Περιλαμβάνεται ο Θεός στον Γάμο Σας;

Ο ΓΑΜΟΣ είναι κάτι περισσότερο παρά απλώς η ένωσις δυο ατόμων του αντιθέτου φύλου. Αποτελείται από πολλές σημαντικές όψεις. Υπάρχουν συναισθηματικοί και θρησκευτικοί παράγοντες, καθώς και κοινωνικές, ψυχαγωγικές, διανοητικές και οικονομικές απόψεις που πρέπει να ληφθούν υπ’ όψιν.

Στην αρχή ο Ιεχωβά Θεός είπε: «Δεν είναι καλό να ήναι ο άνθρωπος μόνος· θέλω κάμει εις αυτόν βοηθόν όμοιον με αυτόν.» Κι έτσι ο Θεός εδημιούργησε την Εύα και την έφερε στον Αδάμ. Από τότε εφαρμόσθηκε ο κανών: «Θέλει αφήσει ο άνθρωπος τον πατέρα αυτού και την μητέρα αυτού, και θέλει προσκολληθή εις την γυναίκα αυτού· και θέλουσιν είσθαι οι δύο εις σάρκα μίαν.» Στον γάμο μπορούν κατάλληλα να εφαρμοσθούν οι λόγοι του βασιλέως Σολομώντος, «καλύτεροι οι δύο υπέρ τον ένα.»—Γεν. 2:18, 24· Εκκλ. 4:9.

Οι δυο είναι πράγματι καλύτεροι από τον ένα, αλλά για να μείνουν αυτοί οι δυο ισχυρά και ευτυχισμένα ενωμένοι στο γάμο, χρειάζεται προφανώς εξωτερική βοήθεια. Αυτό μπορεί να το δη κανείς από τον μεγάλο αριθμό των δυστυχισμένων και διαλυμένων γάμων. Εκείνοι που έχουν μελετήσει την κατάστασι στις Ηνωμένες Πολιτείες λέγουν ότι, μολονότι όλα τα ζευγάρια παντρεύονται με την ελπίδα να βρουν την ευτυχία, οι πιθανότητές τους να το επιτύχουν αυτό είναι μικρότερες από το 50 τοις εκατό. Πράγματι σε μερικές χώρες υπάρχει ένα διαζύγιο σε κάθε τρεις γάμους, και σε ωρισμένες πόλεις η αναλογία είναι ένα στους δυο!

Λόγω των πιέσεων που ασκούνται στους σημερινούς γάμους, οι νομοθέται κάνουν διαρκώς ευκολώτερο το διαζύγιο. Η πολιτεία της Νέας Υόρκης, αφού επί τόσες πολλές δεκαετίες ανεγνώριζε μόνο τη μοιχεία σαν λόγο διαζυγίου, τώρα δίνει διαζύγια για πολλούς άλλους λόγους. Και στην Καλιφόρνια ο μόνος λόγος που απαιτείται για διαζύγιο είναι η επιθυμία του ενός ή και των δύο μερών να τερματίσουν τον γάμο λόγω «ασυμβιβάστων διαφορών.»—Τάιμ, 12 Ιανουαρίου 1970.

Γιατί;

Έχει κατάλληλα λεχθή ότι οι κύριοι λόγοι για τους δυστυχισμένους και διαλυμένους γάμους είναι οι ανθρώπινες αδυναμίες και ιδιοτέλειες, ειδικά όπως καταφαίνεται από τη συναισθηματική ανωριμότητα. Οι προσωπικότητες δυο ανωρίμων συναισθηματικά ατόμων είναι προωρισμένες να συγκρουσθούν η μια με την άλλη. Αυτή η ανωριμότης εκδηλώνεται με το να θέλη να κάνη κανείς πάντοτε τις δικές του επιθυμίες, με το να θέλη να κερδίση κάτι χωρίς να προσφέρη τίποτα (όπως με το χαρτοπαίγνιο), με το να στρέφεται στα οινοπνευματώδη ποτά για ν’ αντισταθμίση τις απογοητεύσεις του, ή με το να πέφτη κανείς σε χαλαρή ή ανήθικη διαγωγή. Οι πιέσεις για ν’ αποκτήση κανείς τα προς το ζην συμβάλλουν επίσης στην κατάρρευσι, όπως συμβάλλει επίσης το εμπόριο, που παρασύρει τους ανθρώπους να κάνουν μια ζωή πιο δαπανηρή από τα μέσα τους.

Κι’ όσο κι αν φαίνεται ειρωνεία, είναι εν τούτοις αληθινά ότι αυτά ακριβώς τα πράγματα που μπορούν να φέρουν τόση ευτυχία στο γάμο—οι διαφορές στο φύλο—μπορούν, αν τα δη κανείς ακατάλληλα, να τον φέρουν στο σημείο της διαλύσεως. Επί παραδείγματι, ο άνδρας έχει μάλλον την τάσι να βλέπη τα πράγματα διανοητικά και λογικά, ενώ η γυναίκα έχει μάλλον την τάσι να τα βλέπη συγκινητικά και συναισθηματικά.

Για τον μέσο άνδρα οι σεξουαλικές σχέσεις έχουν μεγάλη σημασία, ενώ για τη μέση γυναίκα άλλα ζητήματα παίζουν συνήθως σπουδαίο ρόλο. Το περιστατικό με τον πατριάρχη Ιούδα, γυιο του Ιακώβ που είχε σεξουαλικές σχέσεις με τη νύφη του, είναι ένα παράδειγμα επάνω σ’ αυτό το σημείο. (Γέν. 38:1-26) Έτσι έχει λεχθή με αρκετή δόσι αληθείας ότι ο άνδρας δίνει αγάπη για να λάβη ‘σεξ’ και η γυναίκα δίνει ‘σεξ’ για να λάβη στοργή και αγάπη. Έτσι λέγουν επίσης ότι ο άνδρας αγοράζει ένα σπίτι για ν’ αποκτήση μια γυναίκα, ενώ η γυναίκα παντρεύεται για να μπορέση να έχη ένα δικό της σπίτι.—1 Κορ. 7:1, 2.

‘Ένα Τριπλό Σχοινί’

Για την επιτυχία του γάμου είναι σημαντική η επιθυμία να ευχαριστή ο ένας τον άλλον, αλλ’ αυτό δεν είναι αρκετό. Χρειάζεται και κάτι άλλο. Είναι όπως διαβάζομε: «Το τριπλούν σχοινίον δεν κόπτεται ταχέως.» (Εκκλησ. 4:12) Ο γάμος γίνεται τριπλό σχοινί με το να περιλάβωμε και τον Θεό σ’ αυτόν. Πώς γίνεται αυτό; Με το να δώσωμε τις γαμήλιες ευχές ενώπιον του Θεού και ν’ αναγνωρίζωμε πάντοτε την υποχρέωσί μας να ευαρεστούμε Αυτόν, τον δημιουργό του γάμου.

Η ορθότης αυτού αναγνωρίζεται ακόμη κι από παιδαγωγούς και καθηγητάς πανεπιστημίων που ενδιαφέρονται για τα προβλήματα του γάμου. Έτσι, ο Φ. Αλέξανδρος Μάγκουν, ο οποίος επί δεκαετίες έδωσε διαλέξεις σε μαθητάς κολλεγίων από τη μια άκρη των Ηνωμένων Πολιτειών ως την άλλη, αφιερώνει το τελευταίο κεφάλαιο του βιβλίου του για την αγάπη και τον γάμο στο θέμα «Η Θρησκεία στο Σπίτι.» Λέγει: «Η ζωή και η θρησκεία δεν μπορούν να χωρισθούν . . . Η πραγματική θρησκεία είναι απαραίτητη για την ευτυχία και την πληρότητα της ζωής . . . Κάθε υλικό πρόβλημα έχει κάποια πνευματική πλευρά, και μια σωστή υλική λύσις είναι αδύνατη έως ότου ανακαλυφθούν οι πνευματικές αρχές επάνω στις οποίες να βασισθή η λύσις αυτή.»

Σε μια κάπως παρόμοια κατεύθυνσι, ο κοινωνιολόγος Τζ. Ντ. Άνγουιν παρετήρησε ότι, για να επιτύχη ένας γάμος το καλύτερο δυνατόν, ‘οι σύντροφοι θα πρέπει να συμμερίζωνται την υποταγή σε κάποιο σκοπό έξω από τον εαυτό τους και τον οποίο σκοπό θεωρούν ασύγκριτα ανώτερο κι απ’ αυτόν ακόμη τον εαυτό τους ή τη σχέσι τους.’ Η υπηρεσία του Ιεχωβά Θεού προσφέρει έναν τέτοιο ακριβώς σκοπό για τους αφιερωμένους Χριστιανούς.

Ευαρεστώντας τον Θεό με Αγάπη του Πλησίον

Το να περιλάβη κανείς τον Θεό στο γάμο του με το να τον ευαρεστή σημαίνει να τηρή τις εντολές του όπως εκτίθενται στον Λόγο του, τη Γραφή. Προστάζει, «Θέλεις αγαπά τον πλησίον σου ως σεαυτόν.» Για τα παντρεμένα άτομα ο πιο στενός πλησίον είναι ο γαμήλιος σύντροφός τους. Πρέπει επίσης να εφαρμόζουν στις μεταξύ τους σχέσεις τους περαιτέρω λόγους του Ιησού: «Καθώς θέλετε να πράττωσιν εις εσάς οι άνθρωποι, και σεις πράττετε ομοίως εις αυτούς.» Πόσο ενισχύει τον γάμο η εφαρμογή αυτών των εντολών!—Μάρκ. 12:31· Λουκ. 6:31.

Τα νυμφευμένα ζεύγη έχουν υποσχεθή ν’ αγαπούν ο ένας τον άλλον. Πώς ενεργεί η αγάπη; Ο Λόγος του Θεού μάς λέγει: «Η αγάπη μακροθυμεί, αγαθοποιεί· η αγάπη δεν φθονεί· η αγάπη δεν αυθαδιάζει, δεν επαίρεται, δεν ασχημονεί, δεν ζητεί τα εαυτής, δεν παροξύνεται, δεν διαλογίζεται το κακόν· δεν χαίρει εις την αδικίαν, συγχαίρει δε εις την αλήθειαν. Πάντα ανέχεται, πάντα πιστεύει, πάντα ελπίζει, πάντα υπομένει. Η αγάπη ουδέποτε εκπίπτει.» Είναι σαφές ότι κανένας γαμήλιος δεσμός δεν θα μπορούσε πιθανόν να διαρρηχθή, αν τηρούνταν αυτές οι θείες εντολές.—1 Κορ. 13:4-8.

Τα νυμφευμένα άτομα, επειδή είναι ατελή, μερικές φορές σφάλλουν ο ένας προς τον άλλο. Κι εδώ επίσης βοηθεί η θεόπνευστη συμβουλή: «Γίνεσθε δε εις αλλήλους χρηστοί, εύσπλαγχνοι, συγχωρούντες αλλήλους, καθώς ο Θεός συνεχώρησεν εσάς διά Χριστού.» Η Γραφή λέγει επίσης στους Χριστιανούς να καλλιεργούν τους καρπούς του πνεύματος του Θεού που είναι: «Αγάπη, χαρά, ειρήνη, μακροθυμία, χρηστότης, αγαθωσύνη, πίστις, πραότης, εγκράτεια.» Με το να προσπαθούμε να είμεθα καλοί Χριστιανοί θα ενισχυθή ασφαλώς ο γάμος, διότι θα περιλάβη σ’ αυτόν τον Θεόν.—Εφεσ. 4:32· Γαλ. 5:22, 23.

Οι Αρχές του Θεού που Κυβερνούν το Γάμο

Ο Θεός, που εδημιούργησε τον γάμο, εσκόπευε να είναι μια μεγάλη ευλογία και πηγή πολλής ευτυχίας. Αλλ’ αυτά μπορούν να πραγματοποιηθούν μόνο αν παραμένωμε στους κανόνες του για τον γάμο. Αυτοί καθορίζουν το μέρος που θα εκπληρώση κάθε γαμήλιος σύντροφος.

Ο ρόλος του συζύγου είναι να ασκή στοργική αρχηγία: «Κεφαλή της γυναικός [της συζύγου] ο ανήρ.» (1 Κορ. 11:3) Η οικογένεια είναι μια οργάνωσις σε μικρογραφία, και κάθε οργάνωσις πρέπει να έχη μια κεφαλή αν πρόκειται να επιβιώση και να πραγματοποιήση τον σκοπό της. Ένας ώριμος άνδρας είναι διανοητικώς, σωματικώς, συναισθηματικώς και βιολογικώς κατάλληλος ν’ αναλάβη την ηγεσία στην οικογένεια.

Αλλ’ αυτό με κανένα τρόπο δεν εξουσιοδοτεί τον σύζυγο να είναι ένας ιδιοτελής και ανεξάρτητος δικτάτωρ. Καθόλου! Αυτό θα εσήμαινε παραμερισμό του Θεού, διότι αυτός συμβουλεύει: «Οι άνδρες, αγαπάτε τας γυναίκας σας, καθώς και ο Χριστός ηγάπησε την εκκλησίαν, και παρέδωκεν εαυτόν υπέρ αυτής . . . Ούτω χρεωστούσιν οι άνδρες να αγαπώσι τας εαυτών γυναίκας ως τα εαυτών σώματα. Όστις αγαπά την εαυτού γυναίκα, εαυτόν αγαπά· διότι ουδείς εμίσησε ποτέ την εαυτού σάρκα, αλλ’ εκτρέφει και περιθάλπει αυτήν.» Ένα από τα μεγαλύτερα παραδείγματα ανιδιοτελούς αγάπης είναι του Χριστού, το παράδειγμα που οι σύζυγοι πρέπει ν’ ακολουθούν.—Εφεσ. 5:25-29.

Αυτό το ζήτημα της αρχηγίας εκ μέρους του συζύγου δεν μπορεί ν’ απορριφθή ως ξεπερασμένο και απαρχαιωμένο. Η αρχηγία είναι η από τον Θεό καθωρισμένη κληρονομιά του ανδρός.

Μερικοί θα ήθελαν να λειτουργή η οικογένεια ως δημοκρατία, με το να ψηφίζουν όλα τα μέλη της για τον τρόπο που θα πρέπει να λειτουργή. Αλλ’ αυτός δεν είναι καθόλου ο τρόπος του Θεού! Ένας από τους πιο εξέχοντας παιδαγωγούς της Αμερικής, ο Έλτον Τρουμπλάντ, δηλώνει: «Μόνο όταν γίνη πλήρως αποδεκτή και από τους δυο γαμηλίους συντρόφους η ηγεσία του άρρενος, όπως εκτίθεται στη Γραφική αφήγησι της δημιουργίας, μπορεί να εκτιμηθή η αληθινή αξιοπρέπεια όχι μόνο του ανδρός αλλά και της γυναικός.»—Δη Ρηκόβερυ οβ Φάμιλυ Λάιφ, σελ. 89.

Ακόμη πιο εύστοχοι είναι οι λόγοι του Δαβίδ και της Βέρας Μέιςa που εμελέτησαν τα προβλήματα του γάμου και στις πέντε ηπείρους:

«Δεν μπορούν να θεωρηθούν όλοι ίσοι, διότι στην πραγματικότητα δεν είναι. Ένας άνδρας και μια γυναίκα μπορεί να είναι ίσοι ως άτομα στην κοινωνία. Αλλ’ ως σύζυγοι, που εκτελούν τον ανδρικό και τον γυναικείο ρόλο τους στον γάμο, είναι διαφορετικοί και συμπληρωματικοί· η αντίληψις περί ισότητος είναι χωρίς νόημα εδώ. Ένας γονεύς και ένα παιδί απλώς δεν μπορούν να είναι ίσοι, διότι το παιδί χρειάζεται την προστατευτική εξουσία των γονέων του που θα του δώσουν την ασφάλεια χωρίς την οποία δεν μπορεί να μεγαλώση με υγεία σε εφηβική ηλικία.

»Εφθάσαμε επομένως να βλέπωμε στη Δύσι, ότι με την υπονόμευσι της εξουσίας του ανδρός στην οικογένεια όχι μόνο βλάπτομε αυτόν αλλά και όλους τους άλλους επίσης. Η σύζυγος δεν μπορεί να εκτελέση τον γυναικείο ρόλο της αν αφαιρεθή από τον άνδρα της ο ανδρικός του ρόλος. Ο οικογενειακός όμιλος δεν μπορεί να λειτουργήση ως οικογένεια αν εκθρονισθή η φυσική κεφαλή της.

»Στους Δυτικούς γάμους παρουσιάζονται πολλές δυσκολίες διότι το υπόδειγμα της αμοιβαίας αλληλεπιδράσεως ανδρός και γυναικός δεν βρίσκεται σε καλή κατάστασι. Αν ο σύζυγος δεν μπορή πια να παίξη το μέρος του ως ηγέτου που αναλαμβάνει την πρωτοβουλία, η σύζυγος παραλύει στις ευαίσθητες λειτουργίες της.»—Γάμος: Ανατολή και Δύσις (1960) σελ. 297, (στην Αγγλική).

Με το να υποστηρίζουν τον Γραφικό ρόλο της ηγεσίας του ανδρός, τα άτομα αυτά υποστηρίζουν επίσης τον ρόλο που η Γραφή δίνει στην γυναίκα, που είναι εξ ίσου ορθός βιολογικά. Ο Θεόδοτος ρόλος της ως μητέρας, ενώ φέρνει μεγάλη αμοιβή, έχει όμως και απαιτήσεις. Οι μηνιαίες της μεταβολές, η εγκυμοσύνη, η γέννα, η περίθαλψις και φροντίδα του βρέφους της, όλ’ αυτά τονίζουν την ανάγκη να έχη ασφάλεια, που ο σύζυγός της μπορεί να της προμηθεύση. Η κατάλληλη φροντίδα για κάθε ανάγκη ενός βρέφους (συναισθηματική, διανοητική και σωματική) απαιτεί μια ευγενική, ευαίσθητη, γυναικεία φύσι, που είναι ακριβώς το αντίθετο της επιθετικής ανδρικής φύσεως.

Αληθινά, ο Δημιουργός καθώρισε με σοφία και αγάπη όπως η σύζυγος υποτάσσεται στον σύζυγο και πατέρα. Πράγματι, μόνον αν είναι υποτακτική μπορεί ο σύζυγος της να την αγαπά όπως αγαπά το σώμα του, διότι η σάρκα του υποτάσσεται σ’ αυτόν. Γι’ αυτό ο Λόγος του Θεού προστάζει: «Αι γυναίκες υποτάσσεσθε εις τους άνδρας σας ως εις τον Κύριον.» Και πάλι: «Η δε γυνή ας σέβηται τον άνδρα.» Με το να εκτελούν τόσο ο άνδρας όσο και η γυναίκα τούς από το Θεό διωρισμένους ρόλους των ο γάμος ενισχύεται.—Εφεσ. 5:22-33.

Όταν οι γυναίκες ζητούν να συναγωνισθούν τους άνδρες και να καταλάβουν και να παίξουν τον ρόλο του ανδρός, ενεργούν στην πραγματικότητα εναντίον των ιδίων τους συμφερόντων. Απαρνούνται τη γυναικεία τους φύσι. Είναι αλήθεια ότι ο άνδρας είναι εκ φύσεως ηγετικός και ενεργητικός, αλλά στην περίπτωσι ενός στοργικού συζύγου και πατέρα, δεν χρησιμοποιούνται αυτές οι ιδιότητες για το συμφέρον της συζύγου του και των παιδιών του; Έτσι μια εξέχουσα γυναίκα ψυχαναλύτρια και συγγραφεύς στη Νέα Υόρκη, συζητώντας με τις γυναίκες τα γαμήλια προβλήματά τους, είπε μεταξύ άλλων: «Οι γυναίκες πρέπει να μάθουν να ευχαριστούν τον Θεό καθημερινά για την τεράστια ενεργητικότητα και την αποφασιστικότητα των ανδρών τους.»

Ενισχυτικό επίσης για τον γαμήλιο δεσμό είναι αυτά που ο Θεός έχει να πη στον Λόγο του σχετικά με τις πιο ιδιαίτερες πλευρές των γαμήλιων σχέσεων: Ούτε ο σύζυγος ούτε η σύζυγος έχουν αποκλειστικό έλεγχο του σώματός των, αλλ’ ο καθένας έχει δικαιώματα στο σώμα του άλλου για την ικανοποίησι των βασικών σεξουαλικών αναγκών. (1 Κορ. 7:3-7) Ο σύζυγος και η σύζυγος νουθετούνται επίσης να περιορίζουν τα σεξουαλικά τους ενδιαφέροντα ο ένας στον άλλον· ο μόνος λόγος διαζυγίου με δικαίωμα να ξαναπαντρευτή κανείς είναι η απιστία εκ μέρους του ενός των γαμηλίων συντρόφων.—Ματθ. 19:4-6, 9.

Περπατώντας με τον Θεό

Υπάρχει κι ένας άλλος ακόμη τρόπος για να περιλάβετε τον Θεό στον γάμο σας ώστε να τον ενισχύση, και αυτό γίνεται με το να ‘περπατούν με τον Θεόν’ και οι δυο σύζυγοι. (Μιχ. 6:8) Τι σημαίνει αυτό; Αυτό σημαίνει να έχουν μια γεμάτη νόημα σχέσι με τον Θεόν. Αυτό φαίνεται με το ν’ αποβλέπη κανείς στον Θεό σε κάθε περίπτωσι για σοφία και δύναμι, και ιδιαίτερα με το να ομιλή κανείς σ’ αυτόν συχνά με προσευχή. Σημαίνει να είναι σαν τον Μωυσή, ο οποίος «ως βλέπων τον αόρατον ενεκαρτέρησε.» Σημαίνει να «μη μεριμνάτε περί μηδενός· αλλ’ εν παντί πράγματι ας γνωρίζωνται τα ζητήματά σας προς τον Θεόν μετ’ ευχαριστίας διά της προσευχής και της δεήσεως.»—Εβρ. 11:27· Φιλιπ. 4:6.

Είναι αλήθεια ότι «καλύτεροι οι δύο υπέρ τον ένα . . . Διότι εάν πέσωσιν, ο εις θέλει σηκώσει τον σύντροφον αυτού.» Αλλ’ ακόμη καλύτερο είναι ένα «τριπλούν σχοινίον,» διότι αυτό «δεν κόπτεται ταχέως.» Περισσότερο από οτιδήποτε ή οποιονδήποτε άλλον μπορεί να σας βοηθήση να κάμετε τον γάμο σας ένα τριπλό σχοινί, ισχυρό—αλλά επίσης κι ευτυχισμένο—είναι να έχετε τον Θεό σαν τρίτο νήμα στο γαμήλιο σχοινί σας.—Εκκλησ. 4:9-12.

[Υποσημειώσεις]