Τα Δικαστήρια Λέγουν ότι η Εταιρία Σκοπιά Είναι ‘Αποκλειστικά Θρησκευτική’

ΤΕΣΣΕΡΙΣ δικαστικές αποφάσεις της Νέας Υόρκης, ανεγνώρισαν και πάλι σαφώς ότι η Βιβλική και Φυλλαδική Εταιρία Σκοπιά είναι ‘αποκλειστικά θρησκευτική’ και επομένως δεν υπόκειται στο φόρο ακινήτων για την περιουσία της η οποία χρησιμοποιείται για τους θρησκευτικούς της σκοπούς.

Στις 11 Ιουλίου 1974, το Εφετείον της Πολιτείας της Νέας Υόρκης, με ομόφωνο απόφασι και των πέντε μελών του επεκύρωσε τις αποφάσεις των κατωτέρων δικαστηρίων, ότι δηλαδή οι ιδιοκτησίες της Εταιρίας στο Μπρούκλυν και στο Κουήνς, πρέπει να διαγραφούν από τους φορολογικούς καταλόγους της πόλεως της Νέας Υόρκης. Στην απόφασι αυτή, που εγράφη από τον Πάρεδρο Χιου Τζονς, το Εφετείο διεκήρυξε ότι η Εταιρία «είναι ωργανωμένη και κατευθύνεται αποκλειστικά σε θρησκευτικούς σκοπούς.»

Μια εβδομάδα αργότερα, στις 18 Ιουλίου, ο Δικαστής Ν τ. Σ. Πιτ του Ανωτάτου Δικαστηρίου της Πολιτείας της Νέας Υόρκης της Κομητείας Ώλστερ, εξέδωσε μια παρόμοια απόφασι. Δήλωσε ότι η Περιφέρεια του Γώγκιλ Σέντραλ Σκουλ δεν μπορούσε να επιβάλη φόρους ακινήτων εις βάρος των αγροκτημάτων και των τυπογραφικών εγκαταστάσεων της Εταιρίας, που βρίσκονται περίπου 160 χιλιόμετρα βορείως της πόλεως της Νέας Υόρκης. «Είναι φανερό,» είπε ο Δικαστής, επαναλαμβάνοντας τα λόγια του ανωτέρου δικαστηρίου της Πολιτείας, «ότι οι δραστηριότητες της αιτούσης [της Εταιρίας Σκοπιά] πρέπει να ορισθούν ως θρησκευτικές όσον αφορά τη φύσι των.»

Στις περασμένες δεκαετίες εξεδόθησαν παρόμοιες αποφάσεις από τα δικαστήρια. Γιατί, λοιπόν, ήταν αναγκαία να έλθη πάλι στην επιφάνεια αυτό το ζήτημα; Και γιατί χρειαζόταν στην περίπτωσι της πόλεως της Νέας Υόρκης να φθάση μέχρι το ανώτατο δικαστήριο της Πολιτείας, δηλαδή, το Εφετείο;

Αιτία της Δικαστικής Ενεργείας

Κυρίως αυτό συνέβη λόγω της νομοθεσίας του 1971 της Πολιτείας της Νέας Υόρκης που επέτρεπε κάτι τέτοιο. Η Φορολογική Νομοθεσία Ακινήτων της Πολιτείας τροποποιήθηκε για να παραχωρήση την εξουσία σε τοπικούς δήμους να καταργήσουν τη φορολογική απαλλαγή που απελάμβαναν προηγουμένως οι περιουσίες ωρισμένων κοινωφελών (μη κερδοσκοπικών) οργανισμών. Προέβλεπε ότι οι περιουσίες που κατείχοντο από εταιρίες ή συνεταιρισμούς που ήσαν αποκλειστικά θρησκευτικοί, θα έπρεπε να συνεχίσουν να εξαιρούνται. Οι περιουσίες των εταιριών ή των συναιτερισμών που ασχολούνται αποκλειστικά σε «βιβλική, φυλλαδική, φιλανθρωπική, ιεραποστολική» και παρόμοια προσπάθεια μπορούσαν να φορολογηθούν μόνον αν το ήθελε η τοπική κυβέρνησις.

Συνεπώς, τον Ιούνιο του ιδίου έτους, το Δημοτικό Συμβούλιο της Πόλεως της Νέας Υόρκης τροποποίησε τη φορολογική νομοθεσία της Πόλεως για να περιορίση τις εξαιρέσεις στη φορολογία ακινήτων. Την 1η Νοεμβρίου η Φορολογική Επιτροπή της Πόλεως πληροφόρησε την Εταιρία Σκοπιά ότι η περιουσία της θα επανεγράφετο στους φορολογικούς καταλόγους από την 1η Ιανουαρίου 1972. Με αυτό τον τρόπο, η Φορολογική Επιτροπή της Πόλεως της Νέας Υόρκης ισχυρίσθηκε ότι η Εταιρία δεν είναι αποκλειστικά θρησκευτική και ότι η περιουσία της στην πόλι της Νέας Υόρκης δεν χρησιμοποιείται για θρησκευτικούς σκοπούς.

Η Εταιρία θεώρησε αυτή την ενέργεια αυθαίρετη και ανέλαβε μακροχρόνιες προσπάθειες για να διορθώση το σφάλμα εξωδίκως. Εξεδόθη από την Εταιρία ένα πλήρες υπόμνημα που εξέθετε τη φύσι της Εταιρίας ως αποκλειστικώς θρησκευτική. Έγιναν διαβήματα προς τη Φορολογική Επιτροπή. Αλλά δεν παρεχωρήθη εξωδίκως η απαλλαγή, κι έτσι η Εταιρία έφερε το Δημοτικό Συμβούλιο στο δικαστήριο.

Πρώτα, το Ανώτατο Δικαστήριο της Πολιτείας της Νέας Υόρκης, της Κομητείας της Νέας Υόρκης, απεφάνθη ότι το Δημοτικό Συμβούλιο έσφαλε· η περιουσία της Εταιρίας δεν υπήγετο στους φορολογικούς καταλόγους. Το Δημοτικό Συμβούλιο έφερε την υπόθεσι στο Τμήμα Προσφυγών: Το Δημοτικό Συμβούλιο έχασε και πάλι. Εν τούτοις, επετράπη στη Φορολογική Επιτροπή να εφεσιβάλη στο Εφετείο της Πολιτείας της Νέας Υόρκης. Και εκεί, για τρίτη φορά, το Δημοτικό Συμβούλιο έχασε την υπόθεσι. Ο Δικαστής Τζονς ορθώς παρετήρησε: «Οι ειδικές λέξεις που χρησιμοποιούνται στο επίσημο της όνομα [δηλαδή, Βιβλική και Φυλλαδική Εταιρία Σκοπιά] δεν επιτρέπουν καμμιά αμφιβολία ως προς τους σκοπούς για τους οποίους η Εταιρία ωργανώθηκε και κατευθύνεται. Ωργανώθηκε ως σωματείον μελών για θρησκευτικούς σκοπούς.»

Το Δημοτικό Συμβούλιο δεν μπορούσε να κάμη άλλη έφεσι. Διετάχθη να επιστρέψη όλους τους φόρους που έλαβε από την Εταιρία μαζί με τους τόκους και τα έξοδα.

Η απόφασις του επαρχιακού δικαστηρίου από τον Δικαστή Πητ όσον αφορά τα Κτήματα της Εταιρίας Σκοπιά συμφωνούσε με την ενέργεια του Εφετείου. Και αυτή η υπόθεσις, επίσης, είχε αμφισβητηθή για ένα διάστημα. Η Περιφέρεια του Γώλκιλ Σέντραλ Σκουλ δεν προσέφυγε αμέσως στο ανώτερο δικαστήριο, και μέχρι τώρα που γράφονται αυτά δεν το έχει κάνει.

Σοφές Αποφάσεις

Φυσικά, οι αποφάσεις αυτές δεν έκαμαν εντύπωσι σ’ εκείνους που είναι εξοικειωμένοι με το έργο των μαρτύρων του Ιεχωβά. Γνώριζαν ότι το έργο των μαρτύρων είναι θρησκευτικό.

Σχεδόν δυο εκατομμύρια μάρτυρες συναθροίζονται τακτικά στις Αίθουσες των Βασιλείας σ’ όλη την γη. Εκεί προσεκτικά μελετούν τη Βίβλο και τα τελευταία Γραφικά βοηθήματα και μαθαίνουν πώς οι αρχές της Βίβλου μπορούν να εφαρμοσθούν στη ζωή των. Δίδεται έμφασις στη ‘θρησκεία που είναι καθαρά και αμίαντος’ και ευάρεστη στον Θεό.—Ιακ. 1:27.

Οι παρατηρητικοί άνθρωποι γνωρίζουν, επίσης, ότι οι Μάρτυρες σε 200 χώρες και πλέον απολαμβάνουν να επισκέπτωνται άλλους και να τους εξηγούν τα αγαθά νέα που έχουν μάθει από τη Βίβλο. Επειδή, όμως, σήμερα πολλοί άνθρωποι είναι πολυάσχολοι, οι Μάρτυρες αφήνουν εκατομμύρια έντυπα, βιβλία και περιοδικά στους οικοδεσπότας να τα διαβάσουν με την ησυχία των. Το έντυπο άγγελμα, που είναι στην πραγματικότητα επέκτασις του προφορικού κηρύγματος, ενθαρρύνει ομοίως την ηθική, την εντιμότητα και την αισιοδοξία για το μέλλον. Όλο αυτό το έργο είναι θρησκευτικό.

Το γεγονός αυτό ανεγνωρίσθη από το Ανώτατο Δικαστήριο των Ηνωμένων Πολιτειών. Μια από τις αποφάσεις του, Μάρντοκ εναντίον Πεννσυλβανίας, παρετέθη από το Εφετείο της Νέας Υόρκης όπως διετυπώθη προσφάτως:

«Η διανομή θρησκευτικών φυλλαδίων στα χέρια των ανθρώπων είναι μια παλιά μορφή ιεραποστολικού ευαγγελιστικού έργου—τόσο παλιά όσο και η ιστορία της τυπογραφίας. .. Αυτή η μορφή θρησκευτικής δραστηριότητος απολαμβάνει την ίδια υψηλή εκτίμησι κάτω από την Πρώτη Τροποποίησι όσο και η λατρεία στις εκκλησίες και το κήρυγμα από τους άμβωνας. Έχει την ίδια απαίτησι για προστασία, όπως και οι περισσότερο ορθόδοξοι τρόποι ασκήσεως της θρησκείας.»

Από που, όμως, προμηθεύονται οι Μάρτυρες τα «θρησκευτικά φυλλάδια» με τα οποία διεξάγουν τη δραστηριότητά των και τα οποία χρησιμοποιούνται στις συναθροίσεις των στις αίθουσες Βασιλείας; Στις Ηνωμένες Πολιτείες τα περισσότερα απ’ αυτά ελήφθησαν από τις εγκαταστάσεις του Μπρούκλυν και του Γώλκιλ. Εκεί, διάκονοι που είναι μελετηταί, συγγραφείς, τυπογράφοι, μηχανικοί και άλλοι με πολλές ειδικότητες εργάζονται ως εθελονταί για να παράγουν θρησκευτικά βοηθήματα. Τους παρέχεται στέγη και τροφή από την Εταιρία, η οποία διατηρεί εγκαταστάσεις για να παράγη και να προσφέρη τροφή με οικονομικό τρόπο. Υπάρχει προσωπικό για τα πλυντήρια και τη φροντίδα του νοικοκυριού που φροντίζει για τους χώρους κατοικίας. Όλο αυτό το έργο είναι μόνον μιας φύσεως—θρησκευτικής.

Η μελέτη των Βιβλικών βοηθημάτων στις Αίθουσες Βασιλείας, όπως είδαμε, αποτελεί θρησκευτική δραστηριότητα. Η διανομή των στα σπίτια άλλων, είναι θρησκευτική υπηρεσία. Δεν θα ήταν, επομένως, θρησκευτική δραστηριότης, και η παραγωγή των από εθελοντάς; Τα δικαστήρια και πάλι απήντησαν, Ναι!

Εν τούτοις, αυτές οι σοφές αποφάσεις, νομικώς μόνον επιβεβαιώνουν αυτό που διακρίνεται καθαρά από έντιμους ανθρώπους παντού: Η Εταιρία Σκοπιά είναι ‘αποκλειστικά θρησκευτική.’