Πράξεις των Μαρτύρων του Ιεχωβά στους Σύγχρονους Καιρούς στη Γερμανία
(Από το Βιβλίον του Έτους 1974—συνέχεια)
ΕΛΑΦΡΥΝΕΤΑΙ Η ΠΙΕΣΙΣ ΤΟΝ ΚΑΤΑΔΙΚΩΝ ΣΤΑ ΣΤΡΑΤΟΠΕΔΑ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΕΩΣ
ΜΟΛΟΝΟΤΙ το αίμα των πιστών μαρτύρων του Ιεχωβά εξακολουθούσε να ρέη στα Ναζιστικά εκτελεστικά κέντρα μέχρι της καταρρεύσεως του καθεστώτος, εντούτοις τα όπλα εκείνων που είχαν ορκισθή ότι οι μάρτυρες του Ιεχωβά θα άφιναν τα στρατόπεδα συγκεντρώσεως μέσω των καπνοδόχων των κρεματορίων άρχισαν να εξασθενούν. Υπήρχαν επίσης τα προβλήματα που παρουσίαζε ο πόλεμος. Έτσι ειδικώς από το 1942/1943 κι εμπρός, υπήρχαν περίοδοι που οι μάρτυρες του Ιεχωβά συγκριτικώς απελάμβαναν ειρήνη.
Ο πόλεμος, που τώρα είχε γίνη ολοκληρωτικός, είχε αλλάξει σε σημείο που όλες οι διαθέσιμες δυνάμεις επιστρατεύθησαν. Για τον λόγο αυτό, το 1942 άρχισαν να περιλαμβάνουν όσο το δυνατόν καταδίκους σε παραγωγικά για την οικονομία προγράμματα. Σχετικά μ’ αυτό ένα σχόλιο που έκαμε ο αρχηγός των Ες Ες Πωλ στον Χίμλερ, αναφορικώς με την «κατάστασι των στρατοπέδων συγκεντρώσεως» είναι ενδιαφέρον:
«Ο πόλεμος έφερε μια ορατή αλλαγή στη διάρθρωσι των στρατοπέδων συγκεντρώσεως και βασικώς άλλαξε τη λειτουργία των όσον αφορά την χρήσι των καταδίκων.
»Η φυλάκισις των καταδίκων απλώς λόγω ασφαλείας, εκπαιδευτικών ή προληπτικών λόγων δεν επικρατεί πλέον [η κατά μάζας καταστροφή ούτε αναφέρεται]. Η έμφασις έχει ταλαντευθή στην οικονομική άποψι του ζητήματος. Εν πρώτοις, επιστράτευσις όλων των καταδίκων για εργασίες που αφορούν τον πόλεμο (αύξησις της παραγωγής του εξοπλισμού) και, κατά δεύτερον λόγον, για ζητήματα αφορώντα την ειρήνη γίνεται επί μάλλον και μάλλον ο επικρατών παράγων.
»Τα αναγκαία μέτρα που λαμβάνονται έχουν ως αποτέλεσμα την πραγματοποίησι αυτή, που απαιτεί μια βαθμιαία μεταβίβασι των στρατοπέδων συγκεντρώσεως από το προηγούμενο μονομερές πολιτικό σχέδιο σε μια οργάνωσι που ανταποκρίνεται στις οικονομικές ανάγκες.»
Βέβαια, αυτή η μεταμόρφωσις απαιτούσε οι κατάδικοι να τρέφωνται καλύτερα για να μπορούν να κάμουν περισσότερο έργο. Αυτό έφερε επιπρόσθετη ανακούφισι στους αδελφούς. Οι επίσημοι ήσαν επίσης αρκετά συνετοί, με ολίγες εξαιρέσεις, να μη προσπαθούν να βάζουν τους αδελφούς σε εργοστάσια εξοπλισμού, αλλά να τους χρησιμοποιούν σύμφωνα με τις επαγγελματικές των ικανότητες σε διάφορα εργαστήρια.
Εν τω μεταξύ, ο Ιεχωβά είχε κάμει το μέρος του, γιατί αυτός μπορεί να κατευθύνη τις καρδιές των ανθρώπων—ακόμη και τις καρδιές των εχθρών του—σαν υδάτινα ρεύματα. Ένα καταπληκτικό παράδειγμα είναι ο Χίμλερ. Επί έτη επίστευε ότι αυτός μόνος μπορούσε ν’ αποφασίση για τη ζωή των πιστών δούλων του Ιεχωβά, αλλ’ αίφνης άρχισε ν’ αλλάζη γνώμη αναφορικώς με τους «Σπουδαστάς της Γραφής.» Ο προσωπικός του ιατρός, ένας Φιλανδός ονόματι Κέρστεν, έπαιξε ένα σπουδαίο ρόλο.
Ο χειροπράκτωρ Κέρστεν άρχισε να έχη ισχυρή επιρροή πάνω στον Χίμλερ, που πάντοτε ήταν αρκετά ασθενής. Είχε ακούσει ότι οι μάρτυρες του Ιεχωβά καταδιώκονταν σκληρά και μια μέρα ζήτησε από τον Χίμλερ να του δώση μερικές γυναίκες να εργάζωνται στο κτήμα του, κάπου εβδομήντα χιλιόμετρα βορείως του Βερολίνου. Ο Χίμλερ με δισταγμό συμφώνησε, και αργότερα σύμφωνα με δεύτερη του παράκλησι, ελευθέρωσε μια αδελφή από το στρατόπεδο συγκεντρώσεως για να μπορή να εργάζεται στο δεύτερο σπίτι του Κέρστεν στη Σουηδία. Από τις αδελφές αυτές πρώτα ο Κέρστεν άκουσε την αλήθεια για τις συνθήκες στα στρατόπεδα συγκεντρώσεως και για τα απερίγραπτα παθήματα επί έτη ιδιαιτέρως των μαρτύρων του Ιεχωβά. Είχε κατατρομάξει, γνωρίζοντας ότι οι εντριβές του επανειλημμένως αποκαθιστούσαν επαρκώς την υγεία του δαίμονος αυτού για να συνεχίζη το φονικό του έργο. Γι’ αυτό απεφάσισε να χρησιμοποιήση την επιρροή του ανακουφίζοντας τουλάχιστον σε κάποιο βαθμό τα παθήματα όλων αυτών των καταδίκων. Το ότι δεκάδες χιλιάδες απ’ αυτούς δεν εξοντώθησαν ειδικώς όταν επλησίαζε το τέλος του πολέμου, οφείλεται στην επιρροή του. Ειδικώς για τους μάρτυρας του Ιεχωβά η επιρροή του αποδείχθηκε ότι ήταν πολύ ευεργετική. Αυτό μπορεί να παρατηρηθή από μια επιστολή που έγραψε ο Χίμλερ στους πιο στενούς συνεργάτας του, τους εξέχοντας ηγέτας των Ες Ες Πωλ και Μιούλερ. Η επιστολή αυτή, που είχε σφραγισθή «Μυστική,» περιελάμβανε τα εξής:
«Εσωκλείω μια εκθεσι για δέκα Σπουδαστάς της Γραφής που εργάζονται στου γιατρού μου το αγρόκτημα. Είχα την ευκαιρία να μελετήσω το ζήτημα των Σπουδαστών της Γραφής απ’ όλες τις απόψεις. Η Κα Κέρστεν έκαμε μια πολύ καλή εισήγησι. Είπε ότι ποτέ της δεν είχε τέτοιες καλές, πρόθυμες, πιστές και υπάκουες γυναίκες όπως αυτές οι δέκα γυναίκες. Οι άνθρωποι αυτοί κάμνουν πολλά από αγάπη και καλοκαγαθία. . . . Μια από τις γυναίκες κάποτε έλαβε 5 μάρκα ως φιλοδώρημα από ένα φιλοξενούμενο. Δέχθηκε το χρήμα γιατί δεν ήθελε να δυσφημίση τον οίκον, και το έδωσε στην Κα Κέρστεν, γιατί απαγορευόταν να έχουν χρήματα στο στρατόπεδο. Οι γυναίκες εθελουσίως έκαμαν ό,τι απητείτο απ’ αυτές. Τα βράδια κεντούσαν, τις Κυριακές ήσαν πολυάσχολες σε κάποια άλλη εργασία. Το καλοκαίρι δεν έχαναν την ευκαιρία να σηκώνωνται δύο ώρες ενωρίτερα και να γεμίζουν καλάθια από μανιτάρια, μολονότι ήσαν υποχρεωμένες να εργάζωνται δέκα, ένδεκα και δώδεκα ώρες την ημέρα. Αυτά τα γεγονότα συμπληρώνουν την εικόνα μου για τους Σπουδαστάς των Γραφών. Είναι απίστευτα φανατικοί, πρόθυμοι, έτοιμοι να θυσιασθούν. Αν μπορούσαμε να βάλωμε τον φανατισμό τους να εργασθή για τη Γερμανία ή να ενσταλάξωμε τέτοιο φανατισμό στο λαό μας, τότε θα είμεθα ισχυρότεροι απ’ ό,τι είμεθα σήμερα. Βέβαια, επειδή απορρίπτουν τον πόλεμο, οι διδασκαλίες τους είναι τόσο βλαβερές ώστε δεν μπορούμε να τις επιτρέπωμε γιατί έτσι θα κάνωμε στη Γερμανία τη μεγίστη ζημία. . . .
»Τίποτε δεν επιτελούμε με το να τους τιμωρούμε, αφού μιλούν για τα παθήματα τους κατόπιν με ενθουσιασμό. . . . Κάθε τιμωρία χρησιμεύει ως αξία για τον άλλο κόσμο. Γι’ αυτό κάθε αληθινός Σπουδαστής των Γραφών θα επιτρέψη στον εαυτό του να εκτελεσθή χωρίς δισταγμό. . . . Κάθε περιορισμός στη φυλακή, κάθε ωδίνα πείνης, κάθε περίοδος ξεπαγιάσματος είναι μια αξία, κάθε τιμωρία, κάθε κτύπημα είναι μια αξία εν σχέσει με τον Ιεχωβά.
»Αν στο μέλλον αναπτυχθούν προβλήματα στο στρατόπεδο που περιλαμβάνουν τους Σπουδαστάς των Γραφών, τότε απαγορεύω στον διοικητή του στρατοπέδου να απαγγείλη οποιαδήποτε τιμωρία. Τέτοιες περιπτώσεις πρέπει να αναφέρονται σ’ εμένα με μια βραχεία περιγραφή των περιστάσεων. Από τώρα σχεδιάζω να κάμω το αντίθετο και να λέγω στο σχετικό άτομο: ‘Απαγορεύεται να εργάζεσαι. Θα τρέφεσαι καλύτερα από τους άλλους και δεν υποχρεώνεσαι να κάνης τίποτε.’
»Γιατί σύμφωνα με την πίστι των καλοβούλων αυτών σεληνιακών η αξία παύει τότε, ναι, απ’ εναντίας, προηγούμενες αξίες θα αφαιρεθούν από τον Ιεχωβά.
»Τώρα υπαινίσσομαι να βάλετε τους Σπουδαστάς των Γραφών να εργάζωνται στα αγροκτήματα που δεν έχουν να κάμουν με τον πόλεμο και όλη τη μανία του. Μπορείτε να τους αφήσετε χωρίς φρουρούς, δεν θα προσπαθήσουν να φύγουν. Μπορείτε να τους δώσετε ανεξέλεγκτες εργασίες, θα αποδειχθούν ότι είναι οι καλύτεροι διαχειρισταί και εργάται.