Πρόοδος του Έργου Μαρτυρίας από Μικρές Αρχές στην Αργεντινή
(Από το Βιβλίον του Έτους 1972—συνέχεια)
Ένα άλλο εξέχον χαρακτηριστικό που είχε πολύ να κάμη με την πρόοδο του έργου στην Αργεντινή ήταν η κινηματογραφική ταινία της Εταιρίας «Η Κοινωνία του Νέου Κόσμου εν Δράσει» και δυο άλλες τελευταίες ταινίες. Οι Αδελφοί Αϊζενχάουερ και Άδαμσον πολλές φορές εσχολίασαν ότι στην οργάνωσι του Ιεχωβά μαθαίνει κανείς να κάνη πολλά πράγματα. Έτσι όταν η ταινία ήλθε στη χώρα το 1954, έγινε αγορά ενός προβολέως και οι ανωτέρω αδελφοί έδειχναν την ταινία στην Μπουένος Άιρες κάθε ελεύθερη νύχτα της εβδομάδος. Ο καιρός ήλθε να δοθή η ταινία στον υπηρέτη περιφερείας ο οποίος θα την επρόβαλλε στις συνελεύσεις και στις εκκλησίες που επισκεπτόταν. Ο Αδ. Δελ Πίνο αφηγείται μια ενδιαφέρουσα πείρα που είχε με την ταινία:
«Έφυγα με το τραίνο από την πόλι Ρόκε Σαένζ Πένια της Τσάκο, για να επισκεφθώ μια μικρή πόλι που υπήρχαν αρκετοί διαγγελείς και μερικοί ενδιαφερόμενοι· το όνομα της πολίχνης αυτής ήταν Πάμπα δελ Ινφιέρνο (Κοιλάς Άδου), και ο καιρός που είχα προτού φθάσω πράγματι εστόλισε το όνομα με περισσότερη σημασία. Μόλις είχε ξεκινήσει το τραίνο ξέσπασε μια τρομερή βροχοθύελλα με εκκωφαντικές βροντές. Η προοπτική δεν ήταν και πολύ ενθαρρυντική: Δεν είχα μεταβή εκεί προηγουμένως και δεν υπήρχε εκκλησία. Πολλάκις αναρωτιώμουν τι θα έκαμνα αν αντιμετώπιζα τέτοιες περιστάσεις. Ο Θεός είχε την απάντησι. Πήγα μέσα στο εστιατόριο του τραίνου, και ένας Γερμανός κύριος κάθισε μαζί μου στο τραπέζι. Αρχίσαμε να κουβεντιάζωμε και έμαθα ότι ούτος ο άνθρωπος ήταν ο διαχειριστής ενός εργοστασίου που παρήγαγε το περίφημο βυρσοδεψικό προϊόν, Κεμπράτσο Έξτρα. Ο μικρός συνοικισμός που επρόκειτο να επισκεφθώ εξηρτάτο κυρίως από το εργοστάσιο αυτό. Όταν του είπα τον σκοπό της επισκέψεώς μου και το όνομα του ατόμου που θα με περίμενε στον σιδηροδρομικό σταθμό όταν θα έφθανα στις 3 π.μ., μου είπε ότι ο άνθρωπος αυτός πιθανώς δεν θα ήταν εκεί να με συναντήση γιατί ήταν υπάλληλος στο εργοστάσιο και θα εργαζόταν την νύχτα εκείνη. Όταν παρατήρησε την ανησυχία μου, με διαβεβαίωσε ότι δεν ήταν ανάγκη να στενοχωρούμαι γιατί θα με έβαζε στον ξενώνα του ιδρύματος, το ίδιο δωμάτιο που είχε ο κυβερνήτης όταν επισκεπτόταν την περιφέρεια αυτή. Έτσι παρά την θύελλα και το γεγονός ότι κανείς δεν ήλθε να με συναντήση την ώρα εκείνη, με έβαλαν σ’ ένα πολύ αναπαυτικό και μεγαλοπρεπές δωμάτιο και ένας υπάλληλος ήλθε να μ’ ερωτήση αν ήθελα κάτι να πιω. Την άλλη ημέρα ο διαχειριστής επληροφόρησε τον αδελφό για τον ερχομό μου, και επρόσφερε μια ευρεία αίθουσα του εργοστασίου για να δείξω την ταινία. Επίσης διέταξε η ηλεκτρική γεννήτρια να διατηρή ένα συνεχές ρεύμα για καλύτερη προβολή. Ένα επιτόπιο πρακτορείο δημοσιότητος που είχε μεγάφωνα στρατηγικώς τοποθετημένα στην πόλι έκαμε την αναγγελία σχετικά με την προβολή της ταινίας και ότι θα ήταν δωρεάν. Ακόμη μια φορά εκπληρώθηκαν τα λόγια του Ιησού: ‘Τα αδύνατα παρά ανθρώποις είναι δυνατά παρά τω Θεώ’.»
Η Σχολή της Διακονίας της Βασιλείας στην Αργεντινή άρχισε το 1961 και για το πρώτο έτος λειτουργούσε σε μια Αίθουσα της Βασιλείας στο κέντρο της Μπουένος Άιρες. Διαμονή για τους αδελφούς που παρακολουθούσαν την μηνιαία σειρά μαθημάτων φιλόστοργα προμηθεύθηκε σε πολλά σπίτια των αδελφών. Οι σπουδασταί διωρίσθησαν να εργάζωνται με διάφορες εκκλησίες της Μπουένος Άιρες, και έτσι πολλοί άλλοι συνεμερίζοντο τη συντροφιά τους. Η πρώτη τάξις αποτελούνταν από υπηρέτας περιοχής και περιφερείας και από υπηρέτας εκκλησιών που είχαν πολλά έτη στην υπηρεσία. Από τις πρώτες αυτές τάξεις έγιναν μερικοί διορισμοί υπηρετών περιοχής. Ο Αδ. Ρ. Δελ Πίνο εκλήθη από το έργον περιφερείας και, μαζί με αδελφούς από δώδεκα άλλες Λατινο-Αμερικανικές χώρες, εστάλη προς ειδικήν εκπαίδευσιν στη Γαλαάδ, Σάουθ Λάνσιγκ, Ν. Υ., για να τον ετοιμάσουν ως εκπαιδευτή της Σχολής Διακονίας της Βασιλείας. Αυτός επίσης υπηρέτησε στην Ουρουγουάη υπ’ αυτήν την ιδιότητα. Χωρίς αμφιβολία, η σχολή εξυπηρέτησε ένα σπουδαίον ρόλον στην εκπαίδευσι και εξάρτησι υπηρετών μέσα στην οργάνωσι του Ιεχωβά.
Πέρασε μια δεκαετία απαγορεύσεως του έργου· η δεκαετία του 1960 υπέσχετο ήδη μεγαλύτερη επέκτασι του έργου Βασιλείας στην Αργεντινή. Οι αδελφοί διερωτώντο πώς η απαγόρευσις θα επηρέαζε το έργον. Ας αφήσωμε την έκθεσι για το υπηρεσιακό έτος 1960 να μιλήση για τον εαυτό της· 205 εκκλησίες με ανώτατον όριον ευαγγελιζομένων 7.204, περιλαμβανομένων 227 τακτικών σκαπανέων και 155 ειδικών σκαπανέων. Αυτοί ανέφεραν ένα ολικό 1.327.294 ώρες. Διέθεσαν 128.126 βιβλία και βιβλιάρια, 1.116.751 περιοδικά· πήραν 14.766 συνδρομές. Οι αδελφοί μας έκαμαν 588.443 επανεπισκέψεις και διηύθυναν ως μέσον όρον 6.600 συμμελέτες επί της Γραφής. Την Ανάμνησι το έτος εκείνο παρηκολούθησαν 13.937 άτομα· επιπροσθέτως εδόθησαν 5.443 δημόσιες ομιλίες. Αληθινά η απαγόρευσις δεν εμπόδισε την επέκτασι του κηρύγματος στην χώρα αυτή.
Το 1967 έλαβαν χώρα δύο συνελεύσεις ταυτοχρόνως, μια στην Μπουένος Άιρες και η άλλη στην πόλι του εσωτερικού Κόρδοβα. Φαντασθήτε την χαρά όλων, των αυτοχθόνων διαγγελέων ως και των ξένων επισκεπτών, όταν έμαθαν ότι ο ολικός αριθμός παρευρεθέντων στις δύο συνελεύσεις ήταν 15.238, στην Μπουένος Άιρες και μόνο 11.000! Συνεβόλισαν την αφιέρωσί των 692. Οι αριθμοί αυτοί έχουν μεγάλη σημασία όταν κατανοήση κανείς ότι πριν ακριβώς από είκοσι έτη, το 1947, υπήρχαν μόλις 679 διαγγελείς σ’ όλην την Αργεντινή. Το έτος αυτό, 1967, 13.317 έλαβον μέρος στην υπηρεσία του αγρού. Η έκθεσις του 1971 δείχνει την ανάγκη της επεκτάσεως των γραφείων για να γίνη δυνατόν να εξυπηρετηθούν οι αδελφοί στον αγρό: έκαμαν έκθεσι ένας ανώτατος αριθμός 20.750 διαγγελέων, περιλαμβανομένων 408 ειδικών σκαπανέων και 1.019 τακτικών σκαπανέων· διετέθησαν έντυπος ύλη 466.301, 3.698.032 περιοδικά και 29.865 συνδρομές· έγιναν 2.253.005 επανεπισκέψεις και οι συμμελέτες έφθασαν στον αριθμό 21.177. Βέβαια πολύς καιρός χρειάσθηκε για όλην αυτήν την ενέργεια, και οι αδελφοί μας ανέφεραν 4.215.406 ώρες. Στην Ανάμνησι παρευρέθησαν 45.337 άτομα και εδόθησαν 15.341 δημόσιες διαλέξεις το έτος αυτό.
Καθώς ανασκοπούμε το έργο που έγινε στα περασμένα σαρανταεπτά έτη από τους αδελφούς μας και από την θεοκρατική οργάνωσι που λειτουργεί τώρα, δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ο Ιεχωβά ευλόγησε πλουσίως το έργον των χειρών των πιστών του δούλων. Επιθυμούμε ειδικώς ν’ αναφέρωμε τους πολλούς αποφοίτους της Γαλαάδ που υπηρέτησαν εδώ—τόσο τους αυτόχθονες αδελφούς και αδελφές ως επίσης άλλους που διωρίσθησαν να εργασθούν στην Αργεντινή. Πολλοί απ’ αυτούς τους πιστούς ακόμη είναι πολυάσχολοι στην ολοχρόνιο διακονία εδώ και σ’ άλλες χώρες. Άλλοι, λόγω πτωχής υγείας, ή επειδή έγιναν γονείς και έπρεπε να εκπληρώσουν άλλες Γραφικές υποχρεώσεις, έφυγαν. Αισθανόμεθα όπως ο Παύλος όταν λέγη για τους πιστούς αρχαίους άνδρας στο 11ον κεφάλαιον προς Εβραίους ότι ‘θέλει με λείψει ο καιρός διηγούμενον περί των ενεργειών όλων που υπηρέτησαν στην Αργεντινή.’