ανά έηκερ σε 4.600 πάουντς (2.088 κιλά) κατά μέσον όρο.
Το 1974, οπότε υπήρχε περισσότερη γη για καλλιέργεια από ποτέ άλλοτε, ο γεωργός στις Η.Π.Α. παρήγαγε σχεδόν 1,8 δισεκατομμύρια μπούσελς (58,50 δισεκατομμύρια λίτρα) σιτάρι, ερχόταν δεύτερος μόνον μετά τη Σοβιετική Ένωσι. Η συγκομιδή αραβοσίτου των Η.Π.Α. το 1974 ήταν 4,6 δισεκατομμύρια μπούσελς (149 δισεκατομμύρια λίτρα), η μεγαλύτερη του κόσμου. Και εσφάγησαν 36 εκατομμύρια ζώα, μια αύξησις κατά 7 τοις εκατό από το 1973.
Αυτή η τρομακτική αφθονία τροφίμων παράγεται μόνον από 2,8 εκατομμύρια γεωργούς σ’ ένα έθνος με πληθυσμό 208 εκατομμύρια. Αυτό σημαίνει ότι κάθε γεωργός τρέφει περίπου 74 Αμερικανούς.
Μολονότι αυτή η τροφή παράγεται σε αρκετά καλή τιμή σε σύγκρισι με πολλές άλλες χώρες, τα άτομα που εξαρτώνται από σταθερά εισοδήματα και τα άτομα με το χαμηλότερο οικονομικό έρεισμα πληρώνουν ολοένα περισσότερα χρήματα για τροφή. Μολονότι οι γεωργοί μπορεί να καταλαβαίνουν τις δυσκολίες των άλλων, κι αυτοί, επίσης, αντιμετωπίζουν οικονομικά προβλήματα.
Τι Πιστεύουν οι Γεωργοί ότι Είναι Αναγκασμένοι να Κάμουν
Ο γεωργός στις Η.Π.Α. θα ήθελε να συμβάλη στη διατροφή των φτωχών σ’ όλο τον κόσμο, και έχει προμηθεύσει σημαντική τροφή για εκατομμύρια ανθρώπους που λιμοκτονούν σε άλλες χώρες. Λέγεται ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες προμήθευσαν το 84 τοις εκατό της λεγόμενης «βοηθείας τροφίμων» παγκοσμίως, μεταξύ των ετών, 1965 και 1972. Εν τούτοις μόνο το 20 τοις εκατό της «βοηθείας τροφίμων» που χορηγείται από τις Η.Π.Α. πηγαίνει στα πεινασμένα έθνη· το υπόλοιπο πωλείται σε κείνους που μπορούν να πληρώσουν την τιμή.
Το κέρδος θεωρείται ζωτικό, εφ’ όσον ο τρόπος με τον οποίον λειτουργεί το γεωργικό σύστημα των Η.Π.Α. απαιτεί να κερδίζη χρήματα ο γεωργός απ’ αυτά που παράγει αν πρόκειται να παραμείνη σ’ αυτή την εργασία. Και στην προσπάθειά τους να κάμουν γνωστή την ανάγκη τους για κέρδος, μερικοί γεωργοί έχουν λάβει δραστικά μέτρα. Σε μερικές πολιτείες σκότωσαν εκατοντάδες ζώα και τα έρριξαν σε χαντάκια να σαπίσουν.
Βέβαια, οι γεωργοί μπορεί να παραδέχονται ότι αυτή η ενέργεια είναι επαίσχυντη σπατάλη τροφής, αλλά ένας κτηνοτρόφος από το Μότλεϋ της Μιννεσότα προσθέτει: «Είναι, επίσης, ντροπή για ένα γεωργό να εργάζεται ένα χρόνο και να διαπιστώνη ότι έχει ζημιά 20.000 ή 30.000 δολλάρια. . . . Νομίζω ότι είναι πολύ, μεγαλύτερη ντροπή από το να πετάξης λίγο απ’ αυτό το κρέας στο λάκκο.»
Διαφορετικές Συνθήκες
Οι πρόσφατες οικονομικές εξελίξεις έχουν πλήξει σκληρά πολλούς γεωργούς. Παραδείγματος χάριν, τα σιτηρά που χρειάζονται για την ανατροφή ενός μοσχαριού ως το σημείο που μπορεί να πωληθή ως κρέας, στοιχίζουν μερικές φορές στους γεωργούς περισσότερο απ’ όσο λαμβάνουν για το ζώο στην αγορά. Ομοίως, η τροφή που χρειάζονται τα ζώα για να παράγουν εκατό πάουντς (30 κιλά περίπου) γάλα μπορεί να στοιχίζη περισσότερο από το ίδιο το γάλα. Ως αποτέλεσμα, αναγράφεται προσφάτως ότι κλείνουν καθημερινά δέκα σχεδόν γαλακτοπωλεία στο Γουισκόνσιν.
Αφ’ ετέρου μερικοί γεωργοί βρίσκονται σε καλή οικονομική κατάστασι. Ένας γεωργός που καλλιεργεί περίπου εκατό έηκερς στην Αϊόβα, παραδέχεται: «Μπορώ ειλικρινά να συμφωνήσω με τον Υπουργό Γεωργίας ότι ποτέ δεν είχα πάει τόσο καλά οικονομικώς. Έτσι, το συμπέρασμά μου είναι ότι αυτό εξαρτάται από τον τόπο που ζη κανείς. Εδώ είναι καλά, σε άλλους τόπους είναι πολύ άσχημα.»
Αλλά ακόμη κι εκείνοι που είχαν μια εξαιρετική χρονιά, γνωρίζουν ότι η κατάστασίς τους μπορεί ν’ αλλάξη σχεδόν σε μια νύχτα. Έτσι, το 1974 οι καλλιεργηταί σιτηρών γενικά κέρδισαν αρκετά χρήματα, διότι τα σιτηρά πωλήθηκαν σε υψηλές τιμές. Αλλά πολλοί κτηνοτρόφοι που χρειάζονταν τα ακριβά σιτηρά για να θρέψουν τα ζώα τους χρεωκόπησαν.
Γιατί υπάρχει αυτή η αβεβαιότης και η ανισορροπία;
Τα Βασικά Αγροτικά Προβλήματα
Πολλοί γεωργοί θεωρούν τον καιρό ως υπ’ αριθμόν ένα πρόβλημα και οι ειδικοί μετεωρολόγοι επιβεβαιώνουν ότι οι πρόσφατες παράξενες καιρικές συνθήκες πλήττουν τους γεωργούς. Για να φέρωμε ένα παράδειγμα: Στην Αϊόβα το περασμένο έτος μεγάλες καταστρεπτικές βροχές έκαμαν αρκετό μέρος της χώρας να πλημμυρίση κι εμπόδισαν την πρώιμη σπορά. Κατόπιν, ο καυτός Ιούλιος με θερμοκρασίες 100 βαθμών Φαρενάιτ (38° Κελσίου) κατέστρεψε μεγάλες περιοχές συγκομιδών και ακολούθησε μια πρώιμη παγωνιά στις 2 Σεπτεμβρίου άνευ προηγουμένου.
Ένα μεγάλο καινούργιο πρόβλημα είναι η τρομακτική αύξησις της τιμής του πετρελαίου, από το οποίο εξαρτάται η σύγχρονη καλλιέργεια. Έχει υπολογισθή ότι χρησιμοποιείται ποσότητα βενζίνης ίση με ογδόντα γαλλόνια για να παραχθή αραβόσιτος από ένα έηκερ μόνον. Η λειτουργία των γεωργικών μηχανών καθώς και η παραγωγή εμπορικών λιπασμάτων, απαιτεί πετρέλαιο. Το 1972 το λίπασμα με βάσι το πετρέλαιο στοίχιζε 65,50 δολλάρια κατά τόννο· το 1974 οι γεωργοί πλήρωναν 175 δολλάρια τον τόννο.
Επίσης, το κόστος των γεωργικών μηχανημάτων, έχει φθάσει στα ύψη. Σε μερικές περιπτώσεις ένα τρακτέρ που στοίχιζε 7.800 δολλάρια πριν από δύο χρόνια περίπου, τώρα στοιχίζει τα διπλάσια. Ακόμη και μ’ αυτές τις τιμές, μερικές φορές οι κατασκευασταί δεν ανταποκρίνονται στη ζήτησι και οι γεωργοί είναι υποχρεωμένοι να περιμένουν τρεις ώς έξη μήνες για να λάβουν ένα νέο μηχάνημα. Η αντικατάστασις μερικών εξαρτημάτων στα μηχανήματα απαιτούσε μερικές φορές μεγαλύτερη εργασία από την αγορά ενός νέου τρακτέρ, κι έτσι μερικοί γεωργοί αγοράζουν δύο τρακτέρ ή συγκροτήματα μηχανημάτων (θεριστικές και αλωνιστικές μηχανές), ακόμη και με υψηλές τιμές, ακριβώς για την περίπτωσι που ένα θα χαλάση σε μια κρίσιμη ώρα. Στο τέλος, υπολογίζουν ότι αυτό τους στοιχίζει λιγώτερο από την απώλεια των συγκομιδών.
Οι τιμές του σπόρου, επίσης, έχουν φθάσει σε αστρονομικά ύψη. Το μέσο κόστος του σπόρου του αραβόσιτου ανήλθε περισσότερο από 30 τοις εκατό μεταξύ του 1974 και του 1975. Επίσης το σύρμα που χρησιμοποιείται για το δέσιμο του σανού έχει ανεβή περισσότερο από 400 τοις εκατό σε τρία χρόνια.
Κατόπιν, υπάρχει το κάπως σχετικό πρόβλημα του γεωργικού εργατικού προσωπικού. Όταν ο γεωργός είναι αναγκασμένος να χρησιμοποιή ανειδίκευτο εργατικό προσωπικό, στο χειρισμό των μηχανημάτων του, συχνά χρειάζονται πολλές επισκευές. Ένας γεωργός στο Μίντγουεστ απαριθμώντας τους λόγους για τους οποίους εγκατέλειψε τη γεωργική επιχείρησι έθεσε σαν πρώτο σημείο: «Τη δυσκολία που συναντούσα να μισθώσω έντιμους και αξιόπιστους εργάτες.»
Υπάρχουν δεκάδες—πιθανώς εκατοντάδες—«μικρά πράγματα» που φαίνονται να έχουν πλήξει τους γεωργούς συγχρόνως και κατέληξαν σ’ ένα τρομακτικό γενικό ξέσπασμα. Εν τούτοις, συγχρόνως πιέζονται να παράγουν περισσότερα λόγω της ελλείψεως τροφίμων. Αλλά τα ανερχόμενα έξοδα κάνουν συχνά δύσκολη την επέκτασι.
Ένα άλλο παράδειγμα είναι ότι η χρηματική αξία της γης που χρησιμοποιείται για αγροκτήματα ανέρχεται σταθερά. Στην Πολιτεία της Νέας Υερσέης, στοιχίζει τώρα κατά μέσον όρο πάνω από 2.000 δολλάρια το έηκερ! Και το περιοδικό «Ρηβιού» της Ντένιζον (Αϊόβα) λέγει: «Η άνοδος κατά 31 τοις εκατό της αξίας της γεωργικής γης όλων των κατηγοριών αυτό το έτος [1974] ακολουθεί κατά πόδας την άνοδο κατά 32 τοις εκατό του 1973.»
Γι’ αυτούς και άλλους λόγους οι γεωργοί λέγουν ότι πρέπει να παίρνουν τώρα μεγαλύτερες τιμές για τα προϊόντα τους.
Ρύθμισις των Τιμών των Γεωργικών Προϊόντων
Εν τούτοις, οι γεωργοί λέγουν ότι είναι περιωρισμένοι σ’ ένα οικονομικό σύστημα που δεν τους επιτρέπει να ρυθμίσουν την τιμή των προϊόντων τους. Οι γεωργοί ισχυρίζονται ότι πρέπει να πάρουν τις τιμές που τους δίδονται για τα προϊόντα τους, οι οποίες μπορεί να είναι μικρότερες απ’ ό,τι τους κοστίζει να τα παραγάγουν. Ας υποθέσωμε όμως, ότι οι γεωργοί μπορούσαν να θέσουν τις δικές των τιμές. Θα καλυτέρευε κάπως ολόκληρος ο κόσμος;
Ειλικρινά, σκεφθήτε: Πόσοι γεωργοί σιτηρών, οι οποίοι πήγαν καλά το περασμένο έτος, μοιράσθηκαν τον πλούτο τους με τους όχι και τόσο ευημερούντες κτηνοτρόφους; Η εφημερίδα Τάιμς του Σηάτλ (Ουάσιγκτον), αναφερομένη στην πρόσφατη συνέλευσι Συνεταιρισμού Σιτοπαραγωγών της πολιτείας στο Σπόκεϊν, λέγει: «Οι γεωργοί . . . προφανώς απολαμβάνουν την ευημερία των . . . Αν τελικά, όπως φαίνεται, οι σιτοπαραγωγοί θα βρεθούν στην καλύτερη θέσι, δεν πρόκειται να ζητήσουν συγγνώμη γι’ αυτό.»
Ο γεωργός είναι στην ουσία απλώς μέρος ενός οικονομικού συστήματος που στην πραγματικότητα απαιτεί εκ μέρους όλων των ατόμων να φροντίζουν τον εαυτό τους. Βασίζεται στο λεγόμενο κίνητρο για κέρδος. Προσέξτε τα αποτελέσματα που είχε αυτό το κίνητρο σ’ έναν καιρό που ο κόσμος ζήτα περισσότερη τροφή.