Πράξεις των Μαρτύρων του Ιεχωβά στη Γερμανία
(Από το Βιβλίον του Έτους 1974—συνέχεια)
ΜΕΡΙΚΟΙ ΕΡΕΥΝΟΥΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ
ΗΤΑΝ το έτος 1905 καθ’ ον χρόνον κοντά στο Βερολίνο διανέμοντας τεύχη Της Σκοπιάς ο Αδ. Λώπερ άφηκε το τελευταίο του αντίτυπο στο σπίτι ενός γηραιού Βαπτιστού ονομαζόμενου Κούτζαθ. Ο γυιος του Γουσταύος είχε μόλις επιστρέψει από μια συνέλευσι Βαπτιστών πολύ ταραγμένος λόγω της εμφατικής προειδοποιήσεως εναντίον ενός Βαπτιστού ιεροκήρυκος, ο οποίος αίφνης είχε αρχίσει να διδάσκη ότι η ψυχή είναι θνητή. Μ’ αυτά υπ’ όψιν, ο Γουσταύος άρχισε να έρευνα τη Γραφή και προσκάλεσε τον πατέρα του και τους φίλους του να ερευνήσουν την αλήθεια επί του ζητήματος μαζί του. Τον Αύγουστο του 1905 ο Γ. Κούτζαθ επισκέφθηκε τον πατέρα του, που διέμενε κάπου μια ώρα μακρύτερα, και ο πατέρας του επέστησε την προσοχή του στο τεύχος αυτό Της Σκοπιάς που είχε αφήσει ο Αδ. Λώπερ. Αυτό ήταν ακριβώς ότι οι δυο τους ζητούσαν. Ήταν «τροφή εν καιρώ.»—Ματθ. 24:45.
Ο Κούτζαθ αμέσως ενεγράφη για μερικά τεύχη Της Σκοπιάς και άρχισε να δανείζη 5 σειρές απ’ αυτά σε άλλους. Έτσι πολλοί ήλθαν σ’ επαφή με το άγγελμα. Φυσικά έχασε την εύνοια των Βαπτιστών οι οποίοι τον απέκοψαν με τα λόγια αυτά: «Πηγαίνεις στην οδό του Διαβόλου.» Αργότερα, πάνω από δέκα από τους συγγενείς του εγκατέλειψαν την Βαπτιστική Εκκλησία. Για να μπορέση να χρηματοδότηση την διάδοσι του ευαγγελίου στον τομέα του, ο Κούτζαθ μετέτρεψε δυο δωμάτια στο σπίτι του πατέρα του σ’ ένα δωμάτιο όπου μπορούσαν να λαμβάνουν χώραν συναθροίσεις. Το 1908 κατώρθωσε να σχηματίση ένα μικρό όμιλο από 20 έως 30 άτομα.
Τον ίδιο περίπου καιρό ένας βαρώνος ονόματι Τόρνω με μεγάλα κτήματα στη Ρωσία άρχισε να έρευνα για την αλήθεια. Είχε αηδιάσει με τον ακόλαστο βίο της Ρωσικής ευγενείας και απεφάσισε να μεταβή στην Αφρική για να υπηρετήση εκεί ως ιεραπόστολος. Το βράδυ προ της αναχωρήσεως του, έκαμε μια τελική επίσκεψι σ’ ένα μικρό παρεκκλήσι στην Ελβετία. Καθώς αναχωρούσε, κάποιος του πρόσφερε ένα φυλλάδιο της Σκοπιάς. Τώρα, αντί ν’ αναχωρήση για την Αφρική, την άλλη μέρα άρχισε να λαμβάνη περισσότερη έντυπο ύλη. Αυτό ήταν το 1907 περίπου.
Το 1909 εμφανίσθηκε στην εκκλησία του Βερολίνου στολισμένος με την καλύτερη του στολή και ακολουθούμενος από τον ιδιωτικό του υπηρέτη. Απογοητεύθηκε όταν είδε πόσο απλή ήταν η αίθουσα συναθροίσεως και πόσο μετριόφρονες και ταπεινοί ήσαν οι άνθρωποι που συνήντησε εκεί, γιατί είχε τη γνώμη ότι τέτοιες πολύτιμες αλήθειες αξίζουν επίσης μια κατάλληλη εξωτερική εμφάνισι. Αλλά του έκαμε εντύπωσι ότι άκουσε. Ύστερ’ από μήνες, όταν ενίκησε τα αισθήματα του, επέστρεψε· η εμφάνισίς του όμως ήταν λιγώτερο περίβλεπος, γιατί ήλθε χωρίς τον υπηρέτη του και ήταν ντυμένος πιο μετριόφρονα. Αργότερα παραδέχθηκε ότι δεν θα είχε επιστρέψει αν δεν είχε διαβάσει στη Γραφή: «Επειδή βλέπετε την πρόσκλησίν σας, αδελφοί, ότι είσθε ου πολλοί σοφοί κατά σάρκα, ου πολλοί δυνατοί, ου πολλοί ευγενείς. Αλλά τα μωρά του κόσμου εξέλεξε ο Θεός, . . . διά να μη καυχηθή ουδεμία σαρξ ενώπιον αυτού.»—1 Κορ. 1:26-29.
Τώρα πεισθείς ότι βρήκε την αλήθεια, επέστρεψε στη Ρωσία, πούλησε ολόκληρο το κτήμα του, και εγκατεστάθηκε στη Δρέσδη. Θέλοντας να ζήση ένα ταπεινό βίο, είχε ετοιμασθή να αφοσίωση όλον τον πλούτον του στην υπηρεσία του Ιεχωβά.
Ο Χ. Χέρκεντελ εγνώρισε την αλήθεια το 1905 μέσω ενός φυλλαδίου που βρήκε στο τραίνο. Ήταν ένας νέος διδάσκαλος και πήγαινε στην Ιένα να συνεχίση την εκπαίδευσί του στο πανεπιστήμιο εκεί. Το περιεχόμενο όμως του φυλλαδίου αυτού πολύ τον εντυπωσίασε και γρήγορα παραιτήθη από την Λουθηρανική Εκκλησία. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να τον σταματήσουν από το να δίνη θρησκευτική διδασκαλία στο σχολείο, και αργότερα τον έπαυσαν.
Το 1909 ο Αδ. Χέρκεντελ υπηρετούσε ήδη ως αντικαταστάτης του Αδ. Κότιτζ επισκεπτόμενος τις εκκλησίες, και στο τέλος του έτους, το όνομά του εμφανίσθηκε για πρώτη φορά στη Σκοπιά εν σχέσει με ένα σχεδιαζόμενο ταξίδι αντιπροσωπεύοντας την Εταιρία ως ένας περιοδεύων «πίλγκριμ.» Το 1911 παντρεύθηκε τη θυγατέρα του Αδ. Τζάντερ, πλουσίου κατόχου εργοστασίου χυτοσιδήρου. Ως προίκα, η νέα αδελφή Χέρκεντελ ζήτησε από τον πατέρα της να τους δώση χρήματα για ένα πάρα πολύ ασύνηθες ταξίδι. Ήθελαν να τα ξοδεύσουν στην κήρυξι του αγγέλματος της Βασιλείας στους Γερμανόφωνους στη Ρωσία. Το γραφείον του Μπάρμεν τους εφοδίασε με διευθύνσεις Γερμανορώσων. Το ταξίδι διήρκεσε πολλούς μήνες και ήταν πράγματι εντατικό, λόγω του ότι πολλάκις δαπανούσαν πολλές ώρες να μεταβούν από τον σιδηροδρομικό σταθμό στο μέρος που κατοικούσαν οι αδελφοί και οι ενδιαφερόμενοι. Δεν είχαν δικά τους μέσα μεταφοράς, και η επικοινωνία με επιστολή και τηλεγράφημα δεν ήταν και τόσο αξιόπιστη, και έτσι σπάνια έρχονταν να τους παραλάβουν από τον σταθμό. Πόσα νεαρά ζεύγη σήμερα θα έκαναν ένα τέτοιο ταξίδι του μέλιτος;
Για λίγο καιρό κατά την διάρκεια του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου ο Αδ. Χέρκεντελ είχε το προνόμιο να αναλαμβάνη, τις ευθύνες του Γραφείου της Μπάρμεν. Μετά τη λήξι του πολέμου υπηρέτησε πάλιν ως περιοδεύων πίλγκριμ και απέθανε το 1926 σ’ ένα ταξίδι ως πίλγκριμ.
Όταν συγκροτήθηκε η ετησία έκθεσις του 1908, ήταν ενθαρρυντικό να δη για πρώτη φορά ότι τα περισσότερα φυλλάδια διενεμήθησαν από αναγνώστες της Σκοπιάς και μόνο λίγα μέσω των εφημερίδων. Ως αποτέλεσμα της μεθόδου αυτής ένας νεαρός, δεκαοκτώ ετών, ήλθε σ’ επαφή με την αλήθεια στο Αμβούργον. Όταν ετελείωσε το σχολείο άρχισε να διαβάζη τη Γραφή καθημερινώς, με μια ειλικρινή επιθυμία να την εννοήση. Πέρασαν αρκετά χρόνια και το 1908 έπεσε στα χέρια του ένα φυλλάδιο που τιτλοφορούνταν «Πώλησις των Πρωτοτοκίων.» Αυτό ήγειρε πολύ το ενδιαφέρον του. Μη δίδοντας προσοχή στη γελοιοποίησι των συνεργατών του, αμέσως έγραψε στην Εταιρία στη Μπάρμεν για τους έξη τόμους των Γραφικών Μελετών. Ύστερ’ από λίγο καιρό είχε την ευκαιρία να συναντήση τον Αδ. Κότιτζ, ο οποίος τον προσκάλεσε να έλθη στη Μπάρμεν. Ο νεαρός δέχθηκε την πρόσκλησι, λέγοντας ότι η ευκαιρία αυτή για την επίσκεψι στη Μπάρμεν θα ήταν επίσης η ημέρα του βαπτίσματός του. Αυτό έλαβε χώραν τότε στην αρχή του 1909. Ο επίσκοπος του τμήματος ωδήγησε τον νέον αυτόν φίλον, τώρα αδελφόν, στον σιδηροδρομικό σταθμό και τον ερώτησε προτού πάρη το τραίνο αν ήθελε να αναλάβη υπηρεσία σκαπανέως. Απήντησε ότι η Εταιρία σε λίγο θα άκουε περί αυτού.
Ο νέος αυτός αδελφός που ωνομάζετο Χάινριχ Ντουένγκερ, γρήγορα διευθέτησε τις υποθέσεις του για να μπορέση ν’ αρχίση έργον σκαπανέως την 1 Οκτωβρίου, 1910. Στις μετέπειτα δεκαετίες είχε το προνόμιο να υπηρετήση σε σχεδόν κάθε διαμέρισμα στο Μπέθελ της Ευρώπης. Περιοδικώς απελάμβανε να ταξιδεύη για την Εταιρία και συχνά αντικαθιστούσε επισκόπους του τμήματος σε δύσκολους καιρούς. Πολλοί τον έχουν αγαπήσει και τον αναγνωρίζουν ως ένα βοηθητικό εργάτη. Σήμερα είναι 86 ετών και απολαμβάνει καλής υγείας πνευματικώς και φυσικώς ύστερα από μια αδιάκοπο ολοχρόνια περίοδο υπηρεσίας εξήντα και πλέον ετών.