Πρόοδος του Έργου Μαρτυρίας από Μικρές Αρχές στη Νικαράγουα
Η Νικαράγουα κείται στην καρδιά της Κεντρικής Αμερικής· είναι η μεγαλύτερη από τις πέντε Κεντρικές Αμερικανικές δημοκρατίες. Οι περισσότεροι από τον πληθυσμό της ζουν στο νοτιοδυτικό μέρος της χώρας. Το μεγαλύτερο μέρος της περιφερείας αυτής συνίσταται από κοιλάδες στα παράλια και ανάμεσα στις λίμνες, με μερικά χαμηλά βουνά και θεαματικά ηφαίστεια. Το ηφαιστειακό έδαφος είναι πολύ εύφορο, και το κλίμα είναι τροπικό.
Η Ισπανική κατάκτησις στις αρχές του 16ου αιώνος, ενεφύτευσε τη Ρωμαιοκαθολική θρησκεία και την Ισπανική γλώσσα. Οι κάτοικοι ως επί το πλείστον είναι απόγονοι των Ινδών και των Ισπανών κατακτητών. Γενικώς έχουν φιλική διάθεσι και βαθύ σεβασμό για τη Γραφή και τον Θεό. Δίνουν προσοχή στο κήρυγμα του ευαγγελίου και είναι φιλάγαθοι.
Μολονότι ονομαστικώς είναι Ρωμαιοκαθολικοί, πολλοί δεν ασκούν την Καθολική θρησκεία. Την «Μεγάλη Εβδομάδα» γίνονται λιτανείες, την δε 1 Αυγούστου ‘γίνεται εκφορά του αγίου,’ οπότε χιλιάδες απ’ όλα τα μέρη της Νικαράγουας πηγαίνουν σ’ ένα μικρό χωριό κάπου πέντε μίλια έξω από τη Μανάγουα, δαπανούν τη νύχτα γλεντώντας, πίνοντας και χαρτοπαίζοντας, την δε άλλη μέρα φέρνουν στη Μανάγουα τη μικρή εικόνα του «Αγίου» Δομίνικου, του πάτρονος της Μανάγουας. Μια άλλη μεγάλη εορτή λαμβάνει χώραν στις 8 Δεκεμβρίου, η οποία υποτίθεται ότι είναι η ημερομηνία της «ασπίλου συλλήψεως» της Μαρίας, όταν πολλοί ψάλλουν ύμνους στην «Παρθένο» γύρω στο θυσιαστήριο, και οι δρόμοι είναι γεμάτοι από χιλιάδες ανθρώπους εξακοντίζοντες βαρελότα και ρουκέτες και αλαλάζοντες. Πολλοί όμως δεν συμμετέχουν στις ειδικές αυτές εορτές γιατί δίνουν πολύ μικρή προσοχή στην Καθολική Εκκλησία.
Η ηθική στη Νικαράγουα είναι πολύ χαμηλή. Πολλοί άνδρες και γυναίκες ζουν εν παλλακεία· πολλοί δε άνδρες έχουν ερωμένες εκτός από τη νόμιμη σύζυγό των. Περί τα 53 τοις εκατό από τα παιδιά γεννώνται παρανόμως. Παρατηρείται ότι πολλά άτομα παντρεύονται σε νεαρή ηλικία και κατόπιν χωρίζονται, και επειδή είναι δύσκολο και δαπανηρό να λάβουν διαζύγιο, ζουν μαζί κοινή συναινέσει. Μερικοί απ’ αυτούς ανταποκρίνονται στο άγγελμα της Γραφής και μελετούν μαζί με τους μάρτυρας του Ιεχωβά.
Από την αρχή του έργου μας στη Νικαράγουα οι περισσότεροι άνθρωποι, μολονότι κατ’ όνομα Καθολικοί, έδειξαν ανοχή. Πολλοί κυβερνητικοί επίσημοι συμπαθούν το έργο μας και ήσαν συνδρομητές στα περιοδικά. Ο Χοσέ Φριχιόνε, Υπουργός του Εθνικού Διαμερίσματος, μας έδωκε άδεια να χρησιμοποιούμε τα πάρκα της πόλεως για δημόσιες ομιλίες, αρκετές δε διαλέξεις τα απογεύματα της Κυριακής εδόθησαν στο Κεντρικό Πάρκο της Μανάγουας, που εκείτο μπροστά στο Εθνικό ανάκτορον και τον Ρωμαιοκαθολικό Καθεδρικό ναό, χωρίς εναντίωσι. Αλλ’ όταν τα δημόσια κηρύγματα, που είχαν διαφημισθή καλά, εδόθησαν στα κυριώτερα θέατρα της πόλεως, απειλές περί Καθολικού μποϋκοτάζ έκαμε ένα θεατρώνη ν’ αρνηθή την περαιτέρω χρήσι του θεάτρου του από τους μάρτυρας του Ιεχωβά.
Ιεραπόστολοι που απεφοίτησαν από τη Σχολή Γαλαάδ έχουν γυμνασθή να μιλούν κάτω από δύσκολες συνθήκες, η εκγύμνασις δε αυτή ετέθη κάτω από σοβαρή δοκιμασία την 2 Φεβρουαρίου, ημέρα των εκλογών, όταν εκατοντάδες άτομα, για άγνωστη αιτία, εδιάλεξαν το δρόμο όπου είναι η Αίθουσα Βασιλείας για να διαμαρτυρηθούν κατά της κυβερνήσεως. Φορτηγά αυτοκίνητα γεμάτα με ωπλισμένους φρουρούς κατέφθασαν για να διαλύσουν τους διαδηλωτάς, και καθ’ όλην την διάρκεια της δημοσίας ομιλίας ελάμβαναν χώρα οχλαγωγία και πυροβολισμοί ακριβώς έξω από την πόρτα, αλλ’ εκείνοι που ήσαν μέσα άκουγαν προσεκτικά την αλήθεια της Γραφής. Έγινε λόγος για ένοπλο επανάστασι την επόμενη εβδομάδα, και συμπτωματικά οι Μάρτυρες εμοίραζαν αγγελίες για μια ομιλία επί του θέματος «Οπλισθήτε για Άμυνα.» Πολλοί ήλθαν να την ακούσουν, αλλά τα «όπλα» για τα οποία έμαθαν ήσαν πνευματικά.
Η ένζηλος ενέργειά μας και η συνεχής αύξησις του έργου άρχισαν να διεγείρουν το μίσος του κλήρου. Εδημοσίευσαν αρκετά βιβλιάρια και φυλλάδια συκοφαντώντας το έργο μας. Τον Ιανουάριο του 1951 έγεινε μια άμεση επίθεσις κατά του έργου και των αδελφών. Αυτό συνέβη κατά την διάρκεια μιας συνελεύσεως περιοχής στη Γρενάδα. Η τελική ομιλία εχρειάσθηκε να δοθή στο Πάρκο Κολόμπους. Ζητήσαμε και μας εδόθησαν άδειες από τον Δήμαρχο και τον επιτόπιο στρατιωτικό Διοικητή. Όλα ήσαν ήσυχα όταν οι αδελφοί άρχισαν να φθάνουν στο Πάρκο, αλλ’ ευθύς ως ο ομιλητής άρχισε να μιλή αυτοκίνητα γύρω στο πάρκο άρχισαν να σφυρίζουν, και Καθολικές παρελάσεις, οδηγούμενες από ιερείς με εικόνες, συγκεντρώνονταν εκεί που ήσαν οι μάρτυρες και οι ακροαταί. Ο θόρυβος έγινε φρενιτιώδης από τις κραυγές και τις στριγγλιές των Καθολικών φανατικών. Άρχισαν να ρίχνουν πέτρες και να φτύνουν τον ομιλητή. Οι Μάρτυρες το εθεώρησαν συνετό να οπισθοχωρήσουν.
Η εφημερίς Νοτίσια 30 Ιανουαρίου 1951 είχε την επικεφαλίδα: «Οι Καθολικοί Εξαπέλυσαν Θρησκευτικόν Πόλεμον Εναντίον των Προτεσταντών στη Γρενάδα.» Το άρθρο έλεγε: «Η πόλις αυτή ήλθε σε μεγάλη αναταραχή χθες . . . η αιτία ήταν η δημοσία ομιλία που επρόκειτο να δώση ο Β. Ε. Κωλ στο Πάρκο Κολόμπους στις 4 μ.μ. Οι Καθολικοί. . . φθάσαντες στο Πάρκο Κολόμπους όταν άρχισε ο ομιλητής δεν του επέτρεψαν να δώση την ομιλία του λόγω του μεγάλου θορύβου, των ύβρεων, απειλών, γελοιοποιήσεως και των συριγμών των αυτοκινήτων. Οι Προτεστάνται διεμαρτυρήθησαν . . . αλλ’ ευτυχώς όλα ησύχασαν. Οι εξουσίες έφθασαν όταν όλα είχαν τελειώσει.»
Η Φλέτσα, 6 Φεβρουαρίου 1951, ετύπωσε κατά λέξιν μια μακρά επιστολή των μαρτύρων του Ιεχωβά που εξέθετε τα γεγονότα, η οποία κατέληγε ως εξής: «Οι ειλικρινείς και έντιμοι άνθρωποι συγκλονίσθηκαν από τα συμβάντα αυτά ακριβώς όταν η ελευθερία και η μόρφωσις έπρεπε να είναι στο ζενίθ των. Οι μάρτυρες του Ιεχωβά εφυλακίσθησαν, εδάρησαν και εφονεύθησαν σε Κομμουνιστικές χώρες . . . αλλά σε μια πόλι οι κάτοικοι της οποίας εναντιούνται σφοδρά στον άθεο Κομμουνισμό, γιατί υποφέρουν την ίδια πονηρά και σκληρά μεταχείρισι;»
Ίσως η Καθολική Εκκλησία δεν υπελόγιζε τις πολλές φωνές της συγκλονιστικής διαμαρτυρίας. Οι μάρτυρες του Ιεχωβά δεν ενοχλήθηκαν πλέον στη Γρενάδα. Εκ του άλλου, η επίσημος εναντίωσις ηύξανε. Έτσι όταν ο επίσκοπος τμήματος Αδ. Κωλ μεταφέρθηκε στο τμήμα της Κωσταρίκας, και ανέλαβε ο Αδ. Δ. Μούνστερμαν, ο νέος επίσκοπος τμήματος είχε ν’ αντιμετωπίση ένα μεγάλο πρόβλημα.