Μια Διαφορά που Γίνεται Αισθητή
ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ γενικά σ’ όλη τη γη ενδιαφέρονται όλο και περισσότερο για τα «αναδυόμενα έθνη» της Αφρικής. Δεν είναι παράξενη, λοιπόν, η ερώτησις που εγείρεται ως προς τον βαθμό στον οποίον αυτή η πρόοδος πρέπει ν’ αποδοθή σε εκκλησιαστικούς ιεραποστόλους στο παρελθόν, που είχαν αφοσιωθή στο να κάμουν «Χριστιανούς» από τους ιθαγενείς της Αφρικής. Ένας κοινωνιολόγος, ο Στάνισλαβ Αντρέσκι, γράφει στο περιοδικό Δη Άφρικαν Πρεντίκαμεντ:
«Υπάρχουν εκατομμύρια ευσεβείς Χριστιανοί που βρίσκουν ότι η θρησκευτική χλιαρότης των Ευρωπαίων αποίκων είναι πολύ συνταρακτική και σκανδαλίζονται όταν βλέπουν τους Ευρωπαίους να πίνουν και να περιφέρωνται ελάχιστα ντυμένοι γύρω από τις πισίνες όταν θα έπρεπε να πηγαίνουν στην εκκλησία. Οπωσδήποτε, δεν μπορεί να λεχθή ότι η Χριστιανική πίστις έχει επηρεάσει πολύ την πρόοδο των ανθρωπίνων σχέσεων στην Αφρική. Όπως συμβαίνει και σε άλλα μέρη του κόσμου, για τους περισσοτέρους ανθρώπους η θρησκεία είναι ζήτημα τελετουργιών και μερικών απαγορεύσεων (ταμπού)—που ως επί το πλείστον δεν έχουν καμμιά ηθική σημασία. Οι ιεραπόστολοι πέτυχαν να κάμουν τους ανθρώπους να ντρέπονται για τη γυμνότητα (η οποία, παρεμπιπτόντως, ήταν ένας από τους λόγους που στις αρχές έλαβαν οικονομική υποστήριξι από τους βιομηχάνους βάμβακος), αλλ’ όχι για την πολυγαμία. Και όσον αφορά την εντιμότητα και τη φιλαλήθεια προς τους μη συγγενείς ή την αφοσίωσι στην εργασία, είναι σαν να μην είχαν πάει καθόλου εκεί οι ιεραπόστολοι.»—σελ. 83.
Εν τούτοις, αυτό δεν σημαίνει ότι η αληθινή Χριστιανοσύνη δεν διακρίνεται, το είδος της Χριστιανοσύνης που στον πρώτο αιώνα βοήθησε άτομα ν’ αλλάξουν τις συνήθειες της ηθικής, την άποψί τους για τη ζωή και τη στάσι τους ως προς την εργασία. Αυτή η ίδια γνήσια Χριστιανοσύνη που βασίζεται στον Λόγο του Θεού παράγει ακόμη τέτοια καλά αποτελέσματα και η διαφορά είναι αξιοσημείωτη.
Ο Δρ. Νόρμαν Λονγκ στο βιβλίο του Η Κοινωνική Αλλαγή και το Άτομο (1968) λέγει τι παρετήρησε σε μια προσεκτική μελέτη της κοινωνικής και θρησκευτικής καταστάσεως μιας Αφρικανικής αγροτικής κοινότητος, μιας κοινότητος στην οποία υπάρχουν πολλοί μάρτυρες του Ιεχωβά που ζουν και εφαρμόζουν τη Χριστιανοσύνη. Προσέξτε τη διαφορά όσον αφορά την εντιμότητα και την εμπιστοσύνη. Ο Πρόλογος του βιβλίου παρατηρεί: «Για να το πούμε απλά, μολονότι εκείνοι που δεν είναι Μάρτυρες μπορούν να εμπιστεύονται μόνο στους συγγενείς των (και όχι πάντοτε), οι Μάρτυρες μπορούν να εμπιστεύονται και στους άλλους Μάρτυρες.» Τι θα λεχθή για την πολυγαμία; Ο Δρ. Λονγκ γράφει: «Δεν μπορώ να συζητήσω εδώ με λεπτομέρειες το περιεχόμενο της κοινωνικής ηθικής που κηρύσσεται από τους Μάρτυρες του Ιεχωβά· . . . Αλλά η ηθική δίνει μεγάλη έμφασι στον οικογενειακό πυρήνα σαν Χριστιανική ομάδα, . . . και απαγορεύει την πολυγαμία.»—σελ. 78.
Παρατηρείται, όμως, αυτή η διαφορά και σε άλλους τομείς της ζωής όπως είναι η προθυμία για εργασία; Ο Δρ. Λονγκ τονίζει: «Φαίνεται ότι οι Μάρτυρες του Ιεχωβά συνιστούν έναν ορισμένο τύπο ζωής. Ένας Μάρτυς πρέπει να είναι καλοντυμένος (πράγμα που για τους άνδρες σημαίνει να φορούν σακάκι και γραβάτα, ειδικά όταν κηρύττουν ή παρακολουθούν θρησκευτικές συναθροίσεις) και καθαρός στις συνήθειές του. Πρέπει να φροντίζη για τις ανάγκες της οικογενείας του, τόσον πνευματικώς όσον και υλικώς. . . . Οι Μάρτυρες του Ιεχωβά δεν ξεχωρίζουν την κοσμική τους ζωή από τις θρησκευτικές τους συνήθειες. Γι’ αυτούς είναι μάλλον μια προέκτασις της θρησκευτικής των πίστεως: το να είναι κανείς μέλος της Κοινωνίας του Νέου Κόσμου σημαίνει πνευματική πρόοδο και υπόσχεσι μιας νέας ζωής, αλλ’ αυτό επίσης προϋποθέτει έναν ωρισμένο πρακτικό προσανατολισμό ως προς τη ζωή σ’ αυτόν τον κόσμο. . . . Εκτιμούν τον χρόνο και τα χρήματα και δεν πρέπει να τα σπαταλούν πρέπει να δαπανώνται για την πνευματική, κοινωνική και οικονομική πρόοδο του ατόμου. Παντού δίνεται έμφασις στην προσωπικότητα και στη φιλοπονία και η εκκλησιαστική οργάνωσις και εκπαίδευσις συντελούν στην υποστήριξι των αξιών του ομίλου.»—σελ. 215, 216.
Και τι θα λεχθή για την προσήλωσί των στην προσπάθεια να μάθουν να διαβάζουν και να γράφουν; Ο συγγραφεύς παρατηρεί: «Κάθε μέλος πρέπει να είναι πολύ εξοικειωμένο με τη Βίβλο και πρέπει ν’ αποκτήση την ικανότητα να διδάσκη άλλους, και για να το κάνη αυτό πρέπει να μπορεί να διαβάζη τα εδάφια. Έτσι όλες οι εκκλησίες έχουν σε λειτουργία μορφωτικές τάξεις και ειδικές σειρές Βιβλικών μαθημάτων.» Ποιο είναι το αποτέλεσμα; «Αν συγκρίνωμε τους Μάρτυρες της κοινότητος μ’ εκείνους που δεν είναι Μάρτυρες από απόψεως μορφώσεως και εκπαιδευτικού επιπέδου, διαπιστώνομε ότι το 87,2 τοις εκατό των αρρένων Μαρτύρων και το 31,9 τοις εκατό των θηλέων Μαρτύρων είναι εγγράμματοι εν αντιθέσει με το 51 τοις εκατό των αρρένων και 11,7 τοις εκατό των θηλέων εκείνων που δεν είναι Μάρτυρες.»—σελ. 157, 216.
Έτσι, όσο πιο πολύ στρέφεται η προσοχή στην Αφρική, τόσο πιο πολύ γίνεται φανερή η τεράστια διαφορά που προέρχεται από την παρουσία της αληθινής Χριστιανοσύνης!