Πρόοδος του Ευαγγελίου από Μικρές Αρχές στις Βρεττανικές Νήσους

(Από το Βιβλίον του Έτους 1973—συνέχεια)

ΤΟ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ ΤΗΣ ΘΕΟΚΡΑΤΙΚΗΣ ΤΑΞΕΩΣ

ΕΠΙ είκοσι έτη μια βαθμιαία κίνησις από τη δημοκρατική διοίκησι προς την θεοκρατική διαχείρισι γινόταν καταφανής. Ακόμη και προτού τελειώση η εκλογή των πρεσβυτέρων από τις εκκλησίες, άρχισαν να επιβάλλωνται Γραφικές απαιτήσεις για διορισμούς. Η πρώτη θετική ένδειξις της τάσεως ήλθε με τον διορισμό από το Γραφείον του Μπρούκλυν ενός διευθυντού υπηρεσίας σε κάθε εκκλησία εν σχέσει με την διανομή του νέου περιοδικού, Ο Χρυσούς Αιών. Αυτό ήταν το 1919. Καθώς περνούσαν τα έτη, οδηγίες από το Μπρούκλυν έτειναν να είναι περισσότερο κατηγορηματικαί, και σε εκκλησίες υπήρχε λιγώτερη διάθεσις ν’ αποφασίσουν αν έπρεπε ή όχι να εφαρμοσθούν οι οδηγίες.

Το 1938 η Βρεττανία είχε το πλεονέκτημα ενός επισκόπου τμήματος ο οποίος επρόβαλλε καλή αρχηγία στο να εφαρμόζη την τακτική της Εταιρίας. Η Εταιρία καθοδηγουμένη από συστάσεις των εκκλησιών, είχε διορίσει διευθυντάς υπηρεσίας, οι οποίοι αργότερα έγιναν γνωστοί ως υπηρέται εκκλησίας. Η επιτροπή υπηρεσίας όμως σε κάθε εκκλησία, διοριζόταν από την εκκλησία. Η σκηνή τώρα ετοιμάσθηκε για το επόμενο βήμα στην αποκατάστασι της θεοκρατικής τάξεως.

Οι Σκοπιές της 15 Μαΐου και 1 Ιουνίου, που ασχολούνταν με το θέμα «Οργάνωσις,» περιείχαν μια τυπική απόφασι που καλούσε την Εταιρία να οργανώση και διευθύνη εργασίες και να διορίζη όλους τους «υπηρέτας.» Η Σκοπιά προσκαλούσε κάθε εκκλησία να υιοθέτηση την απόφασι, να ειδοποιήση την Εταιρία και να συνάψη ένα κατάλογο αδελφών που είχαν τα προσόντα για θέσεις «υπηρέτου,» με την παράκλησι η Εταιρία να κάμη διορισμούς εκείνων που εξέλεγε. Κατ’ ουσίαν, όλες οι εκκλησίες αμέσως συμφώνησαν σ’ αυτό. Το αποτέλεσμα ήταν θαυμάσιο. Ένα γενικό αίσθημα τονώσεως επικρατούσε. Καθώς η έντασις του κόσμου ηύξανε, χαρά για την θεοκρατική διαχείρισι αφθονούσε.

Οι εβδομάδες και οι μήνες που επηκολούθησαν ήσαν πράγματι συναρπαστικές. Καθ’ ον χρόνον οι πολεμικές προετοιμασίες προχωρούσαν γοργά, καταφύγια από αεροπορικές επιδρομές κτίζονταν σε κήπους, αντιασφυξιογόνες προσωπίδες επρομηθεύοντο δωρεάν για κάθε άνδρα, γυναίκα και παιδί, και οδηγίες εδίδονταν για να καταστήσουν ένα δωμάτιο αδιαπέραστο από το δηλητηριώδες αέριον έτσι ώστε κάθε νοικοκύρης να μπορέση να επιζήση από μια αεροπορική επιδρομή με αέρια, ο ζήλος και η δραστηριότης των αδελφών ηύξανε. Ο αριθμός των σκαπανέων κατά την διάρκεια του έτους έφθασε τους 429. Εκείνοι ήσαν πραγματικά βαρυσήμαντοι καιροί.

ΒΙΑΙΑ ΑΝΤΙΔΡΑΣΙΣ ΤΩΝ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΩΝ ΕΝΑΝΤΙΩΝ

Καθώς θα μπορούσε κανείς να περιμένη, η διόγκωσις της ενζήλου δραστηριότητος εκ μέρους «των αδελφών αντιμετωπίσθηκε με ωργανωμένη και ηνωμένη ενέργεια εκ μέρους των θρησκειών του Χριστιανικού κόσμου. Άρχισαν πολλές επιθέσεις στις εφημερίδες. Ανεφέρθησαν εξηνταέξη βίαιες επιθέσεις, και δώδεκα απόπειρες να διαλύσουν συναθροίσεις και να βλάψουν εκείνους που ήθελαν ν’ ακούσουν το άγγελμα της Βασιλείας.

Ο Καθολικός Κήρυξ του Λονδίνου εδημοσίευσε μια δυσφημηστική επίθεσι κατά του Ι. Ρόδερφορδ για να αντιδράση στο άφοβο και θαρραλέο άγγελμα που περιείχετο στη διάλεξι «Αντιμετωπίσατε τα Γεγονότα.» Κάτω από την απειλή ότι θα ελαμβάνετο ενέργεια για λιβελλογραφία στο δικαστήριο, η εφημερίδα εκανόνισε το ζήτημα έξω του δικαστηρίου, με το να δημοσίευση μια αναίρεσι. Μετά ένα μήνα, Νοεμβρίου 18, 1938, οι διαγγελείς διένειμαν σε μέλη της Βουλής και σ’ άλλους αξιωματούχους ένα αντίτυπο του βιβλιαρίου Αντιμετωπίσατε τα Γεγονότα με μια επεξηγηματική επιστολή. Τον Δεκέμβριο άρχισε μια γιγαντιαία εκστρατεία με φυλλάδια, που διεφήμιζε έξη χιλιάδες συναθροίσεις σ’ όλη τη Βρεττανία. Στις συναθροίσεις αυτές περισσότεροι από ένα τέταρτο του εκατομμυρίου άκουσαν τις ηχογραφημένες ισχυρές διαλέξεις του Ρόδερφορδ. Σχεδόν τρεις χιλιάδες πληροφορητικές πορείες επρόσθεσαν την εντύπωσί των στην καυστική επίθεσι κατά της ψευδούς θρησκείας.

Στις 11 Ιανουαρίου 1939, Μάρτυρες, ωπλισμένοι με το Αντιμετωπίσατε τα Γεγονότα, Παρηγορία Αρ. 504 και μ’ ένα αντίτυπο του φυλλαδίου που τιτλοφορούνταν «‘Ο Καθολικός Κήρυξ’ Ανυπόμονος να Φίμωση τον Δικαστή Ρόδερφορδ,» επισκέφθηκαν όλους τους επισήμους, Καθολικούς ηγέτας και αντιπροσώπους του τύπου στη Βρεττανία και τους έδωσαν ένα αντίτυπο από το κάθε είδος. Πενήντα χιλιάδες από το περιοδικό Παρηγορία και δύο εκατομμύρια φυλλάδια διενεμήθησαν. Οι θρησκευόμενοι διεγέρθησαν σε απερίσκεπτες αντιδράσεις. Άρχισε μια πανεθνική εκστρατεία βίας εναντίον των μαρτύρων του Ιεχωβά. Επιθέσεις των εφημερίδων, ιδιαιτέρως στον Καθολικό Κήρυκα και στο Γιούνιβερς, πανούργως ενεθάρρυναν πράξεις βίας. Η πρώτη επίθεσις συνέβη στην Κλάιντμπανκ της Σκωτίας, την 7η Φεβρουαρίου 1939, και άλλα επεισόδια επηκολούθησαν ταχέως σε άλλα μέρη της Σκωτίας, Γουέηλς, Αγγλίας και Βορείου Ιρλανδίας. Υποκινηθείσαι από επιτοπίους ιερείς και διεξαχθείσαι από ομίλους Καθολικής Δράσεως, έλαβαν χώραν δέκα δίκες και οι ένοχοι ετιμωρήθησαν.

Τον Απρίλιο του 1939 το βιβλιάριο Φασισμός ή Ελευθερία δόθηκε στη δημοσιότητα, και οι αδελφοί γρήγορα διένειμαν δυο εκατομμύρια απ’ αυτά. Ένα τέταρτο του εκατομμυρίου του φυλλαδίου της Εταιρίας «Η Τακτική των Ναζί στην Κλάιντμπανκ» διενεμήθησαν στη Σκωτία και μόνον. Όταν η διάλεξις «Φασισμός ή Ελευθερία» δόθηκε στην Όλντχαμ, ο όμιλος της Καθολικής Δράσεως προσπάθησε να διαλύση τη συνάθροισι και έδειξε τον σκοπόν για τον οποίον ο Πάπας Πίος ΧΙ αρχικά τον ίδρυσε «για την διάδοσι και άσκησι των Καθολικών αρχών.»

Στην Κλάιντμπανκ, δυο ιερείς υποστηριζόμενοι από τις εκκλησίες τους διέταξαν τους Μάρτυρες που χειρίζονταν ένα ηχητικό αυτοκίνητο να φύγουν από την πόλι. Αναχωρώντας με το ηχητικό αυτοκίνητο, ο Γ. Σάλτμαρς συνήντησε ένα συρφετό από εκατό περίπου ανθρώπους στον κυριώτερο δρόμο οι οποίοι κλωτσούσαν μια μπάλλα μέσα στις γραμμές του τροχιοδρόμου. Όταν επλησίασε είδε ένα φωνογράφο μέσα στο δρόμο, και αμέσως κατάλαβε ότι η «μπάλλα» ήταν ο ιδιοκτήτης του φωνογράφου. Το ηχητικό αυτοκίνητο ωδηγήθηκε μέσα στον όχλο και τον διεσκόρπισε. Ο αδελφός (η μπάλλα) αιμάσσων και λασπωμένος σύρθηκε μέσα στο αυτοκίνητο και απ’ εκεί στον αστυνομικό σταθμό για να του παρασχεθή φροντίδα και να κάμη αναφορά για τη παρανομία αυτή. Η Εταιρία ήγειρε κατηγορία εναντίον του αρχηγού του όχλου, Π. ΜακΓκρόρυ. Εκ του άλλου, οι ιερείς, ήγειραν κατηγορία εναντίον των τεσσάρων διαχειριστών του ηχητικού αυτοκινήτου. Το ζήτημα αργοπόρησε.

Η Εταιρία τότε ετύπωσε ένα φυλλάδιο που εξέθετε όλα τα γεγονότα, και διακόσιοι εθελονταί προσεφέρθησαν να τα διανείμουν. Ο Σάλτμαρς χειρίσθηκε το ζήτημα σύμφωνα μ’ ένα σχέδιο. Έγιναν δέκα επιθέσεις εκείνο το πρωί, αλλά μόνο η μια ήταν αρκετά σοβαρή για να χρειασθή ιατρική βοήθεια. Η ενέργεια αυτή επέσπευσε τα πράγματα και η ανάκρισις και των δύο περιπτώσεων έγινε το 1939. Η κατηγορία που έγινε από τους ιερείς ήλθε πρώτη, αλλ’ ο ιερεύς Ντούφαν είχε εξαφανισθή και δεν μπορούσε να βρεθή. Ο άλλος ιερεύς εκάλεσε μάρτυρας οι οποίοι αντέφασκαν με τους εαυτούς των και ο ένας προς τον άλλον, και οι τέσσερες κατηγορούμενοι αδελφοί αθωώθηκαν. Κατόπιν ήλθε η δίκη εναντίον του ΜακΓκρόρυ. Η Εταιρία δεν είχε ανεξάρτητους μάρτυρας—μια αδυναμία, αλλ’ όταν ο δικαστής εφώναξε, «υπάρχουν μάρτυρες στο δικαστήριο;» δυο γυναίκες εγέρθηκαν και προσεφέρθησαν να μαρτυρήσουν. Η μαρτυρία των απεδείχθη αρκετή να ενοχοποιήση τον ΜακΓκρόρυ.

(Έπεται συνέχεια)