Ο Λόγος του Θεού Μπορεί να Πλουτίση τη Ζωή των Ανθρώπων

ΕΙΤΕ το αναγνωρίζουν είτε όχι, οι άνθρωποι έχουν πνευματικές ανάγκες. «Με άρτον μόνον δεν θέλει ζήσει ο άνθρωπος,» είπε ο Ιησούς Χριστός αντικρούοντας τον πειρασμό του Διαβόλου, «αλλά με πάντα λόγον εξερχόμενον δια στόματος Θεού.» (Ματθ. 4:4) Αυτός είναι ο λόγος που ακόμη και άνθρωποι που έχουν πολύ περισσότερα από τα αναγκαία της ζωής μπορεί να αισθάνωνται κάποιο κενό μέσα τους, όταν δεν ικανοποιούνται οι πνευματικές τους ανάγκες. Μολονότι αναγνωρίζουν ότι σαφώς κάτι τους λείπει, συχνά δεν γνωρίζουν τι ακριβώς είναι αυτό, και η αναταραχή που υφίσταται στον κόσμο αυξάνει το αίσθημα της δυσαρέσκειας των.

Αυτή ήταν η πείρα ενός ανθρώπου στην Καλιφόρνια. Λέγει για τις περιστάσεις του και τα αισθήματά του τα εξής:

«Η γυναίκα μου κι εγώ είχαμε έναν επιτυχημένο γάμο, δυο όμορφα αγόρια, ένα σπίτι, αυτοκίνητα, βάρκα με πανί, όλες τις ανέσεις της ζωής και δυο καλοπληρωμένες εργασίες για να συντηρούν όλα αυτά. Αλλά είμαστε και οι δυο μας δυσαρεστημένοι με τον τρόπο που ήταν ο κόσμος—την αδιάκοπη τριβή για την απόκτησι και τη διατήρησι των υλικών πραγμάτων. Είχαμε ένα κακό προαίσθημα για το μέλλον του κόσμου.

»Αισθανόμαστε ότι έπρεπε να ξεφύγωμε. Και οι δύο αγαπούσαμε τον ωκεανό, κι έτσι σκεφθήκαμε να κατασκευάσω με ένα πλοιάριο και να ταξιδέψωμε σε κανένα νησί όπου τα παιδιά μας θα ήσαν ασφαλή σε ουσιαστική απομόνωσι. Σκεπτόμαστε, βέβαια, και τον εαυτό μας. Διαβάζαμε πάντοτε για άλλους που είχαν ταξιδέψει με πλοίο και διαρκώς ονειρευόμαστε για μακρυνούς τόπους όπου θα ήμαστε ελεύθεροι από τα καυσαέρια και τον πεζό αυτόν κόσμο. Αρχίσαμε να κατασκευάζουμε ένα ιστιοφόρο το 1969 προσπαθώντας να μη σκεπτώμεθα τις γύρω μας αναστατώσεις.

»Πολλές φορές οι μάρτυρες του Ιεχωβά είχαν χτυπήσει την πόρτα μας. Συνήθως τους άνοιγε η γυναίκα μου, διότι εγώ εργαζόμουν σε δυο εργασίες προσπαθώντας να πληρώνω για όλα. Αλλά κάποιο Σάββατο ένας Μάρτυς χτύπησε την πόρτα και του άνοιξα εγώ. Αρχίσαμε να συζητούμε για τη Γραφή και μου έκαμε μερικές ερωτήσεις που δεν μπορούσα ν’ απαντήσω.»

Αυτή η συζήτησις διήγειρε το ενδιαφέρον του ανθρώπου. Σε σύντομο διάστημα αυτός και η γυναίκα του άρχισαν να μελετούν τη Γραφή με τους μάρτυρες του Ιεχωβά. Επλούτισε αυτή η μελέτη του Λόγου του Θεού την οικογενειακή τους ζωή; Τους έδωσε αυτό που τους έλειπε; Ο άνθρωπος συνεχίζει: «Ήμαστε γεμάτοι χαρά μ’ αυτά που μαθαίναμε και για τη θαυμάσια ελπίδα που ανοιγόταν μπροστά στα μάτια μας. Μπορούσαμε να διακρίνωμε ότι η μόνη αληθινή διαφυγή ή απελευθέρωσις απ’ αυτό το σύστημα μας θα επιτυγχάνετο μέσω της βασιλείας του Θεού δια του Χριστού.»

Δεν επεδίωκαν πια να ξεφύγουν πηγαίνοντας σε άλλο μέρος. Όταν το ιστιοφόρο τελείωσε δεν χρησιμοποιήθηκε για τον σκοπό που προωριζόταν, αλλά το πούλησαν. Τώρα ο άνδρας και η σύζυγος του χαίρονται που μπορούν να χρησιμοποιούν τα υπάρχοντα τους στο να βοηθούν άλλους να εκτιμήσουν ότι ο Λόγος του Θεού μπορεί πράγματι να πλουτίση τη ζωή των ανθρώπων.

Η Απόκτησις Φήμης Δεν Αρκεί

Άνδρες και γυναίκες που επεδίωξαν τη φήμη είναι μεταξύ εκείνων που αντελήφθησαν ότι η ζωή είναι άδεια αν δεν ικανοποιηθούν οι πνευματικές ανάγκες. Ένας άνθρωπος στη βορειοδυτική Αφρική που βρισκόταν σ’ αυτή την κατάστασι αφηγείται:

«Από πολύ νέος έθεσα σαν σκοπό μου να γίνω διάσημος στον κόσμο ως αθλητής, τιμώντας όχι μόνο τον εαυτό μου, αλλά και την Αφρική. Ύστερα από χρόνια σκληρής προπονήσεως, που απαιτούσε πολλές θυσίες, είδα ν’ ανεβαίνω την κλίμακα της δόξας και της φήμης σαν διεθνής πυγμάχος. Τι υπερηφάνεια αισθανόμουν που εκπροσωπούσα τη χώρα μου και τη μαύρη Αφρική στη Ρωσία, τη Γερμανία και σ’ άλλες Ευρωπαϊκές χώρες! Αλλά τα παθήματα και το έγκλημα που έβλεπα και άκουσα παντού όπου ταξίδευα με λυπούσαν πάρα πολύ.

«Λόγω της προσεκτικής ανατροφής στη θρησκεία μου από τον πατέρα μου, που είναι ένας ισχυρός θρησκευτικός ηγέτης στην πρωτεύουσα της χώρας μου, είχα μάθει ότι όλα αυτά τα παθήματα ήταν θέλημα του Αλλάχ, του Θεού μας. Αλλά διερωτόμουν, Αν ο Θεός είναι πράγματι ο Δημιουργός του ανθρώπου, γιατί θέλει να υποφέρη ο άνθρωπος έτσι;

»Τότε μια μέρα, στην κολυμβητική δεξαμενή της πατρίδας μου όπου εργαζόμουν ως καθηγητής κολυμβήσεως, μ’ επλησίασε ένας νεαρός Αφρικανός με ειλικρινή εμφάνισι που άρχισε να κατευθύνη τη συζήτησι από τα σπορ στις παγκόσμιες συνθήκες και στην ελπίδα που υπάρχει για πραγματική θεραπεία. Αυτός ο άνθρωπος ήταν μάρτυς του Ιεχωβά.

»Έτσι για πρώτη φορά άκουσα για τον αληθινό Θεό και τον πραγματικό Δημιουργό του ανθρώπου, τον Ιεχωβά, και για τον στοργικό του σκοπό ν’ απαλλάξη τη γη απ’ όλα τα εγκλήματα και τα παθήματα για το αιώνιο καλό των ανθρώπων όλων των φυλών.

»Λίγο διέκρινα τότε ότι επρόκειτο ν’ αρχίσω μια άλλη σειρά εκπαιδεύσεως, όχι ‘σωματικής γυμνασίας η οποία είναι προς ολίγον ωφέλιμος, αλλά ευσεβείας η οποία είναι προς πάντα ωφέλιμος, έχουσα επαγγελίαν της παρούσης ζωής και της μελλούσης’ (1 Τιμ. 4:8) Σύντομα κατόπιν κάναμε τακτικές μελέτες στον Λόγο της αληθείας του Θεού, τη Γραφή, ένα βιβλίο για το οποίο μόνο αόριστα είχα ακούσει. Άρχισα να διακρίνω ότι όταν κανείς συμμετέχη ολόψυχα στους πυγμαχικούς αγώνες δεν του μένει καιρός ή ενέργεια για να μετέχη στον αγώνα που οδηγεί στην αιώνια ζωή. Μία ζωή, στην οποία δαπανά κανείς όλες του τις δυνάμεις προσπαθώντας ν’ αποκτήση προσωπική δόξα και φήμη, δεν άφηνε χρόνο για να φέρη δόξα στον μόνο που την αξίζει, στον Ιεχωβά, τον Πλάστη του ανθρωπίνου σώματος. Αλλά το να εγκαταλείψη κανείς την αθλητική του καρριέρα δεν είναι εύκολο, ειδικά όταν περιλαμβάνεται και η θρησκεία του και μάλιστα μέλη της αμέσου οικογενείας του. Υπήρξε σκληρή και μακρά εναντίωσις από τη γυναίκα μου, τον πατέρα μου και τους φίλους μου, αλλά η ειλικρινής επιθυμία μου ήταν να υπηρετήσω τον ουράνιο Πατέρα μου.»

Επειδή ενήργησε σύμφωνα μ’ αυτή την επιθυμία, δεν αισθάνεται πια το κενόν που δεν μπορούσε να γεμίση η φήμη. Η Γραφή του έδωσε πραγματική ελπίδα ότι γρήγορα οι θλιβερές συνθήκες του κόσμου δεν θα υπάρχουν. Με προθυμία συμμερίζεται αυτά τα αγαθά νέα με άλλους ώστε και αυτοί, επίσης, να μπορούν ν’ απολαύσουν τώρα μια ζωή γεμάτη σκοπό.

Το να Ζη Κανείς Μόνο για το Παρόν δεν Ικανοποιεί

Μολονότι άλλοι δεν επεδίωκαν φήμη, πίστευαν ότι το καλύτερο που είχαν να κάμουν ήταν να κερδίσουν από τη ζωή όσο περισσότερα υλικά αγαθά μπορούν ή να ζουν μόνο για τις απολαύσεις. Το αποτέλεσμα ήταν πολλοί απ’ αυτούς ν’ ακολουθήσουν έναν επιβλαβή τρόπο ζωής. Αλλά κι αυτοί επίσης μπορούν να βοηθηθούν με τη μελέτη του Λόγου του Θεού ν’ αρχίσουν μια πορεία που μπορεί να πλουτίση τη ζωή τους. Από την Κεντρική Αμερική έρχεται η ακόλουθη πείρα:

«Η φιλοδοξία μου ήταν ν’ αποκτήσω χρήματα χωρίς να εργάζωμαι πολύ σκληρά. Αυτό, καθώς και οι συναναστροφές που είχα, κατέληξαν στο να εμπλακώ στην παράνομη μεταφορά ναρκωτικών. Σύντομα συνήθισα στη χρήσι μαριχουάνας κι επίσης άρχισα να ζω παρανόμως με μια γυναίκα με την οποία απέκτησα μια κόρη. Κατόπιν, τον Αύγουστο του 1970, με συνέλαβαν μ’ ένα φορτίο μαριχουάνας σ’ ένα μικρό αεροπλάνο. Σε λίγο με κατεδίκασαν σε φυλάκισι πέντε ετών.

»Ήμουν απογοητευμένος για όσα μου είχαν συμβή εωσότου, μια μέρα, δέχθηκα μια επίσκεψι. Ο επισκέπτης ήταν ένας ταχυδρομικός υπάλληλος, ένας μάρτυς του Ιεχωβά, που μου έφερε ένα γράμμα και ένα δέμα με μερικά βιβλία, στα όποια περιλαμβανόταν και η ‘Μετάφρασις Νέου Κόσμου των Αγίων Γραφών’ και ‘ Η Αλήθεια που Οδηγεί στην Αιώνια Ζωή.’ Το γράμμα ήταν από τη γυναίκα με την οποία συζούσα. Είχε αρχίσει να μελετά με τους μάρτυρες του Ιεχωβά και είχε επηρεασθή βαθιά απ’ όσα μάθαινε.

»Ποτέ προηγουμένως δεν είχα διαβάσει τον Λόγο του Θεού. Ο Μάρτυς που μου είχε φέρει τα έντυπα εξακολούθησε να με επισκέπτεται. Αυτό με υπεκίνησε ν’ αφοσιωθώ στο καθημερινό διάβασμα της Γραφής. Αφού τη διάβασα επί ένα μήνα, είπα στον εαυτό μου, ‘Λοιπόν, Τσάρλς, δεν μπορείς να έχης τον Λόγον του Θεού στο ένα χέρι και τη μαριχουάνα στο άλλο.’ Έτσι προσκολλήθηκα στο Λόγο του Θεού και εγκατέλειψα τη μαριχουάνα. Το ίδιο έκαμα και με τη χρήσι καπνού τον επόμενο μήνα.

»Αργότερα δέχθηκα έναν άλλο επισκέπτη, τον προεδρεύοντα επίσκοπο της εκκλησίας με την οποίαν ήταν συνταυτισμένος ο ταχυδρομικός υπάλληλος. Από τότε άρχισε μαζί μου Γραφικές μελέτες. Καθώς περνούσε ο καιρός, με επεσκέπτοντο περισσότερα άτομα ώστε, μολονότι μόνος και χωρίς συγγενείς, ήμουν εκείνος που δεχόμουν τις περισσότερες επισκέψεις στη φυλακή.

»Αυτά που έμαθα από τη Γραφή με έκαμαν ν’ αλλάξω εντελώς προσωπικότητα. Έπαψα να είμαι ατημέλητος στην εμφάνισι, και αισθανόμουν την ώθησι να μιλώ σε άλλους για τα καλά πράγματα που μάθαινα.

»Με τον καιρό είχα την επιθυμία να συμβολίσω την αφιέρωσί μου στον Ιεχωβά με το βάπτισμα. Ήταν όμως λίγο δύσκολο, διότι δεν υπήρχε δεξαμενή στη φυλακή. Εν τούτοις προμηθεύθηκα λίγη ξυλεία και με μερικά πρωτόγονα εργαλεία έκαμα ένα κιβώτιο και το εκάλυψα εσωτερικώς με αδιάβροχο υλικό. Μία συνέλευσις περιοχής των μαρτύρων του Ιεχωβά επρόκειτο να γίνη στην πόλι που βρισκόταν η φυλακή και έγιναν διευθετήσεις να έλθουν στη φυλακή ο επίσκοπος περιοχής και ο προεδρεύων επίσκοπος για να μπορέσω να βαπτισθώ.

»Εξακολούθησα να λέγω σε άλλους στη φυλακή για τα αγαθά νέα της ελπίδος για όλους τους ανθρώπους. Μερικοί επρόσεξαν, και άρχισε μια μελέτη στο περιοδικό ‘Σκοπιά’ που γινόταν κάθε Κυριακή στο κελλί μου.

»Κατόπιν, μια μέρα ήλθε ένα γράμμα από τον υπουργό των εσωτερικών. Με επαινούσε για τη διαγωγή μου και την αλλαγή της προσωπικότητος. Αλλά εκείνο που κυρίως με έκαμε ευγνώμονα στον Ιεχωβά ήταν ότι στο ίδιο γράμμα μου έλεγαν ότι για κάθε δύο μέρες εκπαιδευτικής δραστηριότητος που έκανα, ως διαγγελεύς των αγαθών νέων, η ποινή φυλακίσεως μου θα εμειώνετο κατά μία μέρα.

»Έτσι, αντί ν’ αποφυλακισθώ στο τέλος του 1975, είμαι εντελώς ελεύθερος σήμερα, τον Αύγουστο του 1973, με την παρ’ άξιαν αγαθότητα του Ιεχωβά. Με απήλασαν στη χώρα της καταγωγής μου, στις Ηνωμένες Πολιτείες. Ενομιμοποίησα τον γάμο μου με τη γυναίκα που είχα συζήσει παρανόμως και η οποία τώρα υπηρετεί ως πιστή μάρτυς του Ιεχωβά. Είμεθα αποφασισμένοι να υπηρετήσωμε τον Δημιουργό μας όλο τον καιρό που θα επιτρέψη σ’ αυτό το παρόν σύστημα πραγμάτων.»

Ομοίως, ένας νεαρός από το Οχάιο παρετήρησε πως, στην περίπτωσί του, το να ζη μόνο για το παρόν, να εντρυφά στις λεγόμενες «απολαύσεις,» γρήγορα τον έκαμε να αισθάνεται ότι η ζωή του ήταν χωρίς νόημα. Λέγει τα εξής:

«Πριν από δυο χρόνια εγκατέλειψα το σπίτι μου και άρχισα να ζω μόνος μου. Νοίκιασα ένα διαμέρισμα με μερικούς φίλους και, πριν το καταλάβω, βρισκόμουν στο δρόμο της καταστροφής. Δαπανούσα κάθε μέρα της ζωής μου στο να βρίσκω ναρκωτικά, να χρησιμοποιώ ναρκωτικά, να πουλώ ναρκωτικά με κέρδος και να χρησιμοποιώ γυναίκες για ακάθαρτους σκοπούς. Τι ευχαρίστησι νόμιζα ότι έβρισκα! Αλλά τα οργιαστικά πάρτυ, που περιελάμβαναν υπερβολική χρήσι οινοπνευματωδών ποτών, ναρκωτικών και χαλαρής διαγωγής, γρήγορα άρχισαν να γίνωνται δυσάρεστα. Τα πάρτυ εγίνοντο χαώδη, με σωματικές μάχες μέχρι του σημείου σχεδόν να αλληλοσκοτωνώμεθα. Καταλάβαινα ότι έπρεπε να ξεφύγω απ’ αυτόν τον τρόπο ζωής και να ενσταλάξω κάποιο σκοπό στη ζωή μου, διότι δεν είχα πια λόγο να ζω.

»Πίστευα πάντοτε σ’ ένα Δημιουργό και συχνά διερωτόμουν, ‘Ήταν ο σκοπός του να ζούμε μια τέτοια ζωή;’ Μου ξαναήρθαν στο νου οι αναμνήσεις για κάποιο μάρτυρα του Ιεχωβά που ερχόταν στο σπίτι όταν ήμουν στο δημοτικό σχολείο και διαβάζαμε τη Γραφή. Ένας φίλος μου δάνεισε τη Γραφή του και άρχισα να τη μελετώ, άρχισα να πηγαίνω στην Αίθουσα Βασιλείας μόνος μου, και ύστερα από δυο χρόνια μελέτης απεφάσισα να βαπτισθώ.»

Πράγματι η Γραφή μπορεί να πλουτίση τη ζωή των ανθρώπων παρέχοντας τα αναγκαία πνευματικά πράγματα. Αν είσθε μεταξύ των πολλών που αντιλαμβάνονται την ανάγκη τους για κάτι περισσότερο από υλικά πράγματα και απολαύσεις, γιατί να μην επισκεφθήτε μια Αίθουσα Βασιλείας των μαρτύρων του Ιεχωβά κοντά στο σπίτι σας και να δήτε μόνοι σας τι βοήθεια μπορεί να σας δώση ο Λόγος του Θεού;