Εκδήλωσις Ανιδιοτελούς Ενδιαφέροντος στους Άλλους

Από τον ανταποκριτή του Ξύπνα! στη Γουατεμάλα

ΞΕΚΙΝΗΣΑΜΕ από την πόλι της Γουατεμάλας που βρίσκεται σε υψόμετρο ενός μιλίου. Σε λίγες ώρες φθάσαμε στις ακτές της λίμνης Ίζαμπαλ. Αφού φορτώσαμε τις αποσκευές μας σ’ ένα πλοιάριο που περίμενε, ξεκινήσαμε για ένα ασύνηθες ταξίδι που άξιζε τον κόπο. Ας σας το αφηγηθώ.

Η λίμνη Ίζαμπαλ βρίσκεται στους πρόποδες της οροσειράς της Γουατεμάλας Σιέρρα δε Σάντα Κρουζ. Είναι ένας υδάτινος όγκος που έχει επιφάνεια διακοσίων τετραγωνικών μιλίων, περίπου τρεις φορές μεγαλύτερη από τη Θάλασσα της Γαλιλαίας. Χύνεται στον Ρίο Δούλσε (γλυκό ποταμό) και από εκεί στην Καραϊβική Θάλασσα.

Ο σκοπός μας ήταν να κάμωμε όλο τον γύρο της λίμνης, μιλώντας στον καθένα που θα μπορούσαμε να πλησιάσωμε. Στη διάρκεια του εικοσαημέρου ταξιδιού μας μιλήσαμε με ψαράδες, εμπόρους, ιδιοκτήτες φυτειών και ταπεινούς εργάτες.

Γιατί το Κάναμε Αυτό;

Η οικογένειά μου κι εγώ παρατηρήσαμε ότι σήμερα πολλοί δεν δείχνουν ενδιαφέρον για τον συνάνθρωπό τους. Ως μάρτυρες του Ιεχωβά προσπαθήσαμε ν’ αποφύγωμε αυτό το πνεύμα διευθετώντας έτσι τις υποθέσεις μας ώστε να βοηθήσωμε τους άλλους. Βρήκαμε πλούσιες ευκαιρίες να το κάνωμε αυτό σ’ αυτή τη χώρα της Κεντρικής Αμερικής, τη Γουατεμάλα, όπου ζούμε τα τελευταία πέντε χρόνια. Σε πρόσφατες διακοπές μας στη λίμνη Ίζαμπαλ εσημειώσαμε τη φιλικότητα των ιθαγενών που ζουν κατά μήκος των ακτών της. Οι περισσότεροι έχουν ακούσει πολύ λίγα για τις παρηγορητικές υποσχέσεις της Γραφής. Αισθανόμαστε βαθιά πόση ανάγκη είχαν να γνωρίσουν το «ευαγγέλιον» που περιέχεται στις Γραφές. (Ματθ. 24:14) Αλλά, σκεφθήκαμε, τι αξία έχει να γνωρίζωμε τις ανάγκες τους αν δεν κάνωμε τίποτα γι’ αυτό; Έτσι, αποφασίσαμε να ξαναγυρίσουμε στη λίμνη Ίζαμπαλ, αλλ’ αυτή τη φορά όχι για διακοπές αλλά για να βοηθήσωμε τους ανθρώπους να κατανοήσουν τον Λόγο του Θεού.

Αναγκαία η Προσεκτική Προετοιμασία

Σκοπός μας ήταν να μιλήσωμε σ’ όλους τους κατοίκους που ζουν κατά μήκος των ακτών της λίμνης καθώς και να διασχίσωμε διαφόρους ποταμούς για να φθάσωμε στους οικισμούς που ήσαν στο εσωτερικό της ζούγκλας. Χρειαζόμαστε ένα πλοιάριο με χωρητικότητα που να εξυπηρετή τους τρεις μας για δύο ή τρεις εβδομάδες. Αυτό θα μας προστάτευε από τον τροπικό ήλιο και τις βροχές και θα έπρεπε επίσης να έχη αρκετό χώρο για ν’ αποθηκεύσωμε άνετα τις αποσκευές μας κατασκηνώσεως και πολλά κιβώτια Γραφικών εντύπων. Επειδή τα νερά είναι συχνά ρηχά, χρειαζόμαστε ένα πλοιάριο που θα έβγαινε κατ’ ευθείαν στην παραλία, για να μπορούμε ν’ αποβιβαζώμεθα και να επιβιβαζώμεθα εύκολα.

Μ’ αυτά υπ’ όψιν αποφασίσαμε να κατασκευάσουμε ένα «καταμαράν,» ή δίδυμη σχεδία από ελαφρό κόντρα πλακέ μ’ ένα κατάστρωμα διαστάσεων ενάμισυ επί τέσσαρα περίπου μέτρα. Την εφοδιάσαμε με μια μικρή τέντα από καραβόπανο για σκιά, με μια μικρή εξωλέμβια μηχανή και μ’ ένα μακρύ κοντάρι και κουπί, που έπρεπε συχνά να χρησιμοποιούμε. Τα τρόφιμα και τον ρουχισμό τα διατηρούσαμε στεγνά μέσα σε μεγάλα μεταλλικά κουτιά ή πλαστικούς σάκκους, και είχαμε τοποθετήσει κάθε αντικείμενο σε μια καθωρισμένη θέσι.

Πλησιάζαμε Όσους Ανθρώπους Μπορούσαμε

Καταστρώσαμε το πρόγραμμά μας έτσι που οι δυο από μας θα δαπανούσαν την ημέρα επισκεπτόμενοι σπίτια και χωριά, ενώ το τρίτο μέλος της ομάδος θα έμενε στο πλοιάριο και θα φρόντιζε να έλθη στην παραλία να παραλάβη τους άλλους όταν η οδοιπορία μεταξύ σπιτιών ή χωριών ήταν αδύνατη.

Μερικές φορές κάπου τριάντα άτομα συγκεντρώνονταν γύρω από το πλοιάριό μας στην παραλία για ν’ ακούσουν το άγγελμα της Γραφής. Έδειχναν αξιόλογο ενδιαφέρον και έπαιρναν πολλά έντυπα. Μερικές φορές μας πλησίαζαν ενδιαφερόμενα άτομα ζητώντας Γραφές, βιβλία ή περιοδικά με τον τίτλο τους, επειδή είχαν δει κάποιο στο σπίτι ενός γείτονα.

Αυτοί οι ταπεινοί άνθρωποι ήσαν πρόθυμοι ν’ ανταλλάξουν τρόφιμα και άλλα χρειώδη με Γραφικά έντυπα. Γρήγορα μάθαμε τις τοπικές τιμές πραγμάτων, όπως είναι η μπομπότα, τα αυγά, το ελότε (γλυκό καλαμπόκι), οι μπανάνες, οι καρύδες, τα κουκιά του κακάου και τα αποξεραμένα ή φρέσκα ψάρια.

Μια μέρα, καθώς το φορτίο των τροφίμων μας μεγάλωνε, με χαρά είδαμε έναν από τον όμιλό μας να επιστρέφη μ’ ένα μεγάλο πλεκτό καλάθι που είχε ανταλλάξει με Γραφικά έντυπα. Μολονότι δεν είχαμε από το είδος της τροφής που συνηθίζαμε να τρώμε, είχαμε άφθονες προμήθειες διαθέσιμες· ήταν μια ευχάριστη αλλαγή για μας.

Όταν συναντούσαμε βροχερό καιρό για αρκετές μέρες, έπρεπε να συνηθίσωμε να φορούμε ένα μακρύ πλαστικό αδιάβροχο ή ένα κομμάτι πλαστικού καλύμματος όταν βγάζαμε τα έντυπα από ένα χαρτοφύλακα σκεπασμένο με πλαστικό. Το βράδυ στεγνώναμε γύρω σε φωτιά από ξυλοκάρβουνα.

Συγκινητικές Πείρες

Καθώς μιλούσαμε σ’ αυτούς τους ανθρώπους στο απλό περιβάλλον τους, αισθανόμαστε βέβαιοι ότι είχαμε κάμει πολύ καλά που ήρθαμε εδώ. Ένα ζευγάρι σ’ ένα μονόξυλο κανώ (καγιούκο) μας χαιρέτησε μ’ ενθουσιασμό. Το μικρό τους πλοιάριο περιείχε καλάθια με φρέσκο ζεστό ψωμί, σκεπασμένα προσεκτικά με καθαρά άσπρα πανιά. Δέχθηκαν πρόθυμα Γραφικά έντυπα κι εξέφρασαν την επιθυμία να ξαναγυρίσουμε για να μελετήσωμε μαζί τους. Καθώς μασούσαμε λίγο από το νόστιμο Παν δούλσε (γλυκό ψωμί) τους διαβεβαιώσαμε ότι θα ξαναγυρίζαμε σύντομα.

Μια μέρα σταματήσαμε για ένα σύντομο φαγητό, σύροντας τη βάρκα στην παραλία κοντά σε μερικά φοινικόδενδρα για να επωφεληθούμε από τη σκιά. Εκεί παρατηρήσαμε πολλά άτομα να περνούν από την παραλία καθώς γύριζαν στα ραντσίτος τους (καλαμοκαλύβες με αχυρένιες στέγες). Μπορούσε να μας διαφύγη μια τέτοια χρυσή ευκαιρία να τους μιλήσωμε για τον Λόγο του Θεού; Ασφαλώς όχι, εφ’ όσον ενδιαφερόμαστε πραγματικά για το καλό τους.

Μ’ αυτό τον τρόπο ένας άνδρας που λεγόταν Κάρλος Ενρίκε δέχθηκε ένα Γραφικό έντυπο και εξέφρασε την επιθυμία να μάθη πώς να το μελετά. Αργότερα το ίδιο απόγευμα μας ξαναβρήκε και κάθησε να μελετήσωμε μια ώρα τη Γραφή. Θαυμάσαμε την προθυμία που είχε να μάθη.

Εκείνο το βράδυ στήσαμε τη σκηνή, ανάψαμε φωτιά και καθήσαμε να ετοιμάσωμε το βραδυνό φαγητό και ν’ αφηγηθούμε χαρούμενες πείρες μεταξύ μας. Τότε ακούσαμε κάποιον να πλησιάζη στην κατασκήνωσί μας. Πόσο εκπλαγήκαμε και χαρήκαμε όταν είδαμε τον Κάρλος Ενρίκε! Μας αναζητούσε, θέλοντας να μελετήση άλλο ένα κεφάλαιο στο Γραφικό βοήθημα που μόλις είχε αποκτήσει. Όταν τελειώσαμε το δεύτερο κεφάλαιο, τα κάρβουνα είχαν σβύσει. Τότε ο Κάρλος εξήγησε ότι έπρεπε να γυρίση στο χωριό του, που ήταν μερικά μίλια μακρυά μέσα από ένα σκοτεινό μονοπάτι της ζούγκλας. Τι εκτίμησις! Μεταξύ των άλλων που μας επεσκέφθησαν σε ακατάλληλη ώρα ήταν ο Χοσέ Μοράλες, που πλησίασε στη σκηνή μας τα μεσάνυχτα, ζητώντας μια Γραφή κι ένα έντυπο για να τον βοηθήση να την καταλάβη.

Καθώς η περιοδεία μας στη λίμνη πλησίαζε να τελειώση, αναλογιζόμαστε τον αριθμό των ατόμων που ενδιαφέρθηκαν για τη Γραφή και που μπορέσαμε να πλησιάσωμε στο εικοσαήμερο ταξίδι μας. Διαθέσαμε εκατοντάδες Γραφικών εντύπων και κάναμε νέους φίλους. Πόσο ευγνώμονες είμεθα στον Δημιουργό μας για την ευκαιρία να μεταδώσωμε την αλήθεια του Λόγου Του στους φιλικούς ανθρώπους γύρω στη Λίμνη Ίζαμπαλ!